10 Şubat 2013 Pazar

beşinci mektup

     Zamanı hatırlatan herşeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor, ya bekletiliyor insan. İkiside kötü, ikiside hazin tarafı yaşantımızın.

     Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar, sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini.

     Zaman ilerliyor, bu defa para kzanmasını, kanunlara saygı göstermesini, insanları sevmesini, alsanmasını, aldatmasını bekliyorlar. Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.

     Ya o? Ya o? İnsanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat, çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor, saadet bekliyor yaşamaktan. Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık. Aradıklarının çoğunu bulamamış, beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak göçüp gidiyor bu dünyadan. İşte yaşamak maceramız bu.

     Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak ve yaşayıp beklerken ölmek!

     Özleme bir diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin

     ...........................

     Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin anlatılamaz.

     Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam, içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.

     Seni bunca özlemesem; bunca sevmezdim ki!


Ümit Yaşar Oğuzcan-SAHİBİNİ ARIYAN MEKTUPLAR

ikinci mekup

     Aramak... Ömür boyu aramak... Yalnız seni aramak... Paslı teneke kutularında aramak, küf kokan dolaplarda, çerçevelerde, tenhalarda, ağaç diplerinde, sonra vapurlarda, trenlerde hep seni aramak. Belki bu şehirde değilsin. Ne çıkar? Seni arıyorum ya. Belki de aynı sokakta evlerimiz, sabahları beni görüyorsun işime giderken. Sonra akşamı bekliyorsun, alacakaranlığı... Beni bekliyorsun ya da bir başkasını ...

     Hiç gel demeyeceğim sana. Aramak neredeyse ben oradayım. Ayaklarım ne güne duruyor? Yok yok birden karşıma çıkma. Kaç, saklan. Seni aramak istiyorum.

    
     Git bu şehirden haydi git. Dağlara çık, o uzak dağlara. Rüzgarın kırallığında hüküm sür. Baktın ki oaraya da geldim, yine kaç. Başını al, açıl denizlere. Gemilerin en güzeli, en büyüğü dilediğin limana götürmeli seni, dilediğin yerde demiratmalı. Ben küçük bir balıkçı kayığı ilepeşinden gelsem yeter. Seni arıyorum ya!

     Bir yıl, beş yıl, on yıl değil; beşikten mezara kadar aramalı insan. ama ne aradığını bilmeli. Yaklaşıp uzaklaşmalı aradığından. Okyanus dalgakarı üstünde bir küçük tekne gibi alçalıp yükselmeli. Yalınayak koşmalı yollarda, ayaklarını sivri taşlar kesip kanatmalı. Çöllerden geçmeli yolu, yanmalı kavrulmalı. Sonra gözün alabildiğine ak, soğuk ülkelere düşmeli. Buzlar kaırılmalı ayaklarının altında, üstüne kar yağmalı.

     Bir gün bulacaksam bile parça parça bulmalıyım seni. Ayaklarını Afrika'dan getirip bir kağıt üzerine yapıştırmalıyım, saçların Sibirya'da olmalı, dudakların Çin'de. Gözlerin Hindistan'da bir mabudun gözleri olmalı, ellerin İtalya'da bir heykelin elleri. Bulsam da seni parça parça bulmalıyım.

     Yine de bir yerin eksik kalmalı.

     Yeniden yollar düşmeliyim,onu aramalıyım.

     Ve tam snei tamamladığım anda ölmeliyim.

................

Ümit Yaşar Oğuzcan-SAHİBİNİ ARIYAN MEKTUPLAR