Böyle tanıdım beni ben yapan görünmez yanlarımı. Kendi görüntüsü üzerinde yüzen bir nilüfer gibi, ondan yansıyan görüntülerimle döküldüm kendi üzerime. Böyle okudum kendimi. Böyle hoşnut kaldım kendimden. Hayatı ve kendimi böyle öğrendim. Onu, herşeyi terkederek, herşeyi göze alarak, yaktığım gemilerde bende yanarak, yıktıklarımın enkazı altında ben de kalarak sevdim. Aykırı gerçeği ile yüzyüze gelen ruhun hisettiği tedirginlikle sevdim ben. Şu ki bulanık değilim. Hiç birşeye akıl yetiremeyen çocukların berrak sevinciyle sevdim.
Merak,mutsuzluğun hem sebebi hem neticesi. O'bu ömrümün bundan sonrasına dair kuş gözü kadar bir ayrıntıyı dahi meraketmeyecek kadar mutlu olarak sevdim. O'nu gördüğüm o ile göremediğim o arasındaki uçurumları hesaba katmyarak sevdim. Onu öyle sevdim ki oan tahammülsüzlüğüm, demedim. Uçurumlar koymadan sevdiğimlegördüğüm arsına, öyle saf sevdim. O'nu, sadece güzelliğini merak ederek; kimliğini, karanlıklarını, geçmişini meraketmeden, tarihçesi ihmaledilmiş bir aşkla sevdim. Koşullu değildi sevdam. Bana gösterdiğinden daha fazlasını istemedim.
İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
5 Temmuz 2012 Perşembe
Bak şimdi ben, dünyanın hayu huyuna bir gönül huzuruyla hoşça tebessüm edebileceğim kadar ölümün bana yakıştığı yerdeyim. Herkesi affedebilecek kadar yunmuş yıkanmış, herşeyi affedebilecek kadar gadre uğramış. Kalkışına tanık olduğum her gece otobüsüne bir yüreklilikle ;Allah kavuştursun, diyebilirim. Çünkü dilenecek bir tek helallik kaldı. Dünya beni hiç terketmeyecek bir korku bırakmışken bu dağlara, keşke o dünyanın gelip geçiciliğine dair iki kelamda ben edebilseydim. Ve daha iyisi, sözü küçümseyebilseydim......
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Hükümdar, varlığını bağıran dağın görkemi, gücümün görünür yanıdır benim, diye devam etti. Ama bak, niye karanlşıkta kalacaklarını ilkkez uğursuz bir merakla merakettiğim, hiçkimsenin göremeyeceği zenginliklerim var şimdi. Karşılığında bir büyük suskunluğa tahammüel etmeyi öğrendim. Oysa muhteşem bir eseri yapmış olan kadar, korkarım daha fazla , onu yaptırmış olanda görülmek bu şöhretle anılmak ister. Hiç ışık alamayacak, karanlıkta kalıp kalacak bir mezar odasını en güzel resimlerle, en ihtişamlı heykellerle donatmak hangi hükümdarın gücünün dairesinde durabilir? Buna kim tahammül edebilir?Hangi güzelliğin sahibi ona sahipolduğunu sadece bilmekle yetinebilir? Bu tahammüldür benim asıl zenginliğim. Ben bu fedakarlığa dayanacağım. Avuntum ise sahip olduğuıma birdaha hiç kimsenin sahip olamayacağına duyduğum inançtır..........
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Masumiyetin tam ortasına bir damla kan düşmesi, hayatın bilindik cilvesi. Şimdi ben, bütün bir hikayesini yüklendiğim insan oluşumla. Kulak vermiş, ayak seslerini dinlemekteyim. Nasıl taşıyabilir, üstesinden nasıl gelebilirim? Üstelik ben gibi bir kalp taşıyorken. Üstelik ben kalbin sebebinden değilse de sonucundan sorumluyken. Hem söyledim ya, kalbinde güvenilir şey olmadığı yepyeni bir bilgi olarak bana sunulmuşken.
Ne, cennetten düştüğü gibi kalmış ki? Bu da geçer, diyelim mi? Bu da geçer, diyelim.
Aman tanrım, yine de; Nekadar yabancı bir yer burası. Ve nereden düştüm ben bu fenaya? Öyle sert düştüm ki bu fenaya, dizlerimin sıyrılmadık yeri, tenimin acımadık yeri kalmadı. Yitirdiğim cennetten çoktan vazgeçtim amma, vaadettiğin cennet, azıyla yetinemem, çokçok güzel olmalı.
En son, yağmurlu bir gecenin sapağında karşılaştım kendimle. İyice kirlenmiş, kötülenmiş şu çehremle, bu ben değilim,desem de kuşku yok, bu benim. Çoktan geçmedim ki; ben beyim? Ben neyim diye gelmedimse de dünyaya, belli; ben neyim, diye diye gideceğim.
Kader maddesini okumadığım kitap kalmadı, altından kalkamadım. Ne kadar kolaymış oysa; sonunda bıraktım kendimi kadere. Amenna. Her yanım kaza bela. Her belada bir beli. Amentü billahi.
Görklü tanrım, hu sultanım. Gülibrişim ağacının gölgesindeyim hala. Kendinden başka herkeslerin unuttuğu bir anadilin sahibi olmakla gönenirken ben, benden başka hiç kimsenin analayamayacağı gün gibi ortada bir lisanın karşısında lal ü ebkem kesildim.
Tanrım, kanatlanmaya kalktıkça düşüşümden şikayet etmeyeceğim artık sana. Ama tek bir kelime ver bana. Öyle bir kelime ki onunla bütün manaları konuşmak mümkün olsun. Ya da tek bir harf, tek bir cümle. Çok şey istiyorum biliyorum. Zan sahipleri,bir harfin, bir cümlenin peşinde zannediyor beni. Ama sen biliyorsun.
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Ne, cennetten düştüğü gibi kalmış ki? Bu da geçer, diyelim mi? Bu da geçer, diyelim.
Aman tanrım, yine de; Nekadar yabancı bir yer burası. Ve nereden düştüm ben bu fenaya? Öyle sert düştüm ki bu fenaya, dizlerimin sıyrılmadık yeri, tenimin acımadık yeri kalmadı. Yitirdiğim cennetten çoktan vazgeçtim amma, vaadettiğin cennet, azıyla yetinemem, çokçok güzel olmalı.
En son, yağmurlu bir gecenin sapağında karşılaştım kendimle. İyice kirlenmiş, kötülenmiş şu çehremle, bu ben değilim,desem de kuşku yok, bu benim. Çoktan geçmedim ki; ben beyim? Ben neyim diye gelmedimse de dünyaya, belli; ben neyim, diye diye gideceğim.
Kader maddesini okumadığım kitap kalmadı, altından kalkamadım. Ne kadar kolaymış oysa; sonunda bıraktım kendimi kadere. Amenna. Her yanım kaza bela. Her belada bir beli. Amentü billahi.
Görklü tanrım, hu sultanım. Gülibrişim ağacının gölgesindeyim hala. Kendinden başka herkeslerin unuttuğu bir anadilin sahibi olmakla gönenirken ben, benden başka hiç kimsenin analayamayacağı gün gibi ortada bir lisanın karşısında lal ü ebkem kesildim.
Tanrım, kanatlanmaya kalktıkça düşüşümden şikayet etmeyeceğim artık sana. Ama tek bir kelime ver bana. Öyle bir kelime ki onunla bütün manaları konuşmak mümkün olsun. Ya da tek bir harf, tek bir cümle. Çok şey istiyorum biliyorum. Zan sahipleri,bir harfin, bir cümlenin peşinde zannediyor beni. Ama sen biliyorsun.
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Elif karanlıkta oturuyordu
Bir be bulsa, açılacaktı yolu
Ama sırdı Be.
Elif sırrın varlığını bile bilmiyordu.
Oysa gelmesi gerekiyordu Be nin geleneksel metinlere göre. Gelmesi ve ayağına düşmesi Elifin.
Elif soracaktı, neye geldin?
Eni açıklamakiçin, diyecekti Be
Herşey böyle olacaktı, yol bulacaktı, akacaktı ama Elif, Be yi bilmiyordu.
Karanlıkta Elif e yol verecek bir Be olmuyordu.
Simgenin manasında, kayalıkların üzerine kurulu, her dem karanlık bir kentti Elif in yaşadığı. Dışarıda kalan dünyadan muhkem surlarla ayrılmıştı. Bambaşakabir alemdi. Büyük kapıları vardı. Kapılar yaradılışın zihninde, açılmak ve kapanmak için tasarlanmıştı ya, bu kentte o kapılar hiç açılmazdı, hep kapanırdı. Gelişi olurduda bu kapıların, gidişi olmazdı.Sonra Onlar vardı, bukentin sakinleri. Onlar karanlıkta otururdular ve çok bilmişliklerinin bütün sıkıcılığıyla sadece akıldılar, serapa mantıktılar. Bir örnek siyah cübbeleriin içinde hep şimdiki zamandılar. Hep bir andılar. Hep aynıydılar.
Elif bütün dünyayı karanlıktan, bütün insanaları da onlardan ibaret zannediyordu.
Karanlığı bu kadarla kalsa o da karanlığa katılacak, bir su çiçeği gibi suyun bir kıyısından öbür kıyısına vurup duracaktı. Oyunun içinde yada dışında ama mutlaka oyunculardan biri olacaktı. Öyle yada böyle oyalanacaktı.
Ama yaratışın yazgısı gibi farklıydı onlardan Elif, başkaydı. Lakin birkezz olsun bilmeyenlerin bilgisizliğiyle, bilmiyordu kendi farkını çünkü şuuru yoktu.
Korkmakla sabretmenin farkını bilmeden, sabrını korku, korkusunu sabır bile zannnetmiyordu.
Ancak bir rüya Elif e haber getirebilirdi
Ama görülmesi gereeken rüya henüz görülmemişti.
Vakti vardı, henüz erkendi.
Vakti zamanı geldi. Rüya manadan evvel, bri gün Be nin rüyası geldi. Filiz veren kurumuş bir sabır sarmaşığı. Sonra haberi geldi. İçe pervaz vurmuş, çoktan uçmaya durmuş, kalbi hazır olduğunda Elif, Be yi hissetti.
Bir his.
Bir köprü üzerinden ağır ağır yürüyerek karşı tarafa geçmiş gibi.
yada bir köprünün altından çok sular akmış gibi.
Bir kanat dokunmuş, bir rüzgar esmiş de gecenin bi vaktnde uyanıp karşılara bakmış gibi. Hiç kimsenin duymadığı bir şeyi duymuş gibi.
Sanki büyük bir katta ol, denmilş de kader gerçekleşmiş gibi.
Onu henüz görmemişti ama dönülebilir olandan geriye dönmenin mümkün olmadığını gördüğünde Elif, histen manya geçti, Be yi önce mana olarak tanıdı, sonrada onun Be olduğunu anladı. Ve bir an geldi ki ellerinin tam üzerindeki Be yi farketti. İki damarının bileğinde yaptığı be yi. Dağılan saçlarını kaldırmak için elini alnına götürdüğünde, kendi elinin kendi alnına yazdığı Be yi.
Her yan Be idi şimdi, herşey Be.
Be ye bağlanınca Elif, Elifliğini bildi.
Herşeyi Be ile tefsir etti.
Dünya dediğin bir tefsir hikayesi, yol verdi, geçsindi.
Be ye yol verince.
Sır sır olmaktan çıktı, aşikar oldu. Eski halinde kalmanın imkanı yok, Elif in yolu açıldı.
Onlar aynıydı gerçi, dörtbir yan karanlıktı hala ama hava, toprak, ateş, su ağır gelirken üzerine, Elif e artıkkaranlığın tehididi azdı. Simsiyah cübbesini çıkarıp geçti şehrin kapılarından, Ne ahidler bozduda yüzünü dışarıya döndü, ilk adımını attı. Manasını bildiği ile karşılaşmanın zamanıydı.
Gözleri kamaştı önce hiçbirşey göremedi. Dışarısı önce bahardı; derin, mavi ve güzel ırmaktı. Suydu, ışıktı. Kokuydu, sarmaşıktı. Sonra yavaş yavaş gözleri alışınca, hiç birşey yabancı değil, herşey aniden tanıdıktı.
Bir kürsü ve bir nokta. elif, Be yi tanıdı. Bir ağaca yaslanmıştı. O yaslandığı için ağaç gölgesini salmıştı mecalsizlikle, sarsılmıştı.
Ağacın gölgesinde bir fidan gibiydi Be. şen ve masum. derin ve düşünceli.
Be nin perçemleri üzerine düşen toprak rengi bir gölge.
Sensin, dedi Elif, tanıdım seni. Sen misin dedi Elif, tanıdım seni.
Benim, dedi Be, sesi yumuşak ve munisti.
Be çok güzeldi.
Ama güzelliğinin farkında değildi. masumdu bu yüzden. Lekesiz ve temizdi.ü
Karanlıktan aydınlığa çıktığın ilk anda, iki tarafı ağaçlı toprak yolun başında. Kapının, eşiğin, aşılması gereken her neyse, onun ardında.
Omurzlarına mavi bir hırka attı Be, Elif in. Sonra tutup sağ yeninden öptü usulca.
Canın tene değmesi gibi tanıdıkça tanıdı Elif, Be yi. Hiç bir hayal kırıklığı, yürek hacminde hiç bir sekme yoktu. Kim hırkasının sağ yeninden öpmeyi akıledebilirdi.
Adını koyunca birkere gerisi kendiliğinden tamamlandı.
Bir gökyüzü, bir Be onun altında.
Bir ırmak, üzerinde Be.
Bie Elif bir de Be.
Sonrasında , Be nin öğretmesiyle ışığa ve suya boğulmuş bu dünyanın bütün kelimelerini öğrendi.ş Herşeyin cismini ve ismini. İyi bir öğrenciysi. Öyle bir zaman geldi ki, Elif in kelimelerinin sayısıb Be nin bildiklerine erişti.
Gün ışığı yettiği kadar. Gün ışığı yetmediğinde yolun iki tarafında camdan kandiller yakarak. Alınlarının üzerinde portakal çiçeğinden taçlar, sol ayak bileklerine yasemenden bilezikler taktılar. Saçları arkadan tek örgü, yumuşak kıvrımlı giysilerinin içinde bedenlerini rüzgara bıraktılar. Dayanamadılar beyaz köpüklerin arasına atıldılar. Su yıldızları, ayaklarının altıda çakıl taşı yaraları. İpeksi kum. Ondurucu yağmur ve bulutlar yağanken bile burada herşey ırmaktı. Son-ucunda herşey saftı, şeffaftı, suydu, ışıktı ve ikiside çocuktu.
Okadar çok sevdi ki Elif, Be yi. Kıyamete kadar hiç bir kadının hiç bir erkeği böyle sevmeyeceğinden emindi.
Elif kimi böyle sevebilirdi?
Nasıl sevdiyse öyle de sevildiğini zannetti.
Ama kim bilebilirki?
Nereden bilsindi?
Hoş kokulu çamların iğneleriyle kauyganlaşmış yoldan geçerek bir gün ırmak kıyısına indiğinde Elif bütün hikayelerin içerdiği cümleyle aniden burunburuna geliverdi.
Nedeni nasılı yok bunun, kimse merak etmesin. Değil mi ki herşeyle herşeyin arasında incecik bir çizgi.
Sadece bir yol kıvrımı. Sapak noktası.
Bir an. İnanç bir an. Dönüş bir an. Farkediş bir an.
Neden sonra görebildi.
Onları gördü uzaktan.
Be yi ve adını bilmediği diğerini. Sırtında güneş rengi, alev ateş bir giysi, saçlarının arasında su damlalarından bir taç. ateş ve su aynı anda.
Aynı ağaca, o ağaca sırtlarını yaslamışlardı. Başlarını birbirlerinin omuzuna bırakmışlardı.
Ağaç sarmıştı onları dalları ve yapraklarıyla. Yaklaşmıştı iyice. Meyvelerini onlara uzatmıştı.
O kadar güzellerdi ki, Elif in bile içi titredi.
Ama kendi güzelliğinin farkındaydı şimdi Be.
Yasak meyve: Şuur hali.
Farkındalık: Güzelliğin suç hikayesi.
Bu bilmekle bir suça dönüşmüştü Be nin güzelliği.
Sanki herşey susmuşta onları dinliyordu. Kulak keilmişti kuşlar, ırmak ve bulut. Bir onlar konuşuyorlardı derin suyun dibinden gelen musikinin, tanrısal bir lirin eşliğinde. Soluğunu tuttu Elif, Be nin sesini duydu.
Be ona aşkı anlatıyordu.
Dikkat etti Elif.
Be nin kendi sözcükleri yoktu. O na, aşkı, Elif in sözcükleriyle anlatıyordu.
Birşey olmuştu kendisine ama ne olduğunu anlayamadı Elif önce.
Bu olanla da hoşça bir uyum içinde geçinilir zannetti.
Can evinden vurulmuştu oysa. Henüz sıcaktı yara, duymuyordu.
Bir sırça binbir parçaya bölünmüş de yerlere saçılmış gibi.
Bir avuç altın tozu yerlere savrulmuş gibi.
Bir daha asla eskisi gibi olamayacakmış gibi.
Halinin kelimesini bulamadı, ancak benzetmelerle yetindi. Onlarla devam etti. Büyük bir boşlukta bir çığlık kopmuş gibi.Çığlığı atan görünürde yokmuş da, ses hala çınlayarak devamediyormuş gibi.
Bir uçurumdan düşerken kolundan yakalayan el uçurumunkendisine dönüşmüş gibi.
Bir uçurumdan düşüp öylece hareketsiz kalmış gibi.
Dünya aniden bitmiş, bundan sonrası ölüm gibi.
Ölmedi, bundan sonrasını da yaşadı.
Bundan sonrası?
Taşıdı. Taşıdıkça ağırlaştı.
Olan olmuştu bir bunu anladı daolanı içine nasıl sığdıracak, nasıl hazmedip sindirecek, Elif bunu anlayamadı. Bir daha toplanması mümkün olmayan bir kırılışla kırıldı içinin kayığı.
Mutsuzdu.
Üstelik korkuyordu.
Yürüyüp geçse üzerinden? Gitse? Gidebileceği bir yer yoktu.
Durmakla olmadı, yinede gitti. Bir başka suyun, koca okyanusun tam kenarında bir kumsal evine yerleşti. Deniz bir ilerledi bir kenara çekildi. Evi bir kıyıdaydı Elif in, bir suyun içindeydi.
Dalgaların birbiri ardınca kumsalı dövüşünü, bu uğultuyu, yağmurun denizin üzerine yağışını hiç bukadar yakından görmemişti.
Yıldızlar, uzansa tutabileceği kadar yakındı.
Ama ne yıldızları tutmaya takati vardı nede denizin sonunu getirmeye Elif in. Hiç birisine kalkışmadı.
Üzerinden tekinsiz bir rüzgar geçmişlere mahsus bir ürpertiyle kaçtı arka opdalara günlerce.
Kimselere görünmek istemedi, kimseleri göremedi.
Ateş istila etti bedenini. Kasvet, koyu kurşuni bir sis dalgası gibibütün ruhuna sirayet etti.
Yüzlerce düşüncede battı. Kendi içine çevirdi gözlerini. Bütün gidişler eninde sonunda aynı kapıya çıktı.
Aşkın belası, aşkla hesaplaşmaya kalkması, bir aşkta aşkın yorumunu yapması. Olanın bitenin ne olduğunu anlamak isteği, Elif in büyük girdabı oldu.
Keşke bitenin neye bittiğini anlasaydı. Ölü bir balık gibi böyle, kıyıya vurup durmasaydı.
Tanrım, dedi.
Kalp bilgimi artır. Ki olup biteni daha iyi anlayayım. Anlarsam dayanırım.
Ne kalp bilgisi arttı, ne olup biteni anladı.Çözdükçe düğümlendi. Anlamaya çalıştıkça boğuldu.
Aşkıyla yüzleşipte içinden sağsalim çıkamayınca bu kez aşkın kavram olarak kusurlu olduğuna karar verdi. Yaradılışından mücrimdi aşk duygusu. Neticede aşkı yalanlamaktan başka varlık hükmü kalmıyordu.
Ama aşk yalanlanınca da geriye birtek karanlık kalıyordu.Oysa karanlığa tahammülü yoktu Elif in. Karanlık bir oturursa yüreğinin orta yerine, ona yaşamak kalmazdı.
Acıydı karanlığın taşınması, taşınmayan yinede aşkın acısı olsundu.
Acıyla savrulduğunda iki değirmen taşı arasındaki buğday tanesine benzedi en fazla. Savunmasız.İki büklüm savrulurken bile isyansız. Kimi coşkun azgın atıp duran bir ana damar kesiği, kimi bir taşın kanaması gibi ağır ve sessiz, kanadı durdu.
Bir karar tutturamadı, kalbi sormuyorki.. Bir o duyguya gitti bir bu duyguya geldi. Kimi nefret etti, kimi yeni baştan sevdi.
Halden hale geçti.
Şekilden şekile girdi.
Aşk onu da kendisine benzetti.
Koca bir yağmur mevsimi geçti üzerinden Elif in. Sayılı soğukları sayısız sıcak günler izledi.
Böyle geçti mevsimler. Böyle hiç bir şey değişmedi. Böyle, bu da geçmedi.
Ama dayanmak mümkün değildi.
Peki, zaman her acının ilacı deği lmiydi?
Gözden ırak olan gönülden de ırak olmuyor muydu?
Aşk bile olsa herşey, eninde sonunda bitmiyor muydu?
Bitmiyordu.
Bir adım sonrası ölüm.
Ölmüyordu. Sürüp gidiyordu.
Bir eşik ki Elif, önünde çakılıp kalmış.
Ne ileri geçebiliyor, ne geri dönebiliyor.
Ne yükselebiliyor ne de düşebiliyor.
Başka çıkışı yok muydu?
Bütün yollar Be ye çıkıyordu.
Be olmayınca gerisi gelmşyordu.
Bir daha Be katılsa öfkesine sular gibi durulacaktı biliyordu.
Herşey eskisi gibi olabilir belki. Küçük bir kapıyı açık bıraktı.
Olmadı. O da kendiliğinden kapandı.
Değmezmiş, diyebilseydi -değmezmiş,diyebildi-
Tanrım, diyebilseydi -Tanrım,dedi-, Tanrım değmeyende oyalama beni. Öyle oyalandı ki değip değmediğini bile bilemediğinde, dönerim zannnetti de, bir adım geri dönemedi.
Bu defa Be nin değil de Be de kendisine gösterilenin ne olduğunu merak etti Elif. Belli ki uçurum vardı iki Be arasında. Özle resim, mana ile kelime arasında.
Be nin aslı neydi?
Neydi ki kendisinden vazgeçmek kabil olmuyordu.
Tanrım, dedi, bir kişi daha varsa onun gibi, gönder onu bana.
Kimse gelmiyordu.
Niye Be, başlangıçta, ezelde yazılmış hikayeyi doğrular gibi geliyorduda, hikayenin sonu gerektiği gibi çıkmıyordu, veriliyorda sonra geri alınıyordu?
Bütün bu kararsızlık kıyametinin ortasında. aslında, dışarıdan biri gibi bakabilse görebilecekti başına gelenin herkesin başına gelenle bir olduğunu.
Aşkın abes yüzünün onu aniden vurduğunu.
Ne kadar abesti aşkın yüzü.
Dahası, ne kadar çok yüzü vardı. aşkın bir yüzü, iki yüzü, aşkın yüzsüzlüğü.
Vefa, ihanet,ahd. hepsi birbirine karışıyordu.
Uğrunda ahidler bozulan, ahde vefasızlık ediyordu.
Tanrım, dedi.
Ne olurdu yanılma olmasaydı.
Ama yanılmıştı.
Bildi aşkın acılığını.
Acı kendi içindeydi, aşkın tarafsızlığını.
Ne büyüktü vaad ve toprak ne kadar küçükmüştü.
Gördü, görmek an meselesi değil ama. Zaman meselesi şimdi.
Gördüğünün aslında kendi görme kabiliyetinden daha fazla olmadığını, okyanusun kıyısında, gelgitler arasında, neden sonra farketti. Yani bu Be ne kadar olsa da ancak Elif in gördüğü kadardı.
Be idi ama
Noktası eksikti.
Sadece bir kürsüden ibaretti.
Be nin sırrı noktasında saklı.
Kusurluydu bu yönüyle. Kusuru be ydi.
Bir Elif i tefsir edemeyen Be idi.
Bir Elif i çekemeyen Be.
Öyle ağırdı ki üzerine yıkılan mana, artık hallerini bilindik kelimelerle ifade edemedi Elif. Bir acı ki kelamda bu halin karşılığı yok acıdan başka.
Bundan sonrası derin denizlerin yanlızlığı olsundu.
Hesapları artık bu dünyaya sığmadı, çözümünü birbaşka dünyaya bıraktı.
Üzüntüsünün artık Be ye dair bile olmadığını farketti.
Kaderi yöndeğiştirdi.
Hiç bir şey yapmadı Elif. eylemsiz.
Sadece hergün, yumuşak kıvrımlarla uzanan toprak yolun sonuna kadar gitti. Bir camcı ile taşçının nasısa yanyana kurulmuş dükkanlarının önünden geçti, zeytin ağaçlarının altında oturdu. Zeytin bahçesi.
Bir tarafı sararmış otların acı kokusu, bir tarafı köpük köpük dalgalanmış, koyu yeşil, büyük denizin uçurumu.
Üzerinden dalgalar geçen kayaya baktı en fazla.
Dalgalar bir nazenin geliyorlardı bir öfkeli.Belli ki büyük denizin sağı solu yoktu.
Düşünüp durdu Elif, yine eylemsiz.
Okadar çok yitikti ki, o, zeytin ağaçlarının altında otururken, az ötede, bütün yazı bir gülibrişim ağacı altında oturarak geçiren ufaktefek bir kadını bile, ancak hayal meyal farketti.
Sadece seyretmekle geçen bir daireniniçinde kapandığını da ozaman anladı Elif. Karanlık kentte ne yapıyor idiyse yine onu yapıyor. sadece seyrediyor. Yaşamıyor.
Tortulanmış, durgun bir su.
Bİr bilgi yığını.
Yorucu.
Gel zamanı çıktı, neredeyse denizin altında kalmış kumsal evinden. ayak bilekleri ıslandı.
Karanlık kentin kapısına dayandı, geçtiği, uzun ve meşakkatli bir yoldu. Gecenin otobüsleri güçlü yolcularıyla uzaklaşırken tehlikeli mesafelere, onun kara kapkara giysileri bıraktığı yerde duruyordu.Önce portakal çiçeklerinden yapılma tacını çıkardı başından, sonra birkaç deniz abuğunun üzerine çözdü saçlarının örgülerini. Sonra büzgülü ve beyaz giysilerini sıyırdı, döküverdi ayaklarının dibine. Sol ayak bileğinden yasemen bileziğini çözdü, en son da bağcıklı sandaletlerini.
Cübbesini usulca geçirdi sırtına, sonra başlığını çekti, ta gözlerinin üzerine indirdi. Demir kapıdan geçip içeri girdi. Kimse yadırgamadı varlığını. Herkes onun birgün döneceğini biliyordu. Sanki hiç gitmemişti. Kente doğru ilk adımını atarken, hiç olmazsa karanlık samimi, diye mırıldandı, hiç olmazsa tek rengi var onun.
.....................................................
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Bir be bulsa, açılacaktı yolu
Ama sırdı Be.
Elif sırrın varlığını bile bilmiyordu.
Oysa gelmesi gerekiyordu Be nin geleneksel metinlere göre. Gelmesi ve ayağına düşmesi Elifin.
Elif soracaktı, neye geldin?
Eni açıklamakiçin, diyecekti Be
Herşey böyle olacaktı, yol bulacaktı, akacaktı ama Elif, Be yi bilmiyordu.
Karanlıkta Elif e yol verecek bir Be olmuyordu.
Simgenin manasında, kayalıkların üzerine kurulu, her dem karanlık bir kentti Elif in yaşadığı. Dışarıda kalan dünyadan muhkem surlarla ayrılmıştı. Bambaşakabir alemdi. Büyük kapıları vardı. Kapılar yaradılışın zihninde, açılmak ve kapanmak için tasarlanmıştı ya, bu kentte o kapılar hiç açılmazdı, hep kapanırdı. Gelişi olurduda bu kapıların, gidişi olmazdı.Sonra Onlar vardı, bukentin sakinleri. Onlar karanlıkta otururdular ve çok bilmişliklerinin bütün sıkıcılığıyla sadece akıldılar, serapa mantıktılar. Bir örnek siyah cübbeleriin içinde hep şimdiki zamandılar. Hep bir andılar. Hep aynıydılar.
Elif bütün dünyayı karanlıktan, bütün insanaları da onlardan ibaret zannediyordu.
Karanlığı bu kadarla kalsa o da karanlığa katılacak, bir su çiçeği gibi suyun bir kıyısından öbür kıyısına vurup duracaktı. Oyunun içinde yada dışında ama mutlaka oyunculardan biri olacaktı. Öyle yada böyle oyalanacaktı.
Ama yaratışın yazgısı gibi farklıydı onlardan Elif, başkaydı. Lakin birkezz olsun bilmeyenlerin bilgisizliğiyle, bilmiyordu kendi farkını çünkü şuuru yoktu.
Korkmakla sabretmenin farkını bilmeden, sabrını korku, korkusunu sabır bile zannnetmiyordu.
Ancak bir rüya Elif e haber getirebilirdi
Ama görülmesi gereeken rüya henüz görülmemişti.
Vakti vardı, henüz erkendi.
Vakti zamanı geldi. Rüya manadan evvel, bri gün Be nin rüyası geldi. Filiz veren kurumuş bir sabır sarmaşığı. Sonra haberi geldi. İçe pervaz vurmuş, çoktan uçmaya durmuş, kalbi hazır olduğunda Elif, Be yi hissetti.
Bir his.
Bir köprü üzerinden ağır ağır yürüyerek karşı tarafa geçmiş gibi.
yada bir köprünün altından çok sular akmış gibi.
Bir kanat dokunmuş, bir rüzgar esmiş de gecenin bi vaktnde uyanıp karşılara bakmış gibi. Hiç kimsenin duymadığı bir şeyi duymuş gibi.
Sanki büyük bir katta ol, denmilş de kader gerçekleşmiş gibi.
Onu henüz görmemişti ama dönülebilir olandan geriye dönmenin mümkün olmadığını gördüğünde Elif, histen manya geçti, Be yi önce mana olarak tanıdı, sonrada onun Be olduğunu anladı. Ve bir an geldi ki ellerinin tam üzerindeki Be yi farketti. İki damarının bileğinde yaptığı be yi. Dağılan saçlarını kaldırmak için elini alnına götürdüğünde, kendi elinin kendi alnına yazdığı Be yi.
Her yan Be idi şimdi, herşey Be.
Be ye bağlanınca Elif, Elifliğini bildi.
Herşeyi Be ile tefsir etti.
Dünya dediğin bir tefsir hikayesi, yol verdi, geçsindi.
Be ye yol verince.
Sır sır olmaktan çıktı, aşikar oldu. Eski halinde kalmanın imkanı yok, Elif in yolu açıldı.
Onlar aynıydı gerçi, dörtbir yan karanlıktı hala ama hava, toprak, ateş, su ağır gelirken üzerine, Elif e artıkkaranlığın tehididi azdı. Simsiyah cübbesini çıkarıp geçti şehrin kapılarından, Ne ahidler bozduda yüzünü dışarıya döndü, ilk adımını attı. Manasını bildiği ile karşılaşmanın zamanıydı.
Gözleri kamaştı önce hiçbirşey göremedi. Dışarısı önce bahardı; derin, mavi ve güzel ırmaktı. Suydu, ışıktı. Kokuydu, sarmaşıktı. Sonra yavaş yavaş gözleri alışınca, hiç birşey yabancı değil, herşey aniden tanıdıktı.
Bir kürsü ve bir nokta. elif, Be yi tanıdı. Bir ağaca yaslanmıştı. O yaslandığı için ağaç gölgesini salmıştı mecalsizlikle, sarsılmıştı.
Ağacın gölgesinde bir fidan gibiydi Be. şen ve masum. derin ve düşünceli.
Be nin perçemleri üzerine düşen toprak rengi bir gölge.
Sensin, dedi Elif, tanıdım seni. Sen misin dedi Elif, tanıdım seni.
Benim, dedi Be, sesi yumuşak ve munisti.
Be çok güzeldi.
Ama güzelliğinin farkında değildi. masumdu bu yüzden. Lekesiz ve temizdi.ü
Karanlıktan aydınlığa çıktığın ilk anda, iki tarafı ağaçlı toprak yolun başında. Kapının, eşiğin, aşılması gereken her neyse, onun ardında.
Omurzlarına mavi bir hırka attı Be, Elif in. Sonra tutup sağ yeninden öptü usulca.
Canın tene değmesi gibi tanıdıkça tanıdı Elif, Be yi. Hiç bir hayal kırıklığı, yürek hacminde hiç bir sekme yoktu. Kim hırkasının sağ yeninden öpmeyi akıledebilirdi.
Adını koyunca birkere gerisi kendiliğinden tamamlandı.
Bir gökyüzü, bir Be onun altında.
Bir ırmak, üzerinde Be.
Bie Elif bir de Be.
Sonrasında , Be nin öğretmesiyle ışığa ve suya boğulmuş bu dünyanın bütün kelimelerini öğrendi.ş Herşeyin cismini ve ismini. İyi bir öğrenciysi. Öyle bir zaman geldi ki, Elif in kelimelerinin sayısıb Be nin bildiklerine erişti.
Gün ışığı yettiği kadar. Gün ışığı yetmediğinde yolun iki tarafında camdan kandiller yakarak. Alınlarının üzerinde portakal çiçeğinden taçlar, sol ayak bileklerine yasemenden bilezikler taktılar. Saçları arkadan tek örgü, yumuşak kıvrımlı giysilerinin içinde bedenlerini rüzgara bıraktılar. Dayanamadılar beyaz köpüklerin arasına atıldılar. Su yıldızları, ayaklarının altıda çakıl taşı yaraları. İpeksi kum. Ondurucu yağmur ve bulutlar yağanken bile burada herşey ırmaktı. Son-ucunda herşey saftı, şeffaftı, suydu, ışıktı ve ikiside çocuktu.
Okadar çok sevdi ki Elif, Be yi. Kıyamete kadar hiç bir kadının hiç bir erkeği böyle sevmeyeceğinden emindi.
Elif kimi böyle sevebilirdi?
Nasıl sevdiyse öyle de sevildiğini zannetti.
Ama kim bilebilirki?
Nereden bilsindi?
Hoş kokulu çamların iğneleriyle kauyganlaşmış yoldan geçerek bir gün ırmak kıyısına indiğinde Elif bütün hikayelerin içerdiği cümleyle aniden burunburuna geliverdi.
Nedeni nasılı yok bunun, kimse merak etmesin. Değil mi ki herşeyle herşeyin arasında incecik bir çizgi.
Sadece bir yol kıvrımı. Sapak noktası.
Bir an. İnanç bir an. Dönüş bir an. Farkediş bir an.
Neden sonra görebildi.
Onları gördü uzaktan.
Be yi ve adını bilmediği diğerini. Sırtında güneş rengi, alev ateş bir giysi, saçlarının arasında su damlalarından bir taç. ateş ve su aynı anda.
Aynı ağaca, o ağaca sırtlarını yaslamışlardı. Başlarını birbirlerinin omuzuna bırakmışlardı.
Ağaç sarmıştı onları dalları ve yapraklarıyla. Yaklaşmıştı iyice. Meyvelerini onlara uzatmıştı.
O kadar güzellerdi ki, Elif in bile içi titredi.
Ama kendi güzelliğinin farkındaydı şimdi Be.
Yasak meyve: Şuur hali.
Farkındalık: Güzelliğin suç hikayesi.
Bu bilmekle bir suça dönüşmüştü Be nin güzelliği.
Sanki herşey susmuşta onları dinliyordu. Kulak keilmişti kuşlar, ırmak ve bulut. Bir onlar konuşuyorlardı derin suyun dibinden gelen musikinin, tanrısal bir lirin eşliğinde. Soluğunu tuttu Elif, Be nin sesini duydu.
Be ona aşkı anlatıyordu.
Dikkat etti Elif.
Be nin kendi sözcükleri yoktu. O na, aşkı, Elif in sözcükleriyle anlatıyordu.
Birşey olmuştu kendisine ama ne olduğunu anlayamadı Elif önce.
Bu olanla da hoşça bir uyum içinde geçinilir zannetti.
Can evinden vurulmuştu oysa. Henüz sıcaktı yara, duymuyordu.
Bir sırça binbir parçaya bölünmüş de yerlere saçılmış gibi.
Bir avuç altın tozu yerlere savrulmuş gibi.
Bir daha asla eskisi gibi olamayacakmış gibi.
Halinin kelimesini bulamadı, ancak benzetmelerle yetindi. Onlarla devam etti. Büyük bir boşlukta bir çığlık kopmuş gibi.Çığlığı atan görünürde yokmuş da, ses hala çınlayarak devamediyormuş gibi.
Bir uçurumdan düşerken kolundan yakalayan el uçurumunkendisine dönüşmüş gibi.
Bir uçurumdan düşüp öylece hareketsiz kalmış gibi.
Dünya aniden bitmiş, bundan sonrası ölüm gibi.
Ölmedi, bundan sonrasını da yaşadı.
Bundan sonrası?
Taşıdı. Taşıdıkça ağırlaştı.
Olan olmuştu bir bunu anladı daolanı içine nasıl sığdıracak, nasıl hazmedip sindirecek, Elif bunu anlayamadı. Bir daha toplanması mümkün olmayan bir kırılışla kırıldı içinin kayığı.
Mutsuzdu.
Üstelik korkuyordu.
Yürüyüp geçse üzerinden? Gitse? Gidebileceği bir yer yoktu.
Durmakla olmadı, yinede gitti. Bir başka suyun, koca okyanusun tam kenarında bir kumsal evine yerleşti. Deniz bir ilerledi bir kenara çekildi. Evi bir kıyıdaydı Elif in, bir suyun içindeydi.
Dalgaların birbiri ardınca kumsalı dövüşünü, bu uğultuyu, yağmurun denizin üzerine yağışını hiç bukadar yakından görmemişti.
Yıldızlar, uzansa tutabileceği kadar yakındı.
Ama ne yıldızları tutmaya takati vardı nede denizin sonunu getirmeye Elif in. Hiç birisine kalkışmadı.
Üzerinden tekinsiz bir rüzgar geçmişlere mahsus bir ürpertiyle kaçtı arka opdalara günlerce.
Kimselere görünmek istemedi, kimseleri göremedi.
Ateş istila etti bedenini. Kasvet, koyu kurşuni bir sis dalgası gibibütün ruhuna sirayet etti.
Yüzlerce düşüncede battı. Kendi içine çevirdi gözlerini. Bütün gidişler eninde sonunda aynı kapıya çıktı.
Aşkın belası, aşkla hesaplaşmaya kalkması, bir aşkta aşkın yorumunu yapması. Olanın bitenin ne olduğunu anlamak isteği, Elif in büyük girdabı oldu.
Keşke bitenin neye bittiğini anlasaydı. Ölü bir balık gibi böyle, kıyıya vurup durmasaydı.
Tanrım, dedi.
Kalp bilgimi artır. Ki olup biteni daha iyi anlayayım. Anlarsam dayanırım.
Ne kalp bilgisi arttı, ne olup biteni anladı.Çözdükçe düğümlendi. Anlamaya çalıştıkça boğuldu.
Aşkıyla yüzleşipte içinden sağsalim çıkamayınca bu kez aşkın kavram olarak kusurlu olduğuna karar verdi. Yaradılışından mücrimdi aşk duygusu. Neticede aşkı yalanlamaktan başka varlık hükmü kalmıyordu.
Ama aşk yalanlanınca da geriye birtek karanlık kalıyordu.Oysa karanlığa tahammülü yoktu Elif in. Karanlık bir oturursa yüreğinin orta yerine, ona yaşamak kalmazdı.
Acıydı karanlığın taşınması, taşınmayan yinede aşkın acısı olsundu.
Acıyla savrulduğunda iki değirmen taşı arasındaki buğday tanesine benzedi en fazla. Savunmasız.İki büklüm savrulurken bile isyansız. Kimi coşkun azgın atıp duran bir ana damar kesiği, kimi bir taşın kanaması gibi ağır ve sessiz, kanadı durdu.
Bir karar tutturamadı, kalbi sormuyorki.. Bir o duyguya gitti bir bu duyguya geldi. Kimi nefret etti, kimi yeni baştan sevdi.
Halden hale geçti.
Şekilden şekile girdi.
Aşk onu da kendisine benzetti.
Koca bir yağmur mevsimi geçti üzerinden Elif in. Sayılı soğukları sayısız sıcak günler izledi.
Böyle geçti mevsimler. Böyle hiç bir şey değişmedi. Böyle, bu da geçmedi.
Ama dayanmak mümkün değildi.
Peki, zaman her acının ilacı deği lmiydi?
Gözden ırak olan gönülden de ırak olmuyor muydu?
Aşk bile olsa herşey, eninde sonunda bitmiyor muydu?
Bitmiyordu.
Bir adım sonrası ölüm.
Ölmüyordu. Sürüp gidiyordu.
Bir eşik ki Elif, önünde çakılıp kalmış.
Ne ileri geçebiliyor, ne geri dönebiliyor.
Ne yükselebiliyor ne de düşebiliyor.
Başka çıkışı yok muydu?
Bütün yollar Be ye çıkıyordu.
Be olmayınca gerisi gelmşyordu.
Bir daha Be katılsa öfkesine sular gibi durulacaktı biliyordu.
Herşey eskisi gibi olabilir belki. Küçük bir kapıyı açık bıraktı.
Olmadı. O da kendiliğinden kapandı.
Değmezmiş, diyebilseydi -değmezmiş,diyebildi-
Tanrım, diyebilseydi -Tanrım,dedi-, Tanrım değmeyende oyalama beni. Öyle oyalandı ki değip değmediğini bile bilemediğinde, dönerim zannnetti de, bir adım geri dönemedi.
Bu defa Be nin değil de Be de kendisine gösterilenin ne olduğunu merak etti Elif. Belli ki uçurum vardı iki Be arasında. Özle resim, mana ile kelime arasında.
Be nin aslı neydi?
Neydi ki kendisinden vazgeçmek kabil olmuyordu.
Tanrım, dedi, bir kişi daha varsa onun gibi, gönder onu bana.
Kimse gelmiyordu.
Niye Be, başlangıçta, ezelde yazılmış hikayeyi doğrular gibi geliyorduda, hikayenin sonu gerektiği gibi çıkmıyordu, veriliyorda sonra geri alınıyordu?
Bütün bu kararsızlık kıyametinin ortasında. aslında, dışarıdan biri gibi bakabilse görebilecekti başına gelenin herkesin başına gelenle bir olduğunu.
Aşkın abes yüzünün onu aniden vurduğunu.
Ne kadar abesti aşkın yüzü.
Dahası, ne kadar çok yüzü vardı. aşkın bir yüzü, iki yüzü, aşkın yüzsüzlüğü.
Vefa, ihanet,ahd. hepsi birbirine karışıyordu.
Uğrunda ahidler bozulan, ahde vefasızlık ediyordu.
Tanrım, dedi.
Ne olurdu yanılma olmasaydı.
Ama yanılmıştı.
Bildi aşkın acılığını.
Acı kendi içindeydi, aşkın tarafsızlığını.
Ne büyüktü vaad ve toprak ne kadar küçükmüştü.
Gördü, görmek an meselesi değil ama. Zaman meselesi şimdi.
Gördüğünün aslında kendi görme kabiliyetinden daha fazla olmadığını, okyanusun kıyısında, gelgitler arasında, neden sonra farketti. Yani bu Be ne kadar olsa da ancak Elif in gördüğü kadardı.
Be idi ama
Noktası eksikti.
Sadece bir kürsüden ibaretti.
Be nin sırrı noktasında saklı.
Kusurluydu bu yönüyle. Kusuru be ydi.
Bir Elif i tefsir edemeyen Be idi.
Bir Elif i çekemeyen Be.
Öyle ağırdı ki üzerine yıkılan mana, artık hallerini bilindik kelimelerle ifade edemedi Elif. Bir acı ki kelamda bu halin karşılığı yok acıdan başka.
Bundan sonrası derin denizlerin yanlızlığı olsundu.
Hesapları artık bu dünyaya sığmadı, çözümünü birbaşka dünyaya bıraktı.
Üzüntüsünün artık Be ye dair bile olmadığını farketti.
Kaderi yöndeğiştirdi.
Hiç bir şey yapmadı Elif. eylemsiz.
Sadece hergün, yumuşak kıvrımlarla uzanan toprak yolun sonuna kadar gitti. Bir camcı ile taşçının nasısa yanyana kurulmuş dükkanlarının önünden geçti, zeytin ağaçlarının altında oturdu. Zeytin bahçesi.
Bir tarafı sararmış otların acı kokusu, bir tarafı köpük köpük dalgalanmış, koyu yeşil, büyük denizin uçurumu.
Üzerinden dalgalar geçen kayaya baktı en fazla.
Dalgalar bir nazenin geliyorlardı bir öfkeli.Belli ki büyük denizin sağı solu yoktu.
Düşünüp durdu Elif, yine eylemsiz.
Okadar çok yitikti ki, o, zeytin ağaçlarının altında otururken, az ötede, bütün yazı bir gülibrişim ağacı altında oturarak geçiren ufaktefek bir kadını bile, ancak hayal meyal farketti.
Sadece seyretmekle geçen bir daireniniçinde kapandığını da ozaman anladı Elif. Karanlık kentte ne yapıyor idiyse yine onu yapıyor. sadece seyrediyor. Yaşamıyor.
Tortulanmış, durgun bir su.
Bİr bilgi yığını.
Yorucu.
Gel zamanı çıktı, neredeyse denizin altında kalmış kumsal evinden. ayak bilekleri ıslandı.
Karanlık kentin kapısına dayandı, geçtiği, uzun ve meşakkatli bir yoldu. Gecenin otobüsleri güçlü yolcularıyla uzaklaşırken tehlikeli mesafelere, onun kara kapkara giysileri bıraktığı yerde duruyordu.Önce portakal çiçeklerinden yapılma tacını çıkardı başından, sonra birkaç deniz abuğunun üzerine çözdü saçlarının örgülerini. Sonra büzgülü ve beyaz giysilerini sıyırdı, döküverdi ayaklarının dibine. Sol ayak bileğinden yasemen bileziğini çözdü, en son da bağcıklı sandaletlerini.
Cübbesini usulca geçirdi sırtına, sonra başlığını çekti, ta gözlerinin üzerine indirdi. Demir kapıdan geçip içeri girdi. Kimse yadırgamadı varlığını. Herkes onun birgün döneceğini biliyordu. Sanki hiç gitmemişti. Kente doğru ilk adımını atarken, hiç olmazsa karanlık samimi, diye mırıldandı, hiç olmazsa tek rengi var onun.
.....................................................
Cam Irmağı Taş Gemi-NAZAN BEKİROĞLU
Her şey gibi bu dünyadaki kelimelerde yetersizdi, biliyordum. Ama yinede şairin dahi acizlikten, anlatamamaktan, kalplerin dili lmadığından şikayet edipte gözyaşının bereketine sığındığı o suskunluk yerinden, en çok söyleyenin ah'a bitiştirilerek alev ateş infilak eden bir isim, tek isim, sevilenin ismi olduğunu bilerek. Gelecek ve geçecek bütün yangınlarımın teminatı olsun diye onun ismini bilmek istedim.....
İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
Adı konulmamış hiçbir şeyin gerçek anlamda var olduğuna ikna olmayan bir kalbin sahibiyim ben. Hayata kelimelerle hükmeden biriydim ben. Var olanla yok olan arasındaki fark bir isim. Onunla başlayan hayatıma onun ismini bilmekle başlamak isterdim.
Varlığına dair, nefti gölgeli bir tütsü-buhur dükkanında, bana gösterdiklerinin dışında, hiç bir bilgiye sahip değilken sevmiştim onu. Başka birşey değil, ateşe düşeceği ana kadar hiçbir şeyi merak etmeyerek sevmeyi bilen kalbimin bütün sukunetiyle sadece onun ismini merak ettim ben. Gülün önce ilahi muhayyilede adının koyulduğunu, manasının sonra yaratıldığını, bu dünyadaki suretinin ise en sonra geldiğini kavradığıMda imanı taamlanan biriydim ben. Bunun başka yolunun olmadığını aklıma ancak böyle kabul ettirebimiştim ben. Kolay olmamıştı ama yolculuğun suretten manaya doğru olduğunu öğrenmiştim ben.
.............................................................................
İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
Varlığına dair, nefti gölgeli bir tütsü-buhur dükkanında, bana gösterdiklerinin dışında, hiç bir bilgiye sahip değilken sevmiştim onu. Başka birşey değil, ateşe düşeceği ana kadar hiçbir şeyi merak etmeyerek sevmeyi bilen kalbimin bütün sukunetiyle sadece onun ismini merak ettim ben. Gülün önce ilahi muhayyilede adının koyulduğunu, manasının sonra yaratıldığını, bu dünyadaki suretinin ise en sonra geldiğini kavradığıMda imanı taamlanan biriydim ben. Bunun başka yolunun olmadığını aklıma ancak böyle kabul ettirebimiştim ben. Kolay olmamıştı ama yolculuğun suretten manaya doğru olduğunu öğrenmiştim ben.
.............................................................................
İsimle Ateş Arasında-NAZAN BEKİROĞLU
kırgınım,
saçılmış bir nar gibiyim
sessiz akan bir ırmağım
geceden ...
git dersen giderim
kal dersen kalırım
git
dersen
kuşlar da dönmez, güz kuşları
yanıma kiraz hevenkleri alırım
ve seninle yaşadığım
o iyi günleri,
kötü
günleri bırakırım.
aynı gökyüzü aynı keder
değişen bir şey yok ki
gidip
yağmurlara durayım.
söylenmemiş sahipsiz
bir şarkıyım
belki
sararmış
eski resimlerde kalırım
belki esmer bir çocuğun dilinde.
bütün derinlikler sığ
sözcüklerin hepsi iğreti
değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.
aynı gökyüzü aynı keder.
Behçet Aysan
saçılmış bir nar gibiyim
sessiz akan bir ırmağım
geceden ...
git dersen giderim
kal dersen kalırım
git
dersen
kuşlar da dönmez, güz kuşları
yanıma kiraz hevenkleri alırım
ve seninle yaşadığım
o iyi günleri,
kötü
günleri bırakırım.
aynı gökyüzü aynı keder
değişen bir şey yok ki
gidip
yağmurlara durayım.
söylenmemiş sahipsiz
bir şarkıyım
belki
sararmış
eski resimlerde kalırım
belki esmer bir çocuğun dilinde.
bütün derinlikler sığ
sözcüklerin hepsi iğreti
değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.
aynı gökyüzü aynı keder.
Behçet Aysan
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)