28 Aralık 2013 Cumartesi

gerilemenin çehreleri

Tesadüf ve ya mucize eseri kelimeler uçup gitseydi, tahammül edilemez bir bunaltı ve bir sersemlik içine düşerdik. Bu ani sessizlik bizi en zalim azaplara maruz bırakırdı. Bizi ürküntülerimizin efendisi kılan şey, kavram kullanımıdır. Ölüm deriz- ve bu soyutlama onun sonsuzluğunu ve dehşetini hissetmekten muaf tutar bizi. Şeylere ve olaylara ad vererek  Açıklanamaz'dan yan çizeriz: Zihin faaliyeti kurtarıcı bir sahtekarlıktır, bir es geçme alıştırmasıdır; yumuşatılmış, rahat ve yanlış bir gerçeklikte  gidip gelmemize imkan verir. Kavramları çekip çevirmeyi öğrenmek - şeylere bakmayı unutmak... Düşünüş bir firar günüde doğmuştur; bunun sonucu olarak sözel tumturak gelmiştir. Ama kendimize döndüğümüzde ve yalnız olduğumuzda -kelimeler eşlik etmeden - vasıflandırılmış evren, saf nesne, çıplak olay keşfedilir: Onlarla yüz yüze gelme cüreti nerede bulunur? Artık ölüm üzerine kurgulara dalınmaz, ölüm olunur; hayatı süslemek ve ona hedefler tespit etmek yerine , zırhı kaldırılır ve doğru anlamına indirgenir

...................

İnsanın elinde Mutsuzluk yalanını alın, ona bu sözcüğün altına bakma gücünü verin: Kendi mutsuzluğuna tek bir an  dayanamazdı. Onun çökmesine engel olan soyutlamadır; içeriksiz saçıp savurulmuş ve şişkinleşmiş seslerdir; dinler ve içgüdüler değil.

Adem cennetten kovulduğu vakit, kendine zulmedene verip veriştirmek yerine, şeylere ad koymaya girişmiştir: Onlara rıza göstermenin ve onları unutmanın yegane yoluydu bu..............

Başımıza gelen kazaya fazla takılıp kalmamak için, ismimize kadar her şeyi zatiyete döndürürüz: ismimizi Paul ve ya Pierre iken nasıl ölünür? Her birimiz varlığımızın kırılganlığından ziyade ismimizin sarsılmaz görünümüne  dikkat ederiz, bir ölümsüzlük yanılsamasına bırakırız kendimizi; bunun teleffuzu ortadan çekilse bütünüyle yalnız olurduk.....




Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

24 Aralık 2013 Salı

öne çıkma merakı

Bir sezar, üstün bir biçimde zihni açık ama hakimiyet içgüdüsünden yoksun olan bir zihinden ziyade, bir kasabanın belediye başkanına yakındır. Önemli olan olgu buyurmaktır: İnsanların neredeyse tamamı buna heves eder. Elinizde bir imparatorlukta olsa, bir kabile, bir aile ve ya bir uşakta olsa, muzafferane ya da karikatürümsü tiran yeteneğinizi buna hasredersin: Bütün bir dünya ya da tek kişi emriniz altındadır. Öne çıkma ihtiyacından doğan bir dizi uyumsuzluk böyle yerleşir... Sadece satraplarla (http://tr.wikipedia.org/wiki/Satrapl%C4%B1k)  muhatap oluruz: Herkes - elinden geldiğince - kendine bir sürü köle arar ya da bir tanesiyle yetinir hiç kimse kendine yetmez: En mütevazisi bile, otorite düşünü hayata geçirebilmek için daima bir arkadaş ya da bir refika bulacaktır. İtaat eden sırası geldiğinde kendine itaat ettirir: Kurbanken cellat olur, herkesin en yüksek arzusudur bu. Sadece dilenciler ve bilgeler bunu hiç hissetmezler- belki de onların oyunları daha incedir...

.......................

Özgür olmayı deneyin: Açlıktan ölürsünüz. Kah hizmetkar kah despotik olmanız ölçüsünde toplum size müsamaha gösterir; gardiyansız bir hapishanedir bu - ama telef olmadan kaçılamaz ondan. Ancak sitede yaşayabildiğimiz ve bunun içgüdülerine sahip olmadığımız zaman; ne orada dilencilik yapabilecek kadar girişimci, ne de kendimizi bilgeliğe hasredecek kadar dengeli olduğumuz zaman nereye gitmeli? - Eninde sonunda, koşuşturuyormuş gibi yapıp herkesle birlikte sitede kalınır; hayatını yaşamak yerine yaşıyormuş gibi yapmak daha az gülünç olduğundan, yapmacıklığın kaynakları sayesinde o uçta karar kılınır.

.......................

Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

21 Aralık 2013 Cumartesi

''Yeni bir hayat''ın acı alayı

Şu ki geçmiş yıkımlarına bir göz atan insanlar -gelmekte olan yıkımlardan kaçabilmek için- kökten yeni bir şeye başlayabilme gücünde olduklarını hayal ederler. Kendi kendilerine görkemli bir vaatte bulunur ve kaderin onları batırdığı o vasat uçurumdan çıkartacak bir mucize beklerler. Ama  hiç bir şey olmaz. Herkes aynı olmaya devam eder; sadece hepsine damgasını vurmuş olan o düşkünlük temayülünün sivrilmesiyle değişirler. Etrafımızda yoğunluğu azalmış ilham ve coşkulardan başka bir şey görmeyiz: Her insan her şeyi vaat eder; ama her insan kıvılcımın dayanıksızlığını ve hayattaki deha noksanlığını öğrenmek için yaşar. Bir varoluşun aslına uygunluk derecesi kendi yıkımından ibarettir. Oluşumuzun çiçeklenmesi: Muzaffer görünümlü olup, başarısızlığa götüren yol. Yeteneklerimizin serpilmesi: Kangrenimizin kamuflajı... Güneşin altında leşlerle dolu bir bahar hüküm sürmektedir; bizzat Güzellik, tomurcukların içinde şişinen  Ölüm'den başka bir şey değildir.


Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

bilinç dışı dogmalar

Hepimiz, düşkünlükten çok daha fazla şeye inanırız; hoşgörüsüzlükleri barındırır, kanlı tedbirlere ihtimam gösteririz ve fikirlerimizi aşırı yöntemlerle savunarak dünyayı itiraz edilemez gezici kaleler gibi katederiz. Herkes kendi kendisi için yüce bir dogmadır; hiç bir ilahiyat, tanrısını, bizim benliğimizi koruduğumuz gibi korumaz; o benliği de şüphelerle sarıp mesele edinsek bile, gururumuzun sahte bir zaferindendir bu: Dava peşinen kazanılmıştır.



Çürümenin Kitabı -  E. M. CİORAN

18 Aralık 2013 Çarşamba

şeytanın fısıldadıkları

sadece şeytanın vesveselerini duyuyorsanız, delisiniz.
sadece tanrının ayetlerini duyuyorsanız, peygambersiniz,

............

ama her ikisinin sohbetini bir süre dinliyor,
sonra da kalııp bir reçelli ponçik yiyorsanız,
muhtemelen aklı başında bir insansınız......



Şeytanın Fısıldadıkları - EMRE YILMAZ

17 Aralık 2013 Salı

mündemiç yalanlar

Yalanlar hiyerarşisinde hayat en ön yeri işgal ediyorsa, hemen ondan sonra, yalan içinde yalan olan aşk gelir. Melez konumumuzun ifadesidir; etrafında topladığı büyük mutluluk ve ıstırap gereçleri sayesinde, kendimize başkasında bir vekil buluruz. Bir çift göz hangi yutturmacayla yalnızlığımıza sırt çevirtir bize? Zihin için bundan daha aşağılayıcı bir iflas var mıdır? Aşk, bilgiyi rehavete sokar; yeniden uyanan bilgi aşkı öldürür. Gerçekdışılık ilanihaye (sonsuza kadar) galip gelemezdi, en yüceltici yalan görünümüne bürünse bile...Üstelik kendinden beyhude yere aradığını ötekinde bulacak kadar diri bir yanılsama kimde vardır ki? Bize tüm evrenin sunamadığını, bağırsaklarındaki bir sıcaklık mı sunacaktır? Oysa ki o yaygın - ve tabiatüstü- anormalliğin temeli de tam budur: bütün muammaları iki kişi çözmek - ya da, daha ziyade askıya almak -; bir sahtekarlığın lutfuyla, hayatın içinde yüzdüğü o kurguyu unutmak; genel ıssızlığı ikili bir cıvıldaşmayla doldurmak; sonun da da - ki vecdin (kendinden geçme) karikatürüdür bu - her hangi bir suç ortağının teri içine boğulmak....................




Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

12 Aralık 2013 Perşembe

özgürlüğün iki yüzü

Zincirlere ve yasalara alışmış olan bizler, bir girişim sonsuzluğu karşısında, bir karar sefahati karşısında ne yapacağızdır? Keyfiliğin cazibesi bizi ürkütür. Eğer istediğimiz her hangi bir fiile girişebileceksek, artık ilhamın ve nazların sınırı yoksa, bu kadar gücün sarhoşluğu içinde mahvolmaktan nasıl kaçınabiliriz?

Bu ifşayla sarsılan bilinç kendini sorgular ve yerinden sıçrar. Her şeyin emrine amade olduğu bir dünyada kimin başı dönmemiştir ki? Cani, özgürlüğünü sınırsız bir şekilde kullanır ve gücünün fikrine karşı koymaz. Başkalarının hayatına son verme konusunda, o da her birimizle aynı düzeydedir. Eğer düşüncede öldürdüklerimiz hakikaten yok olsalardı, yeryüzünde kimse kalmazdı. İçimizde çekingen bir cellat, hayata geçmemiş bir katil taşırız.İnsan öldürme eğilimini kendilerine itiraf etme cüreti olmayanlar da cinayetlerini rüyalarında işlerler, Kabuslarını cesetlerle doldururlar. Mutlak bir mahkeme önünde, bir tek melekler beraat ederdi. Zira başka bir varlığın ölümünü -en azından bilinçsizce- dilememiş bir varlık hiç olmamıştır. Her birimiz ardımızda bir dost ve düşmanlar mezarlığı sürükleriz; bu mezarlığın yüreğin uçurumlarına atılmış ve ya arzuların yüzeyine yansıtılmış olması pek  mühim değildir.

....................

Özgürlük, özü şeytani olan, etik bir ilkedir.


Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

vazgeçemey karşı bağışıklık

Ümitle malulüzdür, hep bekleriz; hayatta, cevher haline gelen bekleyiştir sadece. Ebediyen askıda kalmaktansa, tarafsız bir ilah ya da kadavra durumuna inidirgenmektense, her şeyi bekleriz. Hiçliği bile. Böylelikle, Tamiri İmkansız'ı kendine düstur edinen yürek, bundan hala sürprizler umar. İnsanlık, onu yadsıyan olayların içinde aşıkane yaşar.
........

Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

11 Aralık 2013 Çarşamba

kkyy

Nereni sakınıp kollamaya kalkarsan orandan sokuyor hayat! Benim sana rağmen bir iradem var demesinin farklı bir şekli bu. Arthur Schophenhauer, karar verdiğiniz her şeyi yapabilirsiniz ama neyi istediğinize siz karar veremezsiniz demişti yüz elli yıl önce. O kadar zaman geçti aradan ama bu gerçek hiç değişmedi..http://lidar-kkyy.blogspot.com/

bazı sabahlar

Geceler boyunca hangi kabuslarla haşir neşir olduk ki güneşe düşman olarak kalkıyoruz? Her şeyle hesabımızı kapatmak için kendimizi mi tasfiye etmemiz gerekiyor? Zamanla kurduğumuz yakınlığı hangi suç ortaklığı, hangi bağlar sürdürüyor? Hayat, kendini yadsıyan kuvvetler olmasa dayanılmaz olurdu. Muhtemel bir çıkış bir kaçış yolu bulunur elimizde; kendimizi kolaylıkla yok edebilir ve sayıklamanın doruğunda bu evreni balgam gibi tükürebiliriz.

.... Ya da  dua eder ve başka sabahları bekleriz.


Yoğrulduğumuz maddenin içinde, onun en derin murdarlığında, yanlız göz yaşlarıyla yumuşayan bir burukluk ilkesi bulunur, Eğer her kederlendiğimizde ağlayarak kurtulma imkanımız olsaydı, teşhissiz hastalıklar ve şiir ortadan kalkardı. Fakat doğuştan gelen ve eğitimle vahimleşen bir çekingenlik ya da göz yaşı bezlerimizdeki bir işleyiş bozukluğu, bizi kuru gözlerin azabına mahkum eder. Ve çığlıklar, küfür fırtınaları, içi içini yeme ve ete giren tırnaklar, kanlı bir gösterinin verdiği teselli, artık tedavi usullerimiz arasında görülmez olur. Bunun sonucunda da hepimiz hastayızdır; canı çektiğince ulumak için her birimize bir Sahra gerekirdi, ya da kudurmuş iniltilerine daha da kudurgan iniltilerimizi karıştıracağımız içli ve coşkulu bir denizin kıyıları....


Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

9 Aralık 2013 Pazartesi

tepkici melekler

Melekler içinde en filozof olanının başkaldırması üzerine bir yargıya varırken, bunun içine sempati,şaşkınlık ve ayıplama duygularının karışmaması güçtür. Evreni adaletsizlik yönetir. Orada inşaaedilen her şey, çözülen herşey, pis bir kırılganlığın izini taşır; sanki madde, yokluğun bağrındaki skandalın meyvasıymış gibi... Her varlık bir başka varlığın can çekişmesiyle beslenir; anlar, zamanın kansızlığı üstüne vampir gibi üşüşürler- dünya, göz yaşlarının biriktiği bir yerdir... BU mezbahada kollarını kavuşturup durmak ya da kılıç çekmek eşit derecede beyhude hareketlerdir. Hiç bir harika zincirinden boşanma hareketi mekanı sarsamaz, ruhları da asilleştiremez... Zaferler ve yenilgiler, adı kader olan bilinmez bir yasaya göre birbirini izlerler; kader, felsefi olarak yoksun kaldığımızda, şu dünyadaki ya da her hangi bir yerdeki ikametimiz bize çömzümsüz, maruz kalınabilecek bir lanet gibi saçma, ya da hak edilmemiş göründüğünde baş vurduğumuz sözcüktür... Kader- mağluplar terminolojisinin gözde sözcüğü...  Devasızlığa bir isim kadrosu bulmaya meraklıyızdır ve isimler icat ederek, felaketlerimizin üzerinde asılı aydınlıklarda bir hafifleme ararız. Kelimeler merhametlidirler: Narin gerçeklikleri bizi kandırır ve teselli eder...

Böylelikle hiçbir şey istemeyen ''kader'', bizim başımıza geleni istemiş olur... Tek izah biçimi olarak Akıldışı'na vurgunuzdur; o nun yanlızca aynı tabiattaki negatif unsurları tartan baht terazimizin kefelerini doldurmasını seyrederiz.
............................

Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

kendini imha etmenin kaynakları 2

Dinlerin kendi elimizle ölmeyi yasaklamalarının nedeni, bunda, tapınakları ve tanrıları aşağılayan bir itaatsizlik görmeleridir. Orleans Konsili intaharı cinayetten daha vahim bir günah gibi değerlendiriyordu; çünkü katil herzaman nedamet getirebilir, kendini kurtarabilir, oysa kendi hayatına kasteden kişi  selametin sınırlarını aşmıştır. Fakat kendini öldürme eylemi zaten radikal bir selamet formulünden çıkmaz mı yola ? Hiçlik de ebediyetle eşdeğer değil midir? Yalnız varlık, evrenle savaşma ihtiyacında değildir; o, son ihtarı kendine verir. Sonsuza değin olmak özlemini de duymaz pek; eğer benzersiz bir fille, mutlak bir biçimde kendisi olduysa...  Göğü ve yeri de kendini reddettiği gibi reddeder. Hiç değilse özgürlüğü sürekli gelecekte arayanların bulamadığı bir özgürlük bütünlüğüne varmış olacaktır........

.............................
Olgunluklarının delili olarak canlarına kıyan antik bilgeler, modernlerin hafızasından çıkmış olan bir intihar öğretisi yaratmışlardı; dehasız bir can çekişmeye adanmış bizler, ne aşırılıklarımızın yeratıcısıyız, ne de vedalarımızın belirleyicisi. Son, artık bizim sonumuz değildir: Sayesinde yavan ve yeteneksiz bi hayatı bağışlatabileceğimiz yegane bir girişimin üstünlüğü noksandır, tıpkı yüce bir kinizmin ve eski görkemli can verme sanatının da noksan olması gibi...... Ümitsizliğe talim eden ve kendini kendini kabullenen cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yanlzıca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz: Sanki  hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz anı ileri atmamıza bağlıymış gibi...


Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

kendini imha etmenin kaynakları

Omurzlarımızın ve düşüncelerimizin üzerinde ağır yüklerle bir hapishanede doğmuşuz; kesip atma imkanı bizi bir sonraki gün yeniden başlamaya teşvik etmese, tek bir günün bile sonunu getiremezdik... Bu dünyanın pırangaları ve solunmaz havası her şeyi elimizden alır,  kendimizi öldürme özgürlüğü hariç; bu özgürlü de, bunaltıcı ağırlıkların üstesinden gelen bir kuvvet ve gurur verir bize.

Kendi hükmünü mutlak olarak elinde bulundurmak ve bunu kullanmamak... bundan daha esrarengiz bir yetenek var mıdır? İntaharın mümkün olduğu tesellisi, soluksuz kaldığımız o mekanı sonsuz bir alana çevirir. Kendimizi yok etme fikri, buna ulaşma yollarının çokluğu, kolaylığı ve yakınlığı sevindirir ve ürkütür bizi; zira kendimiz hakkında geri dönüşsüz bir şekilde karar verdiğimiz o hareketten daha basit ve daha korkunç bir şey yoktur. Tek bir anda bütün anları ortadan kaldırırız; bunu tanrı bile yapamazdı. Fakat palavracı iblisler olduğumuzdan sonumuzu erteleriz: Özgürlük gösterişinden, kibrimizin oyunundan nasıl vazgeçebilirdik ki?...

............................................


Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN

7 Aralık 2013 Cumartesi

anti-peygamber

Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar...

Vaaz verme çılgınlığı içimizde öyle yer etmiştir ki, korunma içgüdüsünün bilmediği derinliklerden doğar. Her insan, kendinin bir şey önereceği anı bekler: Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya, o yeter. Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz...

Çöpçüsünden züppesine kadar herkes, cinai cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat, bundan ötürü tahammül edilemez hale gelir; insanın kendi hayatı daha da çekilmez olur: Başkalarının hayatına hiç karışmadığı zaman kişi kendi işleri için o kadar endişe duyar ki, Kendi ''benliğini'' bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak ''benliğini'' yok sayar: Evrensel oyunun kurbanıyızdır...

..............................

Fiiliyatımızın kaynağı, kendimizin zamanın merkezi, nedeni ve sonucu zannetmeye bilinçsizce meyilli olmamızdadır. Reflekslerimiz ve gururumuz, teşkil ettiğimiz et ve bilinç parçasını bir gezegene dönüştürür. Eğer dünyadaki konumumuzu doğru olarak ayarlayabilseydik; eğer kıyaslamak yaşamaktan ayrılmaz olsaydı, mevcudiyetimizin ufaklığının açığa çıkması bizi ezerdi. Ama yaşamak kendi boyutlarına karşı körleşmektir...

.....................

Çürümenin kitabı - E. M. CİORAN

düşmüşlüğün tahlili

Her birimiz, yanlızlığa karşı işlenen günah, yani insanlarla alış veriş tarafından yozlaştırılmaya yazgılı bir saflık dozuyla doğarız. Zira her birimiz, kendimize haşredilmiş olmamak için elimizden geleni yaparız. Bu durum, mukadderatı değil, düşmüşlük eğilimini andırır. Ellerimizi temiz ve kalplerimizi bozulmamış bir halde muhafaza etmekten acizizdir; yabancıların terleriyle temas ederek kendimizi kirletiriz.; tiksintiye aç ve vebaya hayran bir halde, toplu çirkefin içine boğazımıza kadar gömülürüz. Kutsal suyla dolu ummanları düşlediğimizde de, artık oraya dalmak için çok geç kalmışızdır; iliğimize kemiğimize kadar kokuşmuş olmamız, o ummana dalıp boğulmamızı engeller: Dünya yanlızlığımızı bozmuştur; ötekilerin üzerimizde bıraktığı izler silinmez hale gelmiştir.


Hiçlik karşısında her kelimeyle bir zafer kazansak bile, onun zorbalığına daha fazla maruz kalmamıza yol açar bu.n Etrafımıza saçtığımız kelimeler oranında ölürüz.... Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz. Kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhirederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyız; her birimiz sırları en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtılırız. Ötekilerle görüşmemiz de, kendimizi boşluğa doğru bir yarış içinde hep birlikte alçaltmak içindir; ister fikir teatisi olsun, ister itiraflar ya da entrikalar... Merak sadece cennetten dünyaya düşüşe değil, her günkü sayısız düşüşe yolaçmıştır. Hayat, bu düşme sabırsızlığından; ruhun bakir yanlızlıklarını, cennetin en eski ve en gündelik inkarı olan diyalog yoluyla peşkeş çekmekten ibarettir. İnsan, aktarılamayan kelamın sonsuz vecdi içinde yanlızca kendini dinlemeliydi; kendi sessizlikleri içinde kelimeler ve sadece kendine ait pişmanlıklar için işitilebilen akortlar uydurmalıydı. Ama evrenin gevezesidir o, ötekiler adına konuşur, benliği çoğul biçimi sever. Ötekiler adına konuşan kişi ise daima bir sahtekardır. Siyasetçiler, reformcular ve kollektif bir bahaneden yana çıkan herkes üçkağıtçıdır. Sadece sanatçının yalanı bütünsel değildir, zira o ancak kendini icat eder. Kendini iletişimsizliğe bırakmanın, tesellisiz ve sessiz heyecanlarımızın ortasındaki gerilim dışında, hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtıdır; evren ise sara hastalığına tutulmuş bir geometri...


O zaman şiire doğru dönmemek elde mi? O nun da tıpkı hayat gibi, hiçbir şey kanıtlamama mazereti var.

Çürümenin Kitabı - E. M.  CİORAN

4 Aralık 2013 Çarşamba

yirmi birinci yüz yılda varoluşculuk

Başkalarının şöhretine gıcık oluyoruz. Çünkü bizim onlara bedavadan verdiğimiz bir değerin havasını yine bizlere atmaktadır uyanıklar

******

Herkezin tanrı önünde birer hiç olduğunun kafamıza çakıldığı orta çağlar ne huzurlu yıllarmış. Tanrı'nın önünde artık hepimiz birer deviz; başarılı ve şöhretli devlerin önündeyse birer cüce.

*******

Kudretin, servetin ve şöhretin bir bedeli var diyerek kendini savunanlara şaşarım. Kudret, servet veşöhret zaten o bedeller ödendikten sonra geriye kalandır.

*********

İş adamları servet, siyasiler kudret, sanatçılar şöhret,alimler ise hikmet düşkünü hırslılardır.
Peki ya sufiler?
Aşk u şevk ehilleri?
Onlar mı? Onlar muhabbet peşinde hırslılardır. Vecd, irfan,cemal ve hal düşkünüdürler.

**********

Merak etmeyin, bu dünyada kendileri için hiç bir şey istemeyenlerin muhakkak öbür dünyadan bir karşı talepleri vardır. Çünkü onlar her reddedilen dünyevi lezzet için ilahi bir telafi olduğunu çok iyi bilen, aramızdaki en hin oğlu hin, en haz düşkünü uyanıklardır.

**********

Cennet....
Bütün dünyayı yani kudreti, serveti, şöhreti ve şehveti ellerinin tersiyle itenlerin  bu dünyevi yoksulluklarının acısını bir güzel çıkarttıkları yerdir.

*********

Her şeyin ilahisi dünyevisinden daha tatlıdır.
Şehvetin de, şöhretin de, adaletin de.



Şeytanın Fısıldadıkları - EMRE YILMAZ

1 Aralık 2013 Pazar