18 Aralık 2012 Salı

sen

Sen 

Ne güzeldin, uzayan hep uzayan ellerin vardı 
Bütün çocukların ağzıyla konuşur gibiydin 
Gözlerinden bir gül çıkarıp atamasan da 
Her bakışın bir gül dolgunluğuyla açardı 
Bunun için hiç uçurumlara yürümedin, denizleri bilmedin 
Duraklarda hep kendini bekledin 
Herkesin indiği otobüslere bindin usulca

Ahmet Erhan

o

O 

Yalnızlığı bir uçurtmadır ki takılacak yer arar 
Denizlerin dibinde yürüdüğünü sanırsın 
Ruhu olan bir gölgedir, bedeni kimbilir nerde 
Önüne gelene kendi adını sorar 
Bunun için sözlükleri devretti birkaç kere 
Ölüm, denizde mahsur kalmış bir gemidir ona 
Her kıyıda fener olmak gibi alışkanlıkları vardır 

Ahmet Erhan

biz

Biz 

Kuşların teyellediği bir göğün altında 
Birdenbire sökülen dikişler gibiyiz 
İplerimiz uçuşup duruyor havada 
Takacak yerimiz yok, boynumuzdan başka 

Ahmet Ertan

siz

Siz 

Uzaksınız, niye böylesiniz, çoğul ve sessiz 
Tarihinizi kitaplara alınmayacak olaylardan seçersiniz 
Kapılarınızda çiçeksiz girilmez yazıları 
Sizin kanınızda aynalar dolaşmaz mı 
Kendi ölümünüzü gazete ilanlarından öğrenirsiniz

Ahmet Ertan

onlar

Onlar 

Susmaktan yosun bağlamış ağızlarıyla 
Bir gün konuşmaya başlarsa, ne oldu 
Demeye kalmadan bir fotoğrafçı çağır 
Ve havada yakala seslerinin resmini 
Altına ayı, günü, saat, yazmasan da olur 

Ahmet Ertan

Yavaş yaşayacaksın

 Yavaş yaşayacaksın- bir tür hayretle seyredeceksin yaşamının kendi önünde biçimlenişini; bir yandan da, bir garip yaşantı yoluyla, yaşamının zaten bu yönde biçimleneceğini önceden bildiğin duygusunu duyacaksın.

Yavaş yavaş, şaşmaz adımlarla olacağına varacak yaşamın
-sen de, hayretle seyrederken
onun oluşumunu, bileceksin ki, zaten,

böyle olacaktı işte...

Yaşamını, hayretle, bileceksin.'


'Yaşamının hiçbir belirli yerinde bulamadığın amacı, boydan boya kendisinde yatar.
Yaşamının amacını arayıp arayıp bulamayacaksın;
ki, bu olacak işte yolu gösteren -amaç da, bu..'

'Yaşamda yapabileceklerin, zaten, yapabildiklerin olacak
-ama yapabildiklerin, yapabileceklerinden
daha az olabilecek: ıskalayabileceksin -bundan da
korkma, kaçınma; zaten, yapabileceklerini
yapabildiklerinden ayrı, bağımsız olarak
saptayabilseydin, 'herşeye kadir' olurdun!

Oruç Aruoba

000000000000000

Ayağı kayan bir çocuk 
Kadar şaşkınım, bilemedim 
Düz yolda yürümenin imlâsını 
Kanayan dizlerime bakıp da 
Ağlamayı öğrenemediğim gibi

Sevgilisi değildim kadınlarımın 
Bir papağan tüneğiydim belki 
Ama birkaç sözcük öğrendiysem 

Kadınlardan öğrendim, yine de
Bilemedim sevgilim diyebilmeyi

Büyülendim ama büyüyemedim
Aklım ermedi aynalara ve suya
Yüzümü gösterip kalbimi neden
Sakladıklarını öğrenemedim
Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada

Ahmet Telli

6 Aralık 2012 Perşembe

Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,
uykudan uyandırsam seni:
Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç'ten.
Vapur düdükleri ötmektedir.
Etraf alacakaranlık,
Köprü açıktır henüz. Bir gün sabah sabah kapıyı çalsam....
Yolculuğum uzun sürmüş oldukça
Gece demir köprüden geçmiştir tren.
Dağ başında beş-on haneli köyler.
Telgraf direkleri yollar boyunca
koşuşup durmuş bizle beraber.
Şarkılar söylemişim pencereden,
Uyanıp uyanıp yine dalmışım.
Biletim üçüncü mevki,
Fakirlik hali.
Lüle taşından gerdanlığa gücüm yetmemiş,
Sana Sapanca'dan bir sepet elma alömışım...

Turgut Uyar


Sanki rastlantının yedeğinde ilerleyen bir geçitteydik seninle
Kendi yolumuza gidecektik çıktığımızda
bir daha hiç görüşmeyecektik
Çaktırmadan ikimiz de yolu uzatıyorduk aslında
Dilimizden önce öğrenmiştik oyunlarımızı,
Karanlığı kullanışlı hale getirmeyi, sessizlği sessizce yorumlamayı
hamlesiz ilerlemeyi, durmayı çekilmeyi, silahları zamanında bırakmayı,
hırpalarken bile öldürücü darbeden uzak durmayı,
hileli kartlardan şiir ve sihir yapmayı,
bir meşini eskitir gibi yıpratmadan eskitmeyi anıları
Kendi nufuzumuza geçirir gibi,
çocukluk fotoğraflarımızı çalmıştık birbirimizin albümünden
Sonra tenime indirdiğin yemin;
sol omzumda adının baş harfi
mor dövme
tam günah meleğinin durduğu yerde
gölgesi hala düşer yazdığım bazı şiirlere
.............



Murathan Mungan
Daha az seviyorum seni
giderek daha az
unutur gibi seviyorum
azala azala
aramızadaki uzaklığın karanlığında
geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca
daha az seviyorum seni
kendini iyilrştiren bir yara gibi
daha az
ve zamanla
sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini
uzak dağ kışlalarında
görmüyoruz birbirimizi
usul usul sis iniyor
kopmuş yollara
ışığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üstünü örtüyorum senin
bir çığ gibi uyuyorsun rüyalarımda
sevgilim sevgilim
yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
nöbet kadar yanlzıken öğreneceksin bunu da
artık daha az seviyorum seni
unutur gibi, ölür gibi daha az
yeniden ödetiyorum kendime
onca aşkın öğretemediğini
kolay değildi
.....
kaç acı birden imtahanetti beni
bir tek gece vardır insanın hayatında
ömürboyu sürer nöbeti;
bu da öyleydi,
iyi ol, sağ ol, uzak ol
ama bir daha görme beni


Murathan Mungan
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldılar gibiyiz.
Birbirine uzanamayan
Boşlukta iki yalnız yıldız gibi
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
Bir zaman sonra baktık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca
Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız
Ne kalacak bizden?
bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim şu kırık dökük şiirim
Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında
Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden
Bizden diyorum, ikimizden
Ne kalacak?
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada birşey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.
Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi
Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek
Herşeyi bir başka aşka erteleyeceğiz....


Murathan Mungan



kış başlıyor sevgilim
hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor
bir yaz daha geçti hiçbirşey anlamadan
oysa yapacak ne çok şey vardı
ve ne kadar az zaman
kış başlıyor sevgilim iyi bak kendine
gözlerindeki usul şefkati
teslim etme kimseye, hiçbir şeye
upuzun bir kış başlıyor sevgilim
ayrılığımızın kışı başlıyor
Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime


Murathan Mungan
Umutlar kiralamıyoruz artık, kullanılmış umutlarda karşılamıyor siparişlerimizi, ilkeler rehin, değerler eksiğine bozdurulmuş Büyük Paza'da, operadaki hayaletler yer gösteriyor ölen bir kültürün üyelerine, beşeri günahlarımıza makbuz kesiliyor, vergi yerine hayat iadesi topluyor Kent İdareleri, Kolluk Kuvvetleri kurusuz düzenleri dağıtıyor her gördüğü yerde, eski plak kapaklarını okşuyoruz yalnızlıktan, eski bir sıcaklığı arıyoruz mağmalanmış fotoğraflarda, kantaşıyla dindirilmiş kelimeler akıp gidiyor konuşamadıklarımızın üzerinden, takma yüreklerle sündürdüğümüz alışkanlıklar geri tepiyor, çekimine girdiğimiz her yeni imkanın aydınlığında, tekrarlana tekrarlana içi boşalan gizleri pazarlıyoruz hayatına manşet arayanlara, naylon tadında maceralar, kalp para değerinde gecelik aşklar kırk kupona, hayatı bribirinden kopya çeken çocuklara slogan ve cıngıl üretiyor, ödüller veriyoruz düşü dar, yüreği ensiz gündüz yıldızlarına, buzlu ve hüzünlü rakılarla çınlattığımız içimizin kırılgan korunağı, iyi paketlenmiş vahşet sürüyor piyasaya. Görüldüğü gibi herkes kadar biz de benziyoruz düşmanımıza
Biz ki, 45 lik plakların, radyo istek programlarının, yazlık sinemaların çocuklarıydık, yarım kalmış devrimimizi emanet ettik doların ve markın dalgalanmalarına.
yedi askı boynumuzda, elimizde yedinc mühür, koynumuzda akrep azap karşıdan karşıya geçerken selam veriyoruz anılarımızı arkadan vuranlara
ne verili koşulların ufkundaki umut
ne mutlak huzur arayıcıları
oyalamıyor içinden geçtiğimiz karanlığı
çıkıp geliyor toz duman içinde
kavganın taş, aşkın tunç, kendimizin demir çağındayken
bütün masalları dolaşmış kahraman
poz veriyor içimizdeki kuraklığın peyzajına
......
sırlarımızı ve çeliğimizi verdiğimiz sular
çekiliyor eski topraklardan
yeni volta boyları ufukta
yepyeni tanımlar aranıyor
dünyayı değiştirmek isteyen varoluşumuza
biliyoruz ki buradan görünmez
Çünkü Büyük Umutsuzlardır dünyayı değiştirecek olan

dipsiz bir öfke kadar derin
dipsiz bir banknot gibi dolaşımda
.............


Murathan Mungan

1 Ağustos 2012 Çarşamba

iki lira

     Nihat birden bire canlamış gibi;
      ''Enteresan şey...'' dedi. ''Umumiyetle para enteresan birşeydir zaten. Çpk kere cebimden bir lira alır, önüme koyarak onu saatler ce seyrederim. Hiç bir fevkaladeliği yok. Bir takım hünerli çizgiler, tıpkı mekteplerdeki resmi yazı vazifeleri gibi. Belki biraz daha ince ve karışık... Sonra bir resim. Bir kaç satır muhtasar yazı ve sonra bir imza... Üzerine fazla eğilince insanın burnuna ağır bir yağ ve kir kokusuda vurur. Fakat ne muazzam şeydir bu kirli kağıt azizim, bir düşün!''
     Bir müddet gözlerini yumdu.
     ''Mesela herhangi bir gün müthiş bir iç sıkıntısı seni boğar. Hayat sana karanlık, manasız gelir. İnsan, biraz evvel senin zırvaladığın gibi felsefeler yapmaya başlar. Hatta yavaş yavaş onu da yapamaz ve canı ağzını açmayı bile istemez. Hiç bir insanın, h,iç bir eğlencenin seni canlandıramayacağını sanırsın. Hava sıkıcı ve manasızdır. Ya fazla sıcak, ya fazla soğuk, ya fazla yağmurludur. Gelip geçenler suratına salak salak bakarlar ve on para etmez işlerin peşinde, bir tutam otun arkasından koşan keçiler gibi dilleri bir karış dışarı fırlayarak dolaşırlar. Aklını başına derleyip bu pis ruh haletini tahlil etmek istersin. İnsan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir. Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın.Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapmazsak büsbütün çılgına döneriz. Mamafih insanlarda bu merak olmasa doktorlar açlıktan ölürlerdi. Bu depresyon kelimesine yapışıp iç sıkıntısının uçsuz bucaksız denizinde bocalarken karşına uzun zamandan beri görmediğin bir ahbap çıkar. Kılık kıyafetinin düzgünce olduğunu görürgörmez derhal aklına kendi meteliksizliğin gelir ve gafil dostundan, talihin varsa, bir iki lira borç alırsın... İşte ondan sonra mucize başlar, Şiddettli bir rüzgar ruhundan bir sis tabakasını sıyırıp götürmüş gibi içinin birden bire aydınlandığını, bir hafiflik,bir genişlik duyduğunu görürsün. Eski sıkıntı pır deyip uçmuştur.Gözlerin etrafa memnuniyetle bakar ve sen de gevezelik edecek bir arkadaş aramaya başlarsın. İşte, iki gözüm,ciltlerce kitabın, saatlerce tefekkürün yapamadığı işi iki kirli kağıt başarır. Sen ruhumuzun bu kadar ucuz bir bedel mukabilinde takla atmasını haysiyetine yediremediğin için belki daha asil sebepler peşinde koşarsın, gökyüzünde bir kaç yüz metre daha yükselen bir bulut, yahut ensene doğru esen serince bir rüzgar, ya hut o esnada aklına gelen zekice bir fikir, sana bu değişmenin sebebi gibi görünmek ister. Fakat söz aramızda, iş bunun tamamiyle aksinedir, cebimize giren iki lira sayesindedir ki havanın biraz açıldığını görmek, rüzgarın serinliğini hissetmek, hatta akıllıca şeyler düşünmek mümkün olmuştur.... Kalk, iki gözüm, iskeleye geldik. Günün birinde ya çıldıracağız, ya dünyaya hakim olacağız. Şimdilik bi rakı parası bulmaya çalışalım ve parlak istikbalimizin şerefine birkaç kadeh içelim....''


Sabahattin Ali - İÇİMİZDEKİ ŞEYTAN

5 Temmuz 2012 Perşembe

     Böyle tanıdım beni ben yapan görünmez yanlarımı. Kendi görüntüsü üzerinde yüzen bir nilüfer gibi, ondan yansıyan görüntülerimle döküldüm kendi üzerime. Böyle okudum kendimi. Böyle hoşnut kaldım kendimden. Hayatı ve kendimi böyle öğrendim. Onu, herşeyi terkederek, herşeyi göze alarak, yaktığım gemilerde bende yanarak, yıktıklarımın enkazı altında ben de kalarak sevdim. Aykırı gerçeği ile yüzyüze gelen ruhun hisettiği tedirginlikle sevdim ben. Şu ki bulanık değilim. Hiç birşeye akıl yetiremeyen çocukların berrak sevinciyle sevdim.

     Merak,mutsuzluğun hem sebebi hem neticesi. O'bu ömrümün bundan sonrasına dair kuş gözü kadar bir ayrıntıyı dahi meraketmeyecek kadar mutlu olarak sevdim. O'nu gördüğüm o ile göremediğim o arasındaki uçurumları hesaba katmyarak sevdim. Onu öyle sevdim ki oan tahammülsüzlüğüm, demedim. Uçurumlar koymadan sevdiğimlegördüğüm arsına, öyle saf sevdim. O'nu, sadece güzelliğini merak ederek; kimliğini, karanlıklarını, geçmişini meraketmeden, tarihçesi ihmaledilmiş bir aşkla sevdim. Koşullu değildi sevdam. Bana gösterdiğinden daha fazlasını istemedim.




İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
Bak şimdi ben, dünyanın hayu huyuna bir gönül huzuruyla hoşça tebessüm edebileceğim kadar ölümün bana yakıştığı yerdeyim. Herkesi affedebilecek kadar yunmuş yıkanmış, herşeyi affedebilecek kadar gadre uğramış. Kalkışına tanık olduğum her gece otobüsüne bir yüreklilikle ;Allah kavuştursun, diyebilirim. Çünkü dilenecek bir tek helallik kaldı. Dünya beni hiç terketmeyecek bir korku bırakmışken bu dağlara, keşke o dünyanın gelip geçiciliğine dair iki kelamda ben edebilseydim. Ve daha iyisi, sözü küçümseyebilseydim......



Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Hükümdar, varlığını bağıran dağın görkemi, gücümün görünür yanıdır benim, diye devam etti. Ama bak, niye karanlşıkta kalacaklarını ilkkez uğursuz bir merakla merakettiğim, hiçkimsenin göremeyeceği zenginliklerim var şimdi. Karşılığında bir büyük suskunluğa tahammüel etmeyi öğrendim. Oysa muhteşem bir eseri yapmış olan kadar, korkarım daha fazla , onu yaptırmış olanda görülmek bu şöhretle anılmak ister. Hiç ışık alamayacak, karanlıkta kalıp kalacak bir mezar odasını en güzel resimlerle, en ihtişamlı heykellerle donatmak hangi hükümdarın gücünün dairesinde durabilir? Buna kim tahammül edebilir?Hangi güzelliğin sahibi ona sahipolduğunu sadece bilmekle yetinebilir? Bu tahammüldür benim asıl zenginliğim. Ben bu fedakarlığa dayanacağım. Avuntum ise sahip olduğuıma birdaha hiç kimsenin sahip olamayacağına duyduğum inançtır..........


 Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Tanrım, nasıl bir çölüm şimdi ben ki her yağmur damlasını, daha bağrıma düşmeden kurutuyorum.....


Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Masumiyetin tam ortasına bir damla kan düşmesi, hayatın bilindik cilvesi. Şimdi ben, bütün bir hikayesini yüklendiğim insan oluşumla. Kulak vermiş, ayak seslerini dinlemekteyim. Nasıl taşıyabilir, üstesinden nasıl gelebilirim? Üstelik ben gibi bir kalp taşıyorken. Üstelik ben kalbin sebebinden değilse de sonucundan sorumluyken. Hem söyledim ya, kalbinde güvenilir şey olmadığı yepyeni bir bilgi olarak bana sunulmuşken.

Ne, cennetten düştüğü gibi kalmış ki? Bu da geçer, diyelim mi? Bu da geçer, diyelim.

Aman tanrım, yine de; Nekadar yabancı bir yer burası. Ve nereden düştüm ben bu fenaya? Öyle sert düştüm ki bu fenaya, dizlerimin sıyrılmadık yeri, tenimin acımadık yeri kalmadı. Yitirdiğim cennetten çoktan vazgeçtim amma, vaadettiğin cennet, azıyla yetinemem, çokçok güzel olmalı.

En son, yağmurlu bir gecenin sapağında karşılaştım kendimle. İyice kirlenmiş, kötülenmiş şu çehremle, bu ben değilim,desem de kuşku yok, bu benim. Çoktan geçmedim ki; ben beyim? Ben neyim diye gelmedimse de dünyaya, belli; ben neyim, diye diye gideceğim.

Kader maddesini okumadığım kitap kalmadı, altından kalkamadım. Ne kadar kolaymış oysa; sonunda bıraktım kendimi kadere. Amenna. Her yanım kaza bela. Her belada bir beli. Amentü billahi.

Görklü tanrım, hu sultanım. Gülibrişim ağacının gölgesindeyim hala. Kendinden başka herkeslerin unuttuğu bir anadilin sahibi olmakla gönenirken ben, benden başka hiç kimsenin analayamayacağı gün gibi ortada bir lisanın karşısında lal ü ebkem kesildim.

Tanrım, kanatlanmaya kalktıkça düşüşümden şikayet etmeyeceğim artık sana. Ama tek bir kelime ver bana. Öyle bir kelime ki onunla bütün manaları konuşmak mümkün olsun. Ya da tek bir harf, tek bir cümle. Çok şey istiyorum biliyorum. Zan sahipleri,bir harfin, bir cümlenin peşinde zannediyor beni. Ama sen biliyorsun.


Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Elif karanlıkta oturuyordu
Bir be bulsa, açılacaktı yolu
Ama sırdı Be.
Elif sırrın varlığını bile bilmiyordu.

Oysa gelmesi gerekiyordu Be nin geleneksel metinlere göre. Gelmesi ve ayağına düşmesi Elifin.

Elif soracaktı, neye geldin?
Eni açıklamakiçin, diyecekti Be

Herşey böyle olacaktı, yol bulacaktı, akacaktı ama Elif, Be yi bilmiyordu.

Karanlıkta Elif e yol verecek bir Be olmuyordu.

Simgenin manasında, kayalıkların üzerine kurulu, her dem karanlık bir kentti Elif in yaşadığı. Dışarıda kalan dünyadan muhkem surlarla ayrılmıştı. Bambaşakabir alemdi. Büyük kapıları vardı. Kapılar yaradılışın zihninde, açılmak ve kapanmak için tasarlanmıştı ya, bu kentte o kapılar hiç açılmazdı, hep kapanırdı. Gelişi olurduda bu kapıların, gidişi olmazdı.Sonra Onlar vardı, bukentin sakinleri. Onlar karanlıkta otururdular ve çok bilmişliklerinin bütün sıkıcılığıyla sadece akıldılar, serapa mantıktılar. Bir örnek siyah cübbeleriin içinde hep şimdiki zamandılar. Hep bir andılar. Hep aynıydılar.

Elif bütün dünyayı karanlıktan, bütün insanaları da onlardan ibaret zannediyordu.

Karanlığı bu kadarla kalsa o da karanlığa katılacak, bir su çiçeği gibi suyun bir kıyısından öbür kıyısına vurup duracaktı. Oyunun içinde yada dışında ama mutlaka oyunculardan biri olacaktı. Öyle yada böyle oyalanacaktı.

Ama yaratışın yazgısı gibi farklıydı onlardan Elif, başkaydı. Lakin birkezz olsun bilmeyenlerin bilgisizliğiyle, bilmiyordu kendi farkını çünkü şuuru yoktu.

Korkmakla sabretmenin farkını bilmeden, sabrını korku, korkusunu sabır bile zannnetmiyordu.

Ancak bir rüya Elif e haber getirebilirdi
Ama görülmesi gereeken rüya henüz görülmemişti.
Vakti vardı, henüz erkendi.

Vakti zamanı geldi. Rüya manadan evvel, bri gün Be nin rüyası geldi. Filiz veren kurumuş bir sabır sarmaşığı. Sonra haberi geldi. İçe pervaz vurmuş, çoktan uçmaya durmuş, kalbi hazır olduğunda Elif, Be yi hissetti.

Bir his.

Bir köprü üzerinden ağır ağır yürüyerek karşı tarafa geçmiş gibi.

yada bir köprünün altından çok sular akmış gibi.

Bir kanat dokunmuş, bir rüzgar esmiş de gecenin bi vaktnde uyanıp karşılara bakmış gibi. Hiç kimsenin duymadığı bir şeyi duymuş gibi.

Sanki büyük bir katta ol, denmilş de kader gerçekleşmiş gibi.

Onu henüz görmemişti ama dönülebilir olandan geriye dönmenin mümkün olmadığını gördüğünde Elif, histen manya geçti, Be yi önce mana olarak tanıdı, sonrada onun Be olduğunu anladı. Ve bir an geldi ki ellerinin tam üzerindeki Be yi farketti. İki damarının bileğinde yaptığı be yi. Dağılan saçlarını kaldırmak için elini alnına götürdüğünde, kendi elinin kendi alnına yazdığı Be yi.

Her yan Be idi şimdi, herşey Be.
Be ye bağlanınca Elif, Elifliğini bildi.
Herşeyi Be ile tefsir etti.
Dünya dediğin bir tefsir hikayesi, yol verdi, geçsindi.

Be ye yol verince.

Sır sır olmaktan çıktı, aşikar oldu. Eski halinde kalmanın imkanı yok, Elif in yolu açıldı.

Onlar aynıydı gerçi, dörtbir yan karanlıktı hala ama hava, toprak, ateş, su ağır gelirken üzerine, Elif e artıkkaranlığın tehididi azdı. Simsiyah cübbesini çıkarıp geçti şehrin kapılarından, Ne ahidler bozduda yüzünü dışarıya döndü, ilk adımını attı. Manasını bildiği ile karşılaşmanın zamanıydı.

Gözleri kamaştı önce hiçbirşey göremedi. Dışarısı önce bahardı; derin, mavi ve güzel ırmaktı. Suydu, ışıktı. Kokuydu, sarmaşıktı. Sonra yavaş yavaş gözleri alışınca, hiç birşey yabancı değil, herşey aniden tanıdıktı.

Bir kürsü ve bir nokta. elif, Be yi tanıdı. Bir ağaca yaslanmıştı. O yaslandığı için ağaç gölgesini salmıştı mecalsizlikle, sarsılmıştı.

Ağacın gölgesinde bir fidan gibiydi Be. şen ve masum. derin ve düşünceli.

Be nin perçemleri üzerine düşen toprak rengi bir gölge.

Sensin, dedi Elif, tanıdım seni. Sen misin dedi Elif, tanıdım seni.

Benim, dedi Be, sesi yumuşak ve munisti.

Be çok güzeldi.
Ama güzelliğinin farkında değildi. masumdu bu yüzden. Lekesiz ve temizdi.ü

Karanlıktan aydınlığa çıktığın ilk anda, iki tarafı ağaçlı toprak yolun başında. Kapının, eşiğin, aşılması gereken her neyse, onun ardında.

Omurzlarına mavi bir hırka attı Be, Elif in. Sonra tutup sağ yeninden öptü usulca.

Canın tene değmesi gibi tanıdıkça tanıdı Elif, Be yi. Hiç bir hayal kırıklığı, yürek hacminde hiç bir sekme yoktu. Kim hırkasının sağ yeninden öpmeyi akıledebilirdi.

Adını koyunca birkere gerisi kendiliğinden tamamlandı.
Bir gökyüzü, bir Be onun altında.
Bir ırmak, üzerinde Be.
Bie Elif bir de Be.

Sonrasında , Be nin öğretmesiyle ışığa ve suya boğulmuş bu dünyanın bütün kelimelerini öğrendi.ş Herşeyin cismini ve ismini. İyi bir öğrenciysi. Öyle bir zaman geldi ki, Elif in kelimelerinin sayısıb Be nin bildiklerine erişti.

Gün ışığı yettiği kadar. Gün ışığı yetmediğinde yolun iki tarafında camdan kandiller yakarak. Alınlarının üzerinde portakal çiçeğinden taçlar, sol ayak bileklerine yasemenden bilezikler taktılar. Saçları arkadan tek örgü, yumuşak kıvrımlı giysilerinin içinde bedenlerini rüzgara bıraktılar. Dayanamadılar beyaz köpüklerin arasına atıldılar. Su yıldızları, ayaklarının altıda çakıl taşı yaraları. İpeksi kum. Ondurucu yağmur ve bulutlar yağanken bile burada herşey ırmaktı. Son-ucunda herşey saftı, şeffaftı, suydu, ışıktı ve ikiside çocuktu.

Okadar çok sevdi ki Elif, Be yi. Kıyamete kadar hiç bir kadının hiç bir erkeği böyle sevmeyeceğinden emindi.
Elif kimi böyle sevebilirdi?

Nasıl sevdiyse öyle de sevildiğini zannetti.
Ama kim bilebilirki?
Nereden bilsindi?

Hoş kokulu çamların iğneleriyle kauyganlaşmış yoldan geçerek bir gün ırmak kıyısına indiğinde Elif bütün hikayelerin içerdiği cümleyle aniden burunburuna geliverdi.

Nedeni nasılı yok bunun, kimse merak etmesin. Değil mi ki herşeyle herşeyin arasında incecik bir çizgi.
Sadece bir yol kıvrımı. Sapak noktası.
Bir an. İnanç bir an. Dönüş bir an. Farkediş bir an.
Neden sonra görebildi.

Onları gördü uzaktan.

Be yi ve adını bilmediği diğerini. Sırtında güneş rengi, alev ateş bir giysi, saçlarının arasında su damlalarından bir taç. ateş ve su aynı anda.

Aynı ağaca, o ağaca sırtlarını yaslamışlardı. Başlarını birbirlerinin omuzuna bırakmışlardı.

Ağaç sarmıştı onları dalları ve yapraklarıyla. Yaklaşmıştı iyice. Meyvelerini onlara uzatmıştı.
O kadar güzellerdi ki, Elif in bile içi titredi.

Ama kendi güzelliğinin farkındaydı şimdi Be.
Yasak meyve: Şuur hali.
Farkındalık: Güzelliğin suç hikayesi.
Bu bilmekle bir suça dönüşmüştü Be nin güzelliği.

Sanki herşey susmuşta onları dinliyordu. Kulak keilmişti kuşlar, ırmak ve bulut. Bir onlar konuşuyorlardı derin suyun dibinden gelen musikinin, tanrısal bir lirin eşliğinde. Soluğunu tuttu Elif, Be nin sesini duydu.

Be ona aşkı anlatıyordu.
Dikkat etti Elif.
Be nin kendi sözcükleri yoktu. O na, aşkı, Elif in sözcükleriyle anlatıyordu.

Birşey olmuştu kendisine ama ne olduğunu anlayamadı Elif önce.

Bu olanla da hoşça bir uyum içinde geçinilir zannetti.

Can evinden vurulmuştu oysa. Henüz sıcaktı yara, duymuyordu.

Bir sırça binbir parçaya bölünmüş de yerlere saçılmış gibi.
Bir avuç altın tozu yerlere savrulmuş gibi.
Bir daha asla eskisi gibi olamayacakmış gibi.

Halinin kelimesini bulamadı, ancak benzetmelerle yetindi. Onlarla devam etti. Büyük bir boşlukta bir çığlık kopmuş gibi.Çığlığı atan görünürde yokmuş da, ses hala çınlayarak devamediyormuş gibi.
Bir uçurumdan düşerken kolundan yakalayan el uçurumunkendisine dönüşmüş gibi.
Bir uçurumdan düşüp öylece hareketsiz kalmış gibi.
Dünya aniden bitmiş, bundan sonrası ölüm gibi.

Ölmedi, bundan sonrasını da yaşadı.
Bundan sonrası?
Taşıdı. Taşıdıkça ağırlaştı.

Olan olmuştu bir bunu anladı daolanı içine nasıl sığdıracak, nasıl hazmedip sindirecek, Elif bunu anlayamadı. Bir daha toplanması mümkün olmayan bir kırılışla kırıldı içinin kayığı.

Mutsuzdu.
Üstelik korkuyordu.
Yürüyüp geçse üzerinden? Gitse? Gidebileceği bir yer yoktu.

Durmakla olmadı, yinede gitti. Bir başka suyun, koca okyanusun tam kenarında bir kumsal evine yerleşti. Deniz bir ilerledi bir kenara çekildi. Evi bir kıyıdaydı Elif in, bir suyun içindeydi.
Dalgaların birbiri ardınca kumsalı dövüşünü, bu uğultuyu, yağmurun denizin üzerine yağışını hiç bukadar yakından görmemişti.
Yıldızlar, uzansa tutabileceği kadar yakındı.
Ama ne yıldızları tutmaya takati vardı nede denizin sonunu getirmeye Elif in. Hiç birisine kalkışmadı.

Üzerinden tekinsiz bir rüzgar geçmişlere mahsus bir ürpertiyle kaçtı arka opdalara günlerce.
Kimselere görünmek istemedi, kimseleri göremedi.
Ateş istila etti bedenini. Kasvet, koyu kurşuni bir sis dalgası gibibütün ruhuna sirayet etti.
Yüzlerce düşüncede battı. Kendi içine çevirdi gözlerini. Bütün gidişler eninde sonunda aynı kapıya çıktı.

Aşkın belası, aşkla hesaplaşmaya kalkması, bir aşkta aşkın yorumunu yapması. Olanın bitenin ne olduğunu anlamak isteği, Elif in büyük girdabı oldu.
Keşke bitenin neye bittiğini anlasaydı. Ölü bir balık gibi böyle, kıyıya vurup durmasaydı.
Tanrım, dedi.
Kalp bilgimi artır. Ki olup biteni daha iyi anlayayım. Anlarsam dayanırım.
Ne kalp bilgisi arttı, ne olup biteni anladı.Çözdükçe düğümlendi. Anlamaya çalıştıkça boğuldu.

Aşkıyla yüzleşipte içinden sağsalim çıkamayınca bu kez aşkın kavram olarak kusurlu olduğuna karar verdi. Yaradılışından mücrimdi aşk duygusu. Neticede aşkı yalanlamaktan başka varlık hükmü kalmıyordu.
Ama aşk yalanlanınca da geriye birtek karanlık kalıyordu.Oysa karanlığa tahammülü yoktu Elif in. Karanlık bir oturursa yüreğinin orta yerine, ona yaşamak kalmazdı.
Acıydı karanlığın taşınması, taşınmayan yinede aşkın acısı olsundu.

Acıyla savrulduğunda iki değirmen taşı arasındaki buğday tanesine benzedi en fazla. Savunmasız.İki büklüm savrulurken bile isyansız. Kimi coşkun azgın atıp duran bir ana damar kesiği, kimi bir taşın kanaması gibi ağır ve sessiz, kanadı durdu.
Bir karar tutturamadı, kalbi sormuyorki.. Bir o duyguya gitti bir bu duyguya geldi. Kimi nefret etti, kimi yeni baştan sevdi.

Halden hale geçti.
Şekilden şekile girdi.
Aşk onu da kendisine benzetti.

Koca bir yağmur mevsimi geçti üzerinden Elif in. Sayılı soğukları sayısız sıcak günler izledi.
Böyle geçti mevsimler. Böyle hiç bir şey değişmedi. Böyle, bu da geçmedi.

Ama dayanmak mümkün değildi.
Peki, zaman her acının ilacı deği lmiydi?
Gözden ırak olan gönülden de ırak olmuyor muydu?
Aşk bile olsa herşey, eninde sonunda bitmiyor muydu?

Bitmiyordu.
Bir adım sonrası ölüm.
Ölmüyordu. Sürüp gidiyordu.

Bir eşik ki Elif, önünde çakılıp kalmış.
Ne ileri geçebiliyor, ne geri dönebiliyor.
Ne yükselebiliyor ne de düşebiliyor.

Başka çıkışı yok muydu?
Bütün yollar Be ye çıkıyordu.
Be olmayınca gerisi gelmşyordu.

Bir daha Be katılsa öfkesine sular gibi durulacaktı biliyordu.
Herşey eskisi gibi olabilir belki. Küçük bir kapıyı açık bıraktı.

Olmadı. O da kendiliğinden kapandı.

Değmezmiş, diyebilseydi -değmezmiş,diyebildi-
Tanrım, diyebilseydi -Tanrım,dedi-, Tanrım değmeyende oyalama beni. Öyle oyalandı ki değip değmediğini bile bilemediğinde, dönerim zannnetti de, bir adım geri dönemedi.
Bu defa Be nin değil de Be de kendisine gösterilenin ne olduğunu merak etti Elif. Belli ki uçurum vardı iki Be arasında. Özle resim, mana ile kelime arasında.

Be nin aslı neydi?

Neydi ki kendisinden vazgeçmek kabil olmuyordu.
Tanrım, dedi, bir kişi daha varsa onun gibi, gönder onu bana.

Kimse gelmiyordu.

Niye Be, başlangıçta, ezelde yazılmış hikayeyi doğrular gibi geliyorduda, hikayenin sonu gerektiği gibi çıkmıyordu, veriliyorda sonra geri alınıyordu?

Bütün bu kararsızlık kıyametinin ortasında. aslında, dışarıdan biri gibi bakabilse görebilecekti başına gelenin herkesin başına gelenle bir olduğunu.
Aşkın abes yüzünün onu aniden vurduğunu.

Ne kadar abesti aşkın yüzü.
Dahası, ne kadar çok yüzü vardı. aşkın bir yüzü, iki yüzü, aşkın yüzsüzlüğü.
Vefa, ihanet,ahd. hepsi birbirine karışıyordu.
Uğrunda ahidler bozulan, ahde vefasızlık ediyordu.

Tanrım, dedi.
Ne olurdu yanılma olmasaydı.
Ama yanılmıştı.
Bildi aşkın acılığını.
Acı kendi içindeydi, aşkın tarafsızlığını.

Ne büyüktü vaad ve toprak ne kadar küçükmüştü.
Gördü, görmek an meselesi değil ama. Zaman meselesi şimdi.
Gördüğünün aslında kendi görme kabiliyetinden daha fazla olmadığını, okyanusun kıyısında, gelgitler arasında, neden sonra farketti. Yani bu Be ne kadar olsa da ancak Elif in gördüğü kadardı.

Be idi ama
Noktası eksikti.
Sadece bir kürsüden ibaretti.
Be nin sırrı noktasında saklı.
Kusurluydu bu yönüyle. Kusuru be ydi.
Bir Elif i tefsir edemeyen Be idi.
Bir Elif i çekemeyen Be.

Öyle ağırdı ki üzerine yıkılan mana, artık hallerini bilindik kelimelerle ifade edemedi Elif. Bir acı ki kelamda bu halin karşılığı yok acıdan başka.
Bundan sonrası derin denizlerin yanlızlığı olsundu.
Hesapları artık bu dünyaya sığmadı, çözümünü birbaşka dünyaya bıraktı.
Üzüntüsünün artık Be ye dair bile olmadığını farketti.
Kaderi yöndeğiştirdi.

Hiç bir şey yapmadı Elif. eylemsiz.
Sadece hergün, yumuşak kıvrımlarla uzanan toprak yolun sonuna kadar gitti. Bir camcı ile taşçının nasısa yanyana kurulmuş dükkanlarının önünden geçti, zeytin ağaçlarının altında oturdu. Zeytin bahçesi.
Bir tarafı sararmış otların acı kokusu, bir tarafı köpük köpük dalgalanmış, koyu yeşil, büyük denizin uçurumu.
Üzerinden dalgalar geçen kayaya baktı en fazla.
Dalgalar bir nazenin geliyorlardı bir öfkeli.Belli ki büyük denizin sağı solu yoktu.

Düşünüp durdu Elif, yine eylemsiz.
Okadar çok yitikti ki, o, zeytin ağaçlarının altında otururken, az ötede, bütün yazı bir gülibrişim ağacı altında oturarak geçiren ufaktefek bir kadını bile, ancak hayal meyal farketti.
Sadece seyretmekle geçen bir daireniniçinde kapandığını da ozaman anladı Elif. Karanlık kentte ne yapıyor idiyse yine onu yapıyor. sadece seyrediyor. Yaşamıyor.
Tortulanmış, durgun bir su.
Bİr bilgi yığını.
Yorucu.

Gel zamanı çıktı, neredeyse denizin altında kalmış kumsal evinden. ayak bilekleri ıslandı.
Karanlık kentin kapısına dayandı, geçtiği, uzun ve meşakkatli bir yoldu. Gecenin otobüsleri güçlü yolcularıyla uzaklaşırken tehlikeli mesafelere, onun kara kapkara giysileri bıraktığı yerde duruyordu.Önce portakal çiçeklerinden yapılma tacını çıkardı başından, sonra birkaç deniz abuğunun üzerine çözdü saçlarının örgülerini. Sonra büzgülü ve beyaz giysilerini sıyırdı, döküverdi ayaklarının dibine. Sol ayak bileğinden yasemen bileziğini çözdü, en son da bağcıklı sandaletlerini.
Cübbesini usulca geçirdi sırtına, sonra başlığını çekti, ta gözlerinin üzerine indirdi. Demir kapıdan geçip içeri girdi. Kimse yadırgamadı varlığını. Herkes onun birgün döneceğini biliyordu. Sanki hiç gitmemişti. Kente doğru ilk adımını atarken, hiç olmazsa karanlık samimi, diye mırıldandı, hiç olmazsa tek rengi var onun.

.....................................................


Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Her şey gibi bu dünyadaki kelimelerde yetersizdi, biliyordum. Ama yinede şairin dahi acizlikten, anlatamamaktan, kalplerin dili lmadığından şikayet edipte gözyaşının bereketine sığındığı o suskunluk yerinden, en çok söyleyenin ah'a bitiştirilerek alev ateş infilak eden bir isim, tek isim, sevilenin ismi olduğunu bilerek. Gelecek ve geçecek bütün yangınlarımın teminatı olsun diye onun ismini bilmek istedim.....


İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
Adı konulmamış hiçbir şeyin gerçek anlamda var olduğuna ikna olmayan bir kalbin sahibiyim ben. Hayata kelimelerle hükmeden biriydim ben. Var olanla yok olan arasındaki fark bir isim. Onunla başlayan hayatıma onun ismini bilmekle başlamak isterdim.

Varlığına dair, nefti gölgeli bir tütsü-buhur dükkanında, bana gösterdiklerinin dışında, hiç bir bilgiye sahip değilken sevmiştim onu. Başka birşey değil, ateşe düşeceği ana kadar hiçbir şeyi merak etmeyerek sevmeyi bilen kalbimin bütün sukunetiyle sadece onun ismini merak ettim ben. Gülün önce ilahi muhayyilede adının koyulduğunu, manasının sonra yaratıldığını, bu dünyadaki suretinin ise en sonra geldiğini kavradığıMda imanı taamlanan biriydim ben. Bunun başka yolunun olmadığını aklıma ancak böyle kabul ettirebimiştim ben. Kolay olmamıştı ama yolculuğun suretten manaya doğru olduğunu öğrenmiştim ben.
.............................................................................
İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
kırgınım,
saçılmış bir nar gibiyim

sessiz akan bir ırmağım
geceden ...
git dersen giderim
kal dersen kalırım

git
dersen
kuşlar da dönmez, güz kuşları
yanıma kiraz hevenkleri alırım

ve seninle yaşadığım
o iyi günleri,
kötü
günleri bırakırım.

aynı gökyüzü aynı keder
değişen bir şey yok ki
gidip
yağmurlara durayım.

söylenmemiş sahipsiz
bir şarkıyım

belki
sararmış
eski resimlerde kalırım

belki esmer bir çocuğun dilinde.

bütün derinlikler sığ
sözcüklerin hepsi iğreti

değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.

aynı gökyüzü aynı keder.

Behçet Aysan

oku

karpuz kabuğuna yazılar yazmak

http://lidar-kkyy.blogspot.com/search?updated-min=2012-01-01T00:00:00%2B02:00&updated-max=2013-01-01T00:00:00%2B02:00&max-results=30

21 Mayıs 2012 Pazartesi

SON PADİŞAH

Genç mezarlık bekçisi şeyhin huzurundan ayrıldığı zaman, henüz son padişah olsuğunu bilmeyen son padişah, beyaz bir dantele benzeyen sarayının balkonunda sır katibine döndü. Altın divit taşıma hakkı sadece sana mahsus dedi. Yaz öyleyse yazabildiğince. Yaz ki, hilal göründü ama bizde bayram yok. Yaz, dedi, sabahları uykudan uyanıklığa geçilen o incecik ve her insanın bildiği yerde zihnin tümüyle boş olduğu o kısacık anın hemen arkasından . Toplarını ülkeme çevrilmiş o savaşgemilerinin sabahına gözlerimi açtığımı hatırlayınca. Sonsuz bir uykuya dalmış olmayı ve hiç uyanmamayı dilediğimi. Ama birkez daha uykuya dalmayı asla beceremediğimi yaz.


Yaz, dedi, üç gecedir aynı düşü gördüğümü. Düşümde bana çok benzeyen ama şimdiki halimden daha ziyade şehzadeliğime benzeyen bir şehzadenin tepeden tırnağa silahlarıyla kuşanmış bir şövalyenin önünde dizçöktüğünü ve ona yalvararak ağladığını yaz. Benimde onunla birlikte ağladığımı ve haykırarak uyandığımı. Hiç katkım olmadığı halde öykü kahramanlarına dönüştüğümü yaz.  Yaz, dedi, ben korkunçbir geçmişle, oysa şehzadem daha korkunç bir gelecekle kucaklaşıyoruz.

Yaz, dedi, bütün mutluluklar birbirinin aynı. Ama mutsuzluklar birbirine uymuyor ve acılar birbirine benzemiyor. Benim ne kadar acı çektiğimi yaz ama bu acıları haketmediğimi. Acı, diye mırıldandı, bir daha yaşıyor olmakla ne kadar ilgili. Geçen sene aynı mevsimde hilalin göründüğü akşamı düşündü. Yer aynı dedi, hilalde. Ama ben? Ne kadar farklı tecrübelerle donanmış olduğunu farketti.

Nihayet her şarkı kendi sonuna kadar vardır.

Sır katibi sadece kendisini taşımaya izinli olduğu altın divitten çıkardığı kamış kalemiyle sürekli yazıyordu. Sabah oldu, öğle oldu, sonra tekrar akşam oldu. Hilal büyüdü padişah hep yazdırdı.

Ama birden, sil, dedi, bütün bunları sil. Hepsinin üzerinden kırmızı kalemle bir çizgi geçi ki temize çekerken benim öykümü, aldanmayasın. Çünkü onlar, benim halkım, görünmezde olana değil, görünürde olana kıymet verecekler. Benimse içimdeki öyküyle dışımdaki öykü, onlar birbiriyle hiç uyuşmayacak. Sonra, iptal edilmiş kırmızı kalem serüvenleri, diye mırıldandı, ömrümüzün maceraları. Gerçekte var olduğumuz, ama bizi hiç aramayacakları yer. Ben, dedi acıyla, içimin serüvenlerini hiç göstermedim. Bütün ömrüm yazılıpta üzerinden kırmızı kalemle geçilivermiş iptal serüvenlerinden ibaret kalacak.....................


Nun Masalları-NAZAN BEKİROĞLU



19 Mayıs 2012 Cumartesi

hattat

İçimdeki denizden kaç dalga geçtiğini kim saydı? Bütün kalelerimin neden her defasında böyle savunmasız düştüğünün sebebini kiim merak etti? Her çıkışımda kalelerimde , biraz daha nasıl olupta bu kadar küçülebildiğimin nedenini kim anladı? Mutlak olanda var olmak için yaptığım herşey, yazdığım her yazı, var olmak ve toplamak için atığım her imza biraz daha dağılmama ve küçülmeme yol açtı. Sırtımda alev gömlek, hattat içim yanıyor. Oysa hattat dışarıda kar yağıyor. Darma dağınık odamın bütün kapılarından, bütün pencerelerinden, bütün aralıklarından; gri, soğuk ve sinsi bir duman içeri yayılıyor. Yapış yapış. Hattat kaç kez hayatı, kaç kez aşkı ve kaç kez ölümü aramak için sefere çıktım? Kaçında geri döndüm? Ben senin ruhunun bütün çağrışımlarına ve tezahürüne vakıfken, dahası hakkın varken benim üzerimde, bir mukadder meçhulde kesişecekken yollarımız, ne kadar yanlzı olduğumu ve ne kadar acı çektiğimi bilmedin bile. Hattat çok yanlzım ve çok acı çekiyorum. Ama neden bu kadar acı çekiyorum? Hattat bilmiyorsun, bütün o yanlızlığı yaşayan öykü kahramanlarıma nispetle kendi yanlızlığımın boyutları beni bile ürkütüryor.

Ne kadar isterdim, ne kadar isterdim bir akşam üzeri müjdeci bir ses kapımı çalsaydı ve gözlerimi kamaştırırken bir kuyruklu yıldız suretinde nefesimin artık kesildiği bir an içinde saltanatıyla odamı aydınlatsaydı. Ona saatlerce içimdeki ülkeden bahsedebilseydim ve o ışığıyla içimdeki ülkenin de içineki cevher ülkeyi anlatsaydı. Ona içimdeki ülkenin aslında ödünç alınmış bütün bulutlarını ve akşamlarını gösterebilseydim ve sonra ona şimdi bütün bunları bana yorumla ve bana gerçeği, kalıcı ve mutlak olanı aydınlığında göster diyebilseydim. Ne kadar isterdim bir akşam üzeri bir müjdeci sesin kapımı çalmasını ve kocaman kuyruğundan ışıltılar saçarak gerçeği odama bırakmasını. Bunca emanetini, bunca yangının gömleği ile sırtlandığım halde, bütün gölgelerini olmayan gözlerimle buğular, sisler ardından gördüğümü vehmettiğim halde, o asıl ülkeye hiç ulaşamadım. Ben yaklaştıkça o ödünç ve büyülü bir tüy bırakarak ardında, eskisinden daha fazla uzaklaştı. Çünkü bende sadece onu uzaklaştırmak için kabiliyet vardı. Çünkü ben sürekli dağılıyor ve parçalanıyordum. Bir türlü birleşecek ve görecek kabiliyetim olmuyordu......................


Nun Masalları-NAZAN BEKİROĞLU

12 Mayıs 2012 Cumartesi

Yağmurun Yağması İyidir

Sonra o gider sesini yıkardı
Telefonda saatlerce seviştiğinden
O diye biri vardı galiba
Ağzıda iyice vardı galiba
Gece çiçeklerinden bir  orman
Pejmürde atlar pahasına

Bira içerken saçları uzun
Parmakları korkunç ve kalabalık
Bir gece Aksaray'da hiç unutmam
Yüzümü ellemişti galiba
Denize doğru gittikçe artan
Bu yüz benim yüzümdü olsa olsa

Yakasında kocaman bir düğme
Sevinci bitiştiren acıya
Ayıran kuşkuyu inançtan
Yağmurun yağması iyidir
Bir çerkez mızıkası gibi rengarenk
İki adet kuş çantasında


Sevda Sözleri-CEMAL SÜREYA

Ülke



şiir

Yaşayanlar unutmuştu bizi
Biz öldüğümüzle kalmıştık




sevda Sözleri-CEMAL SÜREYA

Kanto

Ben nerde bir çift göz gördümse
Tuttum onu güzelce sana tamamladım
Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım
                               
                                    -Garson bir getir
                                    -Garsonun adı Barba


Ben nereye gittimse bütün zulumlardı
Bütün açlıklardı kavgalardı gördüğüm
Kötülüklerin büsbütün egemen olduğu
Namuzsuz bir çağ bubiliyorsun


                                     -Garson rakı getir
                                     -Garsonun adı Hakkı


Sen belkide bir resimsin ne haber
Kırmızı bir Beykoz'un yanında duruyorsun
Yapan birde ağaç yapmış yanına
Dallarına konsun diye kelimelerin


                                 -Garson şarap getir
                                 -Garsonun hali harap






Sevda sözleri-CEMAL SÜREYA

Dalga

Bulutu kestiler bulut üç parça/
Kanım yere aktı bulut üç parça/
iki gemiciynen Van Gogh'tan aşırılmış/ 
Bir kadının yüzü ha ha ha/ 


Bir kadının yüzü avucum kadar/ 
İki gözümle gördüm vallahi billahi/ 
Yıldızlar vardı kafayı çekmiştim/ 
Bu kimin meyhanesi ha ha ha/ 


Bu Ali'nin meyhanesi bu da masa/ 
Bu ipi kimse için gezdirmiyorum/ 
Bir kere asılmıştım çocukluğumda/ 
Direkler gemideydi ha ha ha / 


İki gemiciynen Van Gogh'dan aşırılmış/ 
Bir kdının yüzü kaçıyordu yetişemedim/ 
Ben ömrümde aşk nedir bilmedim/ 
Süheyla'yı saymazsak ha ha ha/


12 Nisan 2012 Perşembe

Gitdin emmâ ki kodun hasret ile cânı bile

İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile



Devr-i meclis bana gird-âb-ı belâdır sensiz

Mey-i rahşânı değil sagar-ı gerdânı bile



Bağa sensiz bakamam çeşmime âteş görünür

Gül-i handanı değil serv i hiramanı bile



Sineden derd ile bir âh edeyin kim dönsün

Aksine çerh-i felek mihr-i dirahşanı bile



Hâr-ı firkatle Neşâtî-i hazînin vâ hayf

Damen-i ülfeti çâk oldu giribanı bile
... muhakkak garson insan sarrafıydı. insan sarrafı... ve sadece çocukluğundan beri işittiği bu tabirin korkunç alaleti altında çıldıracak gibi oldu. demekki , ömür tecrübemiz bizi bu hiçbirşeye inanmayan, acınacak şeylere bu kadar şüpheci ve zalim güldüren bir bilgiye götürebiliyordu. demekki, beşeri dediğimiz şey, sadece okuryazarın, yarı meczubun, kendi içindeki müphem parıltıları hakikat güneşi sananların vehmiydi......
bir gece gözüme birdamla uyku girmedi.
pervanenin mumla konuşmasını dinledim

şöyle diyordu pervane; 'aşık olan benim. yanmak bana yakışır. ağlayıp sızlayan ben olmalıyım. peki sen niçin ağlıyorsun?'

mum 'benim zavallı sevgilim ' dedi pervaneye, 'tatlı balımdan ayırdılar beni, haksızlıkla elimden alınınca şirinim, ferhat gibi ağlayıp sızlamak ta bana yakışır olmuştur.!

hem konuşuyor hemde yanağından ateşten süzülen damlalar döküyordu mum:

''meclisleri ışıtan nuruma bakma sen, sel gibi içime akan ve beni yakan ateşime bak. senin aşkın kuru bir iddiadır. ne sabır var sende ne tahammül. azıcık bir pırıltı görünce kaçıyorsun. ben yanıp eriyinceye dek metanetimle dikilirimayakta. senin sadece kanadını yakar aşk ateşi, beni ise baştan ayağa yakmıştır.''

şemle pervane dertleşirken gece ilerledi derken peri görünüşlü bir güzel yaklaştı ve ''püfff' diye üfleyip söndürdü onu.

zavalllı mumun dumanı başından çıkarken 'aşkın sonu budur' dedi ve canını verdi.

aşk ölerek kurtulmaktır geçici dünyadan.

'ne mutluluk diye!' gıpta et, sevdiği onu öldürmeyi, öldürerek diriltmeyi kabul etmiştir, diye düşün.

eğer aşıksan bu kemendden kurtulmaya çalışma.

büyük denizlere açıl demiyorum, lakin birkez açılmışsan tufandan korkma.....



Şirazlı Sadi- Bostan
'' Bu rüyamı anlatacağım tek sıradaşım sensin Esrar Dede. bu dilime düşmeyen sözü harfe vuracak ve dahi anlayacak tek adem sensin.

Ben bir düş gördüm Esrar Can. Gündüz gözüyle rahlemin başında dalmışım uykuya. Sanki bir kuyu beni çağırıyor, sanki şu kara sakallarım bir uykuyla ağarıyor.

Dilimde adını ve hatta cismini bilmediğim bir yemişin yasak tadı. Elimde defterler dolusu şiir. Lisanımda durmadan söylediğim bir sürü kelam var. Sonra karşımda tülle bezenmiş fistanlar içinde Beyhan. Ben varım birde o var.

Hiç bilmediğim ve dahi hiç görmediğim bir yer burası Esrar Can. Burası bir yer ki gülü kara kızıl açılmış. Öyle bir yer ki tek mesken yok. Tek adem yok. Bir ben bir de o.

İçimde binleri yanıyor odakika ateşlerin. Elimi göğsüme değdirsem sanki tutşacak. Sanki bu düş, düş değilde ateş, neredeyse yanacak.

neden sonra beyhan yaklaştı yanıma. Gözlerini gözlerime değdirdi. Ellerini uzattı ellerime, elim eline değdi. Bir ses işittim sonra kelamsız.

Ses Beyhanın sesi. Ama bir an dahi kkonuşmuyor susakları.

Bir düş gördüm ben Esrar. Beyhan gözlerime bakarken orada bir ateş gördüm. Sıcaklığı tenimi yaladı da geçti. Külleri gözlerime setler çekti.Öyle daldım ki ateşe kendimi dahi unuttum. Böyle büyük bir ateş, böyle koca bir yangın.

Sonra devam etti Beyhan benimle konuşmaya

'' Bu ateş ateş-i aşktır Galib. Bu ateş senin nasibine düşmüştür. Yanmak gerektir bu bahiste. Yanmak ve dahi neyinvarsa yakmak gerektir. Sana da bir ateş-i suzan nasip olmuştur işte.

Hadi ellerindeki kağıtları yak, kavur bu ateşin içinde. Yansınlar ve hatta yok olsunlar. Kül olsun ve hiç olsunlar.

Sonra sil dilindeki sözleri. Bütün harflerini unut. Sana ''kaf'' düştü harlerin içinde.En yangını en kızılı ve en dertlisi harflerin.

Bu bahis harf-i kaf bahsidir. Ve bubahiste sana düşen yanmaktır Galib. Yan... '' dedi ateşe atladı gözlerimin önünde. 'ya' dedim'herşey yanınca ne olacak? Bu kara ateş herşeyi bir hiçe çevirirken geriyene kalacak?'

'O kalacak' dedi son bir sözle. 'Aşk kalacak. herşey yasa da kül olsada aşk kalacak. Ama bil ki Galib bu ateşe verlıkla girilmez. Yan, yakıl, hiç ol. Bil ki bu vadide suretler görünmez. Aşıklar yanar, ama aşk herdaim var, o ölmez.'

Bir düş gördüm ben Esrar. Benim nasibime yanmak düştü. Aşk surete vurulmuş şeklimi sildi gözümden dilime kor bir şerbetle kanmak düştü.

Böyle bir cevher verildi elime, gönlüme bir mahir sarraf düştü. Bu öyle bir düştü ki Esrar Can, lisana harfler verildide aban aşka yanmış bir kaf düştü.......



Doğuda Aşk Böyle Yazılır-Fatih DUMAN
Yani bu vadide suret başka ama asıl aynı, sözler başka ama fasıl aynı, resim başka ama nakış aynı, biçim başka ama kumaş aynı. Ve dahi yangın başka ama ateş aynı......



Doğuda Aşk Böyle yazılır-Fatih Duman
Adam ve kadın uzun senelerdir evliler. Seviyorlar birbirlerini, orası kesin. Ama eskisi gibi değil. Zaten nicedir hiçbir şey eskisi gibi değil. Eskiden sevdalar daha mı bir tutkuluydu, hasretler daha mı derin? Sevgilinin saçının bir teline ne şiirler yazılırdı hani. Birkez görmekle ne kadar çok sevilirdi insan. Kapı aralığından uzanan bir baş, perde arkasında bir bir kadın gölgesi, belli belirsiz bir tebessüm, gözbebeklerinde saklı ateş ve har. Uzaktan da sevilirdi yar.Mümkündü. Hem mümkün hem imkansızdı aşk. Hayatın bir parçasıydı dokunmadan sevmek. Yaklaşmadan. Aşk bu gün var, yarın kaçtı kaçacak bir ada tavşanıydı sanki. Öylesine ürkek. Kimse yüzde yüz emin olamazdı aşka ''sahip'' olduğundan. Mülkü yok, tapusu yoktu. Daha mı anarşistti eskiden aşklar?

Sahi ''yarim'' ne güzel kelimeydi. Ağızda akide şekeri. ''Yarim'' der sonra bir es verir, gayri ihtiyari susardın. Söyleyecek söz kalmazdı ardından. Tekbaşına kaç cümleye bedeldi kelimeler. eskiden harfler daha mı kıymetliydi? Bir mektup yeterdi aylar süren ayrılıkların sessizliğini kapatmaya. Tek bir yemin yeterdi aradaki mesafeleri azaltmaya. Artık hiçbirşey o kıvamda değil. İbre şaştı, ayar bozuldu sanki. İlişkilerimizin ahengi eskisi gibi değil. Kelime cömerdi, duygu cimrisi bu günün insanı. Konuşmaya gelince açıyor ağzını duygulanmaya gelince tutuyor kendini.........................

.......................

...............Tamamlayamadığımız bir eksiklik duygusunu, azalmayan bir bezginliği sırtımızda un çuvalı gibi taşıyoruz. Monoton bir değirmen taşı günlerin akışı. Dönüyor kendi ritmiyle. Bizi o çarkın dışına çıkartacak bir aşk arıyoruz. sıradışı bir sevda. Ama gelgör ki ne ferhat'ız dağları delecek, ne simurg kuşlarıyız mavilikte kanat çırpacak. Hem gizliden gizliye masalsı ve destansı bir sevda arıyor hem de masalları ve destanları hayatımızdan satır satır siliyoruz.

...........

...........

..................

Elif Şafak-FİRARPEREST
Tabutu dışarıya, güzel ilkbahar havasına çıkardık. Bir gurup erkek çakıllı yoldan aşağıya, hazır bekleyen mezara doğru taşıdı tabutu. Ben en arkadaydım. Aşağıda tabutu mezar çukurunun üzerine çatılmış iki kalasın üzerine yerleştirdiler. Karanfiller ve çam dalları atıldı tabuta. Küçücük, rengarenk bir dağ oluşmuştu. Rita'nın Lillevik'te hala bu kadar çok arkadaşının bulunması beni şaşırtı. Belkide gelenler zaferi kutlamak isteyen düşmanlarıydı! '' ne demiştik biz?'' şu rezil, hayatını güven altına alma budalalarına, birbirlerine bakarak anlamlı anlamlı başsallama fırsatı çıkmıştı.Burada ölü, hem de ne ölü, genç bir kadın yatıyor. Vahşi küçük keçi, kendi yolundan gitmek istemişti. Sıcak bir yuva, çocuklar, banka borcu ona yetmemişti, kendini Dünya'ya atmıştı. Lillevik'in kızlarına ve delikanlılarına, Rita'nın atıldığı dünyanın kötü bir hayalden başka birşey olmadığını söylüyordu herkez.



Beyaz Zenciler- İngvarAmbjörnsen
yusuf armağan isteyince arkadaşı utanır,sıkılır, mahçup olur. Çünkü o güzele layık bir armağanı nereden bulucaktı? Halini ve sonunda uygun bulduğu armağanı şöyle anlatır;
''sana getirmek için birçok şeyt tasarladım;fakat hiçbirini sana layık görmedim. Bir taneyi alıpta madene, bir katreyi alıpta ummana nasıl götürebilirdim? Sana gönül ve can bile getirsem Kirman'a kimyon götürmüş sayılırım. Senin güzelliğinden başka hangi tohum yoktur ki , bu ambarda olmasın.
Senin huzuruna ancak gönül nuru gibi bir ayna getirmeyi layık gördüm.
Ey güneş gibi gökyüzünün ışığı olan güzel! Ona baktıkça kendi güzel yüzünü görürsün.

Ey gözümün nuru ! Sana ayna getirdim ki, yüzünü gördükçe beni hatırlarsın. ''

Koltuğunun altından aynayı çıkartır Yusuf'a uzatır. Güzeli aynadan başka ne oyalar ki?
dostoyevski sulu sepken üzerine bir yazıya başlıyorken. Uzun ve sıcak bir yazın ardından iklk yağmur damlaları, iri. Yanağımıza değiyorken. Aylardır raslamadığımız güzellikte birşarkı çıkıyorsa bahtımıza, sıradaki değil üçüncü sıradaki. Dilediğimiz gibi ''iki gün olsun, yeter'' den çok öte kavrayınca son okuduğumuz öykü. Kestaneciler köşe başlarını tutunca. Ve aylardır karanlığı özlenmiş bir salonda, beyaz bir perdenin derinliğine çekilince biz.

Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen uzun bir yazdan selametle çıkmak azımsanacak birşey değildir. Şükür, yaz bitmiş güze girmişlizdir.

Güz bu kente çok yakışır da ne zaman geleceği pek belli olmaz. Kimi, uzun ve hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir yaz mevsimini bölüverir en inc eyerinden. Kimi, kara kışlar ortasında saatleri geri çevirir birden. Sokakları yağmur kokan kentin bir aralığında, akşamları aniden bastırmaya başlar. Şunun şurasında aynı yer bir hanımeli fırtınasıyla karşılaşalı beri ne kadar zaman geçmiştir oysa? Çalışma odalarında ışıklar erken yanar. Güneşin anlattıklartı herkese iken, yağmurun anlattıkları herkese göre değildir, öğrenirsiniz. Yaz geçer, güze girmişsinizdir.

Gecenin geri kalan kısmını dosta yazarak geçirmek yürek isteyen bir eylem olmaktan çıkmıştır artık. Arka arkaya gelen cümlelerde benzer kelimeler kullanmak rahatsızediciliğini yitirmiştir bir anda. Fiil kipleriişlevini kaybetmiş, şahıseklerininiçiboşalıvermiştir. İnsanı kendi kendisinde kaybolmaya çağıran yağmurlar yağar sessizce. Kendi içinizdeki kuyuya düşmenizi öğütler şair, korkmamanızı. Durup kendi içinize bakmanız için zaman en uygun gibidir. Tehlikeli bir yoldur, düşer ve kaybolursunuz.

Denizin yüzü kırışınca aniden ve aynı denizgökyüzünde daha koyu renkli bir ayna olunca. Kalbinizin köşesinde hiç var olmamış bir yağmur gülü, kucağınızda erken açmış bir nergis,ürkütücü öykülerin başlangıcında. Ne çok yağmur kuşu içinizin yangınına dokunmuştur. Ne çok ekim geçtiğini ömrünüzden düşünürsünüz.Acelesi olan çayın çayın ne çok, porselen fincanlarda soğuduğunu. Böyle bağlamıştır, sonra çoğalmıştır. Yıllar sonra anlarsınız.

Rüzgarın çanı sesveride inceden, yazlık gelenler çekilir. Kumsal ona her mevsim sahip çıkanlara kalmıştır. Denize anlattığından fazlasını hiç kimseye anlatmamış olanlar kıyıya inerler yaniden, naftalin kokan kazakları sırtlarındadır. Kenitin bütün meczupları oradadır da birbirini görmezler. Ve biz üç-beş kişi geride kalan, görünürde yitirilmiş bir yaşamın görünmezde yitirilmiş bir yaşamda fazlasını hesaplamaktan korkmadan. Aynı bulutlara bakıpta birbirimizi anlıyorsak, ya da anlamıyorsak, hala anlamıyorsak. Yaz bitmiş, güze girmişizdir.

Bir güz yazısı yazmaya kalkışan her yazarın yolu dönüp dolaşıp Eylül'ün bahçelerinden geçer de en güzel cümlesi hangisidir bu romanın, bir türlü kestirilemez. ''Herşey çürüyor, herşey'' bu mu ifade eder en güzel eylülü? Ya da ''Erkek kalbinin kadınların kalbinden daha talepkar olması, bir haksızlık değilmiydi?'', yoksa bu mu en güzel ifadeeder eylülü?

Bilinmez. Ama denizin rengi yeşile dönüpte küçücük mor kertenkeleler çimen diplerine saklandığında; tek yaprak kımıldamaz da kıyıda, dalgalar kumsala vurusa. Açıklarda fırtına vardır, anlarız. Niçin gitmek zorunda olduğumuzu sorarken kendimize, yaz bitmiştir, yağmurlardayız



Nazan Bekiroğlu-MAVİ LALE
Hiç görmediğim halde var olduğundan kuvvetle emin olduğum yerdi hayat. Bir mesneviden düştüm gerçeğe, kendi seçimimdi.

Arkamda bıraktığım, başı ve sonu gibi gidişatıda besbelli bir mesnevi emniyeti. İnkaretmeye niyetim yok; bir çininin sathından gerçek bir bahar bahçesinin derinliğine düştüğüm daha ilk anda, alınlığındaki kitabede yer aldığım kapıdan çıkarak dışarıya geçtiğim o anda, hayat vurdu beni. Daha ilk günden yenilgiyi öğrendim. Lakin ne kadar yenilsem de beni yokluğa götürensened zinciri kurulduğunda herdefasında satırlarının altını çizerek okuduğum kitap yok olmadı.

Hayatı tanıdım zahirde, zorluğu. Yapacak çok işi olmakla birlikte hiç zamanı kalmamış olmaının hüznünü tanıdım. Acı, hüzün ve kabus arasında yayılmışgrift farkları defalarca öğrettiler.Elimden gelse hüzünd ekarar kılacaktım. A>ma dünya yıkıldı üzerimede kaç kez, kaç kez altında kaldım. Kaç kez habeci bir rüya kadar kısa olmayan yorucu rüyalarla dolu uykularımdan haykırarak uyandım. neticede bütün korkulu rüyalarda duyulan benzer bir korkudan farklı bir korku değildi duyduğum. ne de olsa ben bir mesneviden düşmüştüm bu bahçeye. hayat uzmanlık alanım hiç değildi. Ama hevesli ve yürekliydim.

Gördüğüm korkulu rüyaları bir ben bir de Allah birlirken. Ve ilkkez gördüğüm kente kendimi ilkkez gösterirken; gördüğüm rüya kendisinden başka kaç rüyanın tevili? Sınav sınav içindeydi. Kimi iyilikle, kimi kötülükle sınandım. Öyle canım yandı ki kimi, az kalsın kaçacaktım.Kimi, çöllere inen akşamın genişliğinde kalbime inşirah indi. Kalbim kendi darlığında genişledi.

Hayallerin amadeliğini gerçeklerine mahkumiyeti bozmayan öfkeli ruhum kısa cümlelerle konuşmayı sevse de biteviye uzun cümleler kurdum. Başlangıçta hayatın hep beni haklı çıkarmasından korktumsa da bir gün bana hayallerimi ne yaptığım sorulduğında, onları israfettiğimi söylemek mecburiyetinde kalmaktan artık korkum yok. Yeni sözcüklerim var çünkü benim. Daha da yeni sözcüklerim olsun istiyorum. Bilirim ki sözüm bittiğinde giderim. Ama eski sözcüklerler iktifa etmem düşünülmesin. Çünkü hayat kadar yeniyim. Artık küçük haberlerle oayalanamayacak kadar derin boğulduğum yer. Daha fazlasını istiyorum. Büyük haberi bekliyorum.

Bir nikabın kalkışı kaç gözyaşı damlasına bedel, b,r gecede öğrenmek isterdim. Aceleciyim. Son bölümden başladım ellerime tutuuşturulan ilk kitabı okumaya. Çarmıhını sırtlayanın kentini sonkez dolaşmaını anlatıyordu. Vakit akşam, günlerden gecikmiş bir cumaydı. Irmakla karşılaştım. Bana konuşacağını bile bilmeden başlangıçta, bir merak başlangıçta. Irmak bana konuşsun isterdim. Konuştu vakti gelince. Öğrendim. Kendi özgeçmişimi yazabilecek en uygun kişi olduğun hususunda endişeliydim ya yine de hayat ne ise, kendi hayatımda onun özetini çıkarmak isterdim. Hayat, çarpma demekti. Ben, kalbimin iki çarpıntısı arasında ne kadar hayat varsa o kadar hayattım.

Ölüm hayattı. yitirmek bulmanın bedeli. Yumdum gözlerimi kendi üzerime. Ölümü öğrendim. Ölümü sevdim. Yaptığım herşeyin kaderim olduğuna güvenerek kaderim olan herşeyi yaptım. Eylendim. Hiçbirşey zamanını bırakmasındı benden geriye. ne duvarda mavi bir lale, ne hoş bir seda gökkubbede. Toprak yeterdi. ne iptal, ne erteleme.

Bir mesnevi gölgesi değil, artık yüzü ateşe dönük bir laleydim.

Yazıydım ve şahittim....

Kırmızı bir mürekkep lekesi nasıl büyürse sonsuz bir kağıdın kuraklığında öyle büyüdü aldığım tüm yaralar.ama aldığım tüm yaraların, huzura çıktığım anda birer kan çiçeğine dönüşeceğinin bilmenin sevinciyle indi kalbime neşve.

Bir bitkinin gövdesine yürür gibi yürüdü gövdeme hayatın suyu. Bir sunak kalıntısının önünde papatyadan bir örtüyü örterek saçlarımın üzerine gökyüzüne gösterdim avuçlarımı.Su gibi aktım. Nisan yağmuru gibi döküldüm kendi içimdeki boşluklara. Kendi derinliğimde boğulmaya çoktan razıydım. Razılık benimle kalbime muhabbeti koyduğu halde benim muhabbetimi kıskanan arasında. Evvelimden razıydım, ahirimden razıydım. Diğerde kalmış bütün hakların helalliğini dilenecek kadar ve bend ekalmış bütün hakları helaledecek kadar razıydım.

Nefsimizden özge için gözyaşı dökerken biz, elimizden düşüveren narın halı üzerine dağılan taneleri kadar bereketliydi hayat. Yenilgim, altında ezilmessem eğer yengimin garantisi oldu. Taşıyabileceğimden fazlasının yüklenmeyeceğini bilmekle birlikte, taşıyamadığım yükün altında ezildğimi zannetmemi ve buna razıolmamı sevdim. Yani ki uçurumların kenarıne getiripte beni sonra elimden tutarak gerisingeriye çekeceğinin emniyetiyle, ümitten korkuya, korkudan ümide geçimi, darlıktan feraha ferahtan darlığa geçişimi çok sevdim. ''Nazlı ve zelil'' olmamı mı istiyordu benden? Zelil olmayı öğrendim. Naz? zaten ezelden ismim.Hiçbir şey istemezdim, bilebilseydim. Perdeler kalksaydı aradan, görebilseydim. Bir mağara. Bir dost. Bir yılan. Varlığın teyidi, ölebilseydim.



Nazan Bekireoğlu-MAVİ LALE
Fuzuli, ''kendi özsuretini'' taş üzerine çıkartarak Şirin'e veren nakkaş Kühken(Ferhat)'in bu davranışından, geleneğin suret üzerine bina ettiği anlam birikiminin tam tersi istikamette bir yorum çıkarır;



''Kühken Şirin'e öz nakşın çekip vermiş firib



Gör ne cahildir ki yontar taştan öziyçin rakip''

Aşkın, sevkitabisi içinde gayet masum ve kendi mantığı içinde de gayet ''mantıklı'' duran bu davranıştan koskoca bir cehalet örneği çıkarırken Fuzuli, asıl ve suret arasındaki hiçte küçmsenemeyecek bir rekabetten söz etmektedir. Bir başka ifadeyle sevgilinin yokluğunda, onu suretinde büyüten aşıkın artık bir daha o suretten vazgeçememesi ihtimalinden. Asıl gelse bile.

Dikkatli bir bakışla bu kompleks sevgilinin, aşık nezdinde, kendi imgesiyle sokulduğu yarıştan mağlubiyetle çıkarılması olarak okunabilir.

Metin Erksan'ın sinema salonlarında pek gösterilmeyen, ancak bir avuç meraklısına ulaşabilen, ancak birkaç kez de televizyonlarda gösterilen filmi Sevmek Zamanı'nda; güz yağmuları yağarken, tamir için girdiği bir yazlıkta duvarda asılı kocaman siyah gözlü ve siyah saçlı bir kadının resmine giderek artan bir şiddetle ve ümitsizce aşık olur genç boyacı. Surete aşık olmasıyla tipik geleneksel davranışı yüklenen delikanlı aradan zaman geçipte kızın (aslın) çıkagelmesinden sonra geleneğin duyuş teamülünden sapma göstermeye başlıyor. Beklnen, asıl gelince suretin hükmünü yitirmesidir. Oysa, kocaman gözlü kız, belki resimdekinden daha güzel ve kocaman gözleriyle çıkagelipte, delikanlının ilgisine ilgisiz kalamayıp, işte ben geldim, resmimi değil beni sev dediğinde aldığı cevap; ben resmini seviyorum seni değil. Doğru, resmini seviyorum, seni değil. Çünkü seni görmeden önce gördüğüm ve senin yokluğunda senin suretin üzerinden büyüttüğüm sana, kendimi ilave ettim. Seni kendi içimde senden başka bir biçimde var ettim. Böylece senden , ''sen''den de farklı bir sen çıkardım. Şimdi o ''sen''i seninle nasıl bozabilirim.

Çünkü aşk bir yeniden var etme eylemidir. İçimizde sürekli yeni senler oluştururuz. Üstelik öyle senlerdirki bunlar, ''sen'' e de uymaz. Şair seslenir; '' seni seviyorsam bundan sana ne ''

Bazen bir hayal, gelip geçici bir suretaslından ne kadar tehlikeli olabiliyor. Tehlikeli, çünkü sureti içinde büyüten aşık, kendisini katarak onu büyütüyor.

Bu yüzden belki en başta yapılması gereken anlaşmadır aşkta sevenin sevileni uyarması; izizn verirmisin seni kurabilir miyim? Seni yeniden yazabilir miyim? Sonrasında, ona uymuyorsun, diye canını acıtabilir miyim? Hayır tabiki! Böyle bir anlaşmaya kim ''evet'' diyebilir? nasıl cesaret edebilir bu ''evet'' e? evet izin veriyorum içinde, benden bambaşka bşr ben oluşturabilirsin. Sonra tutup beni onunla yarıştırabilirsin. Sonra ona uymuyorum diye canımı acıtabilirsin. benim realitenin istilalarına mağlup düşmüş etten kemiten bedenimi düşlerinin ölçeğine vurabilirsin. Ve sonra düşlerinin ölçeğine uymuyorum diye beni reddebilirsin. Hayır. Elbtte ki hayır. Rekabet edemeyeceğim yegane, içinde benden çıkardın yeni bendir. Birtek senin içindeki kendi görüntümle yarışamam. Çünkü senin içindeki suretimin üzerinde sen varsın. Onu kendinle biçimlendirmedesin.

Bir kere bu noktaya gelindimi her sevileni bekleyen acı aldanış; ''beni seviyor''. Hayır seni sevmiyor. Kendi içinde yarattığı bir seni seviyor. Bu eylem kendi düşlerinin tümünü sana yüklemesine kadar sürecek. Ay'ın halleri. Büyüyen bir hilal. Sen sadece izin vereceksin, eşlikçiliğin bu. Sonra sen ve kurgusal sen bir süre örtüşeceksiniz. Dolunay. sonra örtüşmeyen kısmın ötüşen kısmından fazla olduğu bir gün mutlaka gelecekt. Eksiği sol tarafında, küçülen bir hilal.

suretin içimizde oluşturduğu ve aslı tehdit eden tehlikeli derinleşme, çok kolay gözardı dilebilecek türden değil. Sureti içlerind eokadar büyüttükleri için pınar başında karşılaşan Hüsrev ile Şirin birbirini tanımadan geçer ve giderler.

Kühken'e en büyük rakip, Şirin'e verdiği kendi sureti.

Puşkin '' meğer ki bir hayale aşıkmışım'' yazıklanmasında.

Atilla İlhan ''git başımdan Aysel, seni seviyorum'', dedikten sonra, ''ne kadınlar sevdim, zaten yoktular'' farkedişinde.

Ünlü mısraların sahibi, Aysel'i başından gitmeye zorlarken aslında Aysel'in, içindeki Aysel'i yoketmesinden korkmakta.

Hayyam bir gece boyunca birlikte olduğu sevgiliyi yola koyduktan sonra ''şimdi'' demekte. ''şimdi sevgiliyle birlikte olma zamanı''. İçindeki sevgili dışındaki sevgiliden daima daha çok çünkü. Ya da kim bilir dışındaki sevgili içindeki sevgiliden eksik.

Nedim, şiirinin onca dilberi vasf edişine rağmen,

''yok bu şehr içre senin vasf ettiğin dilber Nedim

bir peri suret görünmüş bir hayal olmuş sana''

hükmünde biraz kırgın.

Atilla İlhan'ın sevdiği kadınlar da, Nedim'in vasfettiği dilber de, aslında fevkalade varlar. Var olabilecekleri yerdeler sadece. O yerden baktığımızda, aşk basit bir kurma eylemidir ve seven ve sevilen arasındaki ilişki zannedildiği kadarda çok değildir. Sevilen farkeder sonunda; Sevdiğin ben değilim. Seven farkeder; Sevdiğğim sen değilsin.

Nazan Bekiroğlu-MAVİ LALE
başlayan herşey bitiyor. SonlanaN şeylere bağlılık insanın içini acıtıyor doktor. bağlandığı nesnelerin artık önünde olmayışı kalbini yaralıyor. Baksana güneş şimdi ufukta kaybolmak üzere. Ne acı birşey bu. Sayılı kere güneşin batışını seyretmek ne acı... Unamuno der ki''yokmuş gibi düşünemeyiz kendimizi'' Meslektaşın Winnicott'u bilirsin. Bak onu da okumalısın. Onun nesne sürekliliği diye ünlü bir teorisi vardır, blirsin. Belli bir yaşa gelen bebekler, ellerindeki oyuncaklar alınıp saklandığında oyuncağın yok olmadığını, biryerlerde olması gerektiğini bilir ve onu ararlarmış. İnsanda gözünün önünden giden nesnelerin nerede olduğunu merak ediyor. Çocukken güneşin battıktan sonra nereye gittiğini, artık kullanmadığım eşyaların başına ne geldiğini merakederdim. Annem eski elbiselerimi eskiciye verirdi. Onların başına ne geldiği en büyük merakımdı. Muhtemelen bir başka çocuk giyecekti. Sonra, sonra, sonra? insan daima şunu sormadan edemiyor; güneş battı sonra? Ya da; öleceğim ya sonra? Oyuncağını kaybeden fakat onun biryerlerde olması gerektiğini bilen çocuk gibi, insanda ölse bile biryerlerde var olması gerektiğini hissetmek isityor.......

Aynalar Koridorunda Aşk-MUSTAFA ULUSOY
Hayat çok ilginç doktor.İnsan dünyaya masaya konan sinek gibi konduğunu hissediyor. Sinek gibi bir süre oyalanıyor, sonra uçup gidiyor. Varolmak çok şaşırtıcı. İnsan, hayatına bakınca, biraz oyalanıp uçan sinekten farksız. Gariptirki kısacık bir süre için dünya hayatına konsa, ardından kalkıp gitse bile varoluşunu sorguluyor. Değerli olmak ve sevilmek istiyor. ''kısacık bir hayat burdaki, bunlar olmasada olur'' demiyor .



Mustafa Ulusoy-Aynalar Koridornda Aşk
anlatabildiklerimle değil, anlatamadıklarımla karşında durmak için kaçırdım seni. çaresizliğimi görmen için kaçırdım; yalnızlığımı anlaman için... beni yüreğinle anla, gözlerinle dinle diye; beni kendi kelimelerinle gör diye... seni aşk uğruna kaçırdım. aşk uğruna. hepsi bu işte.....



murathan mungan
Ellerindeki damarları ve yüzündeki kırışıklıkları görseniz yüzelli yaşında zannedersiniz oysaki sadece seksendört yaşında. Anneannem. Yakın-uzak gözlükleri, bozuk para çantası,keyifli akşamüstlerinde tellendirdiği Ballıca sigarası ve herşeyden önemlisi bitmek tükenmek bilmeyen yanlızlıklara katlanablme gücüyle gönlüme taht kurmuş bir tiplemedir. Vlakin ondaki bu yanlzılığa katlanabilme gücü bieyandan hep ürpertmiştir beni. Çünkü sadece ben ve televizyonda gördüğü insanlar yetiyor ona. Misafirliği uzatan komşulardan ve soğuk kış gecelerinde pencerelerin önünde usulca mırıldanan kedilerden bile rahatsız oluyor. Yanında benden başka hiç bir canılının varlığına tahammülü yok. Çoğu ihtiyar böyle değildir, kendilerini terkedilmiş hissederler. Arka balkonlarda unutulmuş paslı su varilleri gibi. Bu yüzdende en ufak bir ilgi belirtisinde yelkenleri suya indirirler. Bayramlarda gözleri dolar örneğin, kendilerinden beklenen bütün basma kalıp tavırları yerine getirirler.



Annem babam olacak insanlar bir trafik kazasında öldüler. Pek üzülmedim. Beni anneanneme bırakıp davetli oldukları bir akşam yemeğine gidiyorlardı. Bıraktıkları yerde kaldım.Bazen ne uzun yemekmiş diye düşünüyorum, sanki döneceklerde üç sene süren yemeği anlatacaklar, yiye yiye yüzelli kilo olmuşolacaklar allah bilir. Kendini kandırmaca, en sevdiğim oyun. Yoksa bizim arabanın hurdasını da gördüm, girdiği arabanın altında akordeona dönmüş. Hurdacıdan ikibin lira aldık, anneannem ''o para harcanmaz'' dedi. Ramazanda fitre verdiği, kendisinden on yaş genç bir teyze vardı, ona verdi.

Aradan çok uzun zaman geçti, çok büyüdüm, onları özledim mi? Daha çok geceleri. Öfkeyle sıvanmış bir özlem. Bazen sinirdenmi gözlerim doluyor, sevgiden mi, özlemden mi, yoksa nostalji ihtiyaçlarından mı bilemiyorum, herhalde alışkanlıktandır deyip uyuyorum. Bni bu çıkmazdan Yasemin kurtarabilirdi, o da düşünmek için biraz süre istedi. Yedi sene önce. Bazen amma uzun düşündü diye düşünüyorum, daha çok günbatımlarında. Sadece gittikleri şehrin ismini biliyorum oysa. Dediğim gibi kendini kandırmadan yaşamanın ne anlamı var. Çıplak grçekler kimi tatminedebilir ki? Bir dervilş ya da manyakoğlumanyağın teki deilseniz olaylrı küçğltmeden ya da büyültmeden, oldukları gibi kabulederek yaşayamazsınız.

Anneannemin en önemli özelliği ölmemesi. Geçirdiği hastalıkları haddi hesabı yok, hertürlü badireyi atlattığından olsagerek hayatta kalma sanatını çok iyi biliyor. Dolabin yanında otuz tane ilacı var, hangisini neden aldığını tamolarak bilmiyorum. Sadece aynılarından içmemesine dikkatediyorum. Bir gün bütün bu ilaçların placebo etkisinden başka bir esbabı mucizesi yoktur diye düşündüm. Öyle değilmiş, sahiden hastalandı, beni rahmetli dedem Rüstem Bey zannetti. Bir duvardaki fotoğrafa baktım bie de kendime. İçten ieç korktuğum, fazla bakmamaya çalıştığım bir fotoğraftı o , dedem de olsa, yirmibeş sene önce ölmüş birinin siyahbeyaz fotoğrafı sonuçta. Anneannem beni o fotoğraftaki adamla karıştırıyorsa harbiden hastalanmış demekti. Elini tuutum buz gibiydi, evdeki bütün battaniyeleri attım üstüne, yeni döşettiğim kalorüferleri sonuna kadar açtım, ayaklarını ısıttığı elektirik sobasını da tuttum yüzüne, böylece ısınıp hayata döndü. Sonra birdaha denemedim bunu. Çünkü anneannem bu hayatta beni anlayan tek kişi, başımı yaslayabileceğim en yumuşak yastıktan daha yumuşak bir insan ve tekbir siyah saçı yok.

Bütün evödevlerimi beraber yapıyoruz. Bana ödev verildiğinde anneannem kendine verilmiş gibi sorumluluk duyuyor. Geçen sene matematikten çaktık. Fonksiyonlar zor geldi, çıkamadık işin içinden. Veli toplantısına beraber gitik. Çünkü heryere beraber gideriz. Anneannem matematik hocasıolan yeni mezun kızcağızı bir köşeye sıkıştırdı, ''matematik hocası sen misin?'' diye sordu.

''Evet teyzeciğim''

''sen nasıl bir öğretmensin kahpenin doğurduğu kancık! Bukadar zor ödev verilir mi manyakoğlumanyak...''

İhtiyarlığın güzelyanı şu, ağzına geleni öyleyebiliyorsun, insanlar sadece gülüyor. Çocukluk zor bu açıdan, bir küfredeyim diyorsun, herkes kaşlarını çatıyor. Anneannem bir toplum düşmanı aslında. Ben anneannemle toplum arasındaki tampon bölgeyim. Çarşıda, pazarda, heryerde. Bana ne kadar yumuşaksa başkalarına o derece sert. Bu durumda hoşuma gitmiyor değil. Yufka yürekli bir inan ols abeni de o yüzden seviyor heralde derim. Anneanemin sevgisini tek insan üstünde toplayabilme gücü var. Sevgiyi yüzeysel olarak dağıtacağına birnokta üzerinde yoğunlaşabiliyor. Sevebilme kapasitesiaynı kapasite, sadece sevilen insan için dha yoğun, daha etkili. Buna saygıduymak lazım.

Bir de şu var, anneannem bu hayatta fikirlerime gerçekten değer veren tek kişi. Seçimlerde bile danıştı.Oy pusulamızı alıp pravnın arkasına gimiştik. ''Evet'' mührünü aldım, ''Kime oy vereceksin anneanne'' diye sordum.

''Bilmem kime verelim?''

Düşündüm, sorumluluk alında hissettim kendimi.''Boş atalım itersen'' dedim.

''Buraya kadar boşunamı yürüdük?''

Saadet partisiyle tkp arasında kararsızlık yaşıyordum. Genellikle muhafazakar bi insanımdır ama kominizm heyecanını da herzaman yaşamak istemişimdir.

''Anneanne sen solcumusun?'' diye sordum.

''Birşeyci değilim''

''Hertürlü manipülasyona açıksın yani?''

''Evet''

''BU yaştan sonr akomunizm heyecanını yaşamak istermisin?''

''İsterim''

''O zaman oyumuzu türkiye komunist partisine vereliimmi? Onlar da seksendört yaşındaymış, sen de seksendört yaşındasın. Broşürlerinde okudum.''

''E iyidir ozaman verelim.''

Bastım mühürü çark çekiin altına. Teyzem oyumuzu komunistlere verdik diy eçok kızdı. Anneannem bir gün ''Kime istersek ona veririz,'' dedi. Teyzem de aklınca chp ye verdirecek. Ben hiçbir zaman merkezi bir partiye oy vermem, verdirmem, duygusal ve romantik bir insanım, beş yaşından beri şairim ve muhafazakar olduğum kadar da radikalim, hertürlü ortamda kimliğmi belli ederim yani. Beni birsefer gören adam bir daha unutamaz zaten, hard jöle ile bütün saç tellerimi tektek dikiyorum havaya çünkü. Ayrıca imkan olsa terör örgütlerine veririm oyumu çünkü bu devletin yıkılmasını istiyorum, çünkü annem babam öldüğü zaman hiçbirşey yapmadı devlet, ayrıca Yasemin düşünmek için süre istediği zaman hiç bir devlet büyüğünün araya girip işleri yoluna koymak için çaba sarfettiğini de görmedim . Hep boş vaatler; yaralar sarılmadı.

Anneannem bağkur ameklisi, maaşı düdük kadar. Maaşını çektiği gün pizzacıya gidiyoruz, sonra çeşitli kurumlarda sıraya girip elektirik su telefon doğalgaz faturalarını yatırıyoruz, eve dönerken dondurma alacak paramız bazen kalıyor, bazen kalmıyor. Allahtan rahmetli Rüstem Dedem'den kalan üç tane ev var, onların kiralarını yiyoruz. Rüstem dedem vaktinde bir arsa almış, yanyana iki müstakil ev yapmış, birinde biz otururuz demiş anneanneme birinde de çocuklar. Ben çok küçükken evin birini katkarşılığı verip apartman yaptırdılar. Anneannem kendi oturduğu evi yıktırmadı. Böylece yandaki apartmndan, toprak sahibi statüsüyle üç daire sahibi oldu. Daire başına altıyüzliradan binseküzyüz lira kira gelirimiz var. Ayın onaltısında kiraları toplamaya gidiyoruz, anneannem paraların çoğunu bana veriyor. Harca harca bitiremiyorum. Bir ay harcamadım, lap top aldım. Ertesi ay ADSL bağlattım, iki tane kameralı ceptelefonu aldım. Dört megapiksel. Sürekli birbirimizi çektik. Ayrıca arka odalardan birbirimizle muhabbet etmeye, sanki çok uzak yerlerdeymişiz gibi konuşmaya başladık. en sevdiğimiz oyunlardan biri oldu bu, sonuçta bir sürü bedava dakikamız var. Ben genellikle Kuşadasın'dan telefon eder gbi arıyorum, anneannem çok seviniyor ''iyice gez oraları çocuğum'' diyor. ''Ama üşütme sakın, akşamları serin olur hırkanı giy, denizde çok açılma.'' Ben ''tamam anneanne tamam, şimdi kapatmam lazım artık'' diyorum gittiği tatil beldesindeki heryeri görme telaşındaki turistler gibi. Bunun üzerine o da ''ağzında sakız varken su içme'' diye bağırıyor son bir gayretle. Telefonu kapatıyoruz. Arka odada makul bir süre bekledikten sonra elimdeki boş valizle koşarak giriyorum salona,''döndüm anneanne!'' diye üstüne atlıyorum. Karşısına oturtuyor beni ''e anlat bakalım, tatilin nasıl geçti?'' diye soruyor. Ben de ozaman tatilden yeni dönmüş birinin heyecanıyla başımdan geçen herşeyi yeni baştan, daha detylı anlatmaya başlıyorum. Anlatırken kendimi okadar kaptırıyorum ki bazen, sahiden tatile gitmiş olsam bu kadar güzel anlatamazmışım gibi geliyor.

Kira gelirlerinin bir kısmını bankaya yatırıp faturalar için de otomatik ödeme talimatı verdirecektim ama anneannem istemedi, ''ödemez o kopiller'' dedi. Ama asıl nedne o değil, ayda bir sefer evden çıkıyor, kuyrukta bekliyor,herkesle kavga ediyor, vazgeçemeyeceği bir atraksiyon bu onun için........

Geçen aya kadar bütün vaziyet buydu, herşey yolunda gidiyordu. Kazanın yıldönümünde fıttırdım. Annemle babamı aynı mezara gömdüler çünkü. Hayatta olduğu gibi ölümdede beraberler. Bu dünyaya beni dışlamak için gelmiş iki tip, ölmeleri bile değiştiremedi bunu. Moralim okadar bozuktuki bakkala gittim, cintonik istedim, sadece cin verdi,tonik ayrı birşeymiş o yokmuş, parka oturdum, birazını içtim.

Hemen Yasemin geldi aklıma. Yasemin'den niye vazgeçtim ki diye sorgulamaya başladım kendimi. Sonuçta biraz düşüneyim demişti ama net bir cevap vermemişti. Onun resmi cevabını öğrenmek için dahiyane bir plan da yapmıştım vaktinde. Babasının tayininin çıktığı şehregidecek, en işlek caddede oturacaktım. O şehirde yaşayan herkesin yolunun bir gün düşeceği o caddede, gelip geçen bütün insanlara bakacaktım. Ve böylece makul bir süre bekledikten sonra mutlaka onu da görecektim. Ve ozaman tesadüfen görmüş gibi yapacak, cevabını soracaktım. Ama yapamadım. Neden? Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşacak birşey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.

Ceptelefonum çaldı. Anneannem rıyordu, hava kararınca meraketmiş. ''Beni nedne yanına almadın'' diye sordum. ''Beni okadar seviyordunda annem babam sağken ve çalışıyorken ben neden anaokuluna gitmek zorunda kaldım?''

''Ben istedim, onlar bırakmadılar.''

''Neden?''

''Ne bileyim. kırk sefer söyledim ya çocuğum, okul öncesi eğitimmiymiş neymiş herne sıçtığımın şeyiyse çok mühimmiş dediler.''

''Ben sana kaldığım için sevindin mi?''

''Ne?''

''Annem babam öldü ben sana kaldım. Sanada meşgale oldu. Ben olmsam teyzem bakıcı tutacaktı sana.''

Anneannem birşet demedi. Beş saniye sustuk.

''Eve gel çocuğum. Çok üzülüyorum.''

Cinin yarısını içtim. yere kustuktan sonra anneanneme haksızlık yaptığımı düşündüm. Kaç sefer kardanadam yapmıştık bahçede. Bayramın birinde Çeşme'ye tatile bile gitmiştik. Kuşadası'nda yer yoktu. Ben bütün rezervasyon işlemlerini internetten yapmıştım. Hatta oradayken yatturuna bile çıkmıştık, anneannem kusmuştu, yine ölüyordu az daha. Kimin için? Tabii ki benim için.Ayrıca o, bütün düyaya posta atmış bir insan. Pazarcının yüzüne ezik domatesleri fırlatmıştı birkere. Bu gün eli bıçaklı pisikopat pazarcının yüzüne domates fırlatan insan, Roma devrinde yaşasa, Spartaküs'ün ordusuna katılmazmıydı? ......

Anneannemi aradım, daha fazla meraketmesin diye. Telefonu açmadı. Evden aradım yine açmadı. Döndüm geri. Koltuğa yığılıp kalmıştı, hiç kımıldamıyordu. Yine buz gibi olmuştu.

''Teyzemleri arayayım mı?''

''Yok arama''

Eh iyi, ben de teyzemlere bayılıyordum zaten.

''Ozaman ben gidip bir doktor getireyim sana filmlerdeki gibi' dedim. ''Ama senin de doktor gelene kadar ölmemen lazım, sakın ölme.''

''Tamam.''

Üstüne üç tane battaniye attım. Elektirik sobasını ayaklarının dibine koydum. Ama hayat filmlerdeki gibi değil, birkere akşam olunca bütün doktor muayenehaneleri kapalı, özel polikiliniklerdeki doktorlar gelmiyor, hastanedekilerde siz buraya gelin diyorlar. Oysa ki ne kadar isterlerse verecektim, peşin. Öksüz ve yetimim ama para bende. Doktorların burnu çok büyük.

Eve döndüm uyumuştu. Bütün gece başında bekledim, ağzına ayna tuttum, buğulanıyordu. Ertesi sabah teyzem aradı. Her sabah arar. Damladılar hemen. Eniştem de işten izin alıp gelmiş. Arabayla hastaneye gittik. Anneannemi bir bölmeye aldılar, serum taktılar, iğne yaptılar, sonrada ''yatıracağız!'' dediler.

''Ne yatıracak mısınız? Hani devler hastanelerind eyeterli yatak yoktu? Bizi mi buldu? İlaçlarını verin, evde yatsın.''

Teyzem kolumu çimdiklediği için doktora daha fazla çıkışamadım. Gece oldu. Bir refakatçiden başkasına izin yokmuş. Teyzem, ''ben kalırım, sen eniştenlerle eve git,' dedi.

''Ne? Ben şimdi sizde mi kalacağım?''

Ben bağırınca odadaki diğer hastalar uyandı. Teyzem beni dışarı çıkardı. Enişteme teslim etti. Teyzem ve çocuklarından nefret ediyorum. Teyzemin benle yaşıt kızı, bu güne kadar başbaşa kaldığımı zher anda dandun grişti bana. Tabii beni asıl üzen bir kızdan dayak yemek. Bir seferinde canıma tak etmişti, misliyle mukabele edip başında vazo kırmıştım. Hemen abisi gelmişti, büyük kuzen, ondört yaşında bir azman, iri yarı bir tip, bu seferde o dövmüştü beni. Birseferinde teyzem bile tokatlamıştı. ''Kancık ne demek ve sen kancıkmısın?'' diye sormuştum sadece. Sonuçta maaile dövdüler beni, birtek eniştem dövmedi beni, o da zamanla onlara uyacaktır. Zaten eniştemde aile dışından biri olduğu için dövmedi heralde, birz da ezik bir tiptir, hep bir çekingenlik var üstünde. Çünkü teyzeminde dedemden intikal etmiş bir sürü dairesi var bzim yan apartmanda. Eniştemin bir dairesi bile yok, bundan çekingen heralde. Oysa anneannem kendi ölçülerinde seber eniştemi. Anneannem bir insanı görürgörmez anasına avradına sövmüyorsa ondan hoşlanmış demektir. Ekstradanbirşey söylemesine gerek yok.

Eniştem kolumu tuttu, gülümsedi. ''Hadi gidelim'' dedi. ''Bizde bilgisayarla oynarsın, sana pizzada söylerim'' Hasta odasına gidip anneanneme sonkez baktım, serum mavi damarlarla dolu koluna yavaş yavaş damlıyordu. eko yapacak bir uçurumun kenarına gidip ''Fuck you!'' diye bağırmak istedim. Eniştemle çıktık hastaneden. Evde, ilk yanlız kaldıımız anda taban girdim teyzemin kızına. Karnına kurşun yemş gibi ikibüklüm oldu, kaldırdım seri tokatlarla sersemlettim, sonrada tuttum saçından çarptım duvara. Çünkü en iyi savunma hucumdur. Ha ha ha! Yürü git! Ağlayarak gitti enişteme şikayet etti. Eniştem geldi, tarafsız bir sertlikle baktı ikimize, ''Kavga etmedne uslu uslu oturun'' dedi. ''Peki enişte'' dedim, sakince oturdum. teyzemin kızı sinirden bütün gece tırnaklarını yedi.

Ertesi gün eniştem bei evde bıraktı, bir işi varmış, öğleden sonra hastaneye gidecekmiş, beni de ozaman götürecekmiş. Eniştem vden çıkarçıkmaz, teyzemin kızı uçantekmeyle girdi böğrüme. Abiside geldi hemen. İki kardeş dünün misillemei babaında, bildikleri bütün karete tekniklerini denediler üstümde. Ağlarken telefon çaldı. Anneannemden haber vardır diye koştum. Ama teyzemin kızı benden önce açtı telefonu. Diğer azmanda kolumuarkama büktü, yaklaşamadım. Teyzemin kızı ''evet anne'' dedi, kaşlarını çattı, ''ya, öylemi'' dedi, telefonu kapattı.

''Ne olmuş?''

''Anneannemiz ölmüş, başımız sağolsun.''

''Oh my god!''

Sırtçantamı alıp çıktım evden. Minibüse bindim, minibüsten inip otobüse bindim, sonra otobüs vapura bindi, vapurdan indi, köprüden geçti, otogara girdi. Otogarda otobüsten indim çevreye baktım, tnıdık yerler değil. Büfeye gittim, ''Bu şehrin en işlek caddesi neresiacaba?'' diye sordum.

Büfeci güldü.

''Ne gülüyorsun ki?''

''Yürü git lan, yürü git.''

Köşedeki taksiciye sorsammı diye düşündüm. Ama adam dolaştırır, en işlek caddeye götüreceim diye daha uzak bir yere götürür bırakır, kendi çıkarını düşünür. Polise sorsam? Devlet memeurlarıyla konuşmuyorum olmaz. En iyisi ceptelefonuyla birini aramak. Tanıdık birini rayamam. Kaçtığın anlaşılır. Rasgele bir numara çevirdim, genç bir kız açtı.

''Pardon devlet memuru musunuz?''

''Sapık mısınız?''

''Hayır. Memur musunuz?''

''Değilim.''

''Güzel ben sapık değilim siz de memur değilsiniz. Peki ozaman bu şehrin en işlek caddesi neresi acaba? Herkesin bir gün mutlaka geçeceği cadde.''

''Ne bileyim? İstiklal Caddesi herhalde. Sen kimsin?''

''BU hayatta rasgele çevirdiği telefon numaralarında karşısına çıkan seslerden başka kimsesi kalmamış biriyim. Belki de ben senin şuuraltınım.''

''Kaç yaşındasın sen?''

''Beni boşver. konu ben değilim ki. Hiçbir zaman da olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, tutkuların neler, hayal kırıklıkların neler? ŞU hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın? Seni karşılıksız seven insan kimdir, ne bok yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle bir insan varsa bu akşam onu ara, halini hatrını sor bu vesileyle. Yoks bir gün sen de benim gibi yapayalnız kaldığında, ufacık bir şeyi danışmak için bile arayacak kimseyi bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabuledebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıstıraptır güzelim ve zannettiğinden çok daha fazla ıstırap çektim. İstersen sonra yine araşalım, daha 64 dakika bedava konuşma hakkım var çünkü.''

Taksiye atladım. dikizden tip tip baktı.

''Paran var mı?''

''Var''

Bir ellilik verdim.

''İstiklal Caddesine yeter mi?''



Namuslu adammış paranın üstünüde geri verdi. Caddede bir aşağı bi yukarı dolaştım, gelip geçen herkezi görebilecek merkezi bir yer aradım ama ne gezer.Ben İç İşleri Bakanı olsam bu cadde de bin kişiden fazla kişinin dolaşmasına izin vermem. Bir köşede durup insan yüzlerine baktım. Bunca sene sonra tanıyabilecekmiyim acaba? Gözlerimi kapadım, Yasemin karşımdaydı. Sevgi budur, gözlerini kapadığında oradadır ve birmilyon sene sonra birmilyon insanın arasındada görsen. ha işte o dersin.



Ana okulundayken herkesin bardağının üstünde kendi adı yazılıydı. Akşamüstleri bu bardaklarda, ebeveynlerimiz bizi gelip almadan, nduble sulu paşa çaylarımızın içine pötibör bisküvilerimizi batır abatıra büyük bir keyifle içerdik. Tadı bir boka benzemezdi ama genede güzel geliyordu. Artık o günün bittiğini, o işkence yuvasından kurtulacağımızı hatırlattığı için güzel geliyordu herhalde. Yasemin batırdığı bisküvi parçası çayın içine düşünce ağlamaya başlamıştı. Öğretmen kızların aklı birkarış havadaydı, başka yere bakıyorlardı. gerçek bir centilmen gibi yerimden kalkıp yanına gitmiştim, çay kaşığımla çıkarmıştım bisküvi ölüsünü. Bizimkiler henüz gelip almamışlarda beni, ölmeden önce de bekletmesini çok severlerdi. Ertesi gün Yasemin'e evlenme teklfi ettim, bu kadar flört dönemini yeterli görmüştüm, işin ciddiyetinin sarsılmasını istemiyordum ve şu gerçeği çok iyi idraketmiştim ki kaç yaşında olursa olsun her kızın hayalidir evlenmek. İşte ozaman Yasemin, düşünmek için biraz zaman istemişti. O anda başka şeylerde söylemiş olabilir ama unuttum. Sonuçta sevilen her kadın güzel bir şarkıdır, bütün sözlerini hatrılayamazsınız belki ama melodisi aklınızda kalır.



İki ay sonra taşındılar. Çok ağladım. ben ağladıkça millet güldü. Annem, babam, arkadaşlar, öğretmenler. Önce niye ağlıyorsun diye soruyorlar, sebebini söyleyince de gülüyorlar. Allah belanızı versin! Birtek anneannem gülmemişti bu romantik hikayeye, oda benimle beraber ağlamıştı. zaten anneannem de benim gibi romantik ve duygusaldır. Otuzbeşinden sonra kocasını bırakıp Rüstem Bey'e kaçmış. Peşlerine düşmüşler. Bıçaklar çekilmiş, silahlar artılmış. Sonra vali ve tümen komutanı girmiş araya, çünkü Rüstem dedem'de öenmli bir tipmiş, kaymakam vekili mi, mal müdürü mü, herneyse işte. Anneannem kırkına doğru annemi ve teyzemi doğurmuş üst üste. İlk kocasından çocuğu yok , sevmediği adamdan çocuk yapmak istememiş, işte bir kişilik blirtisi daha. Annem de beni doğurmak için otuzbeşine kadar beklediğinden, ben bu yaşa gelinceye kadar anneannem seksendört oldu tabii. Çok yazık. Ellili yaşlarında tanımak isterdim onu, Rüstem Deddem henüz ölmemişken.



sabaha karşı devriye gezen iki polis geldi. kırmızı giymişler, yunus diye tabiredilen tipler. ''Sorry sir, ı am so sorry sir, ı don' understand,'' diyerek turist ayağına yattım ama yemediler.



''Ne yapıtyorsun burada.''

''Nothing sir.''

''Adam gibi konuş lan!''

''Hiç.....Hiçbirşey yapmıyorum efendim.''

''Annen baban nerde?''

''Öldüler.''''Başka kimsen yok mu?''

''Yok.''

''Nerede kalıyorsun?''

''Hiçbir yerde.''

''Ne yapıyorsun sokakta?''

''Hiç.''

''Sikerim hiçini, ne yapıyorsun sokakta lan?''

''Yasemin'i bekliyorum.''

''Yasemin kim?''

''Nişanlım.''



Koluma girdiler, motorlarının yanına gittik. Birileriyle irtibat kurdular. Sonra güleryüzlü bir kadın geldi. Üstünde ördek resimleri olan bir arabaya bindik. Tam kurtuldum zannediyordum, onlar da çocuk polisiymişler.Kutu kola istedim, bir de eti browni. Parasını vereyim dedim, almadılar.



''Yasemin'in soyadı ne?''

''Bilmiyorum.''

''İnsan nişanlısının soyadını bilmez mi?''

''Yani insan beş yaşındayken böyle ayrıntılara önemvermiyor.''

Çapraz sorguya aldılar herşeyi itiraf ettim.

''Tamam nişanlı değiliz, sadece düşünmek için biraz zaman istemişti, tamam mı? O nu da filmerde öyle söylendiğini duyduğu için söylemişş olabilir. Şimdi mutlu musunuz?''

Ceptelefonumu almışlar.Teyzemleri aramışlar. Öğlene doğru damladılar, tanımıyorum ayağına yattım. Yine yemediler. Ceptelefonu berbat birşey, toplumun boynumuza taktığı tasma, keşke yanıma almasaydım. Ceptelefonum yok, kimliğim yok, belki yetimhaneye yerleştirirlerdi sevabına. Arabada geri dönerken teyzem,''Çocuğum, niye kaşıyorsun, bizsana ne yaptık?'' diye sordu.

''Anneannem öldükten sonra oralarda durmanın bir anlamı yok..''

''ölmedi ki!''

Teyzemin kızına baktım.

''Niye yalan söyledin lan?''

''Ben birşey söylemedim.''

''Hala yalan söylüyorsun, demek ki sen bir kancıksın. Kahpenin doğurduğu bir kancık.''



Ensesine vurdum elimin içiyle. İki yana toplanmış saçları öne gidip geldi. İşte ozaman anneannemin fatura kuyruklarında ayağına basanlara ettiği en etkili küfürü haykırdım kulak zarına;''Amın sıçtığı salak! Senin yüzünden bir anda dünyam karardı.''



Teyzem birşey söyleyecek oldu ama eniştem onu elini ertçe sallayarak susturdu, ''Hepinizden bıktım.'' dedi. Bunu o kadar içten söyledi ki yoğun bir sessizlik kapladı arabayı. Kibrit çaksan patlayacak bir atmosfer oluştu. İlk kıvılcım kimden çıktı bilmiyorum ama aynı anda birbirine bağırmaya başladılar. Teyzem kızına, kızı bana, eniştem büyük kuzene, teyzem enişteme... azkalsın karşıdan gelen bir kamyonun altına giriyorduk. Eniştem sağa çekti. Tek laf daha eden olursa arabayı önüne çıkan ilk şarampole yuvarlayacağını belirtti, sustular. Benim zaten konuşmaya niyetim yoktu. Münakaşa edemeyecek kadar kırılmıştı kalbim. En zayıf noktamdan vurmuşlardı. Tamam, bu güne kadar bende çok yalan söyledim ama gidipte ben kimseye anneannen öldü demedim, böyle kancıklık olmaz. Anneannem ölmediği için içimden seviniyordum ama o ortamda asla belli etmek istemedğim bir sevinçti bu. Yoldaki elektrik direklerini saydım, 1494 tane.



Hastaneye vardık, anneanneme sarıldım, yanaklarından öptüm, kokusunu içime çektim. ''Anneanne, ölmeyeceksin değil mi?'' diye sordum. ''Sen ölürsen, ben yapayalnız kalırım. Ve biliyorsun, yalmnızlık berbat birşey. Lütfen ölme! Biz muhteşem bir ikiliyiz. Ölmeyeceksin değil mi?''

Anneannem soğumuş parmaklarıyla elimi sıktı, bana sevgiyle baktı. ''Ah Rüstem Bey,'' dedi. ''Ben sensiz ölür müyüm hiç?''



Erken Keybedenler-Emrah serbes