Tesadüf ve ya mucize eseri kelimeler uçup gitseydi, tahammül edilemez bir bunaltı ve bir sersemlik içine düşerdik. Bu ani sessizlik bizi en zalim azaplara maruz bırakırdı. Bizi ürküntülerimizin efendisi kılan şey, kavram kullanımıdır. Ölüm deriz- ve bu soyutlama onun sonsuzluğunu ve dehşetini hissetmekten muaf tutar bizi. Şeylere ve olaylara ad vererek Açıklanamaz'dan yan çizeriz: Zihin faaliyeti kurtarıcı bir sahtekarlıktır, bir es geçme alıştırmasıdır; yumuşatılmış, rahat ve yanlış bir gerçeklikte gidip gelmemize imkan verir. Kavramları çekip çevirmeyi öğrenmek - şeylere bakmayı unutmak... Düşünüş bir firar günüde doğmuştur; bunun sonucu olarak sözel tumturak gelmiştir. Ama kendimize döndüğümüzde ve yalnız olduğumuzda -kelimeler eşlik etmeden - vasıflandırılmış evren, saf nesne, çıplak olay keşfedilir: Onlarla yüz yüze gelme cüreti nerede bulunur? Artık ölüm üzerine kurgulara dalınmaz, ölüm olunur; hayatı süslemek ve ona hedefler tespit etmek yerine , zırhı kaldırılır ve doğru anlamına indirgenir
...................
İnsanın elinde Mutsuzluk yalanını alın, ona bu sözcüğün altına bakma gücünü verin: Kendi mutsuzluğuna tek bir an dayanamazdı. Onun çökmesine engel olan soyutlamadır; içeriksiz saçıp savurulmuş ve şişkinleşmiş seslerdir; dinler ve içgüdüler değil.
Adem cennetten kovulduğu vakit, kendine zulmedene verip veriştirmek yerine, şeylere ad koymaya girişmiştir: Onlara rıza göstermenin ve onları unutmanın yegane yoluydu bu..............
Başımıza gelen kazaya fazla takılıp kalmamak için, ismimize kadar her şeyi zatiyete döndürürüz: ismimizi Paul ve ya Pierre iken nasıl ölünür? Her birimiz varlığımızın kırılganlığından ziyade ismimizin sarsılmaz görünümüne dikkat ederiz, bir ölümsüzlük yanılsamasına bırakırız kendimizi; bunun teleffuzu ortadan çekilse bütünüyle yalnız olurduk.....
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder