4 Ekim 2013 Cuma

Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir.... 3

Her gece raks istedi Selvihan.
Her gece Muradhan'la göz göze geldi.
Ve bu, her ikisine de yetti.

Yedi vakit daha herkesi kapısından çevirdi, hiç evlenmedi. Gergefine de bir daha el sürmedi. Av avladı, kuş kuşladı.  Babasından daha zorlu bir görücü düşmanıydı şimdi. Lakin kocayan babası bir gün kızını bir başka beyin oğluna vermeye mecbur edildi. Dediler ki; ''kolay kolay vermezdi kızını; Eğer ki güvey beyin ülkesi ve gücü, Billur Köşkün üzerine yürüyecek kadar büyümeseydi.''

Selvihan yolun sonuna geldiğini anlamıştı. Gergefini yeniden koydu dizlerine. Gergefin dolunay vakti gelmişti.
Evleneceklerinin kırkıncı gecesi cümle dağı taşı dolandı, Cümle otları, tohumları, çiçekleri topladı. Sonra tüm bunları karanlık bir kazanda kaynatarak ağulu bir şerbet yaptı kendine.

Hem yolun, hem ömrün sonuna gelmiş olduğunu duyuyordu.

Düğün şerbeti lal rengi bir ağuydu şimdi.
O gece en güzel raksını etmeye buyruk verilmiş Muradhan, hançer dansı için iki hançer biletti kendisine.7

Gece başladığında düğünün matemini yanlızca ikisi duyuyordu.

Düğünün en görkemli yerinde, ikisi de bilmeden birbirlerinin niyetlerini, bilmeden birbirlerinin muratlarını kıydılar kendilerine.

Kıvırcık kara sakalına ölüm muştusu mor bir peçe takmıştı Muradhan. Mor bir taç taşıyordu başında Selvihan. Mahzun gözlerle birbirlerine veda ediyorlardı, veda ettiklerini bile bilmeden.

Kırkıncı ve son gecenin, gerdek eşiğinin eğlencesinde yaralı bir ceren gibi lal rengi ağulu şerbetini yudumladı Selvihan. Gözünün ışığında dönen Muradhan'ın hançer bedeni vardı. Başı dönüyordu; Muradhan'dan, ağudan.... Başı dönüyordu ölüme doğru çıktığı yolculuktan.

Raksın en kıvrak yerinde ateş kırmızısı kuşağından çıkarıp altın rengi hançerlerini, kendini hançerledi Muradhan. 

biri lal rengi bir ağuyla bir yana serildi,
öteki hançer yarasıyla öte yana serildi,
ortalarına nerden bilinmez bir dal zakkum düştü.
Billur Köşkün düğünü ölümdü.
Ölümden düğün yapan Billur Köşk kalmadı geriye. Ağusu kaldı, o da lal rengi bir masaldı. Buna sebep kimse bilmez bu masalı. Destanın tarihinde gizli bi ırmak gibi aktı.

Günü geldi biri bildi, o da tuttu adını verdi.




Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN

Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir.... 2

Selvihan yedi vakit yol gözledi.
Gergefi bekledi. Kendi bekledi. Penceresinin önünde soldu durdu. Gözünü yolun menziline akıttı.
Solgun Selvihan'ın gönlüne şenlik saçmak için Bey Babası her gece toylar kuruyor, eğlenceler düzenliyordu.

Gecelerden bir gece, bir gece eğlencesinde, bir masal gecesinde, yeni köçekler, yeni çengiler geldi Billur Köşke. Bir kervan dolusu çingene. Hepsinin hüneri kendinden sorulur. Hepsinin her parmağında canbazlıklar, hokkabazlıklar, danslar, ateşler, halkalar, türlü türlü numaralar döner. Renkleri gece siyahı, dişleri inci beyazı çingeneler. 

Selvihan Bey Babası ile birlikte oturup tahtın minderine eğlence seyrettiler.
Eğlencenin bini bir yerdeydi şimdi.
Gecenin bini bir yerde.
Masalın bini.
Sevdanın biri.
Gecenin bir yerinde kara sakallarına eflatun peçe takmış, gözleri kömür sürmesiyle yalaz yalaz ışıldayan, kulağında altın bir halkayı bukağı gibi taşıyan ve bir kartaldan, bir yılandan, bir kuğudan suret alan bir köçek girdi içeriye.

Köşkün salonuna bir kırbaç gibi inmişti işte.
Bu hançer bedeni hemen tanıdı Selvihan.
Muradhan sözünü tutmuş, Billur Köşke girmişti işte.
Ne ki Selvihan'ın suretini görmeye kendini feda etmişti.
Bundan böyle saray gecelerinde yanlızca bir köçekti.
Ayağında bir siyah, bir beyaz, bir ateş rengi şalvar, boynunda hamayıl, bileklerinde halhal, başında karanlık çatkısı ve kollarının burgacında yılan gibi dolanan zincirlerle Muradhan bu sevdayı ancak böyle mümkün etmişti.

Muradhan kendini köçek ederek, kendini feda ederek, her destanın dışına sürmüştü kendini. Her söylenceden sürgün etmişti. Dilsiz bir masaldılar şimdiden. Gizli bir masaldılar şimdiden. Hiç bir sevdaya örnek edilemeyecek, emsal gösterilemeyeceklerdi.

Yüzünü görmeyen, bilmeyen bilmedi kimdi bu delikanlı? Billur Köşke inan bu kırbaç bedenli köçek? Ardında yedi gölgesi, yedisi de kendisine ses verir, soluk verir ve yedisi de Selvihan'a sevdalı olarak indiler Billur Köşkün yakut salonlarına bir kartal görkemiyle. Ve kendilerini yanlızca Selvihan'a aşikar ederken, Muradhan'ın yüreğinin kelamını dillendiriyorlardı. Bir tek Selvihan görüyordu onları, bir tek o dinliyordu. Herkesi bedenin ırmağıyla büyülerken ve bu kara ırmak buram buram tüterken, başka gözlere görünmez oluyordu onun öteki yedi bedeni,
yedi hayali,
yedi sureti.
Selvihan bilmişti ki bu sevda artık mümkünsüzdür.
Lal bir masaldı sevdaları.
Yanlızca kendileri bileceklerdi.
Yanlızca gözleriyle seveceklerdi.




...............................

Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN

Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir....

Semah hayli yol almıştı.
Gökyüzünde karanlığın turnası şimşekler ardı ardına çakıyor, ortalığı günışığına boğuyordu. Murathan'ın bedenindeki gümüş ırmağı çağlayanlar döküyordu. Bu şimşeklerin birinde , başını  gökten alıp yere verirken ve de bedenini sol topuğunun üzerinden alıp , sağ ayağının  ucuna devirirken o şimşek yalazında, Murathan'ın yüzünün kıblesine düştü Selvihan. Muradhan gördü onu.

Ve de semah tutan kolları deprem yemiş gibi oldu. Titredi ve katıldı. Bedeni kilitlendi.
Şimşekler bir kaç kez üst üste aydınlığa kesti Selvihan'ın yüzünü. Nur rengi bir suret edindi şimşeğin hikmetinden.
Muradhan anladı ki, sevda vakti gelmişti.  Şimşeklerin çağrısı kutlu bir işaretti.
Kitlenmiş bedenini bir türlü açamadı.
Bedeni kendisini dinlemiyordu. Semah sekmişti. herkes hayretler içindeydi. Sonra semahtan süzülüp yamaçlara indi.
Selvihan bildi ki yüreğindekine Muradhan'ı da ortak etmişti. Yüreğinin yarısı yeğniledi. Şimdi yamaç yaralı bir geyik gibi sızlıyor, uğunuyor.

Selvihan, Muradhan'ın semah sektirmesini bahane bulup: ''Konuşmak isterim onunla'' diye diretti.
Dediler ki;
''Kusurunu bağışlayın, bu güne dek görülmemiştir. Muradhan'ın kilitlendiği. Semahın namına gölge düşüren hiç bir kusur işlememiştir.Ne oldu? Niye durdu? Biz de anlamadık.''

Selvihan da dediki;
''konuşmamın muradı öfke değildir. Namına iz sürüp gelmişiz buralara. Meramım bu zorlu yiğidi tanımaktı.''

Obalılar dedi ki;
''Bu mümkünsüz bir iştir. Huzurdan adam sakınmayız. Lakin Murad laldir. Dili kelam tutmaz. Bir gözüyle, bir yüreğiyle, bir bedeniyle anlatır anlatacağını. Ne dediğini bilmek için, yakın olup tanımak gerekir.''

Oysa Selvihan biliyordu ki, hem gözüyle, hem yüreğiyle, hem bedeniyle konuşabilecekti Muradhan ile. Bir gönül hısımlığı, bir ruh akrabalığıydı bu.

Dedi; ''Şimi nerededir?''
Dediler; ''Irmak kıyısındadır, su sesi dinler.''
Dediler; ''Ay ışığına yön tutmuştur menzili. Gecenin aydınlığında kendini seyreder.''
Dediler; ''Bir yamaçtadır, düşmeden yürür uçurum ağızlarını.''

