18 Aralık 2012 Salı

sen

Sen 

Ne güzeldin, uzayan hep uzayan ellerin vardı 
Bütün çocukların ağzıyla konuşur gibiydin 
Gözlerinden bir gül çıkarıp atamasan da 
Her bakışın bir gül dolgunluğuyla açardı 
Bunun için hiç uçurumlara yürümedin, denizleri bilmedin 
Duraklarda hep kendini bekledin 
Herkesin indiği otobüslere bindin usulca

Ahmet Erhan

o

O 

Yalnızlığı bir uçurtmadır ki takılacak yer arar 
Denizlerin dibinde yürüdüğünü sanırsın 
Ruhu olan bir gölgedir, bedeni kimbilir nerde 
Önüne gelene kendi adını sorar 
Bunun için sözlükleri devretti birkaç kere 
Ölüm, denizde mahsur kalmış bir gemidir ona 
Her kıyıda fener olmak gibi alışkanlıkları vardır 

Ahmet Erhan

biz

Biz 

Kuşların teyellediği bir göğün altında 
Birdenbire sökülen dikişler gibiyiz 
İplerimiz uçuşup duruyor havada 
Takacak yerimiz yok, boynumuzdan başka 

Ahmet Ertan

siz

Siz 

Uzaksınız, niye böylesiniz, çoğul ve sessiz 
Tarihinizi kitaplara alınmayacak olaylardan seçersiniz 
Kapılarınızda çiçeksiz girilmez yazıları 
Sizin kanınızda aynalar dolaşmaz mı 
Kendi ölümünüzü gazete ilanlarından öğrenirsiniz

Ahmet Ertan

onlar

Onlar 

Susmaktan yosun bağlamış ağızlarıyla 
Bir gün konuşmaya başlarsa, ne oldu 
Demeye kalmadan bir fotoğrafçı çağır 
Ve havada yakala seslerinin resmini 
Altına ayı, günü, saat, yazmasan da olur 

Ahmet Ertan

Yavaş yaşayacaksın

 Yavaş yaşayacaksın- bir tür hayretle seyredeceksin yaşamının kendi önünde biçimlenişini; bir yandan da, bir garip yaşantı yoluyla, yaşamının zaten bu yönde biçimleneceğini önceden bildiğin duygusunu duyacaksın.

Yavaş yavaş, şaşmaz adımlarla olacağına varacak yaşamın
-sen de, hayretle seyrederken
onun oluşumunu, bileceksin ki, zaten,

böyle olacaktı işte...

Yaşamını, hayretle, bileceksin.'


'Yaşamının hiçbir belirli yerinde bulamadığın amacı, boydan boya kendisinde yatar.
Yaşamının amacını arayıp arayıp bulamayacaksın;
ki, bu olacak işte yolu gösteren -amaç da, bu..'

'Yaşamda yapabileceklerin, zaten, yapabildiklerin olacak
-ama yapabildiklerin, yapabileceklerinden
daha az olabilecek: ıskalayabileceksin -bundan da
korkma, kaçınma; zaten, yapabileceklerini
yapabildiklerinden ayrı, bağımsız olarak
saptayabilseydin, 'herşeye kadir' olurdun!

Oruç Aruoba

000000000000000

Ayağı kayan bir çocuk 
Kadar şaşkınım, bilemedim 
Düz yolda yürümenin imlâsını 
Kanayan dizlerime bakıp da 
Ağlamayı öğrenemediğim gibi

Sevgilisi değildim kadınlarımın 
Bir papağan tüneğiydim belki 
Ama birkaç sözcük öğrendiysem 

Kadınlardan öğrendim, yine de
Bilemedim sevgilim diyebilmeyi

Büyülendim ama büyüyemedim
Aklım ermedi aynalara ve suya
Yüzümü gösterip kalbimi neden
Sakladıklarını öğrenemedim
Şaşkınım, cahilim ben bu dünyada

Ahmet Telli

6 Aralık 2012 Perşembe

Bir gün sabah vakti kapıyı çalsam,
uykudan uyandırsam seni:
Ki, daha sisler kalkmamıştır Haliç'ten.
Vapur düdükleri ötmektedir.
Etraf alacakaranlık,
Köprü açıktır henüz. Bir gün sabah sabah kapıyı çalsam....
Yolculuğum uzun sürmüş oldukça
Gece demir köprüden geçmiştir tren.
Dağ başında beş-on haneli köyler.
Telgraf direkleri yollar boyunca
koşuşup durmuş bizle beraber.
Şarkılar söylemişim pencereden,
Uyanıp uyanıp yine dalmışım.
Biletim üçüncü mevki,
Fakirlik hali.
Lüle taşından gerdanlığa gücüm yetmemiş,
Sana Sapanca'dan bir sepet elma alömışım...

Turgut Uyar


Sanki rastlantının yedeğinde ilerleyen bir geçitteydik seninle
Kendi yolumuza gidecektik çıktığımızda
bir daha hiç görüşmeyecektik
Çaktırmadan ikimiz de yolu uzatıyorduk aslında
Dilimizden önce öğrenmiştik oyunlarımızı,
Karanlığı kullanışlı hale getirmeyi, sessizlği sessizce yorumlamayı
hamlesiz ilerlemeyi, durmayı çekilmeyi, silahları zamanında bırakmayı,
hırpalarken bile öldürücü darbeden uzak durmayı,
hileli kartlardan şiir ve sihir yapmayı,
bir meşini eskitir gibi yıpratmadan eskitmeyi anıları
Kendi nufuzumuza geçirir gibi,
çocukluk fotoğraflarımızı çalmıştık birbirimizin albümünden
Sonra tenime indirdiğin yemin;
sol omzumda adının baş harfi
mor dövme
tam günah meleğinin durduğu yerde
gölgesi hala düşer yazdığım bazı şiirlere
.............



Murathan Mungan
Daha az seviyorum seni
giderek daha az
unutur gibi seviyorum
azala azala
aramızadaki uzaklığın karanlığında
geceler kısalıp, gündüzler uzuyor öyle olunca
daha az seviyorum seni
kendini iyilrştiren bir yara gibi
daha az
ve zamanla
sen geceyi tutuyorsun, ben nöbetini
uzak dağ kışlalarında
görmüyoruz birbirimizi
usul usul sis iniyor
kopmuş yollara
ışığı hafif, uykusu ağır koğuşlarda üstünü örtüyorum senin
bir çığ gibi uyuyorsun rüyalarımda
sevgilim sevgilim
yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
nöbet kadar yanlzıken öğreneceksin bunu da
artık daha az seviyorum seni
unutur gibi, ölür gibi daha az
yeniden ödetiyorum kendime
onca aşkın öğretemediğini
kolay değildi
.....
kaç acı birden imtahanetti beni
bir tek gece vardır insanın hayatında
ömürboyu sürer nöbeti;
bu da öyleydi,
iyi ol, sağ ol, uzak ol
ama bir daha görme beni


Murathan Mungan
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldılar gibiyiz.
Birbirine uzanamayan
Boşlukta iki yalnız yıldız gibi
Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
Bir zaman sonra baktık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca
Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız
Ne kalacak bizden?
bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim şu kırık dökük şiirim
Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında
Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden
Bizden diyorum, ikimizden
Ne kalacak?
Şimdi biz neyiz biliyor musun?
Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada birşey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.
Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi
Ve elbet biz de bu aşkta büyüyecek
Herşeyi bir başka aşka erteleyeceğiz....


Murathan Mungan



kış başlıyor sevgilim
hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor
bir yaz daha geçti hiçbirşey anlamadan
oysa yapacak ne çok şey vardı
ve ne kadar az zaman
kış başlıyor sevgilim iyi bak kendine
gözlerindeki usul şefkati
teslim etme kimseye, hiçbir şeye
upuzun bir kış başlıyor sevgilim
ayrılığımızın kışı başlıyor
Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime


Murathan Mungan
Umutlar kiralamıyoruz artık, kullanılmış umutlarda karşılamıyor siparişlerimizi, ilkeler rehin, değerler eksiğine bozdurulmuş Büyük Paza'da, operadaki hayaletler yer gösteriyor ölen bir kültürün üyelerine, beşeri günahlarımıza makbuz kesiliyor, vergi yerine hayat iadesi topluyor Kent İdareleri, Kolluk Kuvvetleri kurusuz düzenleri dağıtıyor her gördüğü yerde, eski plak kapaklarını okşuyoruz yalnızlıktan, eski bir sıcaklığı arıyoruz mağmalanmış fotoğraflarda, kantaşıyla dindirilmiş kelimeler akıp gidiyor konuşamadıklarımızın üzerinden, takma yüreklerle sündürdüğümüz alışkanlıklar geri tepiyor, çekimine girdiğimiz her yeni imkanın aydınlığında, tekrarlana tekrarlana içi boşalan gizleri pazarlıyoruz hayatına manşet arayanlara, naylon tadında maceralar, kalp para değerinde gecelik aşklar kırk kupona, hayatı bribirinden kopya çeken çocuklara slogan ve cıngıl üretiyor, ödüller veriyoruz düşü dar, yüreği ensiz gündüz yıldızlarına, buzlu ve hüzünlü rakılarla çınlattığımız içimizin kırılgan korunağı, iyi paketlenmiş vahşet sürüyor piyasaya. Görüldüğü gibi herkes kadar biz de benziyoruz düşmanımıza
Biz ki, 45 lik plakların, radyo istek programlarının, yazlık sinemaların çocuklarıydık, yarım kalmış devrimimizi emanet ettik doların ve markın dalgalanmalarına.
yedi askı boynumuzda, elimizde yedinc mühür, koynumuzda akrep azap karşıdan karşıya geçerken selam veriyoruz anılarımızı arkadan vuranlara
ne verili koşulların ufkundaki umut
ne mutlak huzur arayıcıları
oyalamıyor içinden geçtiğimiz karanlığı
çıkıp geliyor toz duman içinde
kavganın taş, aşkın tunç, kendimizin demir çağındayken
bütün masalları dolaşmış kahraman
poz veriyor içimizdeki kuraklığın peyzajına
......
sırlarımızı ve çeliğimizi verdiğimiz sular
çekiliyor eski topraklardan
yeni volta boyları ufukta
yepyeni tanımlar aranıyor
dünyayı değiştirmek isteyen varoluşumuza
biliyoruz ki buradan görünmez
Çünkü Büyük Umutsuzlardır dünyayı değiştirecek olan

dipsiz bir öfke kadar derin
dipsiz bir banknot gibi dolaşımda
.............


Murathan Mungan