Her ses, içinde bişeyleri dürtüklüyor, derlenip toparlanarak bir hikayeyi bütünlemeye çalışıyor, ama yakalanmasına ramak kalan hiç bir hikaye nihayete ermiyordu.
İçinde açılan derin boşlukta bir ses, beni doldur, beni doldur, diye bağırıyordu. Ama Ahmet ne yapacağını bilemiyordu. Aklının kapısını her omurzladığında, omuzları çürüyerek zorladığı o kapıyı birazcık araladığında, elini kapının ardında duran hikaye yığınına her uzattığında dayanılmaz bir ağrıya tutuluyor, boynunda bir ur kabarıyor, yayılıyor ve onu soluksuz bırakan bir kelepçeye dönüşüyordu....
TOL_Murat Uyurkulak