Bir mağara düşün dostum... Girişi boydan boya günışığına açık bir yeraltı mağarası. İnsanlar düşün bu mağarada. Çocukluktan beri zincire vurulmuş hepsi; ne yerlerinden kımıldamaları, ne başlarını çevirmeleri kabil, yanlız karşılarını görüyorlar. Arkalarından bir ışık geliyor.. uzaktan, tepede ykılan bir ateşten. Ateşle aralarında bir yol var, yol boyunca alçak bir duvar.Gözbağcılarıseyircilerden ayran setleri bilirsin, üzerlerinde kuklalarını sergilerler, öyle bir duvar işte... Ve insanlar düşün ellerinde eşyalar; tahtadan, taştan insan ve ya hayvan heykelcikleri, boy boy, biçim biçim. Bu insanlar duvar boyunca yürümektedirler, kimi konuşarak, kimi susarak. Garip bir tablo diyeceksin, hele esirler daha da garip. Doğru... O esirler ki ömür boyu başlarını çeviremeyecek, kendilerini de, arkadaşlarını da, arkadan geçen nesneleri de duvara vuran gölgelerinden izleyecekler. Şimdi de mağarada sesleein yankılandığını düşün... Dışarıdan biri konuştu mu, esirler gölgelerin konuştuğunu sanır, öyle değil mi? Kısaca, onlar için tek gerçek var; Gölgeler.
Tutalım ki zincirlerini çözdük esirlerin, onları vehimlerinden kurtardık. Ner olurdu dersin, anlatayım...Ayağa kalkmağa, başını çevirmeğe, yürümeğe, ışıoğa bakmağa zorlanan esir, bunları yaparken acıduyardı. Gözleri kamaşır, gölgelerini görmeğe alıştığı cisimleri tanıyamazdı. Biri,ona''Ömür boyu gördüklerin hayaldi. Şimdi gerçekle karşıkarşıyasın.'' diyecek olsa, sonrada eşyaları birbir gösterse, ''Bunlar nedir?'' diye sorsa, şaşırıp kalır, mağarada gördüklerini, şimdi gösterilenlerden çok daha gerçek sanırdı.
Birde düşün ki tutsağı mağaradan çıkarıp dik bir patikadan güneşin aydınlattığı bölgelere sürükledik. Bağırdı, yanıp yakındı, öfkelendi... Kulak asmadık. Gün ışığın ayaklaştıkça gözleri daha çok kamaştı. Hiçbirini seçemez oldu gerçek nesnelerin. Sonra, yavaş yavaş alıştı aydınlığa. Önce gölgeleri farketti, arkasından insanların ve cisimlerin suya vuran akislerini. Akşam olunca göğe çevirdi bakışlarını, ayı gördü, yıldızları gördü. Zamanla güneşinn sulardaki aksine bakabildi. Nihayaet gökteki güneşe çevirdi gözlerini. Ve düşünmeğe başladı. Ona öyle geldiki mevsimleride, yıllarıda güneş yaratıyor, görünen dünyanın yönetici o. Esirlerin mağaralarda gördükleri ne varsa onun eseri. Ve eski günlerini hatırladı. Nekadar yanlış anlamışlardı bilgeliği. Mutluydu şimdi, mağarada kalan arkadaşlarına acıyordu. eski hayatına, eski vehimlerine dönmemek için her çileye katlanabilirdi.
Adamın mağaraya döndüğünü tasavvur et. Karanlığa kolay kolay alışabilir mi? Dostlarına hakikati söylerse dinlerler mi onu? Ağzını açaraçmaz alay eder:''Sen dışarda gözlerini kaybetmişsin arkadaş. Saçmalıyorsun. Biz yerimizden çok memnunuz. Bizi dışarı çıkmaya zorlayacakların vay haline...''
İşte böyle aziz dostum. sana anlattığım hikaye kendi halimizin tasviridir. Yeraltındaki mağara: Görünürler dünyası. Yücelere çıkan tutsak, meseller(idea'lar) alemine yükselen ruh...
EFLATUN-Devlet
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder