Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne. 'O olmazsa yaşayamam.' demeyeceksin.
Demeyeceksin işte.Yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki. Çok sevmeyeceksin mesela. O daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni, Senin o'nu sevdiğinden…
Çok sevmezsen, çok acımazsın. Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem. Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini…
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin. Senin değillermiş gibi davranacaksın. Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın. Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın. Çok eşyan olmayacak mesela evinde. Paldır küldür yürüyebileceksin.
İlle de bir şeyleri sahipleneceksen, Çatıların gökyüzüyle birleştiği yerleri sahipleneceksin. Gökyüzünü sahipleneceksin, Güneşi, ayı, yıldızları…
Mesela kuzey yıldızı, senin yıldızın olacak. 'O benim.' diyeceksin. Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir Şeylerin…
Mesela gökkuşağı senin olacak. İlle de bir şeye ait olacaksan, renklere ait olacaksın. Mesela turuncuya ya da pembeye Ya da cennete ait olacaksın. Çok sahiplenmeden, Çok ait olmadan yaşayacaksın. Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiş gibi, Hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın. Ucundan tutarak…
Can Yücel
TONGELL
Allah katında canın bir kadri olsaydı insan ölmez, hayvan öldürülmezdi....
7 Şubat 2016 Pazar
26 Ocak 2016 Salı
Mahur Beste - Ahmet Hamdi Tampınar
Ona göre esas olan; zaman dediğimiz şeyi insan ruhunun benimsemesi, bir meyve ısırır gibi, kendi izini ona kuvvetle geçirmesiydi. Her türlü saadet ve felaket düşüncesinin üstünde bir talihin kendisini tamamlaması lazımdı. Istırap insanoğlu için gündelik ekmek, ölümse sadece bir kaderdi, ikisinden de kaçılamazdı. Asıl dava , derin bir şekilde yaşamak ve kendi kendisini gerçekleştirmek, ölümlü hayata şahsi bir çeşni vermekti. Genç kadın musikiyi seviyordu. Bu belki onu tüketebilirdi ; fakat bu kadar güzel bir şeyin içinde onunla beraber tükenmek mukadderse bundan ne diye kaçmalıydı?
Mahur Beste - Ahmet Hamdi Tampınar
Mahur Beste - Ahmet Hamdi Tampınar
Mahur Beste - Ahmet Hamdi Tampınar
... Molla derhal merdivenlere tırmanmıştı. Behçet, tavan arasında gerçekten çalışıyordu. Fakat bu çalışma hiç te molla beyin umduğu gibi değildi; sırtını geniş şehnişinden gelen aydınlığa dönmüş, elleri çiriş ve boya içinde, bir türlü çeviremediği kocaman bir mengenenin üzerinde, zayıf omuzları yukarıya doğru bir gölge gibi çırpınıp duruyordu. Sıcak yaz akşamında , iki kanadı birden açık pencereden doğan gölgeli ışıkta, molla bey oğlunu bir insandan ziyade kendi ördüğü ağa takılmış çırpınan, büyük yaralı bir örümceğe benzetti. Bu çatı odası, duvar boyunca uzanan bir masa ile çeşit çeşit aletler ile, çiriş ve tutkal çanaklarıyla, şurada burada asılı renk renk bez, ebruli kağıt, meşin hevenkleriyle hakiki bir ciltci dükkanına benzemişti.
....
Öyle ki kendini görür görmez, oğlunun mavi, iri gözlerine çöken korkuyu yıllarca unutamadı; ilkin başını çevirince karşısında yabancı görünce şaşırmış ve gerilemiş, sonra onun yüzündeki değişikliği fark eder etmez, ani bir kararla kucağına atılmıştı. Bu baba ile oğulun, her birinin içinde başka şekilde çalışan bir talihin üzerinden ilk kucaklaşmalarıydı. İkisininde gözlerinden bir perde sıyrılmış, ikisi de kendi varlıklarının derinlerinde bu talihin hakikatine uyanmışlar,hiç bir kelime sarfetmeden, onu olduğu gibi kabul ettiklerini birbirlerine söylemişlerdi.
................
Mola bey o geceden sonra Behçet Bey'i hiç sevmedi Onun bir şeyi sevebilmesi için beğenmesi lazımdı. Behçet daha küçüktü; onu beğenemezdi. Hatta o sadece küçük değil, şekilsizdi de... Bir yığın zavallılık içinde yüzüyordu. Hiç bir zaman tek başına mevcut olmayacak, daima ikinci ve orta kalacak, uçmak nasip olmadan sürünecekti. Bununla beraber onunda bir hayatı, bütün eksikliklerinin ve sakatlıklarının farkında olduğu, bir takım küçük hareketler, meraklar ve üstüne düşmelerle kaçtığı, avutmaya çalıştığı bir hayatı vardı. İşte kabul etmeye mecbur kaldığı bu hayat ve onun trajedisi, Molla Bey'i oğluna yeni bir gözle bakmaya, ona acımaya zorluyordu. Onu, o akşam, ciltlediği bir kitabı gösterdikten sonra yine olduğu yere koyarken iyice anlamıştı.
Zavallı Behçet, bütün ömrünce hiçbir efendilik hissini duymayacak, her tanıdığı şey ona sahip olacaktı. Hayır, hiç bir sevdiği ve inandığı şeyi, sırf bu sevginin üstüne çıkabilmek, kendisini bu imtihanda muzaffer görebilmek, bir bağı daha koparmış görmek için olsun fırlatıp atamayacaktı. O eşyanın ve insanların mutlak saltanatı altında, küçük, müstebit bir saklanma, her şeye rağmen saklanma duygusunun büklümleri içinde küçük, çok küçük bir şey olarak yaşayacaktı. İşin fenası kendisi de bütün bunların farkındaydı.........
....
Öyle ki kendini görür görmez, oğlunun mavi, iri gözlerine çöken korkuyu yıllarca unutamadı; ilkin başını çevirince karşısında yabancı görünce şaşırmış ve gerilemiş, sonra onun yüzündeki değişikliği fark eder etmez, ani bir kararla kucağına atılmıştı. Bu baba ile oğulun, her birinin içinde başka şekilde çalışan bir talihin üzerinden ilk kucaklaşmalarıydı. İkisininde gözlerinden bir perde sıyrılmış, ikisi de kendi varlıklarının derinlerinde bu talihin hakikatine uyanmışlar,hiç bir kelime sarfetmeden, onu olduğu gibi kabul ettiklerini birbirlerine söylemişlerdi.
................
Mola bey o geceden sonra Behçet Bey'i hiç sevmedi Onun bir şeyi sevebilmesi için beğenmesi lazımdı. Behçet daha küçüktü; onu beğenemezdi. Hatta o sadece küçük değil, şekilsizdi de... Bir yığın zavallılık içinde yüzüyordu. Hiç bir zaman tek başına mevcut olmayacak, daima ikinci ve orta kalacak, uçmak nasip olmadan sürünecekti. Bununla beraber onunda bir hayatı, bütün eksikliklerinin ve sakatlıklarının farkında olduğu, bir takım küçük hareketler, meraklar ve üstüne düşmelerle kaçtığı, avutmaya çalıştığı bir hayatı vardı. İşte kabul etmeye mecbur kaldığı bu hayat ve onun trajedisi, Molla Bey'i oğluna yeni bir gözle bakmaya, ona acımaya zorluyordu. Onu, o akşam, ciltlediği bir kitabı gösterdikten sonra yine olduğu yere koyarken iyice anlamıştı.
Zavallı Behçet, bütün ömrünce hiçbir efendilik hissini duymayacak, her tanıdığı şey ona sahip olacaktı. Hayır, hiç bir sevdiği ve inandığı şeyi, sırf bu sevginin üstüne çıkabilmek, kendisini bu imtihanda muzaffer görebilmek, bir bağı daha koparmış görmek için olsun fırlatıp atamayacaktı. O eşyanın ve insanların mutlak saltanatı altında, küçük, müstebit bir saklanma, her şeye rağmen saklanma duygusunun büklümleri içinde küçük, çok küçük bir şey olarak yaşayacaktı. İşin fenası kendisi de bütün bunların farkındaydı.........
24 Ocak 2016 Pazar
Yine de amin _ sinem sal
Ablam sen şimdi burdan dümdüz gidiyosun
sola dönüyosun ablam, bir ev var, eve giriyosun
hayatından kurtulmak isteyen hayatına yapışır
olayı yanlış anlıyorsun ablam, seni sevdi sanıyorsun
sen şimdi ordan bi gece Yanliz çıkıyorsun
esmer kısa adamları daha iyi anlıyorsun
evinden kurtulmak isteyen, evine dadanır
senden kurtulmak isteyen, derhal değişir
sen şimdi ablam oradan kaçıyorsun
bir daha karşılarsan, adını söylüyorsun
çünkü ablam, her ayrılık yeniden yaratır kalbi
olmadı ablam o kalbi, bi güzel söküyorsun
ablam sen şimdi buradan hemen ayriliyorsun
sağ ayakla çıkmak için, sol bacağını kesiyorsun...
Sinem Sal
sola dönüyosun ablam, bir ev var, eve giriyosun
hayatından kurtulmak isteyen hayatına yapışır
olayı yanlış anlıyorsun ablam, seni sevdi sanıyorsun
sen şimdi ordan bi gece Yanliz çıkıyorsun
esmer kısa adamları daha iyi anlıyorsun
evinden kurtulmak isteyen, evine dadanır
senden kurtulmak isteyen, derhal değişir
sen şimdi ablam oradan kaçıyorsun
bir daha karşılarsan, adını söylüyorsun
çünkü ablam, her ayrılık yeniden yaratır kalbi
olmadı ablam o kalbi, bi güzel söküyorsun
ablam sen şimdi buradan hemen ayriliyorsun
sağ ayakla çıkmak için, sol bacağını kesiyorsun...
Sinem Sal
23 Ocak 2016 Cumartesi
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör
Marlon'un zenci, Kızılderilileri ben göndermiştim. Her filminde ağlayan Sadri gidememişti. Müzeyyen adamın ayağına basmış, duruyordu. Sadri'nin gözyaşlarına takılmış ve ''Ya sevmenin kendisini ya da seven haliyle kendini çok seviyor,'' demişti.''Yani el çek ilacımdan tabip, kılma derman kim helakim zehri dermanındadır.''
Ben ''Hö?'' demiştim. Gülmüştü. O gülünce ben rahatlıyordum. Hikaye üzerine düşünüyor olması hoşuma gidiyordu. Ama hikaye üzerine mi konuşuyordu, yoksa hikaye üzerinden mi? Belki de bana öyle geliyordu.
Gülüşünün ardından, eski günlerdeki gibi elini omzuma atıp, ''Geyik,'' demişti. ''Şunu demek istiyor, kafam iyi, açmayın, ben böyle mesudum. Seninki, tribünler kendi ile doluyken, tribünlere oynuyor. Seninki oynuyor moruk. 'bende Mecnun'dan fuzun aşıklık istidadı var'ı oynuyor.''
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör
Ben ''Hö?'' demiştim. Gülmüştü. O gülünce ben rahatlıyordum. Hikaye üzerine düşünüyor olması hoşuma gidiyordu. Ama hikaye üzerine mi konuşuyordu, yoksa hikaye üzerinden mi? Belki de bana öyle geliyordu.
Gülüşünün ardından, eski günlerdeki gibi elini omzuma atıp, ''Geyik,'' demişti. ''Şunu demek istiyor, kafam iyi, açmayın, ben böyle mesudum. Seninki, tribünler kendi ile doluyken, tribünlere oynuyor. Seninki oynuyor moruk. 'bende Mecnun'dan fuzun aşıklık istidadı var'ı oynuyor.''
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör
kar adamı başkalarının gecesi - murathan mungan
Ustalığımızı imha ediyordu
yeni tutkuların bombardımanı
yeniden acemilik günleri için
yeni odalar: büyük bir otelde kayboluyorduk
koridorlar yeni hayatlara götürür bizi; durmadan oda değiştiriyor,
hep başka biri olmak isterken hep aynı kalıyorduk
Ve her şey bittiğinde dönüp yaşadıklarımıza bakıyorduk uzaktan
Usulca beliriyordu ayak izleri kendi hayatımızı bizden gizli yaşayan
o kar adamının
Kimsenin görmediği ancak ayak izlerine rastlanan...
başkalarının gecesi - murathan mungan
yeni tutkuların bombardımanı
yeniden acemilik günleri için
yeni odalar: büyük bir otelde kayboluyorduk
koridorlar yeni hayatlara götürür bizi; durmadan oda değiştiriyor,
hep başka biri olmak isterken hep aynı kalıyorduk
Ve her şey bittiğinde dönüp yaşadıklarımıza bakıyorduk uzaktan
Usulca beliriyordu ayak izleri kendi hayatımızı bizden gizli yaşayan
o kar adamının
Kimsenin görmediği ancak ayak izlerine rastlanan...
başkalarının gecesi - murathan mungan
20 Ocak 2016 Çarşamba
Ben ismet özel olsam tesirisiz parçalar _ ali lidar
Üzülüyorum ya ben her şeye... Ota, böceğe, çiçeğe; insan hariç, çocuklar dahil... Canımın sıkıldığı yerde, bir daire çiziyorum kendime oyuncaklarımdan. Ama bir şey eksik, taa bebeliğimden beri hep bir şey eksik hep bir şey eksik hep...
"Kafan mı daha karışık saçların mı?" dedi bir adam bu akşam. Sustum, bilemedim ne versem cevap!
Tesirsiz Parçalar _ Ali Lidar
"Kafan mı daha karışık saçların mı?" dedi bir adam bu akşam. Sustum, bilemedim ne versem cevap!
Tesirsiz Parçalar _ Ali Lidar
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)