17 Şubat 2014 Pazartesi

KEŞKE

Şu günlerde içinde bir cümle dönüp duruyor senin.
''Mümkün olsada geri dönsem,'' diyorsun.
Peki ama nereye?

Hayatının en huzurlu bildiğin, büyük hataları henüz yapmadığın bir vaktine. Durgun bir denizin kıyısındaki o servi ağaçlarının altına mesela. Kurumuş iğne yaprakların yaz sonu kokusuna. Mavi mine çiçeklerinin buğusunda mest, papatyalı bir toprakta kapandığın o secdeye. Gülü ne yapacağını henüz bilmediğin, en nihayetinde bir güle dönüşebileceğini akıl ettiğin o bahara. Boynunda inci bir kolye, başının üzerinde yıldızların döndüğü o gece. Henüz cennetten kovulmamış, ilk günaha bulaşmamış, yasak meyveye uzanmamış.

Haklısın. Keşke.

Hem biliyor olmalısın bu, sadece senin değil bir yaşamışlığı yaşanmışlığı olan her insanın dileği. Hiç olmazsa, ömrü boyunca bir kez olsun ''keşke'' demişlerin.

Mümkün olsada geri dönsek. O yol ayrımlarına. Kendimizi uçurumun dibinde bulduğumuz o keskin dönemeçlerin bir adım evveline. Uçurumun uçurum olduğunu henüz görmediğimiz, şeytanı melek, yangını bereket zannettiğimiz gaflet zamanlarının öncesine. Bizi alıpta selametle götürecek kervanın, bağlarını sıkı sıkıya bağladığımız bu günkü değil de, yarınki olduğunu seçebileceğimiz bir uzgörü devranına. Keşke.

Bu gün baktığımızda hata olarak gördüğümüz seçimleri geri dönebilsek yine yapar mıydık? Buna ihtimal vermiyorsun sen. Çünkü bu günkü tecrübelerle döneceğiz ya o zamanlara. Bilmek haliyle, bilmek an'ına.

Ama geri dönebilseydin. Bu kez binbir türlü ihtimalin mümkünü yepyeni yol ayrımlarında bulacaktın kendini. Yine seçim. Bambaşka yollara sapacaktın. Hiç birinin yaşanmışlığı tecrübe edilmiş değil. 

Değişen bir şey olmayacaktı ihtimal. Bizim için şimdi bütünüyle mechul olan o yola saptıktan sonra da kendimizi bir yirmi yıl sonrasında bulduğumuzda bu kez yeniden ''keşke'' demeyecek miydik? İçimizde sapmadığımız yolun acısı. Denenmemiş yolun özlemiyle, bu kez de ''keşke'' diyecektik, ''Keşke öbür yola sapsaydık.''

Demem o ki, ''geri dönmek'' diyorsun. Kirliliği giderek tescillenen bir dünyada, altında durduğun incir ağacı yeniden yaprak verse. Tamam, keşke. Ama her yol, sapılmamış olanın hatırasını kazıyor ruha. Matriks'in sonu yok hasılı.Hangi yola sapsak aklımızın diğerinde kalması kaçınılmaz. Seçilen her yol seçilmeyene ilişkin bir feda ediş içermek mecburiyetinde. 

Her insan kendine güven kadar sermayesi olsun ister. Ancak kendi dışında cereyan eden büyük bir iradenin varlığına teslim olmak insanı çıldırmanın eşiğinden geri çekebilecek yegane kuvvet. ''Ne gelirse göklerden geliyor,'' diyebilmek. Yaşamın bize sunduğu en büyük ödül bu. Kader işte.

Tutunabilecek tek ünlem, keşkelerden çıkarabildiğimiz tek ders; ''İyi ki.''  Sen ki ömrü keşkelerle dolu birisin. İyi ki dediğin her şey o keşkelerden ders çıkarmak olmasaydı, şükür bu kadarını başarabilmeseydin, geri dönmeyi bu kadar kuvvetle ister miydin?

İsteme! Belki her şey bir şey içindir. Bunca yaşanmışlık bir tek yaşamak içindir.

Bunu yaşamamış olanlar bilmez. Yaşadıklarının altında  ezilmeyenler, sonra o ezilmişliği açık kalplilikle itiraf etmeyenler. Bir duvarın üzerinde gölge üstüne gölge büyütmeyenler.

Ne çizdi ne boyadıysa, ne sildi ne yazdıysa yine de içte tam boşalmayan bir yerin kaldığını ve onunda ne kadar olsa da dolmayan bir yerle aynı anlama geldiğini farketmeyenler.

Dünya yorgunluğunu tadıp da ''Ne yapalım, bu dünyadan nasibimiz demek ki bu kadarmış,'' diyemeyenler. Elması elmas keser, taşı yine taş patlatır, bilemeyenler.




Mimoza Sürgünü - NAZAN BEKİROĞLU