31 Ocak 2013 Perşembe

24 Ocak 2013 Perşembe

.38

Hallacın dizelerini hatırladı;
-Biz sarhoşken, henüz üzüm yaratılmamıştı-

GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar

22 Ocak 2013 Salı

.17

     Bir gün Guadalguivir kıyısına gitti gezgin. Kendisini bir kaç gündür tuhaf hissediyordu. Yaşamı boyunca, gördüğü, tanıdığı, dinleyip konuştuğu herkesi kendinden üstün görürdü. Yolculuğunun ilk günlerinden itibaren nefiyle başı dertteydi. Allahın güzel çehreli elçisi gibi - Onu temize çıkarmam, çünkü nefis her türden kötülüğe yöneltir.- düşüncesiyle başlamıştı ve  adım adım, onun bağlarından kurtulma yönünde ilerlemişti.  Başkalarını kendiden üstün görme düşüncesi, bu yolculuğun ilerleyen bir yerinde artık tutum edindiği bir şeydi. Guadalguivir sahilinde dolaşırken ve ırmağın yüzeyindeki yakamozlara bakarak,varlığın tanrısal adların belirmesinden ibaret olduğunu tefekkür ederken ansızın bir ışık gördü. Nehrin zamanın, nesnelerin üzerinde bir rüzgar gibi esişine benzer biçimde sessizce akışı sırasında, her an bir tazelenme ve yenilenme yaşadığını düşününce görünmüştü ışık. O na baktı ve bir çehrenin içinde büyüyerek yükseldiğini farketti. -Ona iyi bak-   diyordu, -O kabarcıklar ve yakamozlar, o küçük dalgalanışlar ırmağın kendisidir ama onları, bakan çoğu göz başka bir varlıkmış gibi algılar. Oysa rüzgar eser, su akar ve kabarır. Yakamozlar yanıp yanıp söner. Onlar nehre vuran güneşin kaynağından gelen bir ışıkla görünüp görünüp yitiyorlar. Yaşamın bir mecazı olarak nehrin bu hallerini, dünya hayatının tecellilerine benzetebilirsin. Varlıklar gelir, ilahi isimlere ayna olur, görünür ve yiterler. Yaşam bir şimşeğin çakışı gibidir, olur ve biter. Geçiciliğin gerisinde bir ilahi ismin güneş gibi şavkı vardır.O halde ona bakmalısın, o ışığa çevirmelisin bakışlarını-.

     Kıyı boyunca yürüdü. az ilerde sudan şişmiş, yaşlı ve geniş gövdeli salkım söğütler vardı. Demir parmaklıktan atlayarak, kıyıya salkım söğüdün yanına indi. Çakıl taşlarında yürüdü bir zaman.Şarap testisini başına diken ve yanındaki kadınla taşkınlık yapan bir zenci gördü. Durdu ve bir zaman seyretti hallerini. Siyahi adam testiyi her dikişinde Gezginin içinden şöyle bir düşünce geçti, -Şayet, yeryüzündeki tüm insanlar benden üstünse, ben de herhalde  bu zenciden üstünüm. Ben hiçbir zaman Allahın yasakladığı bu şeyi içmedim ve düşük bir kadınla birlikte olmadım.- Bir bağırtı koptu bunlar geçerken zihninden. Nehirde ilerlemekte olan büyükçe bir sandal su alıyordu ve batmak üzereydi. Şarap içmekte olan zenci birden suya atladı ve sandalda bulunan beş kişiden dördünü kurtardı. Orada, şaşkın bir halde beklemekte ve olup biteni izlemekte olan Gezgin e, -Madem benden üstünsün, kalan bu kişiyi de sen kurtar bakalım.- diye bağırdı.....
............................


GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar

.16

     Şeyh, noktadan sözediyordu geldiğinde. Kaldığı yeri hatırlamakta güçlük çekince, Gezgin, -Fatihadan başlayın efendim- dedi. Yaşlı adam gülümsedi, - yeniden başlayalım o halde...- dedi ve - tüm kutsal kitaplar fatihada, fatiha besmelede, besmele be harfinde, be harfi ise, ayırdedici bir noktada bulunur. İşte ben, o ayrıdedici noktayım- şekliden ifade edilen elçi sözünü anımsatarak sözüne devam etti, - Bu söz, dilden dile aktarılarak bu güne değin gelmiştir. gelirken de tüm seçkin kimselerin kulaklarına yankılanmıştır. Ondaki sırrı anlamak için niceleri uğraşmış, pek çok geceyi uykusuz geçirmiştir. Böylesi bir çaba beni de hareketlendirdi ve ben kalbime doğru bükülerek, o sırrın güzelim kokusunu duymak için davrandım. Anlamak için mutlaka kaynağına dönmeliyim diye düşünerek manevi adımlarla yürümeye başladım. Yolculuğum sarp yamaçlı bir dağda son buldu. Doruğundaki tepelerin arasından onu çıkarıp ulu bilgelerin katına indirdim.Herkes bu gizi çoşkuyla aldı benden, -Bunu ancak onurlu bir melek verebilir- dediler. Gerçekten de noktanın sırrını elde etmek, benim gibi bir çaresizin gücünü aşıyordu. -Bu- dedim onlara, -Atanı belirsiz bir taşın fırlatılmasıdır, tıpkı mancınık gibi. Yayı kim geriyor, taşı kim yerleştiriyor ve fırlatıyor, bilmek ancak bağışla olur-. Hal diliyle şöyle demiştim,-Attığın zaman da sen atmamıştın, fakat Allah atmıştı-. Bu sırrın sırrıydı ve onu ancak hali benimkine yakın olanlar anlayabilirdi...

     Yaşlı adam sözün burasında sessizleşti, bakışlarını ayakta duran birinin dizleri hızasına gelebilen ve adıan taka denilen küçük pencereden dışarı dikti. Baktığı yerde bir yol uzuyordu. Dağa kavuşuyor ve tepeyi aşınca gözden yitiyordu. -Ardını görebilmek için çok çaba gerekiyor- diye düşündü. İçinden bir ses -Boşuna tasalanma- diye konuştu, - Çabayla onu elde edemezsin-.  _Nedir bu peki?- diye geçirdi aklından. İçindeki ses, -Aramakla bulunmaz- dedi. Yaşlı adam bekledi. Ses -Ama- diye ekledi, -Bulanlar ancak arayanlardır.-

 ..................................
....................................
....................................

     Gezgin tam da burada yine bir sessizliğe gömülen yaşlı adamın aktardıklarının ağırlığı altında kıvrandığını farketti. Bunu anlamasıyla birlikte bakışlarını ona doğrulttu, gördü ki şeyh de kendisine bakıyor ve çevresinde o ender anlarda beliren istiareli tebessüm oynaşıyor.  Yaşlı adam, uçsuz bucaksız bir sevgi denizinde bir damlaya dönüşmüş gibiydi, başını -Evet- anlamından sallayarak, konuşma hakkının ver sırasının artık Gezgine gelmiş olduğunu ima etti. Gezgin mecliste bulunanları şaşırtan bir rahatlıkla, ses tonunu şeyhinkine benzetmeye çalışarak, -Marifete ulaşmış olanlardan biri şöyle der- diye başladı. -Harfler, mürekkebin işaretleridir. Hiçbir harf yoktur ki mürekkeple boyanmamış olsun. harflerin rengi, mürekkebin boyasıdır. Harflerin boyası ise, sadece yanılsamadır. Onların içi, mürekkebin kalbindedir. Belirmeleri, mürekkebin izniyledir. Harflerin yazgısını mürekkep belirler.  Ve Ondan başka birşey yoktur. Bunu iyi dinle, sorun burada çünkü. Onlar aynı değildir, sakın ola ki bu şudur, o budur deme. Bunu söylemek çılgınlık olur. Çünkü hiçbir harfin olmadığı zamanda sadece O vardı. Ve harfler yok olduktan sonra da O kalacaktır yalnızca. Harflerin tümü yok olacaktır, sadece mürekkebin yüzü kalacaktır sonsuzca. Harflerin görüldüğüne bakıp aldanma, onlar gerçekte birer gölgedir. Onlara bakarken gözlerin gördüğü sadece mürekkeptir, bunu unutma. Hiç bir harf, mürekkebe ne bir şey ekleyebilir ne ondan bir şey eksiltebilir. Nerede bir harf varsa, mürekkebiyle birlikte vardır......-

......................
............


GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar

10 Ocak 2013 Perşembe

inanma

…Hayal kırıklığı insanı öldürmüyor, yengecim! Yalnızca, yaşama azmimiz bir parça eksiliyor; başka bir şey olmuyor… Bir defa daha ayağa kalkana kadar, eskisi gibi gülmeye başlayana kadar, günlük işlerin hengâmesine tekrar dönene kadar, bir vakit bocalıyoruz. Sonra yara izi gibi bir şey kalıyor… Zamanla kabuk bağlıyor. Elin hep oraya gidiyor ; kaşıyorsun… İnsanın, diliyle eksik dişini yoklamasına benziyor. Sonra kaşımamayı, yoklamamayı öğreniyorsun. Hepsi yalan tabii… İnanma! Ben daha çok gencim.

Hüsnü Arkan

9 Ocak 2013 Çarşamba

makul biri olmadığımın farkındayım.


makul biri olmadığımın farkındayım. hep böyleydim, hayatımın sonuna kadarda böyle olucak sanırım.pişman değilim.pişman değilim çünkü tüm pişmanlıklarım bana ait.düşünceler vakitli vakitsiz zihnimin çeperlerini yoklarken çoğu zaman göğsümün üzerinde tonlarca ağırlıkta bir kaya varmış hissine kapılıyorum. yarım kalmışlıklarla kuşatılmış bir ömür !..

sevemediğim kadınlar,sevmeyi beceremediğim insan
lar ve tek başınalığın verdiği korkularla onların benden alıp götürdükleri.bir sabah uyandığımda kendi kendime "her şey nereye kayboldu " demekten korkuyorum.ve bugün artık eskisi kadar inançlı biri değilim. kendimi bir ırk'a bir milliyete , bir dine , bir topluma ait hissetmiyorum.

yeniden eskisi gibi olmak için bir felaketin ışığını bekleyenlerden olmayacağım.

eskisi kadar sevemiyorum mesela artık. ve bu beni hiç üzmüyor. bir çok şeyi hissedemiyorum ve bu hissizlik kaplarken çevremi içimde buna karşı bir tepki oluşmuyor. körü körüne bağlanmışlık , adanmışlık ve aidiyet duygularımdan "ben" adında bir duvar örerek kurtuldum.

her zaman için fazla ilgiden , sevgiden ve sürekli çevremde birilerini görmekten sıkılıyorum.sadece istediğimde ilgi görmek ve sevilmek ve gerçekten istediğimde çevremde insanların olmasını istiyorum..

sıradan bir insan olmak istiyorum.sıradan ve sade bir adam , bir eş , bir baba , bir dost.sıradanlığı düşman ilan eden ve hiç olmadığı karakterlere bürünenlere bacağım girsin istiyorum. başkalarının hayallerini yaşamaya çalışanlardan nefret ediyorum. abartı uç bir karaktere sahip olmayıp öyle davranmaya calısanlardan ve yaltakçılarından tiksiniyorum..sabahları uyanıp boxerlarımla mutfağa götümü kaşıya kaşıya gitmek ve bir kahve doldurmak istiyorum kendime. yanında aç karnıma bir sıgara yakıp öylece yataktaki kadına bakıp izlemek. düşündüğümde asla uğruna kamyon kamyon güller döküp , sayfalarca yazılar yazıp durmadan senı sevıyorum dememiş olmayı istiyorum. ve bunun için bir pişmanlık duymamayı. o üzelsede ben üzülmeyeceğim asla bu konuda. olduğum gibi , olduğu kadar.ama asla olmadıgım biri gibi görünüp gereksiz beklentiler yaratmayacağım..

çoğu zaman uzak durmak isteyeceğim herkesten. yollara düşeceğim ve yeniden kendimi bulacağım. yeniden var olmak için, sahip olduklarımı hatırlamak ve kendime hatırlatmak için. küçük küçük notlar tutacağım asla öyle defter defter yazmayacağım. zamanın benden alıp götürdüklerine karşı , zamanın kendisine karşı peçete kağıtlarına not tutarak savaşan bir don kişot olacağım.

boş gözlerle seyredeceğim toplumun sınırlarını çizdiği yaşamları. aşırı ütopik ve dispotik bireylere acıyarak bakıcağım ama hic bir zaman hedonistik bir karaktere de bürünmeyeceğim. artık yaşamaktan yazmaya zamanımın kalmadığı gün dönümleri ve düşünmektense sevişmeye vakit bulduğum zifir karası geceler istiyorum..

çevremde hep iyi insanlar olmasın , ben acı ceken-miş ve geçmişinde illegal yaşamış görünen insanları ve onların olgunluklarını seviyorum. elisabeth kubler'inde dediği gibi "tanıdığım en güzel insanlar, yenilgiyi, acıyı, mücadeleyi ve kaybı yaşamış olan ve diplerden çıkış yolunu kendileri bulmuş romantik ve anarşist olan insanlardır. bu kişiler yaşama karşı geliştirdikleri kendine has takdir, direniş, duyarlılık ve anlayışla; şefkat, nezaket, bilgelik ve derin sevgiden kaynaklanan bir ilgi ve sorumlulukla doludurlar. güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar; onlar oluşurlar."kendi karanlığından oluşan insanların yıldızlar misali çevremde parıldamalarını ve onlar gibi olmayı istiyorum.