........... Eskiden doluluktan yükselen asil bir sukunetin çevresind ehalka olmuştuk. oysa şimdi ne acı; içimizdeki boşlukların zayıf halkasından derinliğimize helal geldi. meraklarımızın alelacele izdivacı aramızdaki ileitişimi sukuta gebe bıraktı.
Neticeyi bekleyen sabırsızlığını farketti Esra'nın. Aşık öğretmen, sözlerini fazla uzatmadan tamamlamaya çalıştı;
-Görüyorum, coşkun merakın durgunluğa girdi. Gözlerindeki konuşmanın bile dilitutuldu. Yüreğimi sıvazlayan hayranlığın nerede? Ya benim düşüncesizliğimi hesap eden ince hesapların? Merakın tatmin oldukça, bıkkınlık geldi isteklerine. Samimiyetinden fışkıran tatlılığın, yüzündeki ifadenin acılığında zehirlendi ve beni de zehirledi. Duygularımın rehavet sunan misafirperverliği karşısında ayakta kalmaya mahkum aniden davetsiz gelen misafirdin. Herşeye rağmen elim ayağım tutuştu. Ben sana hoşgeldin demeye çalışırken, sen sabırsızlığına yenik düşüp netice istiyorsun. Lerzeye gelenmerakını tatminederken, tüm karşı koymalarımı dizegetiren bir gözükaraydın. Kadın merakını tatmin ederken, benim iredemi kıtır kıtır doğradın. uçup giden meraklar geride sevgi bırakmaz. Bu yüzden, bizde karşılıklı sevgi olduğu yalanına kendimizi daha fazla inandırmaya çalışma gayreti harcamanın gereksiz olduğunu düşünüyorum................
Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV
18 Ocak 2010 Pazartesi
14 Ocak 2010 Perşembe
firuze - Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV
Dedemlerin evine yaklaştığımız o gün, yine karşılaştık onunla. Varınca, dayanamayıp sordum nineme. Anlattık.a anlattı ninem: Pınara doğru yürüyennazik adımlarını... Su şırıltısının irticalen besteler seslendirdiği kısımda bekleyişini... Tebessüm dolu gözlerinin, çeşmedeki diğer kızların bakışlarılarıyla selamlaşmasını... Esmer güzeli Firuze, uzun elbisesinin içinde, masaladn çıkıp, hakikati sevimndiren fedakar gibi... Yaratıcı kudretinin ''Yetimlerdeki'' bariz tecellisi... Duyduklarımla gördüklerimin kavgasında hırpalanmış bir mütereddidim şimdi. Ziyaretimizin sevinci, öğrendiklerimiizin üzüntüsüyledolaşmaktan takatsiz düşmüş.
Adını öğrendiğim tarihi hatirlamıyorum. dedemi ve ninemi görmeye gitme sevincimizin hatırasına kazınmış çıkmaz bir dekordu O. Firuze'nin varlığı onlara yaklaşmış olmanın en belirgin alametiydi. Suyu kurumuş dere kenarında uzun uzun yürüdük. Ardından ''köhne mekteb''in önündeki kalabalıkta oyalanmamak için, ara sokakların labirentinde dolanıp dururduk. ''Kırmızı köprü'' yü geçtiğimizde, bacaklarımızdaki adelelerin yumuşaklığını ısıran yorgunluk belirtileri, Firuze'yi görünce kaybolurdu. Köyümüzde her mahallenin bide gayrıresmi ismi vardı. Mesela, dedemlerin oturduğu bu bölge, ''yetimler mahallesi'' diye bilinirdi. Firuze, sanki bu mahallenin kapısında davetlilere hoşgeldin eden sessiz bir görevliydi. Firuza'yi geçince, ninemin sesini duyacak olmaın haklı sevinci sarıp sarmalardı bizi.
Firuze, gençliğine ait tüm vasıflarına lakaytmış gibi sakince oturuyordu orada. Mevsime bağlı olmaksızın üzerindeki elbiseleri kalındı: yün çoraplar, pembe lastik ayakkabıları, örtüsünün altında çilenin fırçasıyla boyandığı apçaık belli olan beyaz saçları... elinde değnek ve çomak melezi bir nesne... Ağız boşluğunda dudaklarını azıcık öne çıkaran bir şişlik; ifade edemediği dertlerinin toplanıp, birbirlerine halhatır sordukları kalıcı bir dert yuvası. Dudakları damaklarına küsmüş gibi az ileri çıkmış. Brbiriyle aynı boyda olmayan uzamış sapsarı dişleri...
........
İşte yine o günün akşamıydı. dedemlerden dönerken, birdaha gördüm onu. Evlerinin önündeki büyükçe taşın üstüne, çenesini değneğinin eğik başlığına yaslamış otoruyor. Dişlerinin arasında birşeyler olduğu belli. Çenesi gıda ufalayan mengene gibi kaba hamleler yapıyor. Yanından geçiyorum. Yüzüme bakmıyor. Üç metre uzaklaşmadan tereddütlerim elimden tutup çekiyor beni geri. Dönüyorum ve yanına yaklaşıyorum. Beynimle cebelleşen soruyu çıkarıp taktimediyorum:''Firuze ne bekliyorsun?'' Bakışlarını, bir yabancının çalmasına fırsat vermemek telaşesiyle, nazarını düşmanın işgalettiği dağlara yöneltip şöyle diyor:''Ermeniler karabağı işgalederken, nşanlımı esir aldılar. Onu bekliyorum.'' ''Ne zamandır bekliyorsun?'' diye devam ediyorum sohbetimize. Sesindeki hırıltılar biraz daha katmerleşiyor sanki. Tevekkül dolu bir e dayla sorumu cevaplıyor:''İnsan sevdiğini beklediği günü sayar mı hiç?''
Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV
Adını öğrendiğim tarihi hatirlamıyorum. dedemi ve ninemi görmeye gitme sevincimizin hatırasına kazınmış çıkmaz bir dekordu O. Firuze'nin varlığı onlara yaklaşmış olmanın en belirgin alametiydi. Suyu kurumuş dere kenarında uzun uzun yürüdük. Ardından ''köhne mekteb''in önündeki kalabalıkta oyalanmamak için, ara sokakların labirentinde dolanıp dururduk. ''Kırmızı köprü'' yü geçtiğimizde, bacaklarımızdaki adelelerin yumuşaklığını ısıran yorgunluk belirtileri, Firuze'yi görünce kaybolurdu. Köyümüzde her mahallenin bide gayrıresmi ismi vardı. Mesela, dedemlerin oturduğu bu bölge, ''yetimler mahallesi'' diye bilinirdi. Firuze, sanki bu mahallenin kapısında davetlilere hoşgeldin eden sessiz bir görevliydi. Firuza'yi geçince, ninemin sesini duyacak olmaın haklı sevinci sarıp sarmalardı bizi.
Firuze, gençliğine ait tüm vasıflarına lakaytmış gibi sakince oturuyordu orada. Mevsime bağlı olmaksızın üzerindeki elbiseleri kalındı: yün çoraplar, pembe lastik ayakkabıları, örtüsünün altında çilenin fırçasıyla boyandığı apçaık belli olan beyaz saçları... elinde değnek ve çomak melezi bir nesne... Ağız boşluğunda dudaklarını azıcık öne çıkaran bir şişlik; ifade edemediği dertlerinin toplanıp, birbirlerine halhatır sordukları kalıcı bir dert yuvası. Dudakları damaklarına küsmüş gibi az ileri çıkmış. Brbiriyle aynı boyda olmayan uzamış sapsarı dişleri...
........
İşte yine o günün akşamıydı. dedemlerden dönerken, birdaha gördüm onu. Evlerinin önündeki büyükçe taşın üstüne, çenesini değneğinin eğik başlığına yaslamış otoruyor. Dişlerinin arasında birşeyler olduğu belli. Çenesi gıda ufalayan mengene gibi kaba hamleler yapıyor. Yanından geçiyorum. Yüzüme bakmıyor. Üç metre uzaklaşmadan tereddütlerim elimden tutup çekiyor beni geri. Dönüyorum ve yanına yaklaşıyorum. Beynimle cebelleşen soruyu çıkarıp taktimediyorum:''Firuze ne bekliyorsun?'' Bakışlarını, bir yabancının çalmasına fırsat vermemek telaşesiyle, nazarını düşmanın işgalettiği dağlara yöneltip şöyle diyor:''Ermeniler karabağı işgalederken, nşanlımı esir aldılar. Onu bekliyorum.'' ''Ne zamandır bekliyorsun?'' diye devam ediyorum sohbetimize. Sesindeki hırıltılar biraz daha katmerleşiyor sanki. Tevekkül dolu bir e dayla sorumu cevaplıyor:''İnsan sevdiğini beklediği günü sayar mı hiç?''
Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV
2 Ocak 2010 Cumartesi
eckart müller
Yaşlanma, sevdiklerini kaybetme ve dostlarından uzun yaşamanın asıl acı yanının sizi inceleyen gözlerin bulunmaması olduğuna inanırdı; hiç kimsenin dikkat etmediği bir yaşamdan duyulan dehşet.....
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
eckart müller
Bu gün en iyi öğretmenin, öğrencisinden birşeyler öğrenen öğretmen olduğunu anladım. Belki de babam konusunda haklıydı. O nu kaybetmeseydim hayatım nekadar farklı olurdu? Öldü diye ondan nefret ettiğim için mi bu kadar sert indiriyorum darbeyi? Bu kadar gürültülü vurmamın sebebi dinleyenlerimin olmasını istememden mi?
Sonunda hiçbir şey söylememiş olması beni kaygılandırıyor. Gözleri açıktı, ama görmüyor gibiydi. zor nefes alıyordu.
YİNE DE EN ÇOK ÇİY DAMLASI; EN SESSİZ GECEDE DÜŞER, biliyorum........
Nietzsche ağladığında IRVIN D. YALOM
Sonunda hiçbir şey söylememiş olması beni kaygılandırıyor. Gözleri açıktı, ama görmüyor gibiydi. zor nefes alıyordu.
YİNE DE EN ÇOK ÇİY DAMLASI; EN SESSİZ GECEDE DÜŞER, biliyorum........
Nietzsche ağladığında IRVIN D. YALOM
eckart müller
''Önce zorunlu olanı istemek, sonra da istenileni sevmek gerekiyor.'' ''Amor fati, yazgını sev.....''
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
eckart müller
''Ah bu çıkmazı bilirim.'' dedi Nıetzche. '' En çok arzu edilen kadın en çok korkulan kadındır. Tabi bunun nedeni onun ne olduğu değil, bizim onu nasıl gördüğümüzdür. Çok acı...''
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
eckart müller
''Ben sadece sizin benden istediğiniz şeyi yapıyorum, saplantınızın üstüne gitmenin başka bir yolu bu. Acınızın bu kısmı gizlenmiş bir hınçtan kaynaklanıyor. Sizi tutan birşey var, bir korku, bir zaaf, öfkenizi ifade etmenizi engelliyor. Bunun yerine yufka yürekliliğinizden gurur duyuyorsunuz. Zorunlulukla yaptığınız şeyleri erdeme dönüştürmeye çalışıyorsunuz. Duygularınızı derinlere gömüyor ve sonrada hınç hissetmediğiniz için kendinizi azizlere benzetiyorsunuz.........kendinizi öfkelenmeyecek kadar iyi birisi gibi görüyorsunuz. Josef, küçük bir intikam iyi birşeydir. Bastırılmış hınç insanı hasta eder!''
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
eckart müller
Hedefler mi? Hedefler kültürün içindedir, havanın içindedir. Siz onları solursunuz.Beraber büyüdüğüm bütün delikanlılar aynı hedefleri soludular....... Hiçbirimiz oturup kendi hedeflerimizi belirlemeye çalışmadık; onlar zaten önümdeydi, zamanımın, arkadaşlarımın, ailemin doğal sonuçlarıydı.......
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
eckart müller
Yaşamımın bir niçini var, nasılına da tahammül gösterecek güce sahibim......
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)