29 Kasım 2013 Cuma

mavi2

''Onu, kimsenin dinlemeyeceğini ve herkesin alay edeceğini biliyordum.Babamı 48 yaşında kahrından öldüren şey, sizin 'yemeğin tadına bakmadan tuz atmak'tan ibaret saydığınız ön yargıydı.'Ön yargılı değilim! Bak önce tadına bakıp sonra tuz attım. Ne adamım ben ya!' diyerek sevinecek hatta bunun adına da 'küçük şeylerden mutlu olmak' diyecek seviyedeydi zavallılığınız ve bir avam hikayesiydi anlatılan.Ama asla fark edemediniz bunu.Neymiş efendim, iş adamı çalıştıracağı kişiyle yemeğe gitmiş de adam yemeğin tadına bakmadan tuz atmış. O da demiş ki 'Bu adam tuz atıyor yaa, baksana ne kadar ön yargılı, bana yaramaz.' Bir defa öyle bir iş adamı , böyle bir eleme tekniği kullanmaz zira bu başlı başına bir ön yargıdır. Ayrıca büyük restoranlarda yemeklerin tuzu özellikle az konur ve bunu da oralarda yemek yiyenler bilir zaten. 

........

Neyse ön yargı bu demek değildi, zanlarınız gerçek sanmalarınızdı ön yargı ki zanlarınızı da zaten başkaları belirliyordu. Bir kişinin arabasına bakıp cebindeki parayı anlamaya çalışıyordunuz hatta kolundaki saatin markasıyla onun bütün cehaletinin üstünü örtüyordunuz.  Kişilerin kurduğu cümlelerin değerini kullandığı kelimeler değil de gözlüğünün fiyatı; fikrinin kalitesini ise evi ya da ofis mobilyalarının ederi belirliyordu...........



Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN

28 Kasım 2013 Perşembe

mavi

''İnsan uyanmalarını sayarak yaşar hayatını. Herkes başkalarının belirlediği takvimlere göre tüketir kendisine verilen, ömür denilen tek kullanımlık bu eğlenceyi. Oysa hayat burada yaşadığın kadar kısa ve yine burada gördüğün kadar heyecanlı bir armağandır. Her yaratılan nesne, buradakilerden çok daha fazla mutlu eder insanı aslında da siz her birinin anlamını değiştirerek ızdıraba çevirip kendi elinizle inşa ettiğiniz hücrelerinize giderek zindanda yaşamayı seçtiniz. Yoksa burada gördüklerinin tamamı giriş kattan, sıfır rakımdan, yeryüzünde yaratılanlardan esinlenerek elde edilmiştir. Çocuklar bu yüzden gülerler işte gördükleri her şeye. Senin paten kayarken aldığın zevki, bir çocuk ağacın dalına dokunurken almayı başarır mesela. O ağacı keserek mobilya yapmayı öğrenince kaçar uykuları ve artık ona dokunmak zevk vermez. Kendini var etmek için onu yok etmek ince hesabına girince zevk almaz hiç bir şeyden. Deniz var ama sen dibindeki kumu çekip nasıl zengin olacağının derdine düşmüşsün. Zevk alabilir misin yarınki çeki düşünürken yüzmekten ya da bir çocuğun küvetten aldığı zevki yakalayabilir misin evine gelen haciz memuru aklındayken okyanuslarda yaptığın sörflerden? Hiç bir şey bilmeyen bir kaygısızsın; ilk defa denizi gölü, güneşi gökyüzünü, ağacı ormanı gördüğünde aldığı hazdan fazlası değildi 181. katın  eğlencesi. Bir denizden daha fazla heyecan verebilir mi insana çarpışan araba?''


Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN

14 Kasım 2013 Perşembe

''nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası , bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firari bir cinnet- geçmişinde bunların hiç biri yok; hiç bir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiç bir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki?

Kökeninde aldatıcı ve yıkıma mahkum olmayan hiç bir ''yeni'' hayat görmedim şimdiye kadar. Her insanın zaman içinde ilerleyip bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit ettiğini, yenilenme niyetine de ümitlerinin beklenmedik yüz buruşturmasıyla karşılaşıp kendi içine düştüğünü gördüm....''

E.M. Ciorian -Çürümenin Kitabı

8 Kasım 2013 Cuma

Handan'ın Annesi

Dizinin dizime değişi, Handan'ın annesi için bir kelebeğin kanat çırpışıysa benim için  kasırgaydı. Kaç sene geçti, hala unutmam, günde en az beş sefer aklıma gelir. Biliyorum bu durumun, kökeni memeden kesildiğim güne kadar uzanan piskolojik nedenleri vardır. Ama bir kadını unutulmaz yapan şey, bir vakitler ona duyulan arzunun şiddetiyle doğru orantılı değil midir? O arzunun kıyısında, gerçekleşme olasılığının tam yanı başında , sanki başka hiç bir engel yokmuş gibi rahat davranabilmekle, kendini o tatlı yanılsamaya kaptırabilmekle doğru orantılı değil midir? Bu olgunun da mı sorumlusu benim mutsuz geçen çocukluğum? Cevap? Yok! Kalırsın öyle....

Erken Kaybedenler - EMRAH SERBES

Rüstem Bey

Neden? Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşacak bişey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yarım kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim.  Burada şairin dünyası Yasemin oluyor.



Erken Kaybedenler - EMRAH SERBES