12 Nisan 2012 Perşembe

Gitdin emmâ ki kodun hasret ile cânı bile

İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile



Devr-i meclis bana gird-âb-ı belâdır sensiz

Mey-i rahşânı değil sagar-ı gerdânı bile



Bağa sensiz bakamam çeşmime âteş görünür

Gül-i handanı değil serv i hiramanı bile



Sineden derd ile bir âh edeyin kim dönsün

Aksine çerh-i felek mihr-i dirahşanı bile



Hâr-ı firkatle Neşâtî-i hazînin vâ hayf

Damen-i ülfeti çâk oldu giribanı bile
... muhakkak garson insan sarrafıydı. insan sarrafı... ve sadece çocukluğundan beri işittiği bu tabirin korkunç alaleti altında çıldıracak gibi oldu. demekki , ömür tecrübemiz bizi bu hiçbirşeye inanmayan, acınacak şeylere bu kadar şüpheci ve zalim güldüren bir bilgiye götürebiliyordu. demekki, beşeri dediğimiz şey, sadece okuryazarın, yarı meczubun, kendi içindeki müphem parıltıları hakikat güneşi sananların vehmiydi......
bir gece gözüme birdamla uyku girmedi.
pervanenin mumla konuşmasını dinledim

şöyle diyordu pervane; 'aşık olan benim. yanmak bana yakışır. ağlayıp sızlayan ben olmalıyım. peki sen niçin ağlıyorsun?'

mum 'benim zavallı sevgilim ' dedi pervaneye, 'tatlı balımdan ayırdılar beni, haksızlıkla elimden alınınca şirinim, ferhat gibi ağlayıp sızlamak ta bana yakışır olmuştur.!

hem konuşuyor hemde yanağından ateşten süzülen damlalar döküyordu mum:

''meclisleri ışıtan nuruma bakma sen, sel gibi içime akan ve beni yakan ateşime bak. senin aşkın kuru bir iddiadır. ne sabır var sende ne tahammül. azıcık bir pırıltı görünce kaçıyorsun. ben yanıp eriyinceye dek metanetimle dikilirimayakta. senin sadece kanadını yakar aşk ateşi, beni ise baştan ayağa yakmıştır.''

şemle pervane dertleşirken gece ilerledi derken peri görünüşlü bir güzel yaklaştı ve ''püfff' diye üfleyip söndürdü onu.

zavalllı mumun dumanı başından çıkarken 'aşkın sonu budur' dedi ve canını verdi.

aşk ölerek kurtulmaktır geçici dünyadan.

'ne mutluluk diye!' gıpta et, sevdiği onu öldürmeyi, öldürerek diriltmeyi kabul etmiştir, diye düşün.

eğer aşıksan bu kemendden kurtulmaya çalışma.

büyük denizlere açıl demiyorum, lakin birkez açılmışsan tufandan korkma.....



Şirazlı Sadi- Bostan
'' Bu rüyamı anlatacağım tek sıradaşım sensin Esrar Dede. bu dilime düşmeyen sözü harfe vuracak ve dahi anlayacak tek adem sensin.

Ben bir düş gördüm Esrar Can. Gündüz gözüyle rahlemin başında dalmışım uykuya. Sanki bir kuyu beni çağırıyor, sanki şu kara sakallarım bir uykuyla ağarıyor.

Dilimde adını ve hatta cismini bilmediğim bir yemişin yasak tadı. Elimde defterler dolusu şiir. Lisanımda durmadan söylediğim bir sürü kelam var. Sonra karşımda tülle bezenmiş fistanlar içinde Beyhan. Ben varım birde o var.

Hiç bilmediğim ve dahi hiç görmediğim bir yer burası Esrar Can. Burası bir yer ki gülü kara kızıl açılmış. Öyle bir yer ki tek mesken yok. Tek adem yok. Bir ben bir de o.

İçimde binleri yanıyor odakika ateşlerin. Elimi göğsüme değdirsem sanki tutşacak. Sanki bu düş, düş değilde ateş, neredeyse yanacak.

neden sonra beyhan yaklaştı yanıma. Gözlerini gözlerime değdirdi. Ellerini uzattı ellerime, elim eline değdi. Bir ses işittim sonra kelamsız.

Ses Beyhanın sesi. Ama bir an dahi kkonuşmuyor susakları.

Bir düş gördüm ben Esrar. Beyhan gözlerime bakarken orada bir ateş gördüm. Sıcaklığı tenimi yaladı da geçti. Külleri gözlerime setler çekti.Öyle daldım ki ateşe kendimi dahi unuttum. Böyle büyük bir ateş, böyle koca bir yangın.

Sonra devam etti Beyhan benimle konuşmaya

'' Bu ateş ateş-i aşktır Galib. Bu ateş senin nasibine düşmüştür. Yanmak gerektir bu bahiste. Yanmak ve dahi neyinvarsa yakmak gerektir. Sana da bir ateş-i suzan nasip olmuştur işte.

Hadi ellerindeki kağıtları yak, kavur bu ateşin içinde. Yansınlar ve hatta yok olsunlar. Kül olsun ve hiç olsunlar.

Sonra sil dilindeki sözleri. Bütün harflerini unut. Sana ''kaf'' düştü harlerin içinde.En yangını en kızılı ve en dertlisi harflerin.

Bu bahis harf-i kaf bahsidir. Ve bubahiste sana düşen yanmaktır Galib. Yan... '' dedi ateşe atladı gözlerimin önünde. 'ya' dedim'herşey yanınca ne olacak? Bu kara ateş herşeyi bir hiçe çevirirken geriyene kalacak?'

'O kalacak' dedi son bir sözle. 'Aşk kalacak. herşey yasa da kül olsada aşk kalacak. Ama bil ki Galib bu ateşe verlıkla girilmez. Yan, yakıl, hiç ol. Bil ki bu vadide suretler görünmez. Aşıklar yanar, ama aşk herdaim var, o ölmez.'

Bir düş gördüm ben Esrar. Benim nasibime yanmak düştü. Aşk surete vurulmuş şeklimi sildi gözümden dilime kor bir şerbetle kanmak düştü.

Böyle bir cevher verildi elime, gönlüme bir mahir sarraf düştü. Bu öyle bir düştü ki Esrar Can, lisana harfler verildide aban aşka yanmış bir kaf düştü.......



Doğuda Aşk Böyle Yazılır-Fatih DUMAN
Yani bu vadide suret başka ama asıl aynı, sözler başka ama fasıl aynı, resim başka ama nakış aynı, biçim başka ama kumaş aynı. Ve dahi yangın başka ama ateş aynı......



Doğuda Aşk Böyle yazılır-Fatih Duman
Adam ve kadın uzun senelerdir evliler. Seviyorlar birbirlerini, orası kesin. Ama eskisi gibi değil. Zaten nicedir hiçbir şey eskisi gibi değil. Eskiden sevdalar daha mı bir tutkuluydu, hasretler daha mı derin? Sevgilinin saçının bir teline ne şiirler yazılırdı hani. Birkez görmekle ne kadar çok sevilirdi insan. Kapı aralığından uzanan bir baş, perde arkasında bir bir kadın gölgesi, belli belirsiz bir tebessüm, gözbebeklerinde saklı ateş ve har. Uzaktan da sevilirdi yar.Mümkündü. Hem mümkün hem imkansızdı aşk. Hayatın bir parçasıydı dokunmadan sevmek. Yaklaşmadan. Aşk bu gün var, yarın kaçtı kaçacak bir ada tavşanıydı sanki. Öylesine ürkek. Kimse yüzde yüz emin olamazdı aşka ''sahip'' olduğundan. Mülkü yok, tapusu yoktu. Daha mı anarşistti eskiden aşklar?

Sahi ''yarim'' ne güzel kelimeydi. Ağızda akide şekeri. ''Yarim'' der sonra bir es verir, gayri ihtiyari susardın. Söyleyecek söz kalmazdı ardından. Tekbaşına kaç cümleye bedeldi kelimeler. eskiden harfler daha mı kıymetliydi? Bir mektup yeterdi aylar süren ayrılıkların sessizliğini kapatmaya. Tek bir yemin yeterdi aradaki mesafeleri azaltmaya. Artık hiçbirşey o kıvamda değil. İbre şaştı, ayar bozuldu sanki. İlişkilerimizin ahengi eskisi gibi değil. Kelime cömerdi, duygu cimrisi bu günün insanı. Konuşmaya gelince açıyor ağzını duygulanmaya gelince tutuyor kendini.........................

.......................

...............Tamamlayamadığımız bir eksiklik duygusunu, azalmayan bir bezginliği sırtımızda un çuvalı gibi taşıyoruz. Monoton bir değirmen taşı günlerin akışı. Dönüyor kendi ritmiyle. Bizi o çarkın dışına çıkartacak bir aşk arıyoruz. sıradışı bir sevda. Ama gelgör ki ne ferhat'ız dağları delecek, ne simurg kuşlarıyız mavilikte kanat çırpacak. Hem gizliden gizliye masalsı ve destansı bir sevda arıyor hem de masalları ve destanları hayatımızdan satır satır siliyoruz.

...........

...........

..................

Elif Şafak-FİRARPEREST
Tabutu dışarıya, güzel ilkbahar havasına çıkardık. Bir gurup erkek çakıllı yoldan aşağıya, hazır bekleyen mezara doğru taşıdı tabutu. Ben en arkadaydım. Aşağıda tabutu mezar çukurunun üzerine çatılmış iki kalasın üzerine yerleştirdiler. Karanfiller ve çam dalları atıldı tabuta. Küçücük, rengarenk bir dağ oluşmuştu. Rita'nın Lillevik'te hala bu kadar çok arkadaşının bulunması beni şaşırtı. Belkide gelenler zaferi kutlamak isteyen düşmanlarıydı! '' ne demiştik biz?'' şu rezil, hayatını güven altına alma budalalarına, birbirlerine bakarak anlamlı anlamlı başsallama fırsatı çıkmıştı.Burada ölü, hem de ne ölü, genç bir kadın yatıyor. Vahşi küçük keçi, kendi yolundan gitmek istemişti. Sıcak bir yuva, çocuklar, banka borcu ona yetmemişti, kendini Dünya'ya atmıştı. Lillevik'in kızlarına ve delikanlılarına, Rita'nın atıldığı dünyanın kötü bir hayalden başka birşey olmadığını söylüyordu herkez.



Beyaz Zenciler- İngvarAmbjörnsen
yusuf armağan isteyince arkadaşı utanır,sıkılır, mahçup olur. Çünkü o güzele layık bir armağanı nereden bulucaktı? Halini ve sonunda uygun bulduğu armağanı şöyle anlatır;
''sana getirmek için birçok şeyt tasarladım;fakat hiçbirini sana layık görmedim. Bir taneyi alıpta madene, bir katreyi alıpta ummana nasıl götürebilirdim? Sana gönül ve can bile getirsem Kirman'a kimyon götürmüş sayılırım. Senin güzelliğinden başka hangi tohum yoktur ki , bu ambarda olmasın.
Senin huzuruna ancak gönül nuru gibi bir ayna getirmeyi layık gördüm.
Ey güneş gibi gökyüzünün ışığı olan güzel! Ona baktıkça kendi güzel yüzünü görürsün.

Ey gözümün nuru ! Sana ayna getirdim ki, yüzünü gördükçe beni hatırlarsın. ''

Koltuğunun altından aynayı çıkartır Yusuf'a uzatır. Güzeli aynadan başka ne oyalar ki?
dostoyevski sulu sepken üzerine bir yazıya başlıyorken. Uzun ve sıcak bir yazın ardından iklk yağmur damlaları, iri. Yanağımıza değiyorken. Aylardır raslamadığımız güzellikte birşarkı çıkıyorsa bahtımıza, sıradaki değil üçüncü sıradaki. Dilediğimiz gibi ''iki gün olsun, yeter'' den çok öte kavrayınca son okuduğumuz öykü. Kestaneciler köşe başlarını tutunca. Ve aylardır karanlığı özlenmiş bir salonda, beyaz bir perdenin derinliğine çekilince biz.

Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen uzun bir yazdan selametle çıkmak azımsanacak birşey değildir. Şükür, yaz bitmiş güze girmişlizdir.

Güz bu kente çok yakışır da ne zaman geleceği pek belli olmaz. Kimi, uzun ve hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir yaz mevsimini bölüverir en inc eyerinden. Kimi, kara kışlar ortasında saatleri geri çevirir birden. Sokakları yağmur kokan kentin bir aralığında, akşamları aniden bastırmaya başlar. Şunun şurasında aynı yer bir hanımeli fırtınasıyla karşılaşalı beri ne kadar zaman geçmiştir oysa? Çalışma odalarında ışıklar erken yanar. Güneşin anlattıklartı herkese iken, yağmurun anlattıkları herkese göre değildir, öğrenirsiniz. Yaz geçer, güze girmişsinizdir.

Gecenin geri kalan kısmını dosta yazarak geçirmek yürek isteyen bir eylem olmaktan çıkmıştır artık. Arka arkaya gelen cümlelerde benzer kelimeler kullanmak rahatsızediciliğini yitirmiştir bir anda. Fiil kipleriişlevini kaybetmiş, şahıseklerininiçiboşalıvermiştir. İnsanı kendi kendisinde kaybolmaya çağıran yağmurlar yağar sessizce. Kendi içinizdeki kuyuya düşmenizi öğütler şair, korkmamanızı. Durup kendi içinize bakmanız için zaman en uygun gibidir. Tehlikeli bir yoldur, düşer ve kaybolursunuz.

Denizin yüzü kırışınca aniden ve aynı denizgökyüzünde daha koyu renkli bir ayna olunca. Kalbinizin köşesinde hiç var olmamış bir yağmur gülü, kucağınızda erken açmış bir nergis,ürkütücü öykülerin başlangıcında. Ne çok yağmur kuşu içinizin yangınına dokunmuştur. Ne çok ekim geçtiğini ömrünüzden düşünürsünüz.Acelesi olan çayın çayın ne çok, porselen fincanlarda soğuduğunu. Böyle bağlamıştır, sonra çoğalmıştır. Yıllar sonra anlarsınız.

Rüzgarın çanı sesveride inceden, yazlık gelenler çekilir. Kumsal ona her mevsim sahip çıkanlara kalmıştır. Denize anlattığından fazlasını hiç kimseye anlatmamış olanlar kıyıya inerler yaniden, naftalin kokan kazakları sırtlarındadır. Kenitin bütün meczupları oradadır da birbirini görmezler. Ve biz üç-beş kişi geride kalan, görünürde yitirilmiş bir yaşamın görünmezde yitirilmiş bir yaşamda fazlasını hesaplamaktan korkmadan. Aynı bulutlara bakıpta birbirimizi anlıyorsak, ya da anlamıyorsak, hala anlamıyorsak. Yaz bitmiş, güze girmişizdir.

Bir güz yazısı yazmaya kalkışan her yazarın yolu dönüp dolaşıp Eylül'ün bahçelerinden geçer de en güzel cümlesi hangisidir bu romanın, bir türlü kestirilemez. ''Herşey çürüyor, herşey'' bu mu ifade eder en güzel eylülü? Ya da ''Erkek kalbinin kadınların kalbinden daha talepkar olması, bir haksızlık değilmiydi?'', yoksa bu mu en güzel ifadeeder eylülü?

Bilinmez. Ama denizin rengi yeşile dönüpte küçücük mor kertenkeleler çimen diplerine saklandığında; tek yaprak kımıldamaz da kıyıda, dalgalar kumsala vurusa. Açıklarda fırtına vardır, anlarız. Niçin gitmek zorunda olduğumuzu sorarken kendimize, yaz bitmiştir, yağmurlardayız



Nazan Bekiroğlu-MAVİ LALE
Hiç görmediğim halde var olduğundan kuvvetle emin olduğum yerdi hayat. Bir mesneviden düştüm gerçeğe, kendi seçimimdi.

Arkamda bıraktığım, başı ve sonu gibi gidişatıda besbelli bir mesnevi emniyeti. İnkaretmeye niyetim yok; bir çininin sathından gerçek bir bahar bahçesinin derinliğine düştüğüm daha ilk anda, alınlığındaki kitabede yer aldığım kapıdan çıkarak dışarıya geçtiğim o anda, hayat vurdu beni. Daha ilk günden yenilgiyi öğrendim. Lakin ne kadar yenilsem de beni yokluğa götürensened zinciri kurulduğunda herdefasında satırlarının altını çizerek okuduğum kitap yok olmadı.

Hayatı tanıdım zahirde, zorluğu. Yapacak çok işi olmakla birlikte hiç zamanı kalmamış olmaının hüznünü tanıdım. Acı, hüzün ve kabus arasında yayılmışgrift farkları defalarca öğrettiler.Elimden gelse hüzünd ekarar kılacaktım. A>ma dünya yıkıldı üzerimede kaç kez, kaç kez altında kaldım. Kaç kez habeci bir rüya kadar kısa olmayan yorucu rüyalarla dolu uykularımdan haykırarak uyandım. neticede bütün korkulu rüyalarda duyulan benzer bir korkudan farklı bir korku değildi duyduğum. ne de olsa ben bir mesneviden düşmüştüm bu bahçeye. hayat uzmanlık alanım hiç değildi. Ama hevesli ve yürekliydim.

Gördüğüm korkulu rüyaları bir ben bir de Allah birlirken. Ve ilkkez gördüğüm kente kendimi ilkkez gösterirken; gördüğüm rüya kendisinden başka kaç rüyanın tevili? Sınav sınav içindeydi. Kimi iyilikle, kimi kötülükle sınandım. Öyle canım yandı ki kimi, az kalsın kaçacaktım.Kimi, çöllere inen akşamın genişliğinde kalbime inşirah indi. Kalbim kendi darlığında genişledi.

Hayallerin amadeliğini gerçeklerine mahkumiyeti bozmayan öfkeli ruhum kısa cümlelerle konuşmayı sevse de biteviye uzun cümleler kurdum. Başlangıçta hayatın hep beni haklı çıkarmasından korktumsa da bir gün bana hayallerimi ne yaptığım sorulduğında, onları israfettiğimi söylemek mecburiyetinde kalmaktan artık korkum yok. Yeni sözcüklerim var çünkü benim. Daha da yeni sözcüklerim olsun istiyorum. Bilirim ki sözüm bittiğinde giderim. Ama eski sözcüklerler iktifa etmem düşünülmesin. Çünkü hayat kadar yeniyim. Artık küçük haberlerle oayalanamayacak kadar derin boğulduğum yer. Daha fazlasını istiyorum. Büyük haberi bekliyorum.

Bir nikabın kalkışı kaç gözyaşı damlasına bedel, b,r gecede öğrenmek isterdim. Aceleciyim. Son bölümden başladım ellerime tutuuşturulan ilk kitabı okumaya. Çarmıhını sırtlayanın kentini sonkez dolaşmaını anlatıyordu. Vakit akşam, günlerden gecikmiş bir cumaydı. Irmakla karşılaştım. Bana konuşacağını bile bilmeden başlangıçta, bir merak başlangıçta. Irmak bana konuşsun isterdim. Konuştu vakti gelince. Öğrendim. Kendi özgeçmişimi yazabilecek en uygun kişi olduğun hususunda endişeliydim ya yine de hayat ne ise, kendi hayatımda onun özetini çıkarmak isterdim. Hayat, çarpma demekti. Ben, kalbimin iki çarpıntısı arasında ne kadar hayat varsa o kadar hayattım.

Ölüm hayattı. yitirmek bulmanın bedeli. Yumdum gözlerimi kendi üzerime. Ölümü öğrendim. Ölümü sevdim. Yaptığım herşeyin kaderim olduğuna güvenerek kaderim olan herşeyi yaptım. Eylendim. Hiçbirşey zamanını bırakmasındı benden geriye. ne duvarda mavi bir lale, ne hoş bir seda gökkubbede. Toprak yeterdi. ne iptal, ne erteleme.

Bir mesnevi gölgesi değil, artık yüzü ateşe dönük bir laleydim.

Yazıydım ve şahittim....

Kırmızı bir mürekkep lekesi nasıl büyürse sonsuz bir kağıdın kuraklığında öyle büyüdü aldığım tüm yaralar.ama aldığım tüm yaraların, huzura çıktığım anda birer kan çiçeğine dönüşeceğinin bilmenin sevinciyle indi kalbime neşve.

Bir bitkinin gövdesine yürür gibi yürüdü gövdeme hayatın suyu. Bir sunak kalıntısının önünde papatyadan bir örtüyü örterek saçlarımın üzerine gökyüzüne gösterdim avuçlarımı.Su gibi aktım. Nisan yağmuru gibi döküldüm kendi içimdeki boşluklara. Kendi derinliğimde boğulmaya çoktan razıydım. Razılık benimle kalbime muhabbeti koyduğu halde benim muhabbetimi kıskanan arasında. Evvelimden razıydım, ahirimden razıydım. Diğerde kalmış bütün hakların helalliğini dilenecek kadar ve bend ekalmış bütün hakları helaledecek kadar razıydım.

Nefsimizden özge için gözyaşı dökerken biz, elimizden düşüveren narın halı üzerine dağılan taneleri kadar bereketliydi hayat. Yenilgim, altında ezilmessem eğer yengimin garantisi oldu. Taşıyabileceğimden fazlasının yüklenmeyeceğini bilmekle birlikte, taşıyamadığım yükün altında ezildğimi zannetmemi ve buna razıolmamı sevdim. Yani ki uçurumların kenarıne getiripte beni sonra elimden tutarak gerisingeriye çekeceğinin emniyetiyle, ümitten korkuya, korkudan ümide geçimi, darlıktan feraha ferahtan darlığa geçişimi çok sevdim. ''Nazlı ve zelil'' olmamı mı istiyordu benden? Zelil olmayı öğrendim. Naz? zaten ezelden ismim.Hiçbir şey istemezdim, bilebilseydim. Perdeler kalksaydı aradan, görebilseydim. Bir mağara. Bir dost. Bir yılan. Varlığın teyidi, ölebilseydim.



Nazan Bekireoğlu-MAVİ LALE
Fuzuli, ''kendi özsuretini'' taş üzerine çıkartarak Şirin'e veren nakkaş Kühken(Ferhat)'in bu davranışından, geleneğin suret üzerine bina ettiği anlam birikiminin tam tersi istikamette bir yorum çıkarır;



''Kühken Şirin'e öz nakşın çekip vermiş firib



Gör ne cahildir ki yontar taştan öziyçin rakip''

Aşkın, sevkitabisi içinde gayet masum ve kendi mantığı içinde de gayet ''mantıklı'' duran bu davranıştan koskoca bir cehalet örneği çıkarırken Fuzuli, asıl ve suret arasındaki hiçte küçmsenemeyecek bir rekabetten söz etmektedir. Bir başka ifadeyle sevgilinin yokluğunda, onu suretinde büyüten aşıkın artık bir daha o suretten vazgeçememesi ihtimalinden. Asıl gelse bile.

Dikkatli bir bakışla bu kompleks sevgilinin, aşık nezdinde, kendi imgesiyle sokulduğu yarıştan mağlubiyetle çıkarılması olarak okunabilir.

Metin Erksan'ın sinema salonlarında pek gösterilmeyen, ancak bir avuç meraklısına ulaşabilen, ancak birkaç kez de televizyonlarda gösterilen filmi Sevmek Zamanı'nda; güz yağmuları yağarken, tamir için girdiği bir yazlıkta duvarda asılı kocaman siyah gözlü ve siyah saçlı bir kadının resmine giderek artan bir şiddetle ve ümitsizce aşık olur genç boyacı. Surete aşık olmasıyla tipik geleneksel davranışı yüklenen delikanlı aradan zaman geçipte kızın (aslın) çıkagelmesinden sonra geleneğin duyuş teamülünden sapma göstermeye başlıyor. Beklnen, asıl gelince suretin hükmünü yitirmesidir. Oysa, kocaman gözlü kız, belki resimdekinden daha güzel ve kocaman gözleriyle çıkagelipte, delikanlının ilgisine ilgisiz kalamayıp, işte ben geldim, resmimi değil beni sev dediğinde aldığı cevap; ben resmini seviyorum seni değil. Doğru, resmini seviyorum, seni değil. Çünkü seni görmeden önce gördüğüm ve senin yokluğunda senin suretin üzerinden büyüttüğüm sana, kendimi ilave ettim. Seni kendi içimde senden başka bir biçimde var ettim. Böylece senden , ''sen''den de farklı bir sen çıkardım. Şimdi o ''sen''i seninle nasıl bozabilirim.

Çünkü aşk bir yeniden var etme eylemidir. İçimizde sürekli yeni senler oluştururuz. Üstelik öyle senlerdirki bunlar, ''sen'' e de uymaz. Şair seslenir; '' seni seviyorsam bundan sana ne ''

Bazen bir hayal, gelip geçici bir suretaslından ne kadar tehlikeli olabiliyor. Tehlikeli, çünkü sureti içinde büyüten aşık, kendisini katarak onu büyütüyor.

Bu yüzden belki en başta yapılması gereken anlaşmadır aşkta sevenin sevileni uyarması; izizn verirmisin seni kurabilir miyim? Seni yeniden yazabilir miyim? Sonrasında, ona uymuyorsun, diye canını acıtabilir miyim? Hayır tabiki! Böyle bir anlaşmaya kim ''evet'' diyebilir? nasıl cesaret edebilir bu ''evet'' e? evet izin veriyorum içinde, benden bambaşka bşr ben oluşturabilirsin. Sonra tutup beni onunla yarıştırabilirsin. Sonra ona uymuyorum diye canımı acıtabilirsin. benim realitenin istilalarına mağlup düşmüş etten kemiten bedenimi düşlerinin ölçeğine vurabilirsin. Ve sonra düşlerinin ölçeğine uymuyorum diye beni reddebilirsin. Hayır. Elbtte ki hayır. Rekabet edemeyeceğim yegane, içinde benden çıkardın yeni bendir. Birtek senin içindeki kendi görüntümle yarışamam. Çünkü senin içindeki suretimin üzerinde sen varsın. Onu kendinle biçimlendirmedesin.

Bir kere bu noktaya gelindimi her sevileni bekleyen acı aldanış; ''beni seviyor''. Hayır seni sevmiyor. Kendi içinde yarattığı bir seni seviyor. Bu eylem kendi düşlerinin tümünü sana yüklemesine kadar sürecek. Ay'ın halleri. Büyüyen bir hilal. Sen sadece izin vereceksin, eşlikçiliğin bu. Sonra sen ve kurgusal sen bir süre örtüşeceksiniz. Dolunay. sonra örtüşmeyen kısmın ötüşen kısmından fazla olduğu bir gün mutlaka gelecekt. Eksiği sol tarafında, küçülen bir hilal.

suretin içimizde oluşturduğu ve aslı tehdit eden tehlikeli derinleşme, çok kolay gözardı dilebilecek türden değil. Sureti içlerind eokadar büyüttükleri için pınar başında karşılaşan Hüsrev ile Şirin birbirini tanımadan geçer ve giderler.

Kühken'e en büyük rakip, Şirin'e verdiği kendi sureti.

Puşkin '' meğer ki bir hayale aşıkmışım'' yazıklanmasında.

Atilla İlhan ''git başımdan Aysel, seni seviyorum'', dedikten sonra, ''ne kadınlar sevdim, zaten yoktular'' farkedişinde.

Ünlü mısraların sahibi, Aysel'i başından gitmeye zorlarken aslında Aysel'in, içindeki Aysel'i yoketmesinden korkmakta.

Hayyam bir gece boyunca birlikte olduğu sevgiliyi yola koyduktan sonra ''şimdi'' demekte. ''şimdi sevgiliyle birlikte olma zamanı''. İçindeki sevgili dışındaki sevgiliden daima daha çok çünkü. Ya da kim bilir dışındaki sevgili içindeki sevgiliden eksik.

Nedim, şiirinin onca dilberi vasf edişine rağmen,

''yok bu şehr içre senin vasf ettiğin dilber Nedim

bir peri suret görünmüş bir hayal olmuş sana''

hükmünde biraz kırgın.

Atilla İlhan'ın sevdiği kadınlar da, Nedim'in vasfettiği dilber de, aslında fevkalade varlar. Var olabilecekleri yerdeler sadece. O yerden baktığımızda, aşk basit bir kurma eylemidir ve seven ve sevilen arasındaki ilişki zannedildiği kadarda çok değildir. Sevilen farkeder sonunda; Sevdiğin ben değilim. Seven farkeder; Sevdiğğim sen değilsin.

Nazan Bekiroğlu-MAVİ LALE
başlayan herşey bitiyor. SonlanaN şeylere bağlılık insanın içini acıtıyor doktor. bağlandığı nesnelerin artık önünde olmayışı kalbini yaralıyor. Baksana güneş şimdi ufukta kaybolmak üzere. Ne acı birşey bu. Sayılı kere güneşin batışını seyretmek ne acı... Unamuno der ki''yokmuş gibi düşünemeyiz kendimizi'' Meslektaşın Winnicott'u bilirsin. Bak onu da okumalısın. Onun nesne sürekliliği diye ünlü bir teorisi vardır, blirsin. Belli bir yaşa gelen bebekler, ellerindeki oyuncaklar alınıp saklandığında oyuncağın yok olmadığını, biryerlerde olması gerektiğini bilir ve onu ararlarmış. İnsanda gözünün önünden giden nesnelerin nerede olduğunu merak ediyor. Çocukken güneşin battıktan sonra nereye gittiğini, artık kullanmadığım eşyaların başına ne geldiğini merakederdim. Annem eski elbiselerimi eskiciye verirdi. Onların başına ne geldiği en büyük merakımdı. Muhtemelen bir başka çocuk giyecekti. Sonra, sonra, sonra? insan daima şunu sormadan edemiyor; güneş battı sonra? Ya da; öleceğim ya sonra? Oyuncağını kaybeden fakat onun biryerlerde olması gerektiğini bilen çocuk gibi, insanda ölse bile biryerlerde var olması gerektiğini hissetmek isityor.......

Aynalar Koridorunda Aşk-MUSTAFA ULUSOY
Hayat çok ilginç doktor.İnsan dünyaya masaya konan sinek gibi konduğunu hissediyor. Sinek gibi bir süre oyalanıyor, sonra uçup gidiyor. Varolmak çok şaşırtıcı. İnsan, hayatına bakınca, biraz oyalanıp uçan sinekten farksız. Gariptirki kısacık bir süre için dünya hayatına konsa, ardından kalkıp gitse bile varoluşunu sorguluyor. Değerli olmak ve sevilmek istiyor. ''kısacık bir hayat burdaki, bunlar olmasada olur'' demiyor .



Mustafa Ulusoy-Aynalar Koridornda Aşk
anlatabildiklerimle değil, anlatamadıklarımla karşında durmak için kaçırdım seni. çaresizliğimi görmen için kaçırdım; yalnızlığımı anlaman için... beni yüreğinle anla, gözlerinle dinle diye; beni kendi kelimelerinle gör diye... seni aşk uğruna kaçırdım. aşk uğruna. hepsi bu işte.....



murathan mungan
Ellerindeki damarları ve yüzündeki kırışıklıkları görseniz yüzelli yaşında zannedersiniz oysaki sadece seksendört yaşında. Anneannem. Yakın-uzak gözlükleri, bozuk para çantası,keyifli akşamüstlerinde tellendirdiği Ballıca sigarası ve herşeyden önemlisi bitmek tükenmek bilmeyen yanlızlıklara katlanablme gücüyle gönlüme taht kurmuş bir tiplemedir. Vlakin ondaki bu yanlzılığa katlanabilme gücü bieyandan hep ürpertmiştir beni. Çünkü sadece ben ve televizyonda gördüğü insanlar yetiyor ona. Misafirliği uzatan komşulardan ve soğuk kış gecelerinde pencerelerin önünde usulca mırıldanan kedilerden bile rahatsız oluyor. Yanında benden başka hiç bir canılının varlığına tahammülü yok. Çoğu ihtiyar böyle değildir, kendilerini terkedilmiş hissederler. Arka balkonlarda unutulmuş paslı su varilleri gibi. Bu yüzdende en ufak bir ilgi belirtisinde yelkenleri suya indirirler. Bayramlarda gözleri dolar örneğin, kendilerinden beklenen bütün basma kalıp tavırları yerine getirirler.



Annem babam olacak insanlar bir trafik kazasında öldüler. Pek üzülmedim. Beni anneanneme bırakıp davetli oldukları bir akşam yemeğine gidiyorlardı. Bıraktıkları yerde kaldım.Bazen ne uzun yemekmiş diye düşünüyorum, sanki döneceklerde üç sene süren yemeği anlatacaklar, yiye yiye yüzelli kilo olmuşolacaklar allah bilir. Kendini kandırmaca, en sevdiğim oyun. Yoksa bizim arabanın hurdasını da gördüm, girdiği arabanın altında akordeona dönmüş. Hurdacıdan ikibin lira aldık, anneannem ''o para harcanmaz'' dedi. Ramazanda fitre verdiği, kendisinden on yaş genç bir teyze vardı, ona verdi.

Aradan çok uzun zaman geçti, çok büyüdüm, onları özledim mi? Daha çok geceleri. Öfkeyle sıvanmış bir özlem. Bazen sinirdenmi gözlerim doluyor, sevgiden mi, özlemden mi, yoksa nostalji ihtiyaçlarından mı bilemiyorum, herhalde alışkanlıktandır deyip uyuyorum. Bni bu çıkmazdan Yasemin kurtarabilirdi, o da düşünmek için biraz süre istedi. Yedi sene önce. Bazen amma uzun düşündü diye düşünüyorum, daha çok günbatımlarında. Sadece gittikleri şehrin ismini biliyorum oysa. Dediğim gibi kendini kandırmadan yaşamanın ne anlamı var. Çıplak grçekler kimi tatminedebilir ki? Bir dervilş ya da manyakoğlumanyağın teki deilseniz olaylrı küçğltmeden ya da büyültmeden, oldukları gibi kabulederek yaşayamazsınız.

Anneannemin en önemli özelliği ölmemesi. Geçirdiği hastalıkları haddi hesabı yok, hertürlü badireyi atlattığından olsagerek hayatta kalma sanatını çok iyi biliyor. Dolabin yanında otuz tane ilacı var, hangisini neden aldığını tamolarak bilmiyorum. Sadece aynılarından içmemesine dikkatediyorum. Bir gün bütün bu ilaçların placebo etkisinden başka bir esbabı mucizesi yoktur diye düşündüm. Öyle değilmiş, sahiden hastalandı, beni rahmetli dedem Rüstem Bey zannetti. Bir duvardaki fotoğrafa baktım bie de kendime. İçten ieç korktuğum, fazla bakmamaya çalıştığım bir fotoğraftı o , dedem de olsa, yirmibeş sene önce ölmüş birinin siyahbeyaz fotoğrafı sonuçta. Anneannem beni o fotoğraftaki adamla karıştırıyorsa harbiden hastalanmış demekti. Elini tuutum buz gibiydi, evdeki bütün battaniyeleri attım üstüne, yeni döşettiğim kalorüferleri sonuna kadar açtım, ayaklarını ısıttığı elektirik sobasını da tuttum yüzüne, böylece ısınıp hayata döndü. Sonra birdaha denemedim bunu. Çünkü anneannem bu hayatta beni anlayan tek kişi, başımı yaslayabileceğim en yumuşak yastıktan daha yumuşak bir insan ve tekbir siyah saçı yok.

Bütün evödevlerimi beraber yapıyoruz. Bana ödev verildiğinde anneannem kendine verilmiş gibi sorumluluk duyuyor. Geçen sene matematikten çaktık. Fonksiyonlar zor geldi, çıkamadık işin içinden. Veli toplantısına beraber gitik. Çünkü heryere beraber gideriz. Anneannem matematik hocasıolan yeni mezun kızcağızı bir köşeye sıkıştırdı, ''matematik hocası sen misin?'' diye sordu.

''Evet teyzeciğim''

''sen nasıl bir öğretmensin kahpenin doğurduğu kancık! Bukadar zor ödev verilir mi manyakoğlumanyak...''

İhtiyarlığın güzelyanı şu, ağzına geleni öyleyebiliyorsun, insanlar sadece gülüyor. Çocukluk zor bu açıdan, bir küfredeyim diyorsun, herkes kaşlarını çatıyor. Anneannem bir toplum düşmanı aslında. Ben anneannemle toplum arasındaki tampon bölgeyim. Çarşıda, pazarda, heryerde. Bana ne kadar yumuşaksa başkalarına o derece sert. Bu durumda hoşuma gitmiyor değil. Yufka yürekli bir inan ols abeni de o yüzden seviyor heralde derim. Anneanemin sevgisini tek insan üstünde toplayabilme gücü var. Sevgiyi yüzeysel olarak dağıtacağına birnokta üzerinde yoğunlaşabiliyor. Sevebilme kapasitesiaynı kapasite, sadece sevilen insan için dha yoğun, daha etkili. Buna saygıduymak lazım.

Bir de şu var, anneannem bu hayatta fikirlerime gerçekten değer veren tek kişi. Seçimlerde bile danıştı.Oy pusulamızı alıp pravnın arkasına gimiştik. ''Evet'' mührünü aldım, ''Kime oy vereceksin anneanne'' diye sordum.

''Bilmem kime verelim?''

Düşündüm, sorumluluk alında hissettim kendimi.''Boş atalım itersen'' dedim.

''Buraya kadar boşunamı yürüdük?''

Saadet partisiyle tkp arasında kararsızlık yaşıyordum. Genellikle muhafazakar bi insanımdır ama kominizm heyecanını da herzaman yaşamak istemişimdir.

''Anneanne sen solcumusun?'' diye sordum.

''Birşeyci değilim''

''Hertürlü manipülasyona açıksın yani?''

''Evet''

''BU yaştan sonr akomunizm heyecanını yaşamak istermisin?''

''İsterim''

''O zaman oyumuzu türkiye komunist partisine vereliimmi? Onlar da seksendört yaşındaymış, sen de seksendört yaşındasın. Broşürlerinde okudum.''

''E iyidir ozaman verelim.''

Bastım mühürü çark çekiin altına. Teyzem oyumuzu komunistlere verdik diy eçok kızdı. Anneannem bir gün ''Kime istersek ona veririz,'' dedi. Teyzem de aklınca chp ye verdirecek. Ben hiçbir zaman merkezi bir partiye oy vermem, verdirmem, duygusal ve romantik bir insanım, beş yaşından beri şairim ve muhafazakar olduğum kadar da radikalim, hertürlü ortamda kimliğmi belli ederim yani. Beni birsefer gören adam bir daha unutamaz zaten, hard jöle ile bütün saç tellerimi tektek dikiyorum havaya çünkü. Ayrıca imkan olsa terör örgütlerine veririm oyumu çünkü bu devletin yıkılmasını istiyorum, çünkü annem babam öldüğü zaman hiçbirşey yapmadı devlet, ayrıca Yasemin düşünmek için süre istediği zaman hiç bir devlet büyüğünün araya girip işleri yoluna koymak için çaba sarfettiğini de görmedim . Hep boş vaatler; yaralar sarılmadı.

Anneannem bağkur ameklisi, maaşı düdük kadar. Maaşını çektiği gün pizzacıya gidiyoruz, sonra çeşitli kurumlarda sıraya girip elektirik su telefon doğalgaz faturalarını yatırıyoruz, eve dönerken dondurma alacak paramız bazen kalıyor, bazen kalmıyor. Allahtan rahmetli Rüstem Dedem'den kalan üç tane ev var, onların kiralarını yiyoruz. Rüstem dedem vaktinde bir arsa almış, yanyana iki müstakil ev yapmış, birinde biz otururuz demiş anneanneme birinde de çocuklar. Ben çok küçükken evin birini katkarşılığı verip apartman yaptırdılar. Anneannem kendi oturduğu evi yıktırmadı. Böylece yandaki apartmndan, toprak sahibi statüsüyle üç daire sahibi oldu. Daire başına altıyüzliradan binseküzyüz lira kira gelirimiz var. Ayın onaltısında kiraları toplamaya gidiyoruz, anneannem paraların çoğunu bana veriyor. Harca harca bitiremiyorum. Bir ay harcamadım, lap top aldım. Ertesi ay ADSL bağlattım, iki tane kameralı ceptelefonu aldım. Dört megapiksel. Sürekli birbirimizi çektik. Ayrıca arka odalardan birbirimizle muhabbet etmeye, sanki çok uzak yerlerdeymişiz gibi konuşmaya başladık. en sevdiğimiz oyunlardan biri oldu bu, sonuçta bir sürü bedava dakikamız var. Ben genellikle Kuşadasın'dan telefon eder gbi arıyorum, anneannem çok seviniyor ''iyice gez oraları çocuğum'' diyor. ''Ama üşütme sakın, akşamları serin olur hırkanı giy, denizde çok açılma.'' Ben ''tamam anneanne tamam, şimdi kapatmam lazım artık'' diyorum gittiği tatil beldesindeki heryeri görme telaşındaki turistler gibi. Bunun üzerine o da ''ağzında sakız varken su içme'' diye bağırıyor son bir gayretle. Telefonu kapatıyoruz. Arka odada makul bir süre bekledikten sonra elimdeki boş valizle koşarak giriyorum salona,''döndüm anneanne!'' diye üstüne atlıyorum. Karşısına oturtuyor beni ''e anlat bakalım, tatilin nasıl geçti?'' diye soruyor. Ben de ozaman tatilden yeni dönmüş birinin heyecanıyla başımdan geçen herşeyi yeni baştan, daha detylı anlatmaya başlıyorum. Anlatırken kendimi okadar kaptırıyorum ki bazen, sahiden tatile gitmiş olsam bu kadar güzel anlatamazmışım gibi geliyor.

