11 Ocak 2016 Pazartesi

Efresiyabın hikayeleri_ihsan oktay anar

Örf ve adetlerin fertleri yönettiği, hiç de zengin olmayan, muhafazakar kasaba hayatının insana bahşettiği en büyük nimet, şüphesiz, derin bir iç  dünyası ve yüce duygular gibi sıkıntılardan onu kurtarmasıydı. Gerçekten de kasabalı, gerek dağ başında tek başına yaşayan bir çoban, gerekse yalısında inzivaya çekilmiş bir beyzadeden çok farklı olarak, dünya ve insanlar hakkındaki  bütün hükümleri önceden verip bunları geleneklerinde yaşatan  bir cemaat içinde hüküm sürerdi. Kesin, sağlam ve sarsılmaz oldukları için, bu hükümler onun değil çiğnemek, kabul etmemesi, kendiyle hesaplaşıp onların yerine yenilerini koymak gibi hem gereksiz hem de tehlikeli bir maceraya atılması mümkün değildi. Kasaba cemaatinden olanların çoğu, vicdan denilen başbelasından kurtulmuş oluyordu. Çünkü doğruyu örf ve adetler nasıl olsa gösterdiğine göre, onu bulmak için kafa patlarmak şart değildi. Gel gör ki vicdana bu şekilde gerek olmadığı için, bu kez onun getirdiği ızdıraptan mahrun kalınıdır. Sadece iç dünyası olanlara özgü olan vicdanın mukaddes azabının lezzeti, kasaba hayatında pek tadılmadığından , insanlar daha çok, cemaat tarafından ayıplanılıp cezalandırılmaktan korkarlardi.......