Adam 'seni seviyorum'' der. Kadın ''bende'' diye cevaplar ''ben de kendimi seviyorum.''
Kadının yalana düşkünlüğü kendi kendine hayranlığın da kışkırtmasıyla hayatı çekilmez kılar.
Hayatın yalan olduğunu söylerken de bütün yalanlara doğru uğruna katlanıldığını haykırırken de bir yalanın cazibesiyle sarhoştur. Adam ''seni çok özledim'' der. Kadın ''ben de '' diye cevaplar, ''ben de kendimi çok özledim.'' Ondaki çocuğu almak ve benliğini teçhiz etmektir amacı. Herşeyin bir oyun olduğunun farkındadır. Adam ''seni çok aradım'' der.Kadın ''ben de'' diye cevaplar, ''ben de kendimi çok arıyorum.'' Bir arayıştan çok bir aldanış çabasıdır.
Aramanın mümkün olduğuna inanmaktır. Adam ''seni çok bekledim'' der.
Kadım ''bende'' diye cevaplar, ''bende kendimi çok bekliyorum.''
Sığ kıyılarda yitmiştir oysa.
Açılmak, büyük dalgalarla boğuşmak,akıntılara kapılmak ve derinliklere inerek inciler devşirmekten kaçınır. Kendi kıyısına vurur, dövdüğü kayadan parçalar koparır ve onları inciyle takas eder.Adam ''seni görmek istiyorum'' der. Kadın ''ben de'' der, '' ben de kendimi görmek istiyorum.'' Adam sesinin derinliklerine doğru yankılandığının farkında olmaksızın ''çok acı çektim'' der. Kadın ''ben de'' diye ünler, ''çok acı çekmeni istiyorum.''
Adam ''beni duyuyor musun'' diye sorar. Kadın ''Beni yeterince sevmiyorsun'' der.
Adam ''ben artık gidiyorum'' der. Kadın ''benden ancak bana gidebilirsin'' diyerek aynasına döner.
Sırlı Tuğlalar - SADIK YALSIZUÇANLAR
15 Nisan 2013 Pazartesi
K harfinin tozu
Kendimi unutmadan seni hatırlamanın imkansızlığını düşünerek karanın bitti yere, taşucu fenerine gittim. Şehirlerin sonu, dünyanın ucuydu burası. Bahardı, rüzgar yalıyordu saçlarını. Mahşer çıplakları gibi başaçıkyalınayaktın. Beni görünce kabuk bağlamış çocukluk yaranı hatırladın.Yılan sokmuş kertenkele gibi inleyerek, ''bazı geceler'' dedin '' deniz o kadar kabarıyor o kabarıyor ki, patla artık patlada ne var ne yoksa al götür, kopar bizi karadan kopar dünyadan;akıl ışığıyla şenlenmiş canlarımızı kendine kat diye bağırıyorum.''
Dünya bir değirmendir, bu yüzden insan bir taraftan alıp bir taraftan vermeli diye düşündüm seni dinlerken. Taşucu fenerinin tarihinde yoktun. Buraya, Karadeniz'in dünyaya en uzak yerine gelenler en yakın köye iki saat uzaklıkta, kayalık yamaca tutunmuş yanıp yanıp sönen bu mecazda yolunu yitirenler görebiliyordu seni. Yolunu yitirenlere ulaşabiliyordu sesin. İlerdeki kuru ağacın yanında adsız birkaç kabir vardı. Kim olduklarını sordum. ''Bilmem'' dedin, '' babam kıyıya vuranları gömerdi, onlardır''. Saçlarımızda kader tozu. Bu mezarlar gibi toprağa karılmış nice tozlar var toplanacak.Karayı ve akı bölüştüren, kuşlara balıklara rızkını veren, gökleri yıldızlarla yaldızlayan, yeryüzünü insanla bezeyen, can veren, can verdiğine cihan veren bir gün derleyip toplayacak bizi. Bal rengi gözlerine bakarak düşünmüştüm bunları.Gözlerine rengini veren iristi. Gökkuşağı maviyle başlar siyaha doğru giderdi. Arada ara renkler. Gözlerini gölgeleyen zülfün gibi siyahtı yüreğin. Karadeniz kayalıkları aşarak yola taşmak istiyor, tuzla yıkadığı toprağı çoraklaştırıyordu. İlerdeki kurumuş ağaca yürüdük.Eteklerin rüzgarda savruluyor saçların uçuşuyordu..Koşarak ağaca sarıldın, yere çöktün, gökler başının üstünde gülümsüyordu.Fenerden, ''anne'' diye ağlayarak bir çocuk çıktı. Ona bir içki sundun, Grek ilahlarının içkisi gibiydi, bir nektardı. Kader tozu yağıyordu üzerimize. deniz kabarıyordu. Az ilerde silüete dönüşen çocuğa doğru yürüdün, yüzünü ansızın benden çevirdin.Geride ahde vefasızlık bıraktın. ''Bize gölge olan ona ayandır'' diye fısıldadım. Sesim büyüdü, denizin bağırtısını susturdu. ''Biz gölgeyiz'' dedim, ''bunu anlamadan karılıyoruz toprağa, toprak daha koyu bir gölgedir, herşey gibi oda dünya değirmeninde kader tozuna dönüşür.''
Sırlı Tuğlalar - SADIK YALSIZUÇANLAR
Dünya bir değirmendir, bu yüzden insan bir taraftan alıp bir taraftan vermeli diye düşündüm seni dinlerken. Taşucu fenerinin tarihinde yoktun. Buraya, Karadeniz'in dünyaya en uzak yerine gelenler en yakın köye iki saat uzaklıkta, kayalık yamaca tutunmuş yanıp yanıp sönen bu mecazda yolunu yitirenler görebiliyordu seni. Yolunu yitirenlere ulaşabiliyordu sesin. İlerdeki kuru ağacın yanında adsız birkaç kabir vardı. Kim olduklarını sordum. ''Bilmem'' dedin, '' babam kıyıya vuranları gömerdi, onlardır''. Saçlarımızda kader tozu. Bu mezarlar gibi toprağa karılmış nice tozlar var toplanacak.Karayı ve akı bölüştüren, kuşlara balıklara rızkını veren, gökleri yıldızlarla yaldızlayan, yeryüzünü insanla bezeyen, can veren, can verdiğine cihan veren bir gün derleyip toplayacak bizi. Bal rengi gözlerine bakarak düşünmüştüm bunları.Gözlerine rengini veren iristi. Gökkuşağı maviyle başlar siyaha doğru giderdi. Arada ara renkler. Gözlerini gölgeleyen zülfün gibi siyahtı yüreğin. Karadeniz kayalıkları aşarak yola taşmak istiyor, tuzla yıkadığı toprağı çoraklaştırıyordu. İlerdeki kurumuş ağaca yürüdük.Eteklerin rüzgarda savruluyor saçların uçuşuyordu..Koşarak ağaca sarıldın, yere çöktün, gökler başının üstünde gülümsüyordu.Fenerden, ''anne'' diye ağlayarak bir çocuk çıktı. Ona bir içki sundun, Grek ilahlarının içkisi gibiydi, bir nektardı. Kader tozu yağıyordu üzerimize. deniz kabarıyordu. Az ilerde silüete dönüşen çocuğa doğru yürüdün, yüzünü ansızın benden çevirdin.Geride ahde vefasızlık bıraktın. ''Bize gölge olan ona ayandır'' diye fısıldadım. Sesim büyüdü, denizin bağırtısını susturdu. ''Biz gölgeyiz'' dedim, ''bunu anlamadan karılıyoruz toprağa, toprak daha koyu bir gölgedir, herşey gibi oda dünya değirmeninde kader tozuna dönüşür.''
Sırlı Tuğlalar - SADIK YALSIZUÇANLAR
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)