4 Ekim 2013 Cuma

Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir.... 2

Selvihan yedi vakit yol gözledi.
Gergefi bekledi. Kendi bekledi. Penceresinin önünde soldu durdu. Gözünü yolun menziline akıttı.
Solgun Selvihan'ın gönlüne şenlik saçmak için Bey Babası her gece toylar kuruyor, eğlenceler düzenliyordu.

Gecelerden bir gece, bir gece eğlencesinde, bir masal gecesinde, yeni köçekler, yeni çengiler geldi Billur Köşke. Bir kervan dolusu çingene. Hepsinin hüneri kendinden sorulur. Hepsinin her parmağında canbazlıklar, hokkabazlıklar, danslar, ateşler, halkalar, türlü türlü numaralar döner. Renkleri gece siyahı, dişleri inci beyazı çingeneler. 

Selvihan Bey Babası ile birlikte oturup tahtın minderine eğlence seyrettiler.
Eğlencenin bini bir yerdeydi şimdi.
Gecenin bini bir yerde.
Masalın bini.
Sevdanın biri.
Gecenin bir yerinde kara sakallarına eflatun peçe takmış, gözleri kömür sürmesiyle yalaz yalaz ışıldayan, kulağında altın bir halkayı bukağı gibi taşıyan ve bir kartaldan, bir yılandan, bir kuğudan suret alan bir köçek girdi içeriye.

Köşkün salonuna bir kırbaç gibi inmişti işte.
Bu hançer bedeni hemen tanıdı Selvihan.
Muradhan sözünü tutmuş, Billur Köşke girmişti işte.
Ne ki Selvihan'ın suretini görmeye kendini feda etmişti.
Bundan böyle saray gecelerinde yanlızca bir köçekti.
Ayağında bir siyah, bir beyaz, bir ateş rengi şalvar, boynunda hamayıl, bileklerinde halhal, başında karanlık çatkısı ve kollarının burgacında yılan gibi dolanan zincirlerle Muradhan bu sevdayı ancak böyle mümkün etmişti.

Muradhan kendini köçek ederek, kendini feda ederek, her destanın dışına sürmüştü kendini. Her söylenceden sürgün etmişti. Dilsiz bir masaldılar şimdiden. Gizli bir masaldılar şimdiden. Hiç bir sevdaya örnek edilemeyecek, emsal gösterilemeyeceklerdi.

Yüzünü görmeyen, bilmeyen bilmedi kimdi bu delikanlı? Billur Köşke inan bu kırbaç bedenli köçek? Ardında yedi gölgesi, yedisi de kendisine ses verir, soluk verir ve yedisi de Selvihan'a sevdalı olarak indiler Billur Köşkün yakut salonlarına bir kartal görkemiyle. Ve kendilerini yanlızca Selvihan'a aşikar ederken, Muradhan'ın yüreğinin kelamını dillendiriyorlardı. Bir tek Selvihan görüyordu onları, bir tek o dinliyordu. Herkesi bedenin ırmağıyla büyülerken ve bu kara ırmak buram buram tüterken, başka gözlere görünmez oluyordu onun öteki yedi bedeni,
yedi hayali,
yedi sureti.
Selvihan bilmişti ki bu sevda artık mümkünsüzdür.
Lal bir masaldı sevdaları.
Yanlızca kendileri bileceklerdi.
Yanlızca gözleriyle seveceklerdi.




...............................

Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN

Hiç yorum yok: