Yalanlar hiyerarşisinde hayat en ön yeri işgal ediyorsa, hemen ondan sonra, yalan içinde yalan olan aşk gelir. Melez konumumuzun ifadesidir; etrafında topladığı büyük mutluluk ve ıstırap gereçleri sayesinde, kendimize başkasında bir vekil buluruz. Bir çift göz hangi yutturmacayla yalnızlığımıza sırt çevirtir bize? Zihin için bundan daha aşağılayıcı bir iflas var mıdır? Aşk, bilgiyi rehavete sokar; yeniden uyanan bilgi aşkı öldürür. Gerçekdışılık ilanihaye (sonsuza kadar) galip gelemezdi, en yüceltici yalan görünümüne bürünse bile...Üstelik kendinden beyhude yere aradığını ötekinde bulacak kadar diri bir yanılsama kimde vardır ki? Bize tüm evrenin sunamadığını, bağırsaklarındaki bir sıcaklık mı sunacaktır? Oysa ki o yaygın - ve tabiatüstü- anormalliğin temeli de tam budur: bütün muammaları iki kişi çözmek - ya da, daha ziyade askıya almak -; bir sahtekarlığın lutfuyla, hayatın içinde yüzdüğü o kurguyu unutmak; genel ıssızlığı ikili bir cıvıldaşmayla doldurmak; sonun da da - ki vecdin (kendinden geçme) karikatürüdür bu - her hangi bir suç ortağının teri içine boğulmak....................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN