Masumiyetin tam ortasına bir damla kan düşmesi, hayatın bilindik cilvesi. Şimdi ben, bütün bir hikayesini yüklendiğim insan oluşumla. Kulak vermiş, ayak seslerini dinlemekteyim. Nasıl taşıyabilir, üstesinden nasıl gelebilirim? Üstelik ben gibi bir kalp taşıyorken. Üstelik ben kalbin sebebinden değilse de sonucundan sorumluyken. Hem söyledim ya, kalbinde güvenilir şey olmadığı yepyeni bir bilgi olarak bana sunulmuşken.
Ne, cennetten düştüğü gibi kalmış ki? Bu da geçer, diyelim mi? Bu da geçer, diyelim.
Aman tanrım, yine de; Nekadar yabancı bir yer burası. Ve nereden düştüm ben bu fenaya? Öyle sert düştüm ki bu fenaya, dizlerimin sıyrılmadık yeri, tenimin acımadık yeri kalmadı. Yitirdiğim cennetten çoktan vazgeçtim amma, vaadettiğin cennet, azıyla yetinemem, çokçok güzel olmalı.
En son, yağmurlu bir gecenin sapağında karşılaştım kendimle. İyice kirlenmiş, kötülenmiş şu çehremle, bu ben değilim,desem de kuşku yok, bu benim. Çoktan geçmedim ki; ben beyim? Ben neyim diye gelmedimse de dünyaya, belli; ben neyim, diye diye gideceğim.
Kader maddesini okumadığım kitap kalmadı, altından kalkamadım. Ne kadar kolaymış oysa; sonunda bıraktım kendimi kadere. Amenna. Her yanım kaza bela. Her belada bir beli. Amentü billahi.
Görklü tanrım, hu sultanım. Gülibrişim ağacının gölgesindeyim hala. Kendinden başka herkeslerin unuttuğu bir anadilin sahibi olmakla gönenirken ben, benden başka hiç kimsenin analayamayacağı gün gibi ortada bir lisanın karşısında lal ü ebkem kesildim.
Tanrım, kanatlanmaya kalktıkça düşüşümden şikayet etmeyeceğim artık sana. Ama tek bir kelime ver bana. Öyle bir kelime ki onunla bütün manaları konuşmak mümkün olsun. Ya da tek bir harf, tek bir cümle. Çok şey istiyorum biliyorum. Zan sahipleri,bir harfin, bir cümlenin peşinde zannediyor beni. Ama sen biliyorsun.
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder