Her gece raks istedi Selvihan.
Her gece Muradhan'la göz göze geldi.
Ve bu, her ikisine de yetti.
Yedi vakit daha herkesi kapısından çevirdi, hiç evlenmedi. Gergefine de bir daha el sürmedi. Av avladı, kuş kuşladı. Babasından daha zorlu bir görücü düşmanıydı şimdi. Lakin kocayan babası bir gün kızını bir başka beyin oğluna vermeye mecbur edildi. Dediler ki; ''kolay kolay vermezdi kızını; Eğer ki güvey beyin ülkesi ve gücü, Billur Köşkün üzerine yürüyecek kadar büyümeseydi.''
Selvihan yolun sonuna geldiğini anlamıştı. Gergefini yeniden koydu dizlerine. Gergefin dolunay vakti gelmişti.
Evleneceklerinin kırkıncı gecesi cümle dağı taşı dolandı, Cümle otları, tohumları, çiçekleri topladı. Sonra tüm bunları karanlık bir kazanda kaynatarak ağulu bir şerbet yaptı kendine.
Hem yolun, hem ömrün sonuna gelmiş olduğunu duyuyordu.
Düğün şerbeti lal rengi bir ağuydu şimdi.
O gece en güzel raksını etmeye buyruk verilmiş Muradhan, hançer dansı için iki hançer biletti kendisine.7
Gece başladığında düğünün matemini yanlızca ikisi duyuyordu.
Düğünün en görkemli yerinde, ikisi de bilmeden birbirlerinin niyetlerini, bilmeden birbirlerinin muratlarını kıydılar kendilerine.
Kıvırcık kara sakalına ölüm muştusu mor bir peçe takmıştı Muradhan. Mor bir taç taşıyordu başında Selvihan. Mahzun gözlerle birbirlerine veda ediyorlardı, veda ettiklerini bile bilmeden.
Kırkıncı ve son gecenin, gerdek eşiğinin eğlencesinde yaralı bir ceren gibi lal rengi ağulu şerbetini yudumladı Selvihan. Gözünün ışığında dönen Muradhan'ın hançer bedeni vardı. Başı dönüyordu; Muradhan'dan, ağudan.... Başı dönüyordu ölüme doğru çıktığı yolculuktan.
Raksın en kıvrak yerinde ateş kırmızısı kuşağından çıkarıp altın rengi hançerlerini, kendini hançerledi Muradhan.
biri lal rengi bir ağuyla bir yana serildi,
öteki hançer yarasıyla öte yana serildi,
ortalarına nerden bilinmez bir dal zakkum düştü.
Billur Köşkün düğünü ölümdü.
Ölümden düğün yapan Billur Köşk kalmadı geriye. Ağusu kaldı, o da lal rengi bir masaldı. Buna sebep kimse bilmez bu masalı. Destanın tarihinde gizli bi ırmak gibi aktı.
Günü geldi biri bildi, o da tuttu adını verdi.
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder