6 Nisan 2009 Pazartesi

dostum

Dostum ben göründüğüm gibi değilim. Görüntü kuşandığım bir giysidir ancak- beni senin kuşkularından ve kendi ihmallerimden koruyacak dikkatle dokunmuş bir giysi.

İçimdeki ''ben'' sessizlik konağında oturur ve sonsuza kadar orada kalacak, anlaşılmaz ve yaklaşılmaz.

Ne söylediklerime ne de yaptıklarıma inanmanı isterim çünkü sözlerim senin kendi düşüncelerinden ve işlerim gerçekleştirilen kendi umutlarından başka bir şey değildir.

Sen, ''Rüzgar, doğuya doğru esecek'', dediğinde, ben, ''Evet, doğru esecek,'' diyeceğim; çünkü aklımın rüzgarında değil de denizde kaldığını bilmeni istemem.

Ne sen benim denizci düşüncelerimi anlayabilirsin, ne de be seni anlarım. Denizde tek başıma olmak isterim.

Seninle gün olan, dostum, benimle gecedir; tepelerin üstünde dans eden öğle vakti ve vadileri aşan mor gölge hakkında konuştuğum zaman bile; çünkü sen ne benim karanlığımın şarkılarını işitebilirsin, ne de yıldızlara karşı çırptığım kanatlarımı görebilirsin- ve ben de senin işitmeni ve görmeni hiç istemem . Geceyle yalnız olmak isterim.

Sen kendi Cennetine çıkarken ben kendi cehennemime düşerim- sen köprüsüz uçurumun karşısından bana, ''eşim, yoldaşım'' diye seslendiğin zaman da sana karşıdan, ''yoldaşım, eşim'' diye seslenirim- çünkü Cehennemimi görmeni istemem. Alev senin görünümünü yakmak ve duman burun deliklerini doldurmak ister. Ve ben Cehennemimi senin oraya gelmeni istemeyecek kadar çok severim. Cehennemde tek başıma kalmak isterim.

Sen, Gerçek'i, Güzellik'i ve Doğruluk'u seversin; ve ben senin hatırın için bunları sevmenin iyi ve uygun olduğunu söylerim. Fakat içimden senin sevgine gülerim. Yine de gülüşümü görmeni istemem. Tek başıma gülmek isterim.

Dostum, sen iyisin, dikkatlisin, akıllısın; hatta sen mükemmelsin- ve ben de seninle akıllıca ve dikkatli konuşurum. Ve ben yine de deliyim. Fakat deliliğimi gizlerim. Tek başıma deli olmak isterim.

Dostum, sen benim dostum değilsin, fakat bunu sana nasıl anlatacağım? Benim yolum senin yolun değil, yine de, birlikte, elele yürüyoruz.

HALİL Cibran-deli

nasıl delirdiğim sordun....

Nasıl deiridğimi soruyorsun. Şöyle oldu; Tanrıların çoğu daha doğmadan çok uzun zaman önce bir gün, derin bir uykudan uyandım ve bütün maskelerimin- kendi yaptığım ve yedi hayatta taktığım maskelerin -çalınmış olduğunu gördüm, kalabalık sokalarda, ''Hırsızlar, hırsızlar, Tanrı'nın cezası hırsızlar,'' diye bağırarak koştum.

Erkellerle kadınlar bana güldü ve bazıları kokrup evlerine kaçtı.

Ve pazar yerine vardığım zaman bir genç bir çatıda dikilip, ''o bir deli'' diye haykırdı. O nu görmek için ykarıya baktım; güneş çıplak yüzümü ilk defa öptü. İlk defa için güneş çıplak yüzümü öptü ve ruhum güneşe karşı sevgiyle tutuştu ve bir daha maskelerimi aramadım ve kendimden geçercesine haykırdım, ''Şükürle rolsun, maskelerimi çalan hırsızlara şükürler olsun.''

İşte böyle delirdim.

Ve delirdiğimde hem özgürlüğü hem güvenliği buldum; yanlızlığın özgürlüğünü ve anlaılamzlığın güvenliğini, bizi anlayanlar bizden birşeyler tutsak ederler çünkü.

Fakat güvenliğimle çok böbürlenmeyeceğim. Zindandaki bir hırsız bile başka bir hırsızdan güvendedir.

Halil CİBRAN-deli