Ve Selvihan kuytusunda buldu Muradhan'ı. Irmağın kıyısındaydı. Ayın ışığındaydı. Uçurum ağzındaydı.
Selvihan'ı görünce niye geldiğini anladı.
Kollarını göğe uzattı Murathan.
Kollarını yere uzattı Selvihan.
Birlikte semah tuttular hiç konuşmadan. Bir sevda semahı. Kimsenin bilmediği, kimsenin görmediği. Yanlızca kendi yüreklerinin sesiyle döndüler. Bu yüzden kimse görmedi bu semahı. Kimse bilmedi. Güneş doğana dek birbirlerinin çevresinde döndüler. Kolları birbirlerinin kollarından aktı, her ikisi de bir gümüş ırmağa bulandı.
Birbirlerinin suretine böyle bir gecede nail oldular. Cümle tabiat bir giz gibi esirgedi, sakladı bu geceyi.

Kendisi gibi yedi er kişi belirdi gerisinde Muradhan'ın. Yedisi de kendi suretinden çoğalma, yedisi de kendisine tıpa tıp. Bedenleri dumanlı, sesleri yankılı yedi er kişi Muradhan'ın yüreğine tercüman oldu, bedenine eşlik durdu.

Selvihan dedi ki;
''Nedir töresi sevdanın bilmem? İlk kez sevdalanıyorum çünkü. Lakin yüreğimin gizini olduğu gibi şikar etmek isterim.Dilerim ki sevdam kadar sözümde doğru ve temiz olsun. Sana sevdalandım Muradhan. Günlerce gözüm uyku tutmadı, söz tutmadı dudaklarım. Yaptığım her işe hayal bulaştı, düş bulaştı. Çoğu kez anlamadım, hayalde miyim? düşte miyim? Toprağa düşen ilk tohum gibi, sabi bedenime düşen ilk sevda bu. Yüreğimin ilk cemresi. Bu yüzden ne töresini bilirim sevdanın, ne de hukukunu. Bildiğim sevdamın kendisidir. Bedenim içinde ikinci bir can gibi kımıldanıp durur.Lakin bilemem sevdam sana mıdır? suretine mi? Belki de her ikisi de tutar birbirini etle tırnak gibi. ''
''Bilirim dilin laldir, lakin aşikar et bana yüreğini.''

Selvihan'ın bu sözü üzre Murathan dedi ki; 
''Sen bir bey kızısın, ben bir oba uşağı, dünyadaki yerimiz birbirmizi tutmaz. Mezhebimiz bir değildir, nikahımız tutmaz. Ben bir göçerim, sen bir dağlı,  mekanımız tutmaz. Ben bir lalim, sen bir bülbül, kelamımız tutmaz.''

Selvihan bu söz üzre dedi ki;
''Ya Muradhan peki, beni bu on günlük yola süren, seni semahında kitleyen şey n'ola ki bunca tutmazı, tutar etmek ister.''

Muradhan dedi ki,
yedi sesinde yedi kırık ezgiyle;
''Belli ki sevdadır. Beni gönlüne, sevdana, derdine, mihnetine ortak ettin. Sevdam yenidir; lakin vadelidir. Benim de ilk sevdam, ilk volkanımdır. Bunca yıl volkanım bedenimi dolaştı durdu, oyun oldu, raks oldu, semah oldu. Beni piri olduğum semahı tutarken kitleyen sevda kolay geçmez elbet. Diyeceğim o ki Selvihan, benim başımı diklediğim sevda değil, manidir.''

Aldı sözü Selvihan, o da dedi ki ;
''İste beni, vermezlerse kaçır beni. Gayrı seni bulduktan sonra ırağına düşmek istemem. Gözümün enzilinden bir gün uzak olsan bedenimin bir yanı solar, sayrılanırım. Sevdan uluysa, gücünde uludur Muradhan. Olmamak mümkün olmaz. Frehat'ı emsal tut kendine. Mecnun'u Kerem'i emsal tut.''

Bu söz üzre aldı sözü Muradhan bakalım ne dedi;
''Hepsinden de ulu olsa sevdam, Ferhat kadar güçlü değilim, dağları delemem senin için, gürzüm yumruğumda değil, yüreğimdedir. Ve de yüreğim kendi dağını demektedir.

Krem kadar abdal değilim, seni türkülerde arayıp bulmak istemem. Lal dilimi yetiremem türkülere, benim türkülerim yüreğimde uğuldar.

Ne Ferhat gibi dağı delince kavuşayım isterim, ne Mecnun gibi suretini unutana dek seraplara sevdalanayım isterim, ne de Kerem gibi diyar diyar dolaşıp türkülerle yaşlanayım isterim, 

Her üçü de sevdalarını unutana dek sevmişlerdir. Oysa ben unutmak istemem. Seni unutup da serapları, suretleri, türküleri sevmek istemem. Ben seni sevmek isterim. Olduğun gibi seni. Görerek, işiterek, dokunarak, seninle birlik yaşayarak sevmek isterim.''

Bu söz üzre aldı sözü Selvihan bakalım ne dedi;
''Madem ki gönlümüzün künyesine aynı niyet kazılıdır, öyleyse iste beni Muradhan, vermezlerse kaçır beni, ayağımızın erdiği en ırak toprağa kadar gideriz.''

Muradhan dedi ki ona;
''Seni istesem vermezler, beni zincire vurular,
Seni kaçırsam sağ komazlar bizi; bulup öldürürler,
Sığındığımız her oba bizim yüzümüzden telef olur,
Gizlendiğimiz her köyü yakıp yıkarlar,
İntikamın menziline hedef kısa olur. Gelir bulur bizi; ikimize de yazık olur, 
Lakin senden geçersem divane olurum, senden geçmezsem yaşatmazlar, ne kavuşması mümkündür, ne de ayrılması. Bir müşkül iştir. Öyle bir yol bulmalı ki, hem seni yitirmemek, hem de bir kemliğe hedef olmamak gerek. Bir gizli yol olmalı ki, aklımızın ışığına düşmemiş olsun yolu. ''

Yedi vakit düşündüler.
Hem Selvihan'ın yüzünden mahrum kalmamak, hem de kemliğe nişan olmamak isterdi Muradhan. Ömür kısa, vade insafsız, sevda zorluydu. Ne dağın delinmesi, ne çölün gezinmesi, ne türkünün dinmesi beklenmezdi. Ömrün vadesi, sevdanın muradı buna elvermezdi. 

Ve yedi vakit sonunda aldı sözü Muradhan, dedi ki Selvihan'a ;
''Kavuşmamız mümkünsüzdür bilirim. Vuslatımızın göğünde kara bulutlar dolanır.Tenimiz birbirine değmeyecek, murat alıp-vermeyeceğiz birbirimizden; lakin gözlerimiz uzak durmayacak birbirimizin ışığından. Her dem göreceğiz birbirimizi. Seni her dem görmek, soluk alışını, gülüşünü, gezinişini, yürüyüşünü, seslenişini görmek de sevdadır. Ve bizim sevdamız da başka mümkün tanımaz. Var şimdi köşküne dön Selvihan. Ben bir zaman sonra Billur Köşke gelirim ve orada kalırım. Gerisini sorma yordamını sual etme. Bir düşündüğüm, bir bildiğim vardır. Var yolun bahtiyar olsun.''.....................


Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Çetin bir bulmacanın tam ortasına yerleştirilmiş, nereye yöneleceğini, ne yapacağını, içinde bulunduğu kapandan nasıl  kurtulacağını bulmaya çalışıyor.  Yönüne, menzilini tayin ertelemeye çalışıyor; adımlarını ansızın oluşan durumun gerektirdiği koşullara uydurmaya. İzini sürdüğü şeyin yanlızca kendi umarı, kendi için bir umar olamadığını en fazla kendi biliyor. Bir yandan imparatorluğun kavşağında, karar makamında bir devlet adamı , diğer yandan gecenin ileri bir vaktinde yumuşak bir esintinin püsküllerle, şeritlerle oynaştığı, tuğu dalgalanan kırmızı bir çadırın önünde kendine vuran bir gölge yalnızca. İmparatorluğun bir çok çelişkisi gibi. Kendini bu gece manzarasında tuhaf buluyor. Bir başkasının gözüyle görüyor kendini, bir başkasıymış gibi. Alışık olduğu bir duygu değil bu. Sanki tam ortadan ikiye yırtılıveriyor. Paniğe kapılıyor. Belki de korku ikiye bölüyor benliğini. Korku iki kişi yapıyor onu. Başka biri olmak istiyor. Belki de bedenini, içine hapsedildiği gibi bir  kafes gibi görüyor. Burada değil, orada olmak istiyor.Yıldızlar kadar uzak olamak istiyor her şeye.......



MURATHAN MUNGAN-Lala Masallar