Havva'nın hasreti kalbinin zarına değince, fuadına inince, Adem gecenin geç bir vakti denize karşı durdu. Göğsünü olan hasretiyle açtı. bakışlarını bir denize indirdi bir göklere çevirdi.
Kalplerin sahibine seslendi.
Gökler sessizdi ama Adem tepeden tırnağa sesti.
Rabbim, dedi, demelerin en içteniydi.
Semanın aydınlanma zamanı girdi. Göğün rengi yerde, yerin rengi göklerde yansımaya başladı. Yeşilin üzerinde yeşili, alevin içinde ateşi seçiyor şu gözlerim. Ama çok yanlızım. Koca dünya üzerind ebir başınayım.
Havva yartılmazdan önceki yalnızlığıma hiç benzemiyor bu. O zaman varlığını bilmediğim bir Havva'nın yokluğuyla yoklu çekiyordum. Şimdiyse birkez bulupta kaybettiğimin boşluğuyla doluyorum.
O nu birkez tanıyan artık onsuz olamaz, beni şu dünya yolunda onsuz koma, beni Havva'sız bırakma.
Rabbim, dedi yanı içtenlikle.
Ey Kalplerin Tartıcısı.
Çok bunaldım Senin uzaklığında. Senden habersiz, cennetinden kovulmuş.
Çok yorgunum.
Bana bütün haberlerin yerini tutacak bir haber gönder. Üzerime bir iyilik ve güzellik kondur.
Avunmalığım olsun, hiç ummadığım bir sevinç nasip et.
Latifsin, lutfet.
Lütfet. Bu gam denizinde tatlı bir dirlik olsun.
Sürgünlüğümün sebebi o değil ana mükafatı Havva olsun.
Sen ki dağları dağlara kavuşturursun, ''kavuşmamız kıyamete kalmasın'', burada olsun.
Bir dünya yetmez Havva'ya doymaya. Ahretliğimde o olsun.
Ya Rabbi, dedi adem, ey kalpleri çekip çeviren, açan değiştiren.
Yokluğu yokluk ki, ben onu hala yitirdiğim cenneti sever gibi seviyorum.
Şu arzın sathında cenneti bana onun kadar kuvvetle hatırlatacak biri daha varsa gönder bana.
Yoktu.
Arzın sathında bir Adem bir Havva, aralarında büyük bir umman duruyordu.
Herşey kopmuş ayrılmış aslında. Bir Havva kalmış Adem'e, arı duru yekta. Gülün adıyla varlığı arasına mesafe girmediği, dünyanın o en saf zamanında . Aşk sadece aşktı. Bunca bulanmışlıkla daha karşılaşmamıştı. Havva varlığında ne kadarsa yokluğundada okadarda. Ve Adem anladı ki cennette bile Havva'ya doyamamıştı. Değilse, geride söylenecek bukadar çok söz kalırmıydı.
Adem bu kez Havva'ya seslendi.
Dedi: Ey ismimin bütün harfleri, ey benim benliğim, benliğimin seni.
İçimde tecelli bulan latif esmasınca, her anımın şimdisi. her gecikmişliğimin telafisi.
Arttır kelimelerimi. Göster yüzünü, cennetlik et beni.
Dünyanın son gününe değin yaşasam, bambaşka bir gözle görmüşlüğüm görülmüşlüğüm.
Çünkü cennette gördüğüm görüldüğüm.
Gençliğini gördüğüm, gençliğine görüldüğüm.
Bir esenlik bahçesinde zorlamışlığım zorlanmışlığım. sınadığım sınandığım.
Sınavım. Kaybım. kaybımda kazancım.
.............................
Bu nednele yeri hiç kimseyle dolmayacak olan ve yerimi doldurmayacak olanım.
Etin etimden ve kemiğin kemiğimden. Ay ışığında oku harflerimi, ay ışığında yaz nameni. Senden önce öleyim ki ölümden korkma. Benden evvel öl ki ölümden korkmayım.
Öyleyse dirimim gibi ölümümde de arkadaşım.
Ey benim yaradılışım, yolunu kaybetmiş yol arkadaşım.
Kimin bağrında ki kemikten yaratılmışsan ona gel. Eksik parçamı arar gibi seni arıyorum ben. Send ebeni ara. Boşluğunu doldur , eksiğini tamamla.
Dünya dediğin bir kaza ertesi. Aç kapılarını. Elinle koymuş gibi bıraktığın yerde bul beni. Gel neredeysen. Cennet olsun yeniden.
la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu
24 Ağustos 2009 Pazartesi
......... havva.......
Adem de güçlü ve güzeldi.
Yapılı ama narindi. Zarif fakat heybetliydi. İnce ama derindi.
Toprağı dünyadan suyu cennettendi. Bu yüzden gölgesi vardı. Farklıydı yani. cennet sakinlerine göre bambaşka bir güzelliklle güzeldi. demem o ki, cennetin cemi cümlesi ondan daha güzelinin olmayacağından neredeyse emindi.
Ta ki Havva yaratılıncaya kadar.
Ne zaman ki bir şelale suyunun havuzunda Havva'nın kelimesi vucut buldu, cennet ehlinin güzelliğe dair bütün bilgisi baştan sona bozuldu.
O göründüğünde sadece Adem'in değil, konuşkan hüthüt kuşunun bile dili tutuldu. Havva'nın ilk görünüşünün neticesi, herşeyin üzerine sinen ani bir suskunluktu. AMA sonrasında bir seyir lugatçesinde toplandı Havva'ya ilişkin cennet kelimeleri. Adem bakakalmışken, bütün bir cennet de onu seyre durdu.
Fakat nedense melekleri, Adem'in yaradılış haberini aldıkları günküne benzer bir huzursuzluk sezgisi sardı. Havva'ya bakışları bakışa eklenirken cümleleri de AMA'larla bölündü. Çünkü Havva AMA'lar olmadan, düz bir cümleye sığmıyordu.
Havva sadece güzel değildi.
Aynı zamanda tatlıydı, sevimliydi.
Sıcak, canayakın ve gönüldendi.
Boyu boyuna uygun Adem'in, endamı endamına.
AMA sanki teni onunkinden daha parlak, gözleri, bakışları daha gizemliydi. Ve sanki daha çetrefildi. Ve bu çetrefil açık değil gizliydi. Zahirde değil içteydi. Her halde Havva aynı anda çok şeydi. Ve ona ilk bakışla son bakış birbirinin aynı değildi.
Duruydu ilk bakışta. Yalın. Işıltılı. Akıcı. Sanki sudan yaratılmıştı ve meylinde güneş ışığı oynaşan sular gibi berraktı. AMA her an değişiyordu. Bir kararda durmuyor, iki bakış arasında halden hale giriyordu. Karanlıkları, uçurumları, ırmakları vardı. İşten değildi gölgesine düşenin yitip gitmesi. AMA yitip gideni bulup çıkaracak olan da yine Havva'nın eliydi.
Çiçek gibiydi Havva.
AMA hayır! Çiçek fazla masum kalırdı bu güzelliğin tanımı babında. Onu bir çiçek güzeliğine indirgeyecekler için yanılgıydı sadece. Havva aynı anda hem çiçek hem zehir gibiydi.Bir vadi rüzgarının uçurumundaki sesi dinler gibi, o sesin kendisi gibi ürperticiydi.
Hem tehlikeliydi hem tehlikedeydi. hem suç ortağıydı Havva hem suçun teşvikcisi hemde suçun ta kendisi.
Her türlü hiddet doğuracak denli sebepti. AMA aynı hiddeti teskin e decek denli de güzeldi. Çünkü Havva saf güzellikti ve güzellik hiddeti durduracak yegane şeydi.
Saf güzelliğin haberi Havva'daydı. ona birkez bakanın, hiç bilmese de bir Yaratıcı'nın va rlığına inanması kaçınılmazdı. o kadar güzeldi ki bu yaratılmışların en yenisi,meleklerin de sukun bulması gecikmedi. Onlar da afiyet bağına muhteşem bir süs gibi inen bu güzelliğin seyrine bıraktılar kendilerini...
la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu
Yapılı ama narindi. Zarif fakat heybetliydi. İnce ama derindi.
Toprağı dünyadan suyu cennettendi. Bu yüzden gölgesi vardı. Farklıydı yani. cennet sakinlerine göre bambaşka bir güzelliklle güzeldi. demem o ki, cennetin cemi cümlesi ondan daha güzelinin olmayacağından neredeyse emindi.
Ta ki Havva yaratılıncaya kadar.
Ne zaman ki bir şelale suyunun havuzunda Havva'nın kelimesi vucut buldu, cennet ehlinin güzelliğe dair bütün bilgisi baştan sona bozuldu.
O göründüğünde sadece Adem'in değil, konuşkan hüthüt kuşunun bile dili tutuldu. Havva'nın ilk görünüşünün neticesi, herşeyin üzerine sinen ani bir suskunluktu. AMA sonrasında bir seyir lugatçesinde toplandı Havva'ya ilişkin cennet kelimeleri. Adem bakakalmışken, bütün bir cennet de onu seyre durdu.
Fakat nedense melekleri, Adem'in yaradılış haberini aldıkları günküne benzer bir huzursuzluk sezgisi sardı. Havva'ya bakışları bakışa eklenirken cümleleri de AMA'larla bölündü. Çünkü Havva AMA'lar olmadan, düz bir cümleye sığmıyordu.
Havva sadece güzel değildi.
Aynı zamanda tatlıydı, sevimliydi.
Sıcak, canayakın ve gönüldendi.
Boyu boyuna uygun Adem'in, endamı endamına.
AMA sanki teni onunkinden daha parlak, gözleri, bakışları daha gizemliydi. Ve sanki daha çetrefildi. Ve bu çetrefil açık değil gizliydi. Zahirde değil içteydi. Her halde Havva aynı anda çok şeydi. Ve ona ilk bakışla son bakış birbirinin aynı değildi.
Duruydu ilk bakışta. Yalın. Işıltılı. Akıcı. Sanki sudan yaratılmıştı ve meylinde güneş ışığı oynaşan sular gibi berraktı. AMA her an değişiyordu. Bir kararda durmuyor, iki bakış arasında halden hale giriyordu. Karanlıkları, uçurumları, ırmakları vardı. İşten değildi gölgesine düşenin yitip gitmesi. AMA yitip gideni bulup çıkaracak olan da yine Havva'nın eliydi.
Çiçek gibiydi Havva.
AMA hayır! Çiçek fazla masum kalırdı bu güzelliğin tanımı babında. Onu bir çiçek güzeliğine indirgeyecekler için yanılgıydı sadece. Havva aynı anda hem çiçek hem zehir gibiydi.Bir vadi rüzgarının uçurumundaki sesi dinler gibi, o sesin kendisi gibi ürperticiydi.
Hem tehlikeliydi hem tehlikedeydi. hem suç ortağıydı Havva hem suçun teşvikcisi hemde suçun ta kendisi.
Her türlü hiddet doğuracak denli sebepti. AMA aynı hiddeti teskin e decek denli de güzeldi. Çünkü Havva saf güzellikti ve güzellik hiddeti durduracak yegane şeydi.
Saf güzelliğin haberi Havva'daydı. ona birkez bakanın, hiç bilmese de bir Yaratıcı'nın va rlığına inanması kaçınılmazdı. o kadar güzeldi ki bu yaratılmışların en yenisi,meleklerin de sukun bulması gecikmedi. Onlar da afiyet bağına muhteşem bir süs gibi inen bu güzelliğin seyrine bıraktılar kendilerini...
la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu
.......adem.......
Ama belli ki Adem'in mahiyetini enfazla da onun yaratılışına sual eden melekler anlamıştı.
Deiler ki; Dünya bir tecelli yeridir. Görünen O değil ama O'nun isimleridir. Adem'se halifedir. Aslen değil vekaletendir. Aynen değil suretendir. Temsilendir. Mecazendir. Ama yine de O'nun içindir O'nun yerinedir.
......................................
Melekler başlarını rüzgarda dalgalanan altın başakları gibi hafifçe eğmişleridi ki soylu cümlelerin devamı geldi. Madem ki Adem halifelik için seçilmişti, ikinci cümle seçilmişliğin sebebiyle ilgiliydi:
Üstünlüğün eşyayı tanımanda. Onları birbir isimleriyle saymanda. Konuşmanda. Konuşmak ki düşünmektir, düşünmekse özgür bilinç halidir. Bildik, üstünsün . Amenna!
Meleklerin üçüncü cümlesi Adem'in hür irade tercih hakkı üzerineydi. Melekler bu cümlenin üzerinde biraz fazla durdular. Adem'e kendi mahiyetini anlatmakta ısrarlıydılar. Söze kendi mahiyetlerinin istikametinden, Adem'inse karmaşıklığından başladılar.
............................................
Dediler ki; Melek, kötülük yeteneği yok. Onların içinde uyanabilir bir kötülük bile yok. İçlerinde ne vesvesenin amansız sesi ne şüphenin gizli ateşi gezinebilir. Başkaldırmazlar. isyan nedir bilmezler. emre karşı gelmezler. Yaklaşmazşar günaha, bulaşmazlar. Masumlar, korunmuşlar. Sadece iyiler. Serapa güzellikler. Tek özellikler. Rüzgar esmekten, kuş ötmekten başkasını nasıl bilmezse; akmamak nasıl suyun elinde değilse, meleklerde güzelliğin kaynağında, yaradılış gayelerine doru akıp duruyor. Tesbih. Tahmid. Tekbir. Başka türlüsü mümkün olmadığı için, öyle oluyor.
Oysa Adem, ey güzel yolcu, sen öylemisin? hatırla nasıl yaratıldığını. Bu toprak bedene neler katılıp karıldığını, suyuna mizacına neler karıştırıldığını. Hani ruhun, hamurunun yoğurulmasına tanık tutulmuştu.
Bir yanın karanlık senin bir yanın ışık.
Bir yanın melek kanadı bir yanın şeytan ıslığı.
Bir yanın çamur beden, bir yanın kutsal ruh. Bir yanın iyiliğe açık bir yanın iyiliğe kapalı.
Tek başına ne duru iyilik, ne de saf kötülük sensin. Ne baştan ayağa cennetsin ne de tümüylşe cehennemsin. Aynı anda birbirine zıt iki şeysin. İçinde iyilik ve kötülüğü besleyip büyütecek yeteneğe aynı anda rastlayacaksın. Hataya da sevaba da aynı derecede ehliyetli olacaksın. Bir yanın yükselemeye çekecek seni bir yanın düştükçe düş diyecvek. Zirvelerler çukurlar arasında gidip geleceksin.
Ama. Bu ikilik kabahatin değil senin mahiyetin. Üstünlüğün, zayıflığın olan bu şeyde. Tepeden tırnağa çamursun Adem ilk bakışta. Toprağın topraklığına batmış gibisin. Ama bu halinle kıymetlisin. Çünkü bu halini aşabilirsin. İçindeki kutsal ruha sahip çıkabilirsin. İştye ozaman melek değil ama melekler gibisin. Ve ey Adem untma, böyle bir tartıda melek gibi olmak melek olmaktan ağır çeker. Çünkü sen o iki şey arasında özgür irade - bilinçli seçimsin.
işte ozaman,
her halinle değil ama bu halinle,
düşmenle değil yükselmenle,
esfel-i safilinle değil ahsen-i takviminle
yani insan-ı kamilinle bizden yücesin
işte o anda secdeye değersin.
sözün özü ey adem,
Baş dikmeye, isyan etmeye, hataya düşmeye senin gücün var da meleğin gücü yok. Yani bir iktidar çekimi senin insanlığını meşrulaştıran.
Seç seçebilidiğini.
Ne olmak istersen, o sensin.
la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu
Deiler ki; Dünya bir tecelli yeridir. Görünen O değil ama O'nun isimleridir. Adem'se halifedir. Aslen değil vekaletendir. Aynen değil suretendir. Temsilendir. Mecazendir. Ama yine de O'nun içindir O'nun yerinedir.
......................................
Melekler başlarını rüzgarda dalgalanan altın başakları gibi hafifçe eğmişleridi ki soylu cümlelerin devamı geldi. Madem ki Adem halifelik için seçilmişti, ikinci cümle seçilmişliğin sebebiyle ilgiliydi:
Üstünlüğün eşyayı tanımanda. Onları birbir isimleriyle saymanda. Konuşmanda. Konuşmak ki düşünmektir, düşünmekse özgür bilinç halidir. Bildik, üstünsün . Amenna!
Meleklerin üçüncü cümlesi Adem'in hür irade tercih hakkı üzerineydi. Melekler bu cümlenin üzerinde biraz fazla durdular. Adem'e kendi mahiyetini anlatmakta ısrarlıydılar. Söze kendi mahiyetlerinin istikametinden, Adem'inse karmaşıklığından başladılar.
............................................
Dediler ki; Melek, kötülük yeteneği yok. Onların içinde uyanabilir bir kötülük bile yok. İçlerinde ne vesvesenin amansız sesi ne şüphenin gizli ateşi gezinebilir. Başkaldırmazlar. isyan nedir bilmezler. emre karşı gelmezler. Yaklaşmazşar günaha, bulaşmazlar. Masumlar, korunmuşlar. Sadece iyiler. Serapa güzellikler. Tek özellikler. Rüzgar esmekten, kuş ötmekten başkasını nasıl bilmezse; akmamak nasıl suyun elinde değilse, meleklerde güzelliğin kaynağında, yaradılış gayelerine doru akıp duruyor. Tesbih. Tahmid. Tekbir. Başka türlüsü mümkün olmadığı için, öyle oluyor.
Oysa Adem, ey güzel yolcu, sen öylemisin? hatırla nasıl yaratıldığını. Bu toprak bedene neler katılıp karıldığını, suyuna mizacına neler karıştırıldığını. Hani ruhun, hamurunun yoğurulmasına tanık tutulmuştu.
Bir yanın karanlık senin bir yanın ışık.
Bir yanın melek kanadı bir yanın şeytan ıslığı.
Bir yanın çamur beden, bir yanın kutsal ruh. Bir yanın iyiliğe açık bir yanın iyiliğe kapalı.
Tek başına ne duru iyilik, ne de saf kötülük sensin. Ne baştan ayağa cennetsin ne de tümüylşe cehennemsin. Aynı anda birbirine zıt iki şeysin. İçinde iyilik ve kötülüğü besleyip büyütecek yeteneğe aynı anda rastlayacaksın. Hataya da sevaba da aynı derecede ehliyetli olacaksın. Bir yanın yükselemeye çekecek seni bir yanın düştükçe düş diyecvek. Zirvelerler çukurlar arasında gidip geleceksin.
Ama. Bu ikilik kabahatin değil senin mahiyetin. Üstünlüğün, zayıflığın olan bu şeyde. Tepeden tırnağa çamursun Adem ilk bakışta. Toprağın topraklığına batmış gibisin. Ama bu halinle kıymetlisin. Çünkü bu halini aşabilirsin. İçindeki kutsal ruha sahip çıkabilirsin. İştye ozaman melek değil ama melekler gibisin. Ve ey Adem untma, böyle bir tartıda melek gibi olmak melek olmaktan ağır çeker. Çünkü sen o iki şey arasında özgür irade - bilinçli seçimsin.
işte ozaman,
her halinle değil ama bu halinle,
düşmenle değil yükselmenle,
esfel-i safilinle değil ahsen-i takviminle
yani insan-ı kamilinle bizden yücesin
işte o anda secdeye değersin.
sözün özü ey adem,
Baş dikmeye, isyan etmeye, hataya düşmeye senin gücün var da meleğin gücü yok. Yani bir iktidar çekimi senin insanlığını meşrulaştıran.
Seç seçebilidiğini.
Ne olmak istersen, o sensin.
la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu
14 Temmuz 2009 Salı
aşkname
Bütün iyi dilekler ve selamlardan sonra...
Dilenciden sultana, köleden efendiye
Hanım hey!
Sen ki muhabet gülistanıma revnak bağışlayanım, efendimsin,
Ayrılığından dolayı yardım dilenmeye takatım yok senden, kapında kendini kaybedenlere gıptayla geçen ömrümde bir takate de ihityacım kalmadı artık. Sevgili eşiğinde ölene değil sağ kalana şaşmak gerekir, der bir bilge ama ben senden uzakta,aşkınla hasta ama aşk sayesinde sıhhatteyim.Araya bunca yılın hasreti girmişken birgün seni görmeye dayanabilir miyim bilemem, ama her sabah seni görüyor ve yüzünden aldığı güzelik ile insan için çıkıyor diye güneşe, eşiğini döne dolaşa senden nur çalıyor diye her akşam mehtaba bakıyorum, bilesin.''Bu gün nasılsın ey kainatın başı dönmüş yıldızı?'' diyorum ona, hasbihal ediyorum,; '' Ne haldedir sevgilim, hoşmudur, safaca mıdır istanbullar sultanı bu gün?'' diye tekrar soruyorum. ''Hiç benim bulunduğum yerden daha kederli bir aleme doğdun mu sen; hiç aşkta altüst olmuş bencileyinbir firkatzade üzerine parladın mı? '' diye sitem ediyorum bazen... Velhasıl günlerce ve gecelerce güneşlere ve aylara durmadan ve dinlenmeden seni soruyorum, hala bir haberini alamayışımı şikayetle söylüyor, anlatıyorum. Senin beni unutma ihtimalini hatırlayıp çıldırıyorum bazı günler ve bazı geceleryüzünü eskisi gibi hayal edemeyeceğimden korkup kahroluyorum. Sonra tevbeler ediyorum. Seni unutma ihtimalini düşündüğüm için.
aşkname-İSKENDER Pala
Dilenciden sultana, köleden efendiye
Hanım hey!
Sen ki muhabet gülistanıma revnak bağışlayanım, efendimsin,
Ayrılığından dolayı yardım dilenmeye takatım yok senden, kapında kendini kaybedenlere gıptayla geçen ömrümde bir takate de ihityacım kalmadı artık. Sevgili eşiğinde ölene değil sağ kalana şaşmak gerekir, der bir bilge ama ben senden uzakta,aşkınla hasta ama aşk sayesinde sıhhatteyim.Araya bunca yılın hasreti girmişken birgün seni görmeye dayanabilir miyim bilemem, ama her sabah seni görüyor ve yüzünden aldığı güzelik ile insan için çıkıyor diye güneşe, eşiğini döne dolaşa senden nur çalıyor diye her akşam mehtaba bakıyorum, bilesin.''Bu gün nasılsın ey kainatın başı dönmüş yıldızı?'' diyorum ona, hasbihal ediyorum,; '' Ne haldedir sevgilim, hoşmudur, safaca mıdır istanbullar sultanı bu gün?'' diye tekrar soruyorum. ''Hiç benim bulunduğum yerden daha kederli bir aleme doğdun mu sen; hiç aşkta altüst olmuş bencileyinbir firkatzade üzerine parladın mı? '' diye sitem ediyorum bazen... Velhasıl günlerce ve gecelerce güneşlere ve aylara durmadan ve dinlenmeden seni soruyorum, hala bir haberini alamayışımı şikayetle söylüyor, anlatıyorum. Senin beni unutma ihtimalini hatırlayıp çıldırıyorum bazı günler ve bazı geceleryüzünü eskisi gibi hayal edemeyeceğimden korkup kahroluyorum. Sonra tevbeler ediyorum. Seni unutma ihtimalini düşündüğüm için.
aşkname-İSKENDER Pala
4 Haziran 2009 Perşembe
sırat-ı mustakim
Sırat-ı mustakim iki zıt ahlakın tam orta noktasıdır. Saçıp savurmayla cimriliğin tam ortasında bulunan cömertlik, korkaklıkla tedbirsizlik atılganlık arasında cesaret, eli sıkı olmakla israf arasında cesaret, kibirlilikle aşağılık oluş arasında tevazu, şehvet düşkünlüğüyle bu anlamda duygusuzluk arasında iffet, sırat-ı mustakim yani orta yolu ifade etmektedir.
ahiret kitabı-İMAM-I Gazali
ahiret kitabı-İMAM-I Gazali
......ikinci ekmek......
Ama laf karın doyurmuyor. İnsanın ekmeğe ihtiyacı oluyor, hem de bir değil iki somun ekmeğe. Birini cebine atcaksın birini de ağzına. Ekmek alabilmek için ekmek gerekli, ne demek itediğimi anlıyormusun, birinici ekmeğin yoksa ikincisini elde etmen de boş bir hayal olur.
timbuktu-PAUL Auster
timbuktu-PAUL Auster
29 Nisan 2009 Çarşamba
''Allah [ben] kuluna kafi değil mi'' yoksa? [zümre 36]
Allah bana kafi değil mi ki? Ben gıybet etmekten vazgeçmek için allah'ın bir kulunun yanımda olmasını bekliyorum. oysa, kulu yanıda olmasa da, Rabbi benim yanımda. Kulu duymasa da, allah beni duymaya yeter. Kulu bilmese de Allah ne söylediğimi, ne sakladığımı, neye niyetlendiğimi bilmeye yeter. Çekinmek için Allah bana yetmiyor mu yoksa? Kulu ortalıkta yokken de, kulu duymazken de, kulu bilmezken de, kulu karşı çıkmazken de, kulu itiraz etmezken de kulunun hatrını sayan Rabbimin heryanımda olması, beni duyması, bei bilmesi, beni görmesi, bana karşı çıkması, benden hoşnutsuz olması bana yetmez mi?
Çekindiğim kim? kime karşı sorumlu biliyorum kendimi? 'sorumluluk bilinci''min, yani ''takva''mın ekseni yaratılmışlar mı, Yaratan mı? Kendimi halka göre mi çekidüzene sokuyorum, Hakka göre mi?
Senai DEMİRCİ- sözyangını
Çekindiğim kim? kime karşı sorumlu biliyorum kendimi? 'sorumluluk bilinci''min, yani ''takva''mın ekseni yaratılmışlar mı, Yaratan mı? Kendimi halka göre mi çekidüzene sokuyorum, Hakka göre mi?
Senai DEMİRCİ- sözyangını
6 Nisan 2009 Pazartesi
dostum
Dostum ben göründüğüm gibi değilim. Görüntü kuşandığım bir giysidir ancak- beni senin kuşkularından ve kendi ihmallerimden koruyacak dikkatle dokunmuş bir giysi.
İçimdeki ''ben'' sessizlik konağında oturur ve sonsuza kadar orada kalacak, anlaşılmaz ve yaklaşılmaz.
Ne söylediklerime ne de yaptıklarıma inanmanı isterim çünkü sözlerim senin kendi düşüncelerinden ve işlerim gerçekleştirilen kendi umutlarından başka bir şey değildir.
Sen, ''Rüzgar, doğuya doğru esecek'', dediğinde, ben, ''Evet, doğru esecek,'' diyeceğim; çünkü aklımın rüzgarında değil de denizde kaldığını bilmeni istemem.
Ne sen benim denizci düşüncelerimi anlayabilirsin, ne de be seni anlarım. Denizde tek başıma olmak isterim.
Seninle gün olan, dostum, benimle gecedir; tepelerin üstünde dans eden öğle vakti ve vadileri aşan mor gölge hakkında konuştuğum zaman bile; çünkü sen ne benim karanlığımın şarkılarını işitebilirsin, ne de yıldızlara karşı çırptığım kanatlarımı görebilirsin- ve ben de senin işitmeni ve görmeni hiç istemem . Geceyle yalnız olmak isterim.
Sen kendi Cennetine çıkarken ben kendi cehennemime düşerim- sen köprüsüz uçurumun karşısından bana, ''eşim, yoldaşım'' diye seslendiğin zaman da sana karşıdan, ''yoldaşım, eşim'' diye seslenirim- çünkü Cehennemimi görmeni istemem. Alev senin görünümünü yakmak ve duman burun deliklerini doldurmak ister. Ve ben Cehennemimi senin oraya gelmeni istemeyecek kadar çok severim. Cehennemde tek başıma kalmak isterim.
Sen, Gerçek'i, Güzellik'i ve Doğruluk'u seversin; ve ben senin hatırın için bunları sevmenin iyi ve uygun olduğunu söylerim. Fakat içimden senin sevgine gülerim. Yine de gülüşümü görmeni istemem. Tek başıma gülmek isterim.
Dostum, sen iyisin, dikkatlisin, akıllısın; hatta sen mükemmelsin- ve ben de seninle akıllıca ve dikkatli konuşurum. Ve ben yine de deliyim. Fakat deliliğimi gizlerim. Tek başıma deli olmak isterim.
Dostum, sen benim dostum değilsin, fakat bunu sana nasıl anlatacağım? Benim yolum senin yolun değil, yine de, birlikte, elele yürüyoruz.
HALİL Cibran-deli
İçimdeki ''ben'' sessizlik konağında oturur ve sonsuza kadar orada kalacak, anlaşılmaz ve yaklaşılmaz.
Ne söylediklerime ne de yaptıklarıma inanmanı isterim çünkü sözlerim senin kendi düşüncelerinden ve işlerim gerçekleştirilen kendi umutlarından başka bir şey değildir.
Sen, ''Rüzgar, doğuya doğru esecek'', dediğinde, ben, ''Evet, doğru esecek,'' diyeceğim; çünkü aklımın rüzgarında değil de denizde kaldığını bilmeni istemem.
Ne sen benim denizci düşüncelerimi anlayabilirsin, ne de be seni anlarım. Denizde tek başıma olmak isterim.
Seninle gün olan, dostum, benimle gecedir; tepelerin üstünde dans eden öğle vakti ve vadileri aşan mor gölge hakkında konuştuğum zaman bile; çünkü sen ne benim karanlığımın şarkılarını işitebilirsin, ne de yıldızlara karşı çırptığım kanatlarımı görebilirsin- ve ben de senin işitmeni ve görmeni hiç istemem . Geceyle yalnız olmak isterim.
Sen kendi Cennetine çıkarken ben kendi cehennemime düşerim- sen köprüsüz uçurumun karşısından bana, ''eşim, yoldaşım'' diye seslendiğin zaman da sana karşıdan, ''yoldaşım, eşim'' diye seslenirim- çünkü Cehennemimi görmeni istemem. Alev senin görünümünü yakmak ve duman burun deliklerini doldurmak ister. Ve ben Cehennemimi senin oraya gelmeni istemeyecek kadar çok severim. Cehennemde tek başıma kalmak isterim.
Sen, Gerçek'i, Güzellik'i ve Doğruluk'u seversin; ve ben senin hatırın için bunları sevmenin iyi ve uygun olduğunu söylerim. Fakat içimden senin sevgine gülerim. Yine de gülüşümü görmeni istemem. Tek başıma gülmek isterim.
Dostum, sen iyisin, dikkatlisin, akıllısın; hatta sen mükemmelsin- ve ben de seninle akıllıca ve dikkatli konuşurum. Ve ben yine de deliyim. Fakat deliliğimi gizlerim. Tek başıma deli olmak isterim.
Dostum, sen benim dostum değilsin, fakat bunu sana nasıl anlatacağım? Benim yolum senin yolun değil, yine de, birlikte, elele yürüyoruz.
HALİL Cibran-deli
nasıl delirdiğim sordun....
Nasıl deiridğimi soruyorsun. Şöyle oldu; Tanrıların çoğu daha doğmadan çok uzun zaman önce bir gün, derin bir uykudan uyandım ve bütün maskelerimin- kendi yaptığım ve yedi hayatta taktığım maskelerin -çalınmış olduğunu gördüm, kalabalık sokalarda, ''Hırsızlar, hırsızlar, Tanrı'nın cezası hırsızlar,'' diye bağırarak koştum.
Erkellerle kadınlar bana güldü ve bazıları kokrup evlerine kaçtı.
Ve pazar yerine vardığım zaman bir genç bir çatıda dikilip, ''o bir deli'' diye haykırdı. O nu görmek için ykarıya baktım; güneş çıplak yüzümü ilk defa öptü. İlk defa için güneş çıplak yüzümü öptü ve ruhum güneşe karşı sevgiyle tutuştu ve bir daha maskelerimi aramadım ve kendimden geçercesine haykırdım, ''Şükürle rolsun, maskelerimi çalan hırsızlara şükürler olsun.''
İşte böyle delirdim.
Ve delirdiğimde hem özgürlüğü hem güvenliği buldum; yanlızlığın özgürlüğünü ve anlaılamzlığın güvenliğini, bizi anlayanlar bizden birşeyler tutsak ederler çünkü.
Fakat güvenliğimle çok böbürlenmeyeceğim. Zindandaki bir hırsız bile başka bir hırsızdan güvendedir.
Halil CİBRAN-deli
Erkellerle kadınlar bana güldü ve bazıları kokrup evlerine kaçtı.
Ve pazar yerine vardığım zaman bir genç bir çatıda dikilip, ''o bir deli'' diye haykırdı. O nu görmek için ykarıya baktım; güneş çıplak yüzümü ilk defa öptü. İlk defa için güneş çıplak yüzümü öptü ve ruhum güneşe karşı sevgiyle tutuştu ve bir daha maskelerimi aramadım ve kendimden geçercesine haykırdım, ''Şükürle rolsun, maskelerimi çalan hırsızlara şükürler olsun.''
İşte böyle delirdim.
Ve delirdiğimde hem özgürlüğü hem güvenliği buldum; yanlızlığın özgürlüğünü ve anlaılamzlığın güvenliğini, bizi anlayanlar bizden birşeyler tutsak ederler çünkü.
Fakat güvenliğimle çok böbürlenmeyeceğim. Zindandaki bir hırsız bile başka bir hırsızdan güvendedir.
Halil CİBRAN-deli
2 Nisan 2009 Perşembe
üçüncü dünya ülkesi olmak demek...
Üçüncü dünya ülkesi olamak demek, insan hayatının gündelik gereksinmelerinin ötesinde daha üstün bir anlamı yokmuş gibi yaşanması demek. Tarihin kaderci bir bakış açısıyla değerlendirilmesi, ahlak ve dolayısıyla ekonomik düzelmenin mümkün olmadığı duygusunun yerleşikliği, kaderin anlaşılamaz ve denetlenemez tarihi güçlerin bir oyunu olduğunun sürgit vurgulanmasıdır.
Alev Alatlı GOGOL'un İZİNDE-1. KİTAP
Alev Alatlı GOGOL'un İZİNDE-1. KİTAP
16 Mart 2009 Pazartesi
hikaye
“Bir genç, mahallesinden bir kızı sevmişti. Sonra yolları ayrıldı ve genç gurbete gitmek zorunda kaldı. Aradan uzun yıllar geçti, içindeki aşktan zerre miktar eksilme olmadı. Geri dönebildiğinde sevgilisi ona sitem etmiş ve şöyle demişti.
- A gönlüme hükmeden!.. Bunca yıl geçti, yolunu gözledim. Ne birhaber, ne bir mektup?!... Meğer ne kadar vefasızmışsın?!...
Hakiki aşık başını yere eğdi, gözlerinden yaşlar boşandığı sırada cevap verdi:
- Ey Sevgili! Yüzünü görmek benim için uğruna ölünecek bir hasret iken, o şerefi postacıya mı bağışlasaydım?!...”
iskender pala
- A gönlüme hükmeden!.. Bunca yıl geçti, yolunu gözledim. Ne birhaber, ne bir mektup?!... Meğer ne kadar vefasızmışsın?!...
Hakiki aşık başını yere eğdi, gözlerinden yaşlar boşandığı sırada cevap verdi:
- Ey Sevgili! Yüzünü görmek benim için uğruna ölünecek bir hasret iken, o şerefi postacıya mı bağışlasaydım?!...”
iskender pala
7 Ocak 2009 Çarşamba
yakalanan isa
-Müthiş akıllı bir ruh, yok etmeye ve yokolmaya kadir bir 0ruh, çölde seninle konuşmuş(incilde anlatıldığına göre; isa, vaftiz edildikten sonra çölde , kırk gün kırk gece oruç tutup dua etmiş. açlığını duyduğuzaman şeytan gelmiş ve isa'ya; ''Tanrının oğlu isen buradki taşları ekmek haline getir ve açlığını gider'' demiş. İsa da ''kitaplarda, sadece ekmekle yaşanmaz yazılıdır'' demiş. Şeytan isayı kutsal şehre götürüp bir kilisenin enb yüksek kluılesine çıkarmış. ''tanrının oğlu isen kendini aşağı at'' demiş. ''çünkü kitaplar, böyle birşey olunca meleklerin kollarını uzatarak seni tutacaklarını yazıyor''. isa '' tanrıyı denemeye kalkma'' cümlesiyle ikinci tuzağıda reddetmiş. Şeytan bu sefer onu yüksek bir dağa götürmüş. yukarıdan aşağıya seilmiş dünyayı göstererek, ''bana secde edersen hepsi senin olur'' demiş. sadece tanrının önünde secde edileceğini söyleyerek şeytana kendisini rahat bırakmasını emretmiş)
kitaplarımıza göre seni doğru yoldan çıkarmaya çalışmış. Aslı var mı bunun? Kabul etmediğin ve kitapların, ' 'hak yoldan çıkarma'' diye adlandırdığı o üç sorudan daha özlü ne olabilir? Aslında dünyayı kökünden sarsacak gerçek mucize o gün, o üç sorunun sorulduğu gün olmuştu. Mucize bu soruların ortaya atılmasındaydı. sadece bir deneme, bir bir ihitimal olarak korkunç ruhun sorduğu 3 sorunun kitabımızdan tamamen silindiğini, bunları yeniden kitaplayra yazdırmak için tekrar çalışmak, hazırlıklar yapmak gerektiğini düşünelim ki, bu iş için dünyanın en akıllı, olgun insanlarıyla devlet ve kilise büyükleri, bilginler şiarler filazoflar birleşmiştir. onlara verilen konu şu; '' Düşünüp 3 soru bulun. Öyle sorular ki, üç kelimeyle üç cümleyle dünyanın ve insanların bütün geleceği söylenebilsin. yeryüzünde zeka, akıl diye bildiğimiz ne varsa birleşerek mkudretli ruhun sana çölde sorduğu üç soruya kuvvet ve derinlik bakımından benzer birşey sorabileceklerini düşünebilirmisin? Yalnız bu spruların orataya atılmasındaki mucize karşısında ölümsüz, mutlak bir zeka bulunduğuğnu gösteriyor. İnsanlık bir bütün halinde derlenerek, onun bütün ngeleceği topu topu üç soruya sığdırılıyor. Bu sorular insan tabiatının çözümlenmemiş ve tarihleşmiş çelişkilerinin 3 şeklidir. Daha önce bunu anlamak mümkün değildi, geceleğimiz karanlıktı ama şimdi, üzerinden onbeş asır geçince görüyoruz ki bu üç soruda herşey okadar önceden kararlaştırılmış, söylenmiş ve yerine gelmiş ki, buna ne birşey katılabilir nede bundan birşey eksiltilebilir. Kimin haklı olduğuına kararvermek sana düşer. Sen mi, sana sarular soran mı? Birinci soruyu hatırla.tam değilse bile anlamı aşağı yukarı şöyleydi; ''insanlar alemine gitmek istiyorsun ve eli bnoş gidiyorsun. Onlar basitlikleri ve doğuştan gelme savruklukları yüzünden bunu kavrayamayacak, hatta verdiğin sözden korkacaklar. Çünkü insan oğlunun baştan beri, hürriyetten çokl yadırgadığı başka birşey olmamıştır! Şu çıplak kızgın çöl taşlarını görüyormusun? onları ekmek yap, insanlar minnetle, uysal bir sürü halinde hem peşinden koşacak, hem de nimetlerini geri alırsın diye korkudan titreyeceklerdir. Ama sen insanları hürriyetten yoksun etmek istemedin, bu teklifi geri çevirdin; ekmek pahasına satın alınan itaatin değersiz olduğunu düşündün. ''sadece ekmekle yaşanmaz diye karşılık verdin. Ama bir gün toprak ruhu, ölümlü dünyanın yeryüzünün ekmeği sebebiyle senin sütüne yürüyecek, dövüşüp seni yenecektir. İnsanlarda; '' bu hayvanın benzeri yok, bize gökten ateş indirdi'' diye bağırıp onun peşinden koşacaklar. Biliyor musun bunu?
Yüzyıllar geçecek, insanlar akıl ve bilim ağzıyla suçu ve tabi günahı da bir yana koyarak, ayakta kalanın yanlız açlık olduğunu haykıracaklar. Bunu da biliyor musun?Sana karşı isyan bayrağı çekip tapınağını yıkanlar, o bayrağa; '' Karınlarımızı doyur, sonra bizeen erdem iste'' diye yazacaklar. tapınağının yerini yeni bir yapı, korkunç bir babil kulesialacak. Gerçi oda öteki gibi bir yanda akalacak ama, yeni kulenin yapılmasına meyan vermemek senin elindeydi. Hiç değilse insanlığı bin yıl uğraşıp didindikten sonra ıstıraplardan kurtarabilirdin. Çünkü kuleyle bin yıl uğraşıp didindikten sonra insanlar nasıl olsa bize gelecekle. Bizi gene yeraltı mağaralarımızda bulacaklar. Çünkü tkrar tekrar baskı ve eziyet göreceğiz. Bizi bulunca; '' doyurun bizi diye yalvaracaklar. Bize gökten ateş indirmeyi vaadedenler sözlerini tutmadılar.!! Ozaman kulenin yapısını biztamamlayacağız. Çünkü ancak onları doyuran yapacak bunu. Bu işi biz, hem senin adını yalandan kullanarak yapacağız,. Biz olmasak bunlar kendilerini asla asla doyuramazlar. İnsalar hür kaldıkça dünyanın bütün bilgileri ekmek sağlamaz onlara. Sonunda hürriyeti ayaklarımızın altına sererek,'köleliğe razıyız yeterki doyurun bizi'' diyecekler. Hürriyetle doyasıya dünya nimetinin bir arada olamayacağını anlayacaklar ve bunu aralarında asla paylaşmaya yanaşmayacaklar. Ondan başka ahlaksız, değersiz isyancvılar oldukları için asla hür olaöayacaklarına kanaat getirecekler. Sen onlara gökteki nimeti vaat etmişsin, ama tekrar söylüyorum; zayıf içi daima bozuk, ezelden asaleten yoksun insan oğulları gökteki nimetleriş yeryüzüne üstün tutarmı hiç? Binlerce onbinlerce kişi göklerin ekmeği uğruna senina rdından gitse bile, ölümlü dünyanın nimelerinden geçemeyen milyonlarca insan ne olacak? Yoksa sence ancak büyük güçlü olan onbinlerin değeri varda, denizde kum misali çok aciz ama genede seni sevenleri ötekilere malzeme olarakmı bırakırsın? Hayır biz ayıf ve acizlerin değerini biliriz. Kusurludur, isyancıdırlar ama, sonunda onlarda yola gelir. Bize hayran olacaklar, başlarına geçip onları ürüküten hürriyetten kurtarmaya razı olduğumuz için bize tanrı gözüyle bakacaklardır. Hür kalmaktan bu derece korkar bunlar. Bizde senin sözünle, senin adına hüküm sürdüğümüzü söyleyeceğiz. Yani tekrar aldatacağız onları, çünkü seni bir daha yanımıza yaklaştırmayacağız. Yalan söylremek zorunda olduğumuz için ıstırap duyacağız. İşte sana çölde sorulan birinci sorunun anlamı ve herşeye üstün tuutuğun hürriyet uğruna çiğpnediğin şey bu.
Halbuki bu soruda dünyanın en büyük sırrı ngizliydi. Yeryüzü nimetlerini kabuletmekle gerek tektek, gerekse toplu olarak bütün insanların ezeli bir derdini halletmiş olurdun. Başıboş kaldıkça hemen tapınacağı bir tanrı bulmak insanoğlunun en büyük kaygısıdır. Ama önünde dize gelecekleri tanrının değerinin su kaılmadık cinsten olmasınıda kesinlikle isterler, tanrının büyüklüğüne herkes kabuletmiş olmalı. Çünkü, bu zavallı yaratıkların tasası yanlız senin benim için tapınacağımız bir varlık bulmak değil, herkesin ve ille hepbirlikte, imanla, baştacı edecekleri biri,ni bulmaktır. İşte bu ortaklaşa tapınma ihtiyacı hem tektek, hem toplu olarak bütün insanların ta ilk yüzyıldan beri başlıca ıstırap konusu olmuştur. Toplu tapınma yüzünden birbirlerinin kanına girerlerdi. Kendilerine bir takım tanrıla ricad ederler, birbirlerine; '' tanrılarınızdan vazgeçin, , bizimkileri kabul edin yoksa sizide, tanrılarınızıda yok ederiz!! diye haber salarlardı. Bu kıyamete kadar böylece sürüp gidecektir.
Dünyadaki tnrıları tükeinince bu seferde putrlara tapınmaya başlayacaklardır. İnsan tabiatınınbu temel sırrını biliyordun, bilmemene imkan yoktu, fakat insanların sana kayıtsız şartsız tapınmalarını sağlayacak biricik gerçeği bu dünyanın niöetlerini twemsil eden bayrağı, göklerin uğruna reddettin. daha sonra yaptıklarında cabası. Bunlarda hep hürriyet uğrunaydı. Dedim ya sana, zavallı zavallı bir yaratık olan insanoğlunun baş derdi; kendine doğuştan bağışlanan hürriyetten sıyrılıp bunu bir an önce başkalarına devredebilmektir. Hüriiyetlerini, vicdanlarını huzura kavuşturana pekala teslimedebilirler. ekmek senin elinde emin bir zafer bayrağı olurdu, vereceğin ekmek uğruna insanlar önünde eğilirdi. gerçekten ekmek kaygısından daha önermli bir dava düşünülemez. Yanlız bir başkası ekmek verdiğin kişinin vicdanını çelerse, ozaman bu kimseinin uzattığı ekmeğe sırt çevirip vicdanını çelenin peşinden gidecektir. Bunda sen haklıydın. zira insanlar var olmasının sırrı yanlız yaşamakta değil, yaşamalarının nedenindedir. Ne için yaşadığını kesin olarak bilmeden insan yaşamayı kabul etmez, hatta dünya nimetlerine boğulsa bile kendini yok etme yoluna gider.
BU böyleyken ne oldu? sen insanların hürriyetini ellerinden alacak yerde dahada artırdın. İnsanların iyiyle kötüyü diledikleri gibi seçme hakkına pek değer vermediklerini; rahatı hatta ölümü tercih ettiklerini unuttun mu? İnsan için vicdan hürriyeti kadar çekici ama okadarda azap verici bir şey yoktur.Halbuki sen vicdan huzuruna güvenilir bir temel sağlayacak yerdeen olmayacak, kararsız , karanlık, insan gücünün üstünde bir takım şeyler peşine düştün. Bununla insanları sevmezmiş gibi hareket ettin. Hemde kim yaptı bunu? Hayatını onların yoluna vermek için dünyaya gelen sen. İnsan hürriyetini ele geçirecek yerde artırdın, insanların iç alemine sonsuza kadar sürecek çeşitli ıstıraplar katın. Hiç bir baskının etkisinde kalmamış insan sevgisini arzuluyordun. seni içten severek çekici kuvvetine bağlanarak, kendiliklerinden, peşinden gelmelerini istedin. Eski, sert kanunlardan, insan, anlık hürriyetle, gözlerinde yanlız senin hayalinle kendi başına karar verecekti. Fakat seçme hürriyeti gibi ağır bir yük altında ezilenlerin, senin hayalini de verdiğin gerçeği de iteleyip, hatta seni bile inkara varacaklarını düşünmedin mi hiç?Sonunda gerçeğin send eolmadığını söyleyeceklerdir. Böyle olmasa çeşitli kaygılar ve çözümsğz problemler bırakarak onların endişelenip üzülmelerine sebep olmazdın.Böylece sen kendi kırallığının temelini sarstın, bunda hiç kimseye suç bulma. halbu ki sana teklif edilen bu muydu? sana başkaldıran güçsüz isyancıların vicdanlarını, hemde kendş mutlulukları için ebediyyen bağlayan, etki altında tutan üç kuvvet var; mucize, sır, otorite. Sen üçünüde teptin. Korkunç muzır kaıl ruhu seni mabedin tepesine çıkarıp, gerçek tanrı oğlu olup olmadığını öğrenmek isterken; '' kendini aşağı at diyordu, zira kitaplarda melekelrin onun yere düşmesine vakit bırakmadan onu kollarına alrak göğe çıkaracakları yazılıdır. Böylece tanrı oğlu olup olmadığını öğrenir ve tanrı babana olan inancını ispat edersin''. ama sen bu teklifi kabu etmedin, kanmadın, kendini aşağı atmadın. Şüphesiz bu, bir tanrıya yakışır, gururlu ihtişamlı bir hareketti. Ama insanlar, bu zayıf ruhlu, kendi arasında kaynaşıp duran sürü, tanrı değildir ki! kendini şağı atmak için bir adım atar gibi olsaydın, kıpırdasaydın azıcık, tanrıya karşı gelmiş olurdun. O na olan imanını kaybederdin., sonunda kurtarmaya geldiğin toprağa düşerek ölürdün. Seni iğfat etmeye çalışan zarar veren akıllı ruhun da istediği olurdu. ama tekrar söylüyorum; sana benzeyen kaç kişi çıkar? İnsanların böyle bir kötü çağrıya karşı koyabilecek güçte olduğuna bir an olsun inanabildin mi? insan tabiatı mucizeyi reddedebilir mi?Hayatın korkunç anlarına , iç alemin en önemli, , acı problemleri karşısında sadece kalpten gelen kararlarla yerinilir mi?
Evet.... sen, kahramanlığının kitaplarda kalacağını, zamanın ve yeryüzünün en uzak sınırlarına yayılacağını biliyordun. Senin peşinden giden insanların tanrıya bağlı oldukları için mucize ihtiyaçları kalmayacağını umdun. ama insnaların mucizeyi inkar eder etmez peşinde detanrıyı inkar edeceğini bilemedin; oysaki bu böyledir çünkü insan tanrıdan çok mucize arar. Üstelik mucizesiz duramayacağı için bu sefer kendisi bir takım mucizeler yaratmaya kalkar. Üfürükçüler, büyücü kocakarılar önünde dize gelir. yüz kere asi, dinsiz, yada din sapığı olsada yapar bunu. Halk''çarmıhtan inersen sen olduğuna iman getiriz'' diye haykırıp, seni alaya alırken çarmıhtan inmedin, insanların imanını mucizeye bağlamak istemedin, hür çaık bir inanç peşindeydin. Kuvvet korkusundan ezilmiş kölelerin yaltaklanıcı hayranlığını değil; hür içten gelme sevgiyi bekliyordun sen. Ama bunda bile insanlara hakettiğinden daha büyük değer vermiştin. Yaratılıştan isyancıl oldukları halde sadece köledir onlar. Bak ve hükmünü ver. Onbeş asır geçti; git, gör onları. Şu kendine kadar yüceltiklerinin halini gör.Yemin ederim insan seninbildiğinden çak daha zayıf, basit bir yaratıktır. senin yaptığını yapabilirmi? Elinden gelebilir mi? Ona bukadsar değer vermekle, hiç acımazmış gibi gücünün üstünde çaba istedin ondan. Bunu sen, insanları canından fazla seven sen yaptın. daha az değer verseydin, onlardan isteklerin de daha az olurdu.görev yükünü hafifletmekle sevgin onlara daha yakınlaşırdı.
İnsanoğlu zayıf ve alçaktır. Varsın heryerde bize başkaldırıp isyanlarıyla övünsün. Tşakınlığının sonunda nasıls ahesap verecektir. Bunlar da tapınakları yıkarak dünyayı kana boğacaklar, sonunda akılsız çocuklar ne derece yetersiz birer isyancı olduklarını, hiçbir sonuç eld eedemeyeceklerini anlayacaklardır. ahmakça gözyaşları dökerek, yaratanın onları asi olarak alay için yarattığını da kabul edecekler. .............. Görüyorsun ya insanların bu günkü kaderi sadece huzursuzluk , endişe ve bedbahtlıktan örülmüş. hemde bunlar, hürriyetleri uğruna senin çektiklerinden sonra oluyor!
Büyük peygamberin hayalleri, rumuzlu tasvirleri arasında ölümden sonra ilk dirilmeyi gören şahitlerden bahsediliyor, her kabileden onikşerbin kişiymiş bunlar. Bu kadar çok olduklarına göre, onlarda tanrılar gibi yaratıklar olsa gerek. Madem ki onlarda senin çektiğini çektiler,; yıllarca kupokuru çölde sadece çekirgeyle, bitki kökleriyle besslenerek yaşadılar; sende buhür sevgi çocuklarıyla, senin adına yaptıkları olağan üstü fedakarlıklarıyla, övünebilirsin. Ama şunu unutma ki onlar topu topu bir kaç bin kişi ve Tanrıya yakın insanlardı. Ya geri kalanlar? Öteki, zayıf insanlar güçlü insanların çektikleini çekmedilerse suçlumu sayılacaklar?
Zayıf bir ruh tabiatın imkan verdiğinden daha ağır bir yükü kaldıramıyorsa ne yapsın? Senin yanlız seçme kimseler, sadece onlar için geldiğin doğrumuydu? Doğruysa bu, bizim alnlayamadığımız bir sırrı kabul etmek gerekiyordu. Sırrı kabul edincede insanlara haklı olarak bu yolda söz ettik. Ne kalbin serbestçe kararının, ne sevginin önemli olmadığını, gerekirse vicdanın sesini körelterek itaat edecekleri sırrın ne olduğunu öğrettik onlara. Böyle yaptık işte senin eserine başka şekil vererek, mucize sır ve otorite temeline dayandırdık. İnsanlar birçok örnekte görüldüğüne göre, onlara azap vermekten başka işe yaramayan yükün yüklerinden kalkmasına sevbindiler, rahat nefes alabildiler. Böyle yapmakta, bunlarıo öretmekte haklı değilmiydik, söyle? İnsanların aczini kabul ederek, yaradılış zaaflarını, hatta günahlarıonı hoşgörülülükle karşılayarak yüklerini hafifletmekle onlara sevgimizi göstermedikmi? Şimdi buraya gelip bize ne diye engel olmaya çalışıyorsun? Derin, içli bakışını üzerime dikmiş nediye yanık yanık seyrediyorsun beni? Hadi darıl banaa, senin sevgini istemiyorum, çünükü ben de sevmiyorum seni. Bunu ne diye saklayayım? Kiminle konuştuğumu bilmiyormuyum sanki? Sende sana söylyeceklerimi biliyordun, bunu gözlerinden okuyorum. Sırrımızı nasıl saklarım senden? Bunu illa ağızımdan duymak istiyorsan hay hay, dinle;
Biz seninle değil omnunlayız, sırrımız bu işte! hem çoktandır, sekizyiz yıldır seni bırakıp ondan yana olduk. Tam sekiz yüzyıl önce sana dünyanıon bütün kırallıklarını göstermiş, bağışlamak istemişti; bu nimetleri nefretle teptin. Biz aldık onları. Roma ile Sezar kılıcını onun elinden kabul edince kendimizi yeryüzünün tek hakanı ilan ettik. Gerçi eserimizi henüz tamamlayamadık ama, suç kimde? Evet, eserimizin başlangıcındayız, ama başladık ya!... Tamamlanmasına daha çok var, toprak ana çok çekecek daha, gene de biz gayemize ulaşacağız; dünyanın hakimi olacak, sonrada bütün dünyanın mutluluğunu düşüneceğiz.Halbuki sen, sezar kılıcını daha ozaman alabilirdin. Niçin teptin o son bağışı? Kudretli Ruhun sonuncu ödülünü kabul etseydin, insanları yeryüzünde bütün aradıklarına kavuştururdun. Onlara; tapınacak, vicdanlarına bekcilik edecek, hepsini ahenkli, barışsever karıncalar gibi birbirine bağlı bir kitle haline getirecek bir varlık sağlamış oacaktın. İnsanların üçüncü ve son derdi, evrensel birleşme ihtiyacıdır. Öteden beri yeryüzünde toplu olarak yaşama çabası içerisindeydiler. Tarihleri büyük olan birçok millet gelip geçti.Ama hepsi büyüklükleri ölçüsüne bahtsız oldular. Çünkü insnaların evrensel birleşme ihtiyacını diğer milletler arasında en çok onlar duydular. Bütün dünyayaı elde etmek isteğiyle yeryüzünden kasırgas gibi gelip geçen timur, Cengiz Han gibi büyük fatihler belkide bilmeden hep insanların o yenilmez evrensel birleşme ihtiyacına cavap vermişlerdir. Sen de sezar hükümranlığını eline alarak evrensel bir kurallık kurar, dünyayı huzura kavuştururdun, çünkü insanlara vicdanların ı ve ekmeklerini elinde tutanlardan başka kim hükmedebilir??? Böylece sezar kılıcı bizm elimize geçti; sonrada seni reddederek ötekinin peşindengittik.Ama akıl serbestliği, ilim ve yamyamlık hegamsenin ardının alınmasına daha yüyıllar var. Zira bizi hesaba katmadan babil kulesini yükseltmeye başlayan insanın son yapacağı yamyamlıktır. Ozaman karşımızda yerlerde sürünerek ayaklarımızı yalayan, kanlı gözyaşı döken bir hayvan göreceğiz. Hayvanın sırtına binerek, üzerinde ''sır'' yazılı kupayı havaya kaldıracağız, ancak insanlar ozaman huzura, mulululğa kavuşacak.
Sen seçeneklerinle övünebilirsin ama topu topu birtek sınıfa sahip olduğunu unutma! Biz ise herkesind erdine deva bulacağız. Seçtiğin, seçilmeye layık, güçlü kimselerden çoğu beklemekten yoruldular; ruhlarının, kalplerinin bütün güç ve ateşini başka alanlara verdiler. Sonunda sana isyan bayrağı acakları kesin. Bu bayrağı sen onlara kendi elinle verdin. Bizde ise herkes mutlu olacak, bağışladığın hürriyet havasında heryerde yaptıkları gibi ne edecek, ne birbirlerne kıyacaklar. Evet, ancak hürriyetlerini ellerimize teslim ederek göstrdiğimiz yoldan gidince tam manasıyla hür olacaklarına inandırcağız onları. Peki, haklımıyız yoksa yalanmı söylüyoruz? Verdiğin hürriyetin onları nasıl bir köleliğe, şaşkınlığa götürdüğünü hatırlayıncahaklı olduğumuza inanacaklar. Hürriyet, fikir sebestliği ve ilim onları öyle içinden çıkılmaz bir hale sokacak, öyle akılermez sırlarla karşı karşıya bırakacak ki, isyancı ve haşin olanlar kendi kendilerini yok edecek; gene asi ve güçsüz olan başkaları birbilerine kıyacaklardı.
Sağ kalan üçüncüler, aciz ve bahtsızlar, ayağımıza gelip; '' evet halısınız, onun sırrı ynlız sizin elinizde; size döndük, bizi kendimizden koruyun'' diyecekler. Ekmeği elimizden alırken, şüphesiz bununkendi el emekleri olduğunu,bizim mucize falan yaratmdan, taşları ekmek yapmadan sadece onlardan aldığımızı gene onlşara dağıttığımızı görecekler. Nşeleri, ekmeğe kavuşmalarından çok, bunu elimizden almalarından doğacak. Çünkü bundan önce ellerindeki ekmek taş haline gelirken, bize sıındıktan sonra taşların ekmek olduğunu hatıralarında tutacaklar. Kayıtsız şartız itaat etmenin gerçek değerini çok, çok iyi anlayacaklar. Ama bunu alayana kadar inanlar bedbahtlıktn kurtualamayacaklar. Bunun da en büyük nedeni kim? söylesene?
Sürüyü kim parçlayıp bilinmez yollara sürdü? Ama sürü gene toparlanıp uslanıp, hemde son olarak artık. Ozaman biz onlara, yaradılışlarınagöre, yani zayıf yaratıkların kaldırabileceği sakin, kendi halinde bir mutluluk bağışlayacağız. Gurudan vaz geçirceğiz onları. sen, paye vermekle gururu öğrettin onlara. Aciz, güçsüz çocuklar olduklarını ama en tatlı mutluluğunda çocuk mutluluğu olduğunu ıspat edeceğiz. O zaman tembelleşip, tıpkı korku içinde ana tavuğun kanatları altına üşüşen civcivler gibi bize sokulacaklar. Milyarlık bi sürü il başedebileceğimiz için kudretimize, zekamıza haranlık duyarak bizimle övünecekler. Akıllaırnı yitirecek derecede hiddetimizden korkarak çocuklar ve ya kadnlar gibi sulu gözlü olacaklar. Bir işaretimizle gözyaşlarından neşeye, gülmeye, temiz bir sveince ve mutluluk dolu ocuk şarkılarına geçecekler. Çalıştıracağız onları, ama işten arta kalan zamanlarını çocuk oyunlarına benzeyen şarkılar, korolar ve masumk rakslarla dolduracağız. Hatta günah işlemelerine de izin vereceğiz. Zayıf ve acizdirler, günah işlemelerine izin vereceğimiz için çocukça sevecekler bizi iznimizle işlenen bütün günahların bağışlanacağını; onları sevdeğimiz için buna göz yumarak günahlarının cezasını üzerimize aldığımıız söyleyeceğiz. Alacağız da. Onlar da tanrıya karşı günahlarının sorumluluğunu yüklendiğimiz için velinimet gibi bakacak, tapacaklar bize. Bizden gizli hiçbirşeyleri olmayacak.
Kadınlarıyla, metresleriyle yaşamaya, çocuk yapıp yapmamalarına hep bize gösterdikleri itaate göre ya izin verecek, ya da yasak edeceğiz. Sözümüze seve seve, candan gönülden inanacaklardır. En koyu vicdan sırlarını, herşeyi, herşyi, bize taşıyacaklar, bizde hepsine yol göstereceğiz. Kararlaarımı sevinçle kabul edecekler çünkü bu şekil onları, bu günkü şahsi serbest karra verme azabından kurtaracak. Böylece başlarında onları idare eden birkaç bin yüz kişinin dışında kalan milyonlarca insan mutlu olacak. Yanlız sırların koruyucusu bizler bedbaht olacağız. Yeni doğmuş milyarlı mutlu bir kuşağın yanında iyilikle kötülüğü bilmek uğursuzluğuna uğramış yüzbin bahtsız bulunacak. bu yüzbin senin uğruna sessizce, belirsizce sönüp gidecek. Üstelik öbür dünyadada kaderleri yanlızca ölüm olacak. Biz, iyiliklerini düşünerek sırlarımıız saklamaya devam edeceğiz. Gökte alacakları ölümsüz mükafatlardan söz açarak avutacağız onları. Ama ölümden ötesind ebirşey varsa bile bunun onlar gibiler için olmadığını da elbette biliyoruz. Bazı söylenti ve kehanetlere göre; sen yeryüzüne gelip zaferler kazanacaksın. Başı dik, gücü yerinde müritlerinle birlikte gelecekmişsin. O zaman, onlar yanlız kendilerini selamete .ıkardılar, biz hepsini kurtardık diyeceğiz.
Söylentilere göre; hayvana binmiş, elleirinde sırrı tutan zina eden kadını, isyn eden acizler alaşağı edip erguvan örtülerin parçalayacaklar, pis gövdesini çıplaklatıracaklarmış. O zaman benmilyonlarca mutlu, günah bilmez kulu göstereceğim sana. Saadeleri uğruna günahlaırnı kabullenen biziz. Senin karşına çıkarak; '' elinden gelirse, cesaretin varsa, suçla bizi!'' diyeceğiz.Bil ki, senden korktuğum yok. Bil ki, ben de çöld ekaldım, çekirgelerle, bitki kökleriyle beslendim, insanlara bağışladığın hüriyeti bende kutsadım, ben de '' sayı doldurmak için'' güçlü yakınlarının saflarına katılamya hazılanıyordum. Ama sonunda ayıldım, deliliğe hizmet etmek istemedim. Döndüm ve senin eserini düzelten kitleye katıldım. Gururlu olanlardan ayrılarak, mutluluklarını sağlamak için alçak gönüllülerin yanlarına döndüm. Sana söylediklerimin hepsi gerçekleşecek ve hükümranlığımız kurulacaktır. Tekrar ediyorum; bu sürünün bize nasıl itaat ettiğini-yarından teziyok- göreceksin. İşlerimizi karıştırmaya geldiğin için yakacağım seni, onlarda ilk işaretimle ocağı beslemeye kaşacaklar. Evet, yakılmyı en çok hakeden biri varsa o da sensin. Yarın yakacağız seni.Dixi..............................
DOSTOYEVSKİ Karamozov kardeşler
kitaplarımıza göre seni doğru yoldan çıkarmaya çalışmış. Aslı var mı bunun? Kabul etmediğin ve kitapların, ' 'hak yoldan çıkarma'' diye adlandırdığı o üç sorudan daha özlü ne olabilir? Aslında dünyayı kökünden sarsacak gerçek mucize o gün, o üç sorunun sorulduğu gün olmuştu. Mucize bu soruların ortaya atılmasındaydı. sadece bir deneme, bir bir ihitimal olarak korkunç ruhun sorduğu 3 sorunun kitabımızdan tamamen silindiğini, bunları yeniden kitaplayra yazdırmak için tekrar çalışmak, hazırlıklar yapmak gerektiğini düşünelim ki, bu iş için dünyanın en akıllı, olgun insanlarıyla devlet ve kilise büyükleri, bilginler şiarler filazoflar birleşmiştir. onlara verilen konu şu; '' Düşünüp 3 soru bulun. Öyle sorular ki, üç kelimeyle üç cümleyle dünyanın ve insanların bütün geleceği söylenebilsin. yeryüzünde zeka, akıl diye bildiğimiz ne varsa birleşerek mkudretli ruhun sana çölde sorduğu üç soruya kuvvet ve derinlik bakımından benzer birşey sorabileceklerini düşünebilirmisin? Yalnız bu spruların orataya atılmasındaki mucize karşısında ölümsüz, mutlak bir zeka bulunduğuğnu gösteriyor. İnsanlık bir bütün halinde derlenerek, onun bütün ngeleceği topu topu üç soruya sığdırılıyor. Bu sorular insan tabiatının çözümlenmemiş ve tarihleşmiş çelişkilerinin 3 şeklidir. Daha önce bunu anlamak mümkün değildi, geceleğimiz karanlıktı ama şimdi, üzerinden onbeş asır geçince görüyoruz ki bu üç soruda herşey okadar önceden kararlaştırılmış, söylenmiş ve yerine gelmiş ki, buna ne birşey katılabilir nede bundan birşey eksiltilebilir. Kimin haklı olduğuına kararvermek sana düşer. Sen mi, sana sarular soran mı? Birinci soruyu hatırla.tam değilse bile anlamı aşağı yukarı şöyleydi; ''insanlar alemine gitmek istiyorsun ve eli bnoş gidiyorsun. Onlar basitlikleri ve doğuştan gelme savruklukları yüzünden bunu kavrayamayacak, hatta verdiğin sözden korkacaklar. Çünkü insan oğlunun baştan beri, hürriyetten çokl yadırgadığı başka birşey olmamıştır! Şu çıplak kızgın çöl taşlarını görüyormusun? onları ekmek yap, insanlar minnetle, uysal bir sürü halinde hem peşinden koşacak, hem de nimetlerini geri alırsın diye korkudan titreyeceklerdir. Ama sen insanları hürriyetten yoksun etmek istemedin, bu teklifi geri çevirdin; ekmek pahasına satın alınan itaatin değersiz olduğunu düşündün. ''sadece ekmekle yaşanmaz diye karşılık verdin. Ama bir gün toprak ruhu, ölümlü dünyanın yeryüzünün ekmeği sebebiyle senin sütüne yürüyecek, dövüşüp seni yenecektir. İnsanlarda; '' bu hayvanın benzeri yok, bize gökten ateş indirdi'' diye bağırıp onun peşinden koşacaklar. Biliyor musun bunu?
Yüzyıllar geçecek, insanlar akıl ve bilim ağzıyla suçu ve tabi günahı da bir yana koyarak, ayakta kalanın yanlız açlık olduğunu haykıracaklar. Bunu da biliyor musun?Sana karşı isyan bayrağı çekip tapınağını yıkanlar, o bayrağa; '' Karınlarımızı doyur, sonra bizeen erdem iste'' diye yazacaklar. tapınağının yerini yeni bir yapı, korkunç bir babil kulesialacak. Gerçi oda öteki gibi bir yanda akalacak ama, yeni kulenin yapılmasına meyan vermemek senin elindeydi. Hiç değilse insanlığı bin yıl uğraşıp didindikten sonra ıstıraplardan kurtarabilirdin. Çünkü kuleyle bin yıl uğraşıp didindikten sonra insanlar nasıl olsa bize gelecekle. Bizi gene yeraltı mağaralarımızda bulacaklar. Çünkü tkrar tekrar baskı ve eziyet göreceğiz. Bizi bulunca; '' doyurun bizi diye yalvaracaklar. Bize gökten ateş indirmeyi vaadedenler sözlerini tutmadılar.!! Ozaman kulenin yapısını biztamamlayacağız. Çünkü ancak onları doyuran yapacak bunu. Bu işi biz, hem senin adını yalandan kullanarak yapacağız,. Biz olmasak bunlar kendilerini asla asla doyuramazlar. İnsalar hür kaldıkça dünyanın bütün bilgileri ekmek sağlamaz onlara. Sonunda hürriyeti ayaklarımızın altına sererek,'köleliğe razıyız yeterki doyurun bizi'' diyecekler. Hürriyetle doyasıya dünya nimetinin bir arada olamayacağını anlayacaklar ve bunu aralarında asla paylaşmaya yanaşmayacaklar. Ondan başka ahlaksız, değersiz isyancvılar oldukları için asla hür olaöayacaklarına kanaat getirecekler. Sen onlara gökteki nimeti vaat etmişsin, ama tekrar söylüyorum; zayıf içi daima bozuk, ezelden asaleten yoksun insan oğulları gökteki nimetleriş yeryüzüne üstün tutarmı hiç? Binlerce onbinlerce kişi göklerin ekmeği uğruna senina rdından gitse bile, ölümlü dünyanın nimelerinden geçemeyen milyonlarca insan ne olacak? Yoksa sence ancak büyük güçlü olan onbinlerin değeri varda, denizde kum misali çok aciz ama genede seni sevenleri ötekilere malzeme olarakmı bırakırsın? Hayır biz ayıf ve acizlerin değerini biliriz. Kusurludur, isyancıdırlar ama, sonunda onlarda yola gelir. Bize hayran olacaklar, başlarına geçip onları ürüküten hürriyetten kurtarmaya razı olduğumuz için bize tanrı gözüyle bakacaklardır. Hür kalmaktan bu derece korkar bunlar. Bizde senin sözünle, senin adına hüküm sürdüğümüzü söyleyeceğiz. Yani tekrar aldatacağız onları, çünkü seni bir daha yanımıza yaklaştırmayacağız. Yalan söylremek zorunda olduğumuz için ıstırap duyacağız. İşte sana çölde sorulan birinci sorunun anlamı ve herşeye üstün tuutuğun hürriyet uğruna çiğpnediğin şey bu.
Halbuki bu soruda dünyanın en büyük sırrı ngizliydi. Yeryüzü nimetlerini kabuletmekle gerek tektek, gerekse toplu olarak bütün insanların ezeli bir derdini halletmiş olurdun. Başıboş kaldıkça hemen tapınacağı bir tanrı bulmak insanoğlunun en büyük kaygısıdır. Ama önünde dize gelecekleri tanrının değerinin su kaılmadık cinsten olmasınıda kesinlikle isterler, tanrının büyüklüğüne herkes kabuletmiş olmalı. Çünkü, bu zavallı yaratıkların tasası yanlız senin benim için tapınacağımız bir varlık bulmak değil, herkesin ve ille hepbirlikte, imanla, baştacı edecekleri biri,ni bulmaktır. İşte bu ortaklaşa tapınma ihtiyacı hem tektek, hem toplu olarak bütün insanların ta ilk yüzyıldan beri başlıca ıstırap konusu olmuştur. Toplu tapınma yüzünden birbirlerinin kanına girerlerdi. Kendilerine bir takım tanrıla ricad ederler, birbirlerine; '' tanrılarınızdan vazgeçin, , bizimkileri kabul edin yoksa sizide, tanrılarınızıda yok ederiz!! diye haber salarlardı. Bu kıyamete kadar böylece sürüp gidecektir.
Dünyadaki tnrıları tükeinince bu seferde putrlara tapınmaya başlayacaklardır. İnsan tabiatınınbu temel sırrını biliyordun, bilmemene imkan yoktu, fakat insanların sana kayıtsız şartsız tapınmalarını sağlayacak biricik gerçeği bu dünyanın niöetlerini twemsil eden bayrağı, göklerin uğruna reddettin. daha sonra yaptıklarında cabası. Bunlarda hep hürriyet uğrunaydı. Dedim ya sana, zavallı zavallı bir yaratık olan insanoğlunun baş derdi; kendine doğuştan bağışlanan hürriyetten sıyrılıp bunu bir an önce başkalarına devredebilmektir. Hüriiyetlerini, vicdanlarını huzura kavuşturana pekala teslimedebilirler. ekmek senin elinde emin bir zafer bayrağı olurdu, vereceğin ekmek uğruna insanlar önünde eğilirdi. gerçekten ekmek kaygısından daha önermli bir dava düşünülemez. Yanlız bir başkası ekmek verdiğin kişinin vicdanını çelerse, ozaman bu kimseinin uzattığı ekmeğe sırt çevirip vicdanını çelenin peşinden gidecektir. Bunda sen haklıydın. zira insanlar var olmasının sırrı yanlız yaşamakta değil, yaşamalarının nedenindedir. Ne için yaşadığını kesin olarak bilmeden insan yaşamayı kabul etmez, hatta dünya nimetlerine boğulsa bile kendini yok etme yoluna gider.
BU böyleyken ne oldu? sen insanların hürriyetini ellerinden alacak yerde dahada artırdın. İnsanların iyiyle kötüyü diledikleri gibi seçme hakkına pek değer vermediklerini; rahatı hatta ölümü tercih ettiklerini unuttun mu? İnsan için vicdan hürriyeti kadar çekici ama okadarda azap verici bir şey yoktur.Halbuki sen vicdan huzuruna güvenilir bir temel sağlayacak yerdeen olmayacak, kararsız , karanlık, insan gücünün üstünde bir takım şeyler peşine düştün. Bununla insanları sevmezmiş gibi hareket ettin. Hemde kim yaptı bunu? Hayatını onların yoluna vermek için dünyaya gelen sen. İnsan hürriyetini ele geçirecek yerde artırdın, insanların iç alemine sonsuza kadar sürecek çeşitli ıstıraplar katın. Hiç bir baskının etkisinde kalmamış insan sevgisini arzuluyordun. seni içten severek çekici kuvvetine bağlanarak, kendiliklerinden, peşinden gelmelerini istedin. Eski, sert kanunlardan, insan, anlık hürriyetle, gözlerinde yanlız senin hayalinle kendi başına karar verecekti. Fakat seçme hürriyeti gibi ağır bir yük altında ezilenlerin, senin hayalini de verdiğin gerçeği de iteleyip, hatta seni bile inkara varacaklarını düşünmedin mi hiç?Sonunda gerçeğin send eolmadığını söyleyeceklerdir. Böyle olmasa çeşitli kaygılar ve çözümsğz problemler bırakarak onların endişelenip üzülmelerine sebep olmazdın.Böylece sen kendi kırallığının temelini sarstın, bunda hiç kimseye suç bulma. halbu ki sana teklif edilen bu muydu? sana başkaldıran güçsüz isyancıların vicdanlarını, hemde kendş mutlulukları için ebediyyen bağlayan, etki altında tutan üç kuvvet var; mucize, sır, otorite. Sen üçünüde teptin. Korkunç muzır kaıl ruhu seni mabedin tepesine çıkarıp, gerçek tanrı oğlu olup olmadığını öğrenmek isterken; '' kendini aşağı at diyordu, zira kitaplarda melekelrin onun yere düşmesine vakit bırakmadan onu kollarına alrak göğe çıkaracakları yazılıdır. Böylece tanrı oğlu olup olmadığını öğrenir ve tanrı babana olan inancını ispat edersin''. ama sen bu teklifi kabu etmedin, kanmadın, kendini aşağı atmadın. Şüphesiz bu, bir tanrıya yakışır, gururlu ihtişamlı bir hareketti. Ama insanlar, bu zayıf ruhlu, kendi arasında kaynaşıp duran sürü, tanrı değildir ki! kendini şağı atmak için bir adım atar gibi olsaydın, kıpırdasaydın azıcık, tanrıya karşı gelmiş olurdun. O na olan imanını kaybederdin., sonunda kurtarmaya geldiğin toprağa düşerek ölürdün. Seni iğfat etmeye çalışan zarar veren akıllı ruhun da istediği olurdu. ama tekrar söylüyorum; sana benzeyen kaç kişi çıkar? İnsanların böyle bir kötü çağrıya karşı koyabilecek güçte olduğuna bir an olsun inanabildin mi? insan tabiatı mucizeyi reddedebilir mi?Hayatın korkunç anlarına , iç alemin en önemli, , acı problemleri karşısında sadece kalpten gelen kararlarla yerinilir mi?
Evet.... sen, kahramanlığının kitaplarda kalacağını, zamanın ve yeryüzünün en uzak sınırlarına yayılacağını biliyordun. Senin peşinden giden insanların tanrıya bağlı oldukları için mucize ihtiyaçları kalmayacağını umdun. ama insnaların mucizeyi inkar eder etmez peşinde detanrıyı inkar edeceğini bilemedin; oysaki bu böyledir çünkü insan tanrıdan çok mucize arar. Üstelik mucizesiz duramayacağı için bu sefer kendisi bir takım mucizeler yaratmaya kalkar. Üfürükçüler, büyücü kocakarılar önünde dize gelir. yüz kere asi, dinsiz, yada din sapığı olsada yapar bunu. Halk''çarmıhtan inersen sen olduğuna iman getiriz'' diye haykırıp, seni alaya alırken çarmıhtan inmedin, insanların imanını mucizeye bağlamak istemedin, hür çaık bir inanç peşindeydin. Kuvvet korkusundan ezilmiş kölelerin yaltaklanıcı hayranlığını değil; hür içten gelme sevgiyi bekliyordun sen. Ama bunda bile insanlara hakettiğinden daha büyük değer vermiştin. Yaratılıştan isyancıl oldukları halde sadece köledir onlar. Bak ve hükmünü ver. Onbeş asır geçti; git, gör onları. Şu kendine kadar yüceltiklerinin halini gör.Yemin ederim insan seninbildiğinden çak daha zayıf, basit bir yaratıktır. senin yaptığını yapabilirmi? Elinden gelebilir mi? Ona bukadsar değer vermekle, hiç acımazmış gibi gücünün üstünde çaba istedin ondan. Bunu sen, insanları canından fazla seven sen yaptın. daha az değer verseydin, onlardan isteklerin de daha az olurdu.görev yükünü hafifletmekle sevgin onlara daha yakınlaşırdı.
İnsanoğlu zayıf ve alçaktır. Varsın heryerde bize başkaldırıp isyanlarıyla övünsün. Tşakınlığının sonunda nasıls ahesap verecektir. Bunlar da tapınakları yıkarak dünyayı kana boğacaklar, sonunda akılsız çocuklar ne derece yetersiz birer isyancı olduklarını, hiçbir sonuç eld eedemeyeceklerini anlayacaklardır. ahmakça gözyaşları dökerek, yaratanın onları asi olarak alay için yarattığını da kabul edecekler. .............. Görüyorsun ya insanların bu günkü kaderi sadece huzursuzluk , endişe ve bedbahtlıktan örülmüş. hemde bunlar, hürriyetleri uğruna senin çektiklerinden sonra oluyor!
Büyük peygamberin hayalleri, rumuzlu tasvirleri arasında ölümden sonra ilk dirilmeyi gören şahitlerden bahsediliyor, her kabileden onikşerbin kişiymiş bunlar. Bu kadar çok olduklarına göre, onlarda tanrılar gibi yaratıklar olsa gerek. Madem ki onlarda senin çektiğini çektiler,; yıllarca kupokuru çölde sadece çekirgeyle, bitki kökleriyle besslenerek yaşadılar; sende buhür sevgi çocuklarıyla, senin adına yaptıkları olağan üstü fedakarlıklarıyla, övünebilirsin. Ama şunu unutma ki onlar topu topu bir kaç bin kişi ve Tanrıya yakın insanlardı. Ya geri kalanlar? Öteki, zayıf insanlar güçlü insanların çektikleini çekmedilerse suçlumu sayılacaklar?
Zayıf bir ruh tabiatın imkan verdiğinden daha ağır bir yükü kaldıramıyorsa ne yapsın? Senin yanlız seçme kimseler, sadece onlar için geldiğin doğrumuydu? Doğruysa bu, bizim alnlayamadığımız bir sırrı kabul etmek gerekiyordu. Sırrı kabul edincede insanlara haklı olarak bu yolda söz ettik. Ne kalbin serbestçe kararının, ne sevginin önemli olmadığını, gerekirse vicdanın sesini körelterek itaat edecekleri sırrın ne olduğunu öğrettik onlara. Böyle yaptık işte senin eserine başka şekil vererek, mucize sır ve otorite temeline dayandırdık. İnsanlar birçok örnekte görüldüğüne göre, onlara azap vermekten başka işe yaramayan yükün yüklerinden kalkmasına sevbindiler, rahat nefes alabildiler. Böyle yapmakta, bunlarıo öretmekte haklı değilmiydik, söyle? İnsanların aczini kabul ederek, yaradılış zaaflarını, hatta günahlarıonı hoşgörülülükle karşılayarak yüklerini hafifletmekle onlara sevgimizi göstermedikmi? Şimdi buraya gelip bize ne diye engel olmaya çalışıyorsun? Derin, içli bakışını üzerime dikmiş nediye yanık yanık seyrediyorsun beni? Hadi darıl banaa, senin sevgini istemiyorum, çünükü ben de sevmiyorum seni. Bunu ne diye saklayayım? Kiminle konuştuğumu bilmiyormuyum sanki? Sende sana söylyeceklerimi biliyordun, bunu gözlerinden okuyorum. Sırrımızı nasıl saklarım senden? Bunu illa ağızımdan duymak istiyorsan hay hay, dinle;
Biz seninle değil omnunlayız, sırrımız bu işte! hem çoktandır, sekizyiz yıldır seni bırakıp ondan yana olduk. Tam sekiz yüzyıl önce sana dünyanıon bütün kırallıklarını göstermiş, bağışlamak istemişti; bu nimetleri nefretle teptin. Biz aldık onları. Roma ile Sezar kılıcını onun elinden kabul edince kendimizi yeryüzünün tek hakanı ilan ettik. Gerçi eserimizi henüz tamamlayamadık ama, suç kimde? Evet, eserimizin başlangıcındayız, ama başladık ya!... Tamamlanmasına daha çok var, toprak ana çok çekecek daha, gene de biz gayemize ulaşacağız; dünyanın hakimi olacak, sonrada bütün dünyanın mutluluğunu düşüneceğiz.Halbuki sen, sezar kılıcını daha ozaman alabilirdin. Niçin teptin o son bağışı? Kudretli Ruhun sonuncu ödülünü kabul etseydin, insanları yeryüzünde bütün aradıklarına kavuştururdun. Onlara; tapınacak, vicdanlarına bekcilik edecek, hepsini ahenkli, barışsever karıncalar gibi birbirine bağlı bir kitle haline getirecek bir varlık sağlamış oacaktın. İnsanların üçüncü ve son derdi, evrensel birleşme ihtiyacıdır. Öteden beri yeryüzünde toplu olarak yaşama çabası içerisindeydiler. Tarihleri büyük olan birçok millet gelip geçti.Ama hepsi büyüklükleri ölçüsüne bahtsız oldular. Çünkü insnaların evrensel birleşme ihtiyacını diğer milletler arasında en çok onlar duydular. Bütün dünyayaı elde etmek isteğiyle yeryüzünden kasırgas gibi gelip geçen timur, Cengiz Han gibi büyük fatihler belkide bilmeden hep insanların o yenilmez evrensel birleşme ihtiyacına cavap vermişlerdir. Sen de sezar hükümranlığını eline alarak evrensel bir kurallık kurar, dünyayı huzura kavuştururdun, çünkü insanlara vicdanların ı ve ekmeklerini elinde tutanlardan başka kim hükmedebilir??? Böylece sezar kılıcı bizm elimize geçti; sonrada seni reddederek ötekinin peşindengittik.Ama akıl serbestliği, ilim ve yamyamlık hegamsenin ardının alınmasına daha yüyıllar var. Zira bizi hesaba katmadan babil kulesini yükseltmeye başlayan insanın son yapacağı yamyamlıktır. Ozaman karşımızda yerlerde sürünerek ayaklarımızı yalayan, kanlı gözyaşı döken bir hayvan göreceğiz. Hayvanın sırtına binerek, üzerinde ''sır'' yazılı kupayı havaya kaldıracağız, ancak insanlar ozaman huzura, mulululğa kavuşacak.
Sen seçeneklerinle övünebilirsin ama topu topu birtek sınıfa sahip olduğunu unutma! Biz ise herkesind erdine deva bulacağız. Seçtiğin, seçilmeye layık, güçlü kimselerden çoğu beklemekten yoruldular; ruhlarının, kalplerinin bütün güç ve ateşini başka alanlara verdiler. Sonunda sana isyan bayrağı acakları kesin. Bu bayrağı sen onlara kendi elinle verdin. Bizde ise herkes mutlu olacak, bağışladığın hürriyet havasında heryerde yaptıkları gibi ne edecek, ne birbirlerne kıyacaklar. Evet, ancak hürriyetlerini ellerimize teslim ederek göstrdiğimiz yoldan gidince tam manasıyla hür olacaklarına inandırcağız onları. Peki, haklımıyız yoksa yalanmı söylüyoruz? Verdiğin hürriyetin onları nasıl bir köleliğe, şaşkınlığa götürdüğünü hatırlayıncahaklı olduğumuza inanacaklar. Hürriyet, fikir sebestliği ve ilim onları öyle içinden çıkılmaz bir hale sokacak, öyle akılermez sırlarla karşı karşıya bırakacak ki, isyancı ve haşin olanlar kendi kendilerini yok edecek; gene asi ve güçsüz olan başkaları birbilerine kıyacaklardı.
Sağ kalan üçüncüler, aciz ve bahtsızlar, ayağımıza gelip; '' evet halısınız, onun sırrı ynlız sizin elinizde; size döndük, bizi kendimizden koruyun'' diyecekler. Ekmeği elimizden alırken, şüphesiz bununkendi el emekleri olduğunu,bizim mucize falan yaratmdan, taşları ekmek yapmadan sadece onlardan aldığımızı gene onlşara dağıttığımızı görecekler. Nşeleri, ekmeğe kavuşmalarından çok, bunu elimizden almalarından doğacak. Çünkü bundan önce ellerindeki ekmek taş haline gelirken, bize sıındıktan sonra taşların ekmek olduğunu hatıralarında tutacaklar. Kayıtsız şartız itaat etmenin gerçek değerini çok, çok iyi anlayacaklar. Ama bunu alayana kadar inanlar bedbahtlıktn kurtualamayacaklar. Bunun da en büyük nedeni kim? söylesene?
Sürüyü kim parçlayıp bilinmez yollara sürdü? Ama sürü gene toparlanıp uslanıp, hemde son olarak artık. Ozaman biz onlara, yaradılışlarınagöre, yani zayıf yaratıkların kaldırabileceği sakin, kendi halinde bir mutluluk bağışlayacağız. Gurudan vaz geçirceğiz onları. sen, paye vermekle gururu öğrettin onlara. Aciz, güçsüz çocuklar olduklarını ama en tatlı mutluluğunda çocuk mutluluğu olduğunu ıspat edeceğiz. O zaman tembelleşip, tıpkı korku içinde ana tavuğun kanatları altına üşüşen civcivler gibi bize sokulacaklar. Milyarlık bi sürü il başedebileceğimiz için kudretimize, zekamıza haranlık duyarak bizimle övünecekler. Akıllaırnı yitirecek derecede hiddetimizden korkarak çocuklar ve ya kadnlar gibi sulu gözlü olacaklar. Bir işaretimizle gözyaşlarından neşeye, gülmeye, temiz bir sveince ve mutluluk dolu ocuk şarkılarına geçecekler. Çalıştıracağız onları, ama işten arta kalan zamanlarını çocuk oyunlarına benzeyen şarkılar, korolar ve masumk rakslarla dolduracağız. Hatta günah işlemelerine de izin vereceğiz. Zayıf ve acizdirler, günah işlemelerine izin vereceğimiz için çocukça sevecekler bizi iznimizle işlenen bütün günahların bağışlanacağını; onları sevdeğimiz için buna göz yumarak günahlarının cezasını üzerimize aldığımıız söyleyeceğiz. Alacağız da. Onlar da tanrıya karşı günahlarının sorumluluğunu yüklendiğimiz için velinimet gibi bakacak, tapacaklar bize. Bizden gizli hiçbirşeyleri olmayacak.
Kadınlarıyla, metresleriyle yaşamaya, çocuk yapıp yapmamalarına hep bize gösterdikleri itaate göre ya izin verecek, ya da yasak edeceğiz. Sözümüze seve seve, candan gönülden inanacaklardır. En koyu vicdan sırlarını, herşeyi, herşyi, bize taşıyacaklar, bizde hepsine yol göstereceğiz. Kararlaarımı sevinçle kabul edecekler çünkü bu şekil onları, bu günkü şahsi serbest karra verme azabından kurtaracak. Böylece başlarında onları idare eden birkaç bin yüz kişinin dışında kalan milyonlarca insan mutlu olacak. Yanlız sırların koruyucusu bizler bedbaht olacağız. Yeni doğmuş milyarlı mutlu bir kuşağın yanında iyilikle kötülüğü bilmek uğursuzluğuna uğramış yüzbin bahtsız bulunacak. bu yüzbin senin uğruna sessizce, belirsizce sönüp gidecek. Üstelik öbür dünyadada kaderleri yanlızca ölüm olacak. Biz, iyiliklerini düşünerek sırlarımıız saklamaya devam edeceğiz. Gökte alacakları ölümsüz mükafatlardan söz açarak avutacağız onları. Ama ölümden ötesind ebirşey varsa bile bunun onlar gibiler için olmadığını da elbette biliyoruz. Bazı söylenti ve kehanetlere göre; sen yeryüzüne gelip zaferler kazanacaksın. Başı dik, gücü yerinde müritlerinle birlikte gelecekmişsin. O zaman, onlar yanlız kendilerini selamete .ıkardılar, biz hepsini kurtardık diyeceğiz.
Söylentilere göre; hayvana binmiş, elleirinde sırrı tutan zina eden kadını, isyn eden acizler alaşağı edip erguvan örtülerin parçalayacaklar, pis gövdesini çıplaklatıracaklarmış. O zaman benmilyonlarca mutlu, günah bilmez kulu göstereceğim sana. Saadeleri uğruna günahlaırnı kabullenen biziz. Senin karşına çıkarak; '' elinden gelirse, cesaretin varsa, suçla bizi!'' diyeceğiz.Bil ki, senden korktuğum yok. Bil ki, ben de çöld ekaldım, çekirgelerle, bitki kökleriyle beslendim, insanlara bağışladığın hüriyeti bende kutsadım, ben de '' sayı doldurmak için'' güçlü yakınlarının saflarına katılamya hazılanıyordum. Ama sonunda ayıldım, deliliğe hizmet etmek istemedim. Döndüm ve senin eserini düzelten kitleye katıldım. Gururlu olanlardan ayrılarak, mutluluklarını sağlamak için alçak gönüllülerin yanlarına döndüm. Sana söylediklerimin hepsi gerçekleşecek ve hükümranlığımız kurulacaktır. Tekrar ediyorum; bu sürünün bize nasıl itaat ettiğini-yarından teziyok- göreceksin. İşlerimizi karıştırmaya geldiğin için yakacağım seni, onlarda ilk işaretimle ocağı beslemeye kaşacaklar. Evet, yakılmyı en çok hakeden biri varsa o da sensin. Yarın yakacağız seni.Dixi..............................
DOSTOYEVSKİ Karamozov kardeşler
2 Ocak 2009 Cuma
Hikmet, salona, koltuğa döndü
başkaları gibi yaşamasını bilmeyenler, başkalarını taklit etmeliydi. Onlarda ellerinden geleni yapıyorlardı. Deniz kıyısında bir kahvede oturuyorlar, ah ne kadar güzel! diyorlardı. Deniz havası bize iyi geldi diyorlardı. Önlerinden takalar geçiyordu; Ne sıcak renklere boyanmış tekneler! diyorlardı. O renkle, o rengi hangi ressam yanyana getirmeye cesaret edebilir?(bunu Nurse Hanım'dan öğrenmişlerdi). Bütün bu temiz havaya rağmen, gece iyi uyuyamıyorlardı. Deliksiz bir uyku çekecek kadar yorulmadıkda ondan diyorlardı. Ertesi gün tepelere tırmanıyorlardı............................................................................
.........................................
Dönerken, ucuza olduğunu düşündükleri bir gazinoya giriyorlar, biraz içiyorlardı. Ne yazıkki Hikmet her mezeyi ısmarlarken yeniden hesap yapıyor, yol parası dışında cebinde ne kaldığını sayıyordu. (Yolparası ayrı bir cepte taşınıyordu.) Sevgi pantolon cebini dikmeyi unuttuğu için, birkeresinde bu para düşürülmüştü. Allahtan hesap beklenilenden az gelmişti. Biz serseri değil miyiz? diye tekrarlıyordu Hikmet; Böyle şeylere aldırı mıyız?
Böyle şeylere aldırmıyorlardı; zaten, aldıracak çokaz şey kalmıştı. Sevgi, hiçbirşeye aldırmadığı halde erkenden uyukluyordu. Hikmet de, eşyalarının birtürlü dolduramadığı salonda bütün gece yanlızbaşına düşünüyordu.
OĞUZ Atay/Tehlikeli Oyunlar
.........................................
Dönerken, ucuza olduğunu düşündükleri bir gazinoya giriyorlar, biraz içiyorlardı. Ne yazıkki Hikmet her mezeyi ısmarlarken yeniden hesap yapıyor, yol parası dışında cebinde ne kaldığını sayıyordu. (Yolparası ayrı bir cepte taşınıyordu.) Sevgi pantolon cebini dikmeyi unuttuğu için, birkeresinde bu para düşürülmüştü. Allahtan hesap beklenilenden az gelmişti. Biz serseri değil miyiz? diye tekrarlıyordu Hikmet; Böyle şeylere aldırı mıyız?
Böyle şeylere aldırmıyorlardı; zaten, aldıracak çokaz şey kalmıştı. Sevgi, hiçbirşeye aldırmadığı halde erkenden uyukluyordu. Hikmet de, eşyalarının birtürlü dolduramadığı salonda bütün gece yanlızbaşına düşünüyordu.
OĞUZ Atay/Tehlikeli Oyunlar
Ha-ha
Hayat talime benzemiyor albayım, gerçek mermiler insanı yaralıyor. Ha-ha
OĞUZ Atay/Tehlikeli Oyunlar
OĞUZ Atay/Tehlikeli Oyunlar
hikmet 1,2,3,4,5,......
HİKMET 4 (heyecanla); İnsan korktuğu halde yaşıyor. Birşeyler yapmak istediği için , korkunun gölgesinde kendini ordan oraya vuruyor. Çok acıklı durumlara düşüyor insan, dostlarım! Hikmet 2 de başına gelecekleri sezdiği halde yaşadığını görmek ve göstermek amacıyla evlendi işte; büyük korkular ve olumsuzluklar içind eçırpınan Hikmet 1 i gördükten sonra bu karara vardı. Hikmet 1 e hiç benzememek için ve herkes ebenzemek için evlendi. Bütün Hikmet 1 i içinden söküp atamadığı halde, terzinin siyah elbisesini getirmesini heyecala bekledi.HİKMET 1; Yapamayacaksın, olmayacak, terleyeceksin,''teşekkür ederim'' yerine ''birşey değil'' diyeceksin. Gel, kendini büsbütün rezil etme, insanlığın sana bağladığı ümitleri boş çıkarma kardeşim. Kısa sürecek tesellilere kapılma. Hikmetleri, sonu belirsiz yollara sürükleme. HİKMET 4; Bu yakarışlrı Hikmet2 duymuyordu; bir kadının yumuşaklığına ve senkimsegibideğilsinciliğine ihtiyacı vardı. İyi romanların okuyucusu olamktans, kötü romanların kahramanı olmak istiyordu. Bütün ümidini buna bağlamıştı. HİKMET2; Çok zayıflamıştım. Yüzüm ortaya çıksın diye uzun saçlarımı kestirmiştim. Bütün davetiyeleri hazırlamıştık. ''Biz'' diye birşey ortaya çıkmıştı. HİKMET 4; Ev ev dolaştırılmıştı. Bir oyun hayvanı gibi herkese teşhir edimişti. uzun süre dağlarda gezinen eşkiyanın, düze indirildikten sonraki acıklı durumuna düşmüştü. HİKMET2; Bir tanıdığın arabasını rica ederek nikah dairesine taksiyle gitmekten kurtulmuştum. Hali vakti yerinde bir insan gibi evlenecektim. Binanın kapısına ulaştığım zaman kndimden geçmiştim. HİKMET 1; Ah ne olurdu herşeyi tamam hatırlasaydı! İnsanın ilk evliliği birkere olurdu. Kimler gelmişti? Defteri nasıl imzalamıştı? Bu kadar heyecanlanacak ne vardı? Sonunda sadece hatıralar kalmayacak mıydı? Yoksa herşey unutulacakmıydı? Öyleyse bu işkencelere katlanmanın ne gereği vardı? Ah ah ah ahtı. HİKMET4; Arabanın çiçeklerle süslememiş olmaı olumlu bir davranıştı. Çiçekler arasında babasıyla, sahte annesiyle-evet gerçek annesi gerçekten ölmüştü- kayın pederiyle ve kaynanasıyla çektirilen resimlerden kaçınılmazdı. Peki, öksüz sevginin babasıyla annesi de nereden çıkımıştı? Efendim şöyle olmuştu; Süleymsn Turgut Bey son günlerind egizlice evlenmişti. Peki, kadın sonra ne olmuştu? Süleyman bey ölürkn neredeydi? Efendim bu durumda şöyle olmuştu; Süleyman Turgut Bey bu kadına bir iki parça arsasını filan bağışlamıştı; akat ben öldükten sonra ortada görünmeyeceksin, miras hakkından vazgeçeceksin demişti. kadında razı olmuştu. Peki sonra nasıl ortaya çıkmıştı? Efendim şöyle olmuştu; arsaları satan kadın umduğu parayı eldeedemeyince Sevgi'nin başına musallat olmuştu. Yani küçük çapta bir rezaletmi çıkmıştı? Evet çıkmıştı......................................
HİKMET1; Canım herhalde çiçeklerde arabaya yerleştirilmişti, bazılarınada bahşiş verilmişti. Canım nasıl olur bunları hatırlamazsın Hikmet 2 ciğim.? hiç olmazsa başkalarından uyduğuna dayanarak hatırlamış gibi yapamazmısın? HİKMET 2; Ne yaptığımı bilmiyordum. Evlendiğimi biliyordum. Resim çektirmiş olduğumu bile unutmuştum sonradan. Fakat bir takım resimler olduğunu ve bunları ''sevgiyle birlikte'' seyrettiğimizi hatırlıyorum. Şimdi Hikmet 4 ün evindede böyle resimler bulunmadığına göre bu konudada yanılıyor olabilirim.HİKMET4; Hikmet 5 ten bahsetmeye kimsenin hakkı yoktur. O alçak bir şehvet düşkünüdür, sapıktır. Bilge'yi mahfemiştir. İnsanlara 4 kilometre uzaktan ikinci dereceden bilinmeyen kuvvetlerle işkence etmekten hoşlnmıştır. Bilgeye böyle işkenceler yapmıştır. Bilge'yle dolaşırken sokakta gördüğü kızların bacaklarına içi gitmiştir. Kiminle birlikte olmuşsa ötekinin bacaklarına bakmıştır. Fıransa büyük ihtilaline de ihanet etmiştir. Dilencilerden ve delilerden nefret etmiştir. Şimdi ben hükümdarım. Bütün hikmetler öldü yaşasın Hikmet6 ! HİKMET 3; Susturun şu deliy. Bütün hikmetleri birbirine düşürecek. HİKMET4; Yalan! hepiniz bir olup beni küçümsediniz, bütün suçlarınızı benim üstüme attınız. İşkencelerden beni sorumlu tuttunuz. Beni serbest bırakın, sayın bşhekim. Bu sapıkları yakalayın! Sorarım size! Beni heyecnlandırmayın. Ne soracağımı unuttum işte. Evet, Bilge'ye geçmiş günlerin acısını ben mi çektirdim? İçinde yaşayamayacağım bir gecekonduya ben mi girdim? Korkularınızdan ben mi sorumluyum? Bana baskı yaptınız, benden utandınız. Beni kimsenin önüne, insan içine çıkarmadınız. Ha-ha. Fakat hepinizi gömdüm sonunda işte. Ha-ha. Gerçekten ha-ha. Sizin hiciv dolu, öldürücü, hahalarınız gbi değil, bütün dehşet vericiliğiyle ha-ha işte. Kara bir güneş gibi tepenize doğan ha-ha. Artık kimseyi dinlemiyorum, başıma buyruk oldum. Evlenmeseydiniz efendim, Bilge'ye aşık olmasaydınız, gecekondu hayalleri ve albay masalları kurmasaydınız, yaşamasaydınız. Yaşamak yaşlanmak demektir, ölmek demektir.Ben ebedi gençliğin sırrını buldum; artık hep genç kalacağım ben ha-ha. Damarlarımdaki kanın verdiği hızla büyük girişimleri başaracağım. Fransız İhtilali Büyük yapacağım. Bütün mesel kelimelerse, kelimelerle istediğim gibi oynayacağım. Kelimelerle yeni bir akıl kuracağım.
(Sahnenin bir köşesi yadınlanır. Marat, Danton ve JJ Rousseau görünür)
MARAT(çekinerek); Afedersiniz, Fransız ihtilaline nereden gidilir?
OĞUZ Atay/Tehlikeli Oyunlar
HİKMET1; Canım herhalde çiçeklerde arabaya yerleştirilmişti, bazılarınada bahşiş verilmişti. Canım nasıl olur bunları hatırlamazsın Hikmet 2 ciğim.? hiç olmazsa başkalarından uyduğuna dayanarak hatırlamış gibi yapamazmısın? HİKMET 2; Ne yaptığımı bilmiyordum. Evlendiğimi biliyordum. Resim çektirmiş olduğumu bile unutmuştum sonradan. Fakat bir takım resimler olduğunu ve bunları ''sevgiyle birlikte'' seyrettiğimizi hatırlıyorum. Şimdi Hikmet 4 ün evindede böyle resimler bulunmadığına göre bu konudada yanılıyor olabilirim.HİKMET4; Hikmet 5 ten bahsetmeye kimsenin hakkı yoktur. O alçak bir şehvet düşkünüdür, sapıktır. Bilge'yi mahfemiştir. İnsanlara 4 kilometre uzaktan ikinci dereceden bilinmeyen kuvvetlerle işkence etmekten hoşlnmıştır. Bilgeye böyle işkenceler yapmıştır. Bilge'yle dolaşırken sokakta gördüğü kızların bacaklarına içi gitmiştir. Kiminle birlikte olmuşsa ötekinin bacaklarına bakmıştır. Fıransa büyük ihtilaline de ihanet etmiştir. Dilencilerden ve delilerden nefret etmiştir. Şimdi ben hükümdarım. Bütün hikmetler öldü yaşasın Hikmet6 ! HİKMET 3; Susturun şu deliy. Bütün hikmetleri birbirine düşürecek. HİKMET4; Yalan! hepiniz bir olup beni küçümsediniz, bütün suçlarınızı benim üstüme attınız. İşkencelerden beni sorumlu tuttunuz. Beni serbest bırakın, sayın bşhekim. Bu sapıkları yakalayın! Sorarım size! Beni heyecnlandırmayın. Ne soracağımı unuttum işte. Evet, Bilge'ye geçmiş günlerin acısını ben mi çektirdim? İçinde yaşayamayacağım bir gecekonduya ben mi girdim? Korkularınızdan ben mi sorumluyum? Bana baskı yaptınız, benden utandınız. Beni kimsenin önüne, insan içine çıkarmadınız. Ha-ha. Fakat hepinizi gömdüm sonunda işte. Ha-ha. Gerçekten ha-ha. Sizin hiciv dolu, öldürücü, hahalarınız gbi değil, bütün dehşet vericiliğiyle ha-ha işte. Kara bir güneş gibi tepenize doğan ha-ha. Artık kimseyi dinlemiyorum, başıma buyruk oldum. Evlenmeseydiniz efendim, Bilge'ye aşık olmasaydınız, gecekondu hayalleri ve albay masalları kurmasaydınız, yaşamasaydınız. Yaşamak yaşlanmak demektir, ölmek demektir.Ben ebedi gençliğin sırrını buldum; artık hep genç kalacağım ben ha-ha. Damarlarımdaki kanın verdiği hızla büyük girişimleri başaracağım. Fransız İhtilali Büyük yapacağım. Bütün mesel kelimelerse, kelimelerle istediğim gibi oynayacağım. Kelimelerle yeni bir akıl kuracağım.
(Sahnenin bir köşesi yadınlanır. Marat, Danton ve JJ Rousseau görünür)
MARAT(çekinerek); Afedersiniz, Fransız ihtilaline nereden gidilir?
OĞUZ Atay/Tehlikeli Oyunlar
yalnızlık
ikimizde bu dünyanın insanı değildik.iyi kötü bir şeyler yapmaya çalıştık. ben suçluyum; sevgi'den farklı olduğumu gizledim. gene de bizi yargılayanlara karşıyım. ne yazık sonunda haklı çıktılar. onlar göstermeliydim. fakat anlatması çok zor; benim becerebileceğim bir iş değil. neler söyleyeceklerini duyar gibi oluyorum, duymak istemiyorum. bir fırsat daha kaçırdık. sevgi , kendisini ve olanları hiç anlayamayacak. ben bir şeyler yapabilseydim. başım ağrıyor, yorgunum. boşu boşuna denecek , boşu boşuna. işte buna dayanamıyorum.
oğuz atay/tehlikeli oyunlar
oğuz atay/tehlikeli oyunlar
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)