Kira gelirlerinin bir kısmını bankaya yatırıp faturalar için de otomatik ödeme talimatı verdirecektim ama anneannem istemedi, ''ödemez o kopiller'' dedi. Ama asıl nedne o değil, ayda bir sefer evden çıkıyor, kuyrukta bekliyor,herkesle kavga ediyor, vazgeçemeyeceği bir atraksiyon bu onun için........

Geçen aya kadar bütün vaziyet buydu, herşey yolunda gidiyordu. Kazanın yıldönümünde fıttırdım. Annemle babamı aynı mezara gömdüler çünkü. Hayatta olduğu gibi ölümdede beraberler. Bu dünyaya beni dışlamak için gelmiş iki tip, ölmeleri bile değiştiremedi bunu. Moralim okadar bozuktuki bakkala gittim, cintonik istedim, sadece cin verdi,tonik ayrı birşeymiş o yokmuş, parka oturdum, birazını içtim.

Hemen Yasemin geldi aklıma. Yasemin'den niye vazgeçtim ki diye sorgulamaya başladım kendimi. Sonuçta biraz düşüneyim demişti ama net bir cevap vermemişti. Onun resmi cevabını öğrenmek için dahiyane bir plan da yapmıştım vaktinde. Babasının tayininin çıktığı şehregidecek, en işlek caddede oturacaktım. O şehirde yaşayan herkesin yolunun bir gün düşeceği o caddede, gelip geçen bütün insanlara bakacaktım. Ve böylece makul bir süre bekledikten sonra mutlaka onu da görecektim. Ve ozaman tesadüfen görmüş gibi yapacak, cevabını soracaktım. Ama yapamadım. Neden? Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşacak birşey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yirmi kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.

Ceptelefonum çaldı. Anneannem rıyordu, hava kararınca meraketmiş. ''Beni nedne yanına almadın'' diye sordum. ''Beni okadar seviyordunda annem babam sağken ve çalışıyorken ben neden anaokuluna gitmek zorunda kaldım?''

''Ben istedim, onlar bırakmadılar.''

''Neden?''

''Ne bileyim. kırk sefer söyledim ya çocuğum, okul öncesi eğitimmiymiş neymiş herne sıçtığımın şeyiyse çok mühimmiş dediler.''

''Ben sana kaldığım için sevindin mi?''

''Ne?''

''Annem babam öldü ben sana kaldım. Sanada meşgale oldu. Ben olmsam teyzem bakıcı tutacaktı sana.''

Anneannem birşet demedi. Beş saniye sustuk.

''Eve gel çocuğum. Çok üzülüyorum.''

Cinin yarısını içtim. yere kustuktan sonra anneanneme haksızlık yaptığımı düşündüm. Kaç sefer kardanadam yapmıştık bahçede. Bayramın birinde Çeşme'ye tatile bile gitmiştik. Kuşadası'nda yer yoktu. Ben bütün rezervasyon işlemlerini internetten yapmıştım. Hatta oradayken yatturuna bile çıkmıştık, anneannem kusmuştu, yine ölüyordu az daha. Kimin için? Tabii ki benim için.Ayrıca o, bütün düyaya posta atmış bir insan. Pazarcının yüzüne ezik domatesleri fırlatmıştı birkere. Bu gün eli bıçaklı pisikopat pazarcının yüzüne domates fırlatan insan, Roma devrinde yaşasa, Spartaküs'ün ordusuna katılmazmıydı? ......

Anneannemi aradım, daha fazla meraketmesin diye. Telefonu açmadı. Evden aradım yine açmadı. Döndüm geri. Koltuğa yığılıp kalmıştı, hiç kımıldamıyordu. Yine buz gibi olmuştu.

''Teyzemleri arayayım mı?''

''Yok arama''

Eh iyi, ben de teyzemlere bayılıyordum zaten.

''Ozaman ben gidip bir doktor getireyim sana filmlerdeki gibi' dedim. ''Ama senin de doktor gelene kadar ölmemen lazım, sakın ölme.''

''Tamam.''

Üstüne üç tane battaniye attım. Elektirik sobasını ayaklarının dibine koydum. Ama hayat filmlerdeki gibi değil, birkere akşam olunca bütün doktor muayenehaneleri kapalı, özel polikiliniklerdeki doktorlar gelmiyor, hastanedekilerde siz buraya gelin diyorlar. Oysa ki ne kadar isterlerse verecektim, peşin. Öksüz ve yetimim ama para bende. Doktorların burnu çok büyük.

Eve döndüm uyumuştu. Bütün gece başında bekledim, ağzına ayna tuttum, buğulanıyordu. Ertesi sabah teyzem aradı. Her sabah arar. Damladılar hemen. Eniştem de işten izin alıp gelmiş. Arabayla hastaneye gittik. Anneannemi bir bölmeye aldılar, serum taktılar, iğne yaptılar, sonrada ''yatıracağız!'' dediler.

''Ne yatıracak mısınız? Hani devler hastanelerind eyeterli yatak yoktu? Bizi mi buldu? İlaçlarını verin, evde yatsın.''

Teyzem kolumu çimdiklediği için doktora daha fazla çıkışamadım. Gece oldu. Bir refakatçiden başkasına izin yokmuş. Teyzem, ''ben kalırım, sen eniştenlerle eve git,' dedi.

''Ne? Ben şimdi sizde mi kalacağım?''

Ben bağırınca odadaki diğer hastalar uyandı. Teyzem beni dışarı çıkardı. Enişteme teslim etti. Teyzem ve çocuklarından nefret ediyorum. Teyzemin benle yaşıt kızı, bu güne kadar başbaşa kaldığımı zher anda dandun grişti bana. Tabii beni asıl üzen bir kızdan dayak yemek. Bir seferinde canıma tak etmişti, misliyle mukabele edip başında vazo kırmıştım. Hemen abisi gelmişti, büyük kuzen, ondört yaşında bir azman, iri yarı bir tip, bu seferde o dövmüştü beni. Birseferinde teyzem bile tokatlamıştı. ''Kancık ne demek ve sen kancıkmısın?'' diye sormuştum sadece. Sonuçta maaile dövdüler beni, birtek eniştem dövmedi beni, o da zamanla onlara uyacaktır. Zaten eniştemde aile dışından biri olduğu için dövmedi heralde, birz da ezik bir tiptir, hep bir çekingenlik var üstünde. Çünkü teyzeminde dedemden intikal etmiş bir sürü dairesi var bzim yan apartmanda. Eniştemin bir dairesi bile yok, bundan çekingen heralde. Oysa anneannem kendi ölçülerinde seber eniştemi. Anneannem bir insanı görürgörmez anasına avradına sövmüyorsa ondan hoşlanmış demektir. Ekstradanbirşey söylemesine gerek yok.

Eniştem kolumu tuttu, gülümsedi. ''Hadi gidelim'' dedi. ''Bizde bilgisayarla oynarsın, sana pizzada söylerim'' Hasta odasına gidip anneanneme sonkez baktım, serum mavi damarlarla dolu koluna yavaş yavaş damlıyordu. eko yapacak bir uçurumun kenarına gidip ''Fuck you!'' diye bağırmak istedim. Eniştemle çıktık hastaneden. Evde, ilk yanlız kaldıımız anda taban girdim teyzemin kızına. Karnına kurşun yemş gibi ikibüklüm oldu, kaldırdım seri tokatlarla sersemlettim, sonrada tuttum saçından çarptım duvara. Çünkü en iyi savunma hucumdur. Ha ha ha! Yürü git! Ağlayarak gitti enişteme şikayet etti. Eniştem geldi, tarafsız bir sertlikle baktı ikimize, ''Kavga etmedne uslu uslu oturun'' dedi. ''Peki enişte'' dedim, sakince oturdum. teyzemin kızı sinirden bütün gece tırnaklarını yedi.

Ertesi gün eniştem bei evde bıraktı, bir işi varmış, öğleden sonra hastaneye gidecekmiş, beni de ozaman götürecekmiş. Eniştem vden çıkarçıkmaz, teyzemin kızı uçantekmeyle girdi böğrüme. Abiside geldi hemen. İki kardeş dünün misillemei babaında, bildikleri bütün karete tekniklerini denediler üstümde. Ağlarken telefon çaldı. Anneannemden haber vardır diye koştum. Ama teyzemin kızı benden önce açtı telefonu. Diğer azmanda kolumuarkama büktü, yaklaşamadım. Teyzemin kızı ''evet anne'' dedi, kaşlarını çattı, ''ya, öylemi'' dedi, telefonu kapattı.

''Ne olmuş?''

''Anneannemiz ölmüş, başımız sağolsun.''

''Oh my god!''

Sırtçantamı alıp çıktım evden. Minibüse bindim, minibüsten inip otobüse bindim, sonra otobüs vapura bindi, vapurdan indi, köprüden geçti, otogara girdi. Otogarda otobüsten indim çevreye baktım, tnıdık yerler değil. Büfeye gittim, ''Bu şehrin en işlek caddesi neresiacaba?'' diye sordum.

Büfeci güldü.

''Ne gülüyorsun ki?''

''Yürü git lan, yürü git.''

Köşedeki taksiciye sorsammı diye düşündüm. Ama adam dolaştırır, en işlek caddeye götüreceim diye daha uzak bir yere götürür bırakır, kendi çıkarını düşünür. Polise sorsam? Devlet memeurlarıyla konuşmuyorum olmaz. En iyisi ceptelefonuyla birini aramak. Tanıdık birini rayamam. Kaçtığın anlaşılır. Rasgele bir numara çevirdim, genç bir kız açtı.

''Pardon devlet memuru musunuz?''

''Sapık mısınız?''

''Hayır. Memur musunuz?''

''Değilim.''

''Güzel ben sapık değilim siz de memur değilsiniz. Peki ozaman bu şehrin en işlek caddesi neresi acaba? Herkesin bir gün mutlaka geçeceği cadde.''

''Ne bileyim? İstiklal Caddesi herhalde. Sen kimsin?''

''BU hayatta rasgele çevirdiği telefon numaralarında karşısına çıkan seslerden başka kimsesi kalmamış biriyim. Belki de ben senin şuuraltınım.''

''Kaç yaşındasın sen?''

''Beni boşver. konu ben değilim ki. Hiçbir zaman da olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, tutkuların neler, hayal kırıklıkların neler? ŞU hayatta başın sıkıştığında ilk kimi ararsın? Seni karşılıksız seven insan kimdir, ne bok yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle bir insan varsa bu akşam onu ara, halini hatrını sor bu vesileyle. Yoks bir gün sen de benim gibi yapayalnız kaldığında, ufacık bir şeyi danışmak için bile arayacak kimseyi bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabuledebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıstıraptır güzelim ve zannettiğinden çok daha fazla ıstırap çektim. İstersen sonra yine araşalım, daha 64 dakika bedava konuşma hakkım var çünkü.''

Taksiye atladım. dikizden tip tip baktı.

''Paran var mı?''

''Var''

Bir ellilik verdim.

''İstiklal Caddesine yeter mi?''



Namuslu adammış paranın üstünüde geri verdi. Caddede bir aşağı bi yukarı dolaştım, gelip geçen herkezi görebilecek merkezi bir yer aradım ama ne gezer.Ben İç İşleri Bakanı olsam bu cadde de bin kişiden fazla kişinin dolaşmasına izin vermem. Bir köşede durup insan yüzlerine baktım. Bunca sene sonra tanıyabilecekmiyim acaba? Gözlerimi kapadım, Yasemin karşımdaydı. Sevgi budur, gözlerini kapadığında oradadır ve birmilyon sene sonra birmilyon insanın arasındada görsen. ha işte o dersin.



Ana okulundayken herkesin bardağının üstünde kendi adı yazılıydı. Akşamüstleri bu bardaklarda, ebeveynlerimiz bizi gelip almadan, nduble sulu paşa çaylarımızın içine pötibör bisküvilerimizi batır abatıra büyük bir keyifle içerdik. Tadı bir boka benzemezdi ama genede güzel geliyordu. Artık o günün bittiğini, o işkence yuvasından kurtulacağımızı hatırlattığı için güzel geliyordu herhalde. Yasemin batırdığı bisküvi parçası çayın içine düşünce ağlamaya başlamıştı. Öğretmen kızların aklı birkarış havadaydı, başka yere bakıyorlardı. gerçek bir centilmen gibi yerimden kalkıp yanına gitmiştim, çay kaşığımla çıkarmıştım bisküvi ölüsünü. Bizimkiler henüz gelip almamışlarda beni, ölmeden önce de bekletmesini çok severlerdi. Ertesi gün Yasemin'e evlenme teklfi ettim, bu kadar flört dönemini yeterli görmüştüm, işin ciddiyetinin sarsılmasını istemiyordum ve şu gerçeği çok iyi idraketmiştim ki kaç yaşında olursa olsun her kızın hayalidir evlenmek. İşte ozaman Yasemin, düşünmek için biraz zaman istemişti. O anda başka şeylerde söylemiş olabilir ama unuttum. Sonuçta sevilen her kadın güzel bir şarkıdır, bütün sözlerini hatrılayamazsınız belki ama melodisi aklınızda kalır.



İki ay sonra taşındılar. Çok ağladım. ben ağladıkça millet güldü. Annem, babam, arkadaşlar, öğretmenler. Önce niye ağlıyorsun diye soruyorlar, sebebini söyleyince de gülüyorlar. Allah belanızı versin! Birtek anneannem gülmemişti bu romantik hikayeye, oda benimle beraber ağlamıştı. zaten anneannem de benim gibi romantik ve duygusaldır. Otuzbeşinden sonra kocasını bırakıp Rüstem Bey'e kaçmış. Peşlerine düşmüşler. Bıçaklar çekilmiş, silahlar artılmış. Sonra vali ve tümen komutanı girmiş araya, çünkü Rüstem dedem'de öenmli bir tipmiş, kaymakam vekili mi, mal müdürü mü, herneyse işte. Anneannem kırkına doğru annemi ve teyzemi doğurmuş üst üste. İlk kocasından çocuğu yok , sevmediği adamdan çocuk yapmak istememiş, işte bir kişilik blirtisi daha. Annem de beni doğurmak için otuzbeşine kadar beklediğinden, ben bu yaşa gelinceye kadar anneannem seksendört oldu tabii. Çok yazık. Ellili yaşlarında tanımak isterdim onu, Rüstem Deddem henüz ölmemişken.



sabaha karşı devriye gezen iki polis geldi. kırmızı giymişler, yunus diye tabiredilen tipler. ''Sorry sir, ı am so sorry sir, ı don' understand,'' diyerek turist ayağına yattım ama yemediler.



''Ne yapıtyorsun burada.''

''Nothing sir.''

''Adam gibi konuş lan!''

''Hiç.....Hiçbirşey yapmıyorum efendim.''

''Annen baban nerde?''

''Öldüler.''''Başka kimsen yok mu?''

''Yok.''

''Nerede kalıyorsun?''

''Hiçbir yerde.''

''Ne yapıyorsun sokakta?''

''Hiç.''

''Sikerim hiçini, ne yapıyorsun sokakta lan?''

''Yasemin'i bekliyorum.''

''Yasemin kim?''

''Nişanlım.''



Koluma girdiler, motorlarının yanına gittik. Birileriyle irtibat kurdular. Sonra güleryüzlü bir kadın geldi. Üstünde ördek resimleri olan bir arabaya bindik. Tam kurtuldum zannediyordum, onlar da çocuk polisiymişler.Kutu kola istedim, bir de eti browni. Parasını vereyim dedim, almadılar.



''Yasemin'in soyadı ne?''

''Bilmiyorum.''

''İnsan nişanlısının soyadını bilmez mi?''

''Yani insan beş yaşındayken böyle ayrıntılara önemvermiyor.''

Çapraz sorguya aldılar herşeyi itiraf ettim.

''Tamam nişanlı değiliz, sadece düşünmek için biraz zaman istemişti, tamam mı? O nu da filmerde öyle söylendiğini duyduğu için söylemişş olabilir. Şimdi mutlu musunuz?''

Ceptelefonumu almışlar.Teyzemleri aramışlar. Öğlene doğru damladılar, tanımıyorum ayağına yattım. Yine yemediler. Ceptelefonu berbat birşey, toplumun boynumuza taktığı tasma, keşke yanıma almasaydım. Ceptelefonum yok, kimliğim yok, belki yetimhaneye yerleştirirlerdi sevabına. Arabada geri dönerken teyzem,''Çocuğum, niye kaşıyorsun, bizsana ne yaptık?'' diye sordu.

''Anneannem öldükten sonra oralarda durmanın bir anlamı yok..''

''ölmedi ki!''

Teyzemin kızına baktım.

''Niye yalan söyledin lan?''

''Ben birşey söylemedim.''

''Hala yalan söylüyorsun, demek ki sen bir kancıksın. Kahpenin doğurduğu bir kancık.''



Ensesine vurdum elimin içiyle. İki yana toplanmış saçları öne gidip geldi. İşte ozaman anneannemin fatura kuyruklarında ayağına basanlara ettiği en etkili küfürü haykırdım kulak zarına;''Amın sıçtığı salak! Senin yüzünden bir anda dünyam karardı.''



Teyzem birşey söyleyecek oldu ama eniştem onu elini ertçe sallayarak susturdu, ''Hepinizden bıktım.'' dedi. Bunu o kadar içten söyledi ki yoğun bir sessizlik kapladı arabayı. Kibrit çaksan patlayacak bir atmosfer oluştu. İlk kıvılcım kimden çıktı bilmiyorum ama aynı anda birbirine bağırmaya başladılar. Teyzem kızına, kızı bana, eniştem büyük kuzene, teyzem enişteme... azkalsın karşıdan gelen bir kamyonun altına giriyorduk. Eniştem sağa çekti. Tek laf daha eden olursa arabayı önüne çıkan ilk şarampole yuvarlayacağını belirtti, sustular. Benim zaten konuşmaya niyetim yoktu. Münakaşa edemeyecek kadar kırılmıştı kalbim. En zayıf noktamdan vurmuşlardı. Tamam, bu güne kadar bende çok yalan söyledim ama gidipte ben kimseye anneannen öldü demedim, böyle kancıklık olmaz. Anneannem ölmediği için içimden seviniyordum ama o ortamda asla belli etmek istemedğim bir sevinçti bu. Yoldaki elektrik direklerini saydım, 1494 tane.



Hastaneye vardık, anneanneme sarıldım, yanaklarından öptüm, kokusunu içime çektim. ''Anneanne, ölmeyeceksin değil mi?'' diye sordum. ''Sen ölürsen, ben yapayalnız kalırım. Ve biliyorsun, yalmnızlık berbat birşey. Lütfen ölme! Biz muhteşem bir ikiliyiz. Ölmeyeceksin değil mi?''

Anneannem soğumuş parmaklarıyla elimi sıktı, bana sevgiyle baktı. ''Ah Rüstem Bey,'' dedi. ''Ben sensiz ölür müyüm hiç?''



Erken Keybedenler-Emrah serbes
Çoğunluğunun bir işte çalıştığı, aynı dükkanlardan alışveriş yapıp aynı yöntemlerle yediği, aynı şeyleri konuştuğu, çocuklar doğurduğu, sonra onların hep birlikte okula gittikleri, aynı renk giysilerle sınıflarını geçip mezun oldukları, ardından tabur tabur askeri birlikler oluşturdukları, aynı marşları aynı biçimde söyleyerek aynı koğuşlarda aynı kıvrılışlarla yattıkları ve bu edimlerle beraberli...k ruhunu yakaladıklarını sandıkları, sonra bir bavul dolusu anıyla terhis olup eve döndükleri, anne babalarına hiç değişmeyen ve toplumun hazırladığı reddedilmez duygularla sarıldıkları, aynı yasalara uyarak evlendikleri, babalarından devraldıkları yöntemlerle seviştikleri ve babalarından boşalan iş kadrolarına kapılanınca dünyanın yarısını ele geçirmişçesine sevindikleri, sevinçlerini aynı yüz ışıltısıyla yansıttıkları ve tıpkı kendilerinden öncekiler gibi, gene çocuk doğurdukları ve onları besleyip büyütmeye başladıkları ve bütün bu olup bitenlere 'dönüp duran paslı bir çember' diyecekken 'akıp giden yaşam' adını verdikleri uyumsuz bir toplumda, yelken kulaklı bir uyumsuzdum ben.



Hasan Ali Toptaş
Bir mağara düşün dostum... Girişi boydan boya günışığına açık bir yeraltı mağarası. İnsanlar düşün bu mağarada. Çocukluktan beri zincire vurulmuş hepsi; ne yerlerinden kımıldamaları, ne başlarını çevirmeleri kabil, yanlız karşılarını görüyorlar. Arkalarından bir ışık geliyor.. uzaktan, tepede ykılan bir ateşten. Ateşle aralarında bir yol var, yol boyunca alçak bir duvar.Gözbağcılarıseyircilerden ayran setleri bilirsin, üzerlerinde kuklalarını sergilerler, öyle bir duvar işte... Ve insanlar düşün ellerinde eşyalar; tahtadan, taştan insan ve ya hayvan heykelcikleri, boy boy, biçim biçim. Bu insanlar duvar boyunca yürümektedirler, kimi konuşarak, kimi susarak. Garip bir tablo diyeceksin, hele esirler daha da garip. Doğru... O esirler ki ömür boyu başlarını çeviremeyecek, kendilerini de, arkadaşlarını da, arkadan geçen nesneleri de duvara vuran gölgelerinden izleyecekler. Şimdi de mağarada sesleein yankılandığını düşün... Dışarıdan biri konuştu mu, esirler gölgelerin konuştuğunu sanır, öyle değil mi? Kısaca, onlar için tek gerçek var; Gölgeler.

Tutalım ki zincirlerini çözdük esirlerin, onları vehimlerinden kurtardık. Ner olurdu dersin, anlatayım...Ayağa kalkmağa, başını çevirmeğe, yürümeğe, ışıoğa bakmağa zorlanan esir, bunları yaparken acıduyardı. Gözleri kamaşır, gölgelerini görmeğe alıştığı cisimleri tanıyamazdı. Biri,ona''Ömür boyu gördüklerin hayaldi. Şimdi gerçekle karşıkarşıyasın.'' diyecek olsa, sonrada eşyaları birbir gösterse, ''Bunlar nedir?'' diye sorsa, şaşırıp kalır, mağarada gördüklerini, şimdi gösterilenlerden çok daha gerçek sanırdı.

Birde düşün ki tutsağı mağaradan çıkarıp dik bir patikadan güneşin aydınlattığı bölgelere sürükledik. Bağırdı, yanıp yakındı, öfkelendi... Kulak asmadık. Gün ışığın ayaklaştıkça gözleri daha çok kamaştı. Hiçbirini seçemez oldu gerçek nesnelerin. Sonra, yavaş yavaş alıştı aydınlığa. Önce gölgeleri farketti, arkasından insanların ve cisimlerin suya vuran akislerini. Akşam olunca göğe çevirdi bakışlarını, ayı gördü, yıldızları gördü. Zamanla güneşinn sulardaki aksine bakabildi. Nihayaet gökteki güneşe çevirdi gözlerini. Ve düşünmeğe başladı. Ona öyle geldiki mevsimleride, yıllarıda güneş yaratıyor, görünen dünyanın yönetici o. Esirlerin mağaralarda gördükleri ne varsa onun eseri. Ve eski günlerini hatırladı. Nekadar yanlış anlamışlardı bilgeliği. Mutluydu şimdi, mağarada kalan arkadaşlarına acıyordu. eski hayatına, eski vehimlerine dönmemek için her çileye katlanabilirdi.

Adamın mağaraya döndüğünü tasavvur et. Karanlığa kolay kolay alışabilir mi? Dostlarına hakikati söylerse dinlerler mi onu? Ağzını açaraçmaz alay eder:''Sen dışarda gözlerini kaybetmişsin arkadaş. Saçmalıyorsun. Biz yerimizden çok memnunuz. Bizi dışarı çıkmaya zorlayacakların vay haline...''

İşte böyle aziz dostum. sana anlattığım hikaye kendi halimizin tasviridir. Yeraltındaki mağara: Görünürler dünyası. Yücelere çıkan tutsak, meseller(idea'lar) alemine yükselen ruh...

EFLATUN-Devlet
''Nihat'la evliliğimizin ilk yıllarında mutluyduk,'' diye anlattı kadın bir sessizlikten sonra. ''İnceydi, sessizdi, çokta sigara içerdi. Pazarları gazeteleri karıştırır, ardyodan futbol maçını dinler, o sıralarda eline geçridiği bir flütü çalmaya çalışırdı. Çok az içerdi ama çoğu zaman en acıklı sarhoşlardan hüzünlüydü yüzü. Bir ara utana sıkıla başındaki ağrılardan sözetti. Meğer yıllardır beynin bir köşesinde kocaman bir uru sabırla büyütüyormuş. İnatçı ve sessiz çocuklar vardır hani, avuçlarını sıkıp içine birşey saklarlarda,ne kadar uğraşsan açıp vermezler: Onlar gibi beynindeki uru inatla korudu, en sonunda avcunu açıp içindeki boncuğu size verirken nasıl gülümser o veletler, beyin ameliyatına girerken öyle memnun gülümsedi bana, orada sessizce öldü.''

Orhan Pamuk-KARA KİTAP
.......................

Şimdi şu yazacaklarımı okudukça, anlattığım yüzleri birbir gözünüzün önüne getirin lütfen. (zaten okumak yazarın harflerle anlatığı şeyleri aklınn sessiz sinemasında birbir resimlerndirmekten başka nedir ki?)Aklınızın beyazperdesindde doğu anadolu şehirlerinin birinde bir attar dükkanı canlandırın. Havanın erken karadığı soğuk kış öğleden sonrasında, çarşıda pekbir hareket olmadığı için, dükkanını çırağa bırakan karşı berber, emekli bir ihtiyar, berberin küçük kardeşi ve oraya alışverişten çok, ahbaplık için gelen mahalleden bir müşteri, attarın dükkanında sobanın çevresinde toplanmışlar, gevezelk ediyorlar. Askerlik anılarını anlatıyorlar, gazeteler karıştırılıyor, dedikodu ediliyor, arada bir gülüşülüyor da; ama en az anlattığı, kendini en az dinletebildiği için, huzursuz olan biri var aralarında:Berberin kardeşi. Onunda ötekiler gibi anlatılacak hikayeleri, şakaları var aklında; ama o kadar istemesine rağmen, anlatmayı, hikaye etmeyi, parlak olabilmeyi bilmiyor. Bütün öğleden sonra, bir kere olsun bir hikaye anlatmaya kalktığında öbürleri,farkına bile varmadan, onun sözünü kesiyorlar.Şimdi, sözü kesildiği, hikayesi yarıda kaldığı aman berberin kardeşinin yüzünün aldığı ifadeyi gözünüzün önüne getirin lütfen.

Batılılaşmış ama pekte öyle zenginleşememiş istanbullu bir doktor ailesinin evinde yapılan bir nişan törenini düşünün lütfen; Evi bütünüyle işgal eden konuklardan bir kısmı, nişanlanan kızın odasında, üzerinde paltolar yğılmış yatağın çevresinde bir ara, gelişi güzel toplanıyorlar. Güzel ve sevimli bir genç kızla ona ilgi duyan iki erkekte var aralarında; biri öyle pek yakışıklı fazla akıllı da değil, ama girgin ve geveze. Bu yüzeden, odadaki amcalarla birlikte güzel kızda onun hikayelerini dinliyor, ona dikkat ediyor. geveze delikanlıdan daha akıllı ve duyarlı, ama kendisini dinletebilmeyi bilmeyen öteki delikanlının yüzünü düşünün şimdi lütfen.

Şimdi de, ikişer yıl arayla, üçüde evlenmiş ve en küçüklerinin evliliğinden iki ay sonra, annelerinin evinde toplanmış üç kızkardeş düşünün lütfen. İçinde kocaman bir duvar saatinin tiktaklarının işitildiği ve kafesinde sabırsız bir kanaryanın tıkırdadığı orta halli bir tüccar ailesinin evinde, kış öğleden sonrasının kurşini ışığında çay içerlerken, her zaman neşeli her zaman konuşkan küçük kızkardeş, iki aylık evlilik deneyimini öyle bir anlatıyor, kimi durumları, gülünç olayları öyle bir hikaye ediyor ki, bu durumları yılladır yaşamasına rağmen, en büyük ve en güzel abla, belki kendi hayatında, belki kendi kocasında bir eksiklik olduğunu düşünüyor hüzünle. Şimdide bu hüzünlü yüzü gözlerinizin önüne getirin lütfen!

Düşündünüz mü? Hepsi tuhaf bir şekilde birbirlerine benziyor mu bu yüzlerin? Bu kişileri tıpkı derinden derine birbirlerine bağlayan o görünmez bağ gibi, yüzlerini de bribirlerine benzeten bir şey yok mu sizce? Sessizlerin, anlatmayı bilmeyenlerin, kendini dinletemeyenlerin, önemli gözükmeyenlerin, dilsizlerin, o iyi cevabı hep olaydan sonra evde düşünenlerin, insnaların hikayelerini merak etmediği o kişilerin yüzleri diğerlerinden daha anlamlı, daha dolu değil mi? sanki anlatamadıkları hikayelerin harfleriyle kaynaşıyor bu yüzler, sanki sessizliğin, ezkliğin, hatta yenilginin işareti var onlarda. Kendi yüzünüzü de düşünmüştünüz değil mi bu yüzlerin içinde? Ne kadar kalabalığız hepimiz, ne kadar acıklıyız hepimiz; ne kadar çaresiziz çoğumuz!

.................................

Orhan Pamuk-KARA KİTAP
Birlikte gittiğimiz misafirlikte, ağır havası sigara dumanıyla mavileşmiş bir odada, senden üç adım ötede oturan bir anlatıcının hikayesini dikkatle dinlerken, geceyarısı o 'ben burada değilim ifadesi' ağır ağır yüzünde belirdiğinde seni severdim; tembellikle geçen bir haftadan sonra, gömleklerinin yeşil kazaklarının ve birtürlü atmaya kıyamadığın eski geceliklerinin arasında bir kemeri istemeye istemeye ararken, açık kapıdan içerisi gözüken dolaptaki inanılmaz karışıklığı farkettiğinde yüzünde beliren yılgınlık ifadesini severdim; bir heves ressam olmaya karar verdiğin çocukluk yıllarında, dedeyle beraber masaya oturup ağaç çizmeyi öğrenmeye koyulduğunda, dedenin konu dışına çıkan takılmalarına öfkelenmeden güldüğünde seni severdim; dolmuşun kapısını ucu dışarıda kalan mor pantolonunun üzerine kapadığında ve şimdi elinde tuttuğun beş liranın, şimdi yere düşüp kaldırım kenarındaki ızgaraya doğru kusursuz bir yay çizerek ne güzel yuvarlandığını gördüğünde yüzünde beliren oyuncu şaşkınlığı severdim; severdim seni; pırıl pırıl bir nisan günü küçük balkonumuza çıkıp sabah astığın mendilin hala kurumadığını, demek ki güneşin seni aldattığını anladığında ve sonra arka arsadan gelen çocuk cıvıltılarına hüzünle kulak kabarttığında seni severdim; birlikte gittiğimiz bir filmi bir üçüncü kişiye hikaye ederken belleğinin ve hatırladıklarının benimkilerden ne kadar farklı olduğunu korkuyla anladığımda seni severdim; severdim seni, aile içi izdivaçlar ve akrabalar arası evlilikler üzerine bol resimli bir gazetede makale döktüren profesörün incilerini bir köşeye çekilip bana sezdirmeden okuduğunu gördüğümde ve ne okuduğunu değil, ama okurken yanlızca üst dudağının tolstoy kahramanları gibi hafifçe öne çıktığını gördüğümde seni severdim; asansör aynasında kendine bir başkasına bakar gibi bakışını ve nedense bu bakıştan sonra hatırladığın şeyi telaşla çantanın içinde arayışını severdim; biri yanyatmış ince bir yelkenli, öteki kambur bir kedi gibi yanyana durarak saatlerce seni bekleyen topuklu ayakkabılarının içine aceleyle girişini ve saatler sonra eve döndüğünde ayakkabıları gene aynı çamurlu ve asimetrik yanlızlığa terketmeden önce kalçalarının, bacaklarının ve ayaklarının kendikendilerine yaptıkları hünerli hareketleri seyretmeyi severdim; sigara küllüğünü tepeleme dolduran izmaritlere ve karabaşlarını umutsuzca bükmüş yanık kibrtilere bakarken kederli düşüncelerin kim bilir nereye gittiğinde seni severdim;severdim seni her zaman yürüdüğümüz sokaklarda, bir an, sanki güneş o sabah batıdan doğmuş gibi yepyeni bir ışık ve yepyeni bir köşeyle karşılaştığımızda, sokakları değil, seni severdim; birden çıkan lodosla karların eridği ve istanbulun üzerindeki kir bulutlarının temizlendiği kış gününde, antenlerin, minarelerin ve adaların arkasından bana gösterdiğin Uludağ'ı değil, başını omurzlarının içine çekerek ürperen seni severdim; çinko tenekelerle yüklü ağır arabayı çeken sucunun yorgun ve yaşlı atına kederle baktığında severdim seni; dilencilere para vermeyin, onlar aslında çok zengin diyenlerle alay ettiğinde ve herkes labirentimsi merdivenlerden kıvrılarak sinemedan yeryüzüne ağır ağır çıkarken, bir kestirme bulup bizi bütün kalabalıktan önce kaldırıma çıkardığın zamanki mutlu gülüşünü gördüğümde seni severdim; saatli maarif takviminden bizi ölüme yaklaştıran bir yaprağı daha kopardıktan sonra, en altta günün yemeği olarak önerilen etli nohut, pilav,türlü ve karışık kompostoyu, yaklaştığımız bir ölümün işaretini okur gibi ağırbaşlı ve hüzünlü bir sesle okumanı ve kartal marka ançuvez tüpünün önce rondelayı çıkartıp, sonra kapağı sonuna kadar çevirip açılacağını bana sabırla öğrettikten sonra, üretici Mösyö Trelldis'in saygılarıyla, demeni severdim; kış sabahları yüzünün renginin şehrin üzerindeki soluk beyaz göğün rengi olduğunu gördüğümde, çocuklağumuzda, caddenin ırmağından akan arabalar arasından, bir kaldırımdan ötekine çılgın ve neşeli geçişini seyrettiğim zamanki gibi, seni endişeyle severdim;.................

........................................ ellerimin arasına dikatle başını alıp gözlerinde hayatımızın gittiği yeri korkuyla gördüğümde seni severdim; efsane kuşlarının ağır ağır uçup havalanışını andıran uzun bir sevişmenin sonunda, ağırbaşlı şenliğe kendi şakaların ve yaratıcılığınla en sonunda seninde katıldığını anladığımda seni severdim; öğle vakti, yazı masamın üzerinde oraya kadar nasıl geldiğini anlayamadığım bir tel saçını gördüğümde ve birlikte çıktığımız bir yolculukta, tıkış tıkış belediye otobüsünün tutunma demirlerine sarılan öbür eller arasında yanyana duran ellerimizin birbirine ne kadar az benzediğini kederle gördüğümde, seni kendi gövdemi tanır gibi, beni terkeden ruhumu arar gibi, bir başka kişi olduğumu acı ve sevinçle anlar gibi severdim; severdim seni, nereye gittiğini bilmediğimiz bir trene bakarken yüzünde beliren esrarlı ifadeyi ve bu kederli bakışının tıpa tıp aynısını, bir akşam üstü sürülerle kargaların çığlıklar atarak çılgın gibi uçuştuğu bir satte, elektirikler birden kesildiğinde kendiliğinden evimizin karanlığı ile dışarısının aydınlığı yavaş yavaş yer değiştirirken gene esrarlı ve hüzünlü yüzünde ben gördüğümde kapıldığım o çaresizlik, acı ve kıskançlıkla severdim seni.......





Orhan Pamuk-KARA KİTAP
Bak seni suçlayacak(senin deyiminle''yargılayacak'') değilim-kendimi zaten-herzamanki gibi-yeterince suçluyorum;ama ondanda kaçınmaya çalışacağım: suçlu falan yok! çünkü suç yok.

Güzeldi ve değerliydi yaşadıklarımız;kendilerine layık birer yer bulacaklar ikimizinde yaşamlarında; hüzünleri eksik olmayacak- ama olsun;olacaklar ya!...

..........

Düşündükçe, kopuk duran iplik uçları birleşip, anlam kazanıyor;

Gerçeklerin hayal yanları- sanki, olanaksız; gerçek olmayan yanları-ilgilendiriyor beni hep (bunu sana biraz anlatmıştım)- hayaller gerçeklerden daha deyerli oluyor benim için.

Bunun kökleri nerelerde ne derinliklerde bunu dabilmiyorum.

- Belki, onların hepsi hayal......

-Şimdi hiç durmayacak gibi süren bir yağmur yağıyor- s e n i d ü ş ü n ü y o r u m.

Sen benim düşündüğümsün...

-Keşke gerçek olabilseydin; o l am a d ı n..









İle-Oruç Aruoba
Yepyeni bir başlangıçtı, senin ile birlikte yaşamak istediğim, yaşamağa giriştiğim- yepyeni ve en baştan-

Şimdi, bu hayalin ne denli olanaksız olduğunu kavrıyorum, yavaş yavaş - kişi geçirdiği koskocaman yaşamın yükünü omzundan atıp, nasıl ''yepyeni'',''en baştan'' başlasın ki yaşama; sanki ''yeniden'' doğarak - bunu istedim ben; olacağı yoktu - zaten (nitekim) olmadı da...

Olabilirmiydi? - Bilmiyorum! Ben hazır olduğumu söylüyorum; ama bundan da tam emin değilim - artık...

''Sen hızlandırdın'' demştin bana - ben de ''sen yavaşlattın'' desem, şimdi; bunun ''olsaydı, oluru'' türünden sonucu ne olur bilemiyorum; sen de aynı hızı tuttursaydın, tutturmak isteseydin - ne olurdu? -- Olurmuy du?

Hiç blemiyorum........

İle-Oruç Aruoba
Dedim ki;

''Keko bene eyle geliyki, sen bu Kanada kızına yavaş yavaş gönül veriysen. Ben diyim ki, beyle bir işin sonu eyi iş olmaz babo. Bu eyidir, hoştur. Dahi gözeldir. Fekat gidicidir. Ben diyem iş bitende bu kız geder, ama senin sevdan getmezse, karalır da içine çökerse, ne edersen babo. Sana akıl vermiyem. Aklıma geleni söyliyem. Biz ki, birlik ekmek yemişik. Sonra demeyesen ki, 'Lo ben göz göre göre sevdaya gettim. Siz bene demediniz. Aklımı çelmediniz.'

Aha ben diyem babo. Gayrı sen bilirsen.''

......

-Gideceğini biliyorum. Yanlızca bir ay var önümüzde. Sonra gidecek. Belki, sen haklısın. İstersen adını koymayalım. dedim ya, hepsi bir ay işte. Gidecek. Yenerim yüreğimi ben. Merak etme.

Tuğrul Çakar-En Uzaktaki Gri
Kış geçende bu leylek gendini dışarı verdi. Uçuy, evliğini onariy. Süslüy. Bekliy ki gendinin eşisi gelecek. Biliy. Ha bu gün geldi. Ha yarın gelecaktır. Gözü semadadır. Keyiflidir ki nasıl anladam. İşte ağalar, bu günlerden bir gün idi.

Hamogil ocak yakmıştı ki sabah ekmeğini yapalar. Ocak alev alev yanıydı. Yalımlar göğe çıkıydı ki, gökten bu leylek geldi, gendini ataş üstüne bıraktı. Koştular bunu ataştan aldılar. Ellerinden kurtuldu, bir daha bıraktı gendini ataş üstüne. Tüyleri yaniydi zaten. Öldü getti. Göz açıp kapatana kadar. evin içine bir telaş yörüdü. Herkes birbirisine soruydu ki, ne olmuştur. Ne olmuştu ki bu leylek gendini ataşa bırakmıştır. O sırada damdan Hamonun sesi gelmiştir. Demiştir ki, ben biliyem. Gelin görün siz de bilin. Koşmuş bakmışızdır ki yuvada iki leylek oturuy. Anlamışızdır. Demişizdir ki, insan da beyle değilmidir lo, beyledir.

TUĞRUL ÇAKAR-En Uzak Gri