Nasıl deiridğimi soruyorsun. Şöyle oldu; Tanrıların çoğu daha doğmadan çok uzun zaman önce bir gün, derin bir uykudan uyandım ve bütün maskelerimin- kendi yaptığım ve yedi hayatta taktığım maskelerin -çalınmış olduğunu gördüm, kalabalık sokalarda, ''Hırsızlar, hırsızlar, Tanrı'nın cezası hırsızlar,'' diye bağırarak koştum.
Erkellerle kadınlar bana güldü ve bazıları kokrup evlerine kaçtı.
Ve pazar yerine vardığım zaman bir genç bir çatıda dikilip, ''o bir deli'' diye haykırdı. O nu görmek için ykarıya baktım; güneş çıplak yüzümü ilk defa öptü. İlk defa için güneş çıplak yüzümü öptü ve ruhum güneşe karşı sevgiyle tutuştu ve bir daha maskelerimi aramadım ve kendimden geçercesine haykırdım, ''Şükürle rolsun, maskelerimi çalan hırsızlara şükürler olsun.''
İşte böyle delirdim.
Ve delirdiğimde hem özgürlüğü hem güvenliği buldum; yanlızlığın özgürlüğünü ve anlaılamzlığın güvenliğini, bizi anlayanlar bizden birşeyler tutsak ederler çünkü.
Fakat güvenliğimle çok böbürlenmeyeceğim. Zindandaki bir hırsız bile başka bir hırsızdan güvendedir.
Halil CİBRAN-deli
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder