Birkaç gün birlikte olmuş, yedi sofi arkadaş vardı. Bunların yemeye, içmeye ihtiyacı vardı, ama aralarındakii sohbetin tadından birtürlü yerlerinden ayrılıp yemeğe gidemiyorlardı. Vezirin biri bunların halini haberaldı. Uzaktan gelerek yüzünü yere koydu, şöyle dedi; Canınız ne isstiyor, ne arzuediyorsunuz? İçlerinden biri git dedi, bize yetecek derecede bolca lokma hazırla, evi boşalt, büyükten, küçülten kimse bulunmasın. Kendinde evden çık. Hiçkimse kapıyı çalmasın. Vezir öyle yaptı. Bunlar yedi kişidir, dedi, ben ihtiyat olarak yirmi kişilik bir sofra hazırlayayım, ev halkını da akrabaların evlerine göndereyim. ayrıca şöyle dedi; Bu gün hiçkimse bu evin etrafında dolaşmasın. Kaseleri doldurdu, ekmekleri sofraya yerleştirdi, onları eve çağırdı, yerlerine oturttu. Artık müsadenizi diliyorum, bu gece sabaha kadar sizden ayrılıyorum, dedi. Kapıyı kapadı ve dışarı çıktı. Onlara evi terketmiş gibi görünerek yukarıda bir odaya çekildi, gizlice bir delikten bunların nasıl yemek yediklerini seyre daldı. Birer birer kaseleri önlerine koyup yemeğe başladılar. Kaseler boşalınca, ikincisini alıyorlardı. Ansızın birisi sofradan yuvarlanıp düştü. Tanrı rahmetine kavuştu. Her şey aslına döner kaidesine göre, ''rabbine dön'' emrini işitti. O zaten doğruluk makamında idi; hem orada hem de burada o renksiz perdenin arkasında kalmıştı. O perde sayesind eonu burada gördüler. Geri kalan altı kişi yemeğe devam ettiler. Bir saat daha geçmişti. Öteki arkadaşıda evvelkinin ardından yürüdü.Böylece yedinci kişiye kadar hepsi gitti. İçlerinde ancak bir kişi sağ kaldı. Ev sahibinin sabrı tükenmişti. Aşağı indi, hemen kapıyı açtı. Güya dışarıdan geliyormuş gibi bir durum takındı ve sordu; Nasıl oldu şeyhim? Yemekler kafi geldi mi? İstediğiniz gibi yediniz mi? Şeyh, hayır dedi.
Vezir sordu ve şeyh cevap verdi; Eğer yetişecek kadar olsaydı, ben de sağ kalmazdım, istek baki kaldıkça yemek yeter derecede sayılmaz.
Tam karnı doymuş olanın cevabı ancak iç kapının hiç bir tarafından bir soru ve karşılık gelmemesidir. Soru ve karşılık istekleri devam ettikçe orada başka sorular, başka cevaplar bulundukça yeterlik olmaz. Bunun delili de içinde bir kuşku olması ve bunun cevaba muhtaç bulunmasıdır.
Makalat-Şems-i TEBRİZİ