24 Ağustos 2009 Pazartesi

Adem'in yanlızlık halleri

Havva'nın hasreti kalbinin zarına değince, fuadına inince, Adem gecenin geç bir vakti denize karşı durdu. Göğsünü olan hasretiyle açtı. bakışlarını bir denize indirdi bir göklere çevirdi.

Kalplerin sahibine seslendi.

Gökler sessizdi ama Adem tepeden tırnağa sesti.

Rabbim, dedi, demelerin en içteniydi.

Semanın aydınlanma zamanı girdi. Göğün rengi yerde, yerin rengi göklerde yansımaya başladı. Yeşilin üzerinde yeşili, alevin içinde ateşi seçiyor şu gözlerim. Ama çok yanlızım. Koca dünya üzerind ebir başınayım.

Havva yartılmazdan önceki yalnızlığıma hiç benzemiyor bu. O zaman varlığını bilmediğim bir Havva'nın yokluğuyla yoklu çekiyordum. Şimdiyse birkez bulupta kaybettiğimin boşluğuyla doluyorum.

O nu birkez tanıyan artık onsuz olamaz, beni şu dünya yolunda onsuz koma, beni Havva'sız bırakma.

Rabbim, dedi yanı içtenlikle.

Ey Kalplerin Tartıcısı.

Çok bunaldım Senin uzaklığında. Senden habersiz, cennetinden kovulmuş.

Çok yorgunum.

Bana bütün haberlerin yerini tutacak bir haber gönder. Üzerime bir iyilik ve güzellik kondur.

Avunmalığım olsun, hiç ummadığım bir sevinç nasip et.

Latifsin, lutfet.

Lütfet. Bu gam denizinde tatlı bir dirlik olsun.

Sürgünlüğümün sebebi o değil ana mükafatı Havva olsun.

Sen ki dağları dağlara kavuşturursun, ''kavuşmamız kıyamete kalmasın'', burada olsun.

Bir dünya yetmez Havva'ya doymaya. Ahretliğimde o olsun.

Ya Rabbi, dedi adem, ey kalpleri çekip çeviren, açan değiştiren.

Yokluğu yokluk ki, ben onu hala yitirdiğim cenneti sever gibi seviyorum.

Şu arzın sathında cenneti bana onun kadar kuvvetle hatırlatacak biri daha varsa gönder bana.

Yoktu.

Arzın sathında bir Adem bir Havva, aralarında büyük bir umman duruyordu.

Herşey kopmuş ayrılmış aslında. Bir Havva kalmış Adem'e, arı duru yekta. Gülün adıyla varlığı arasına mesafe girmediği, dünyanın o en saf zamanında . Aşk sadece aşktı. Bunca bulanmışlıkla daha karşılaşmamıştı. Havva varlığında ne kadarsa yokluğundada okadarda. Ve Adem anladı ki cennette bile Havva'ya doyamamıştı. Değilse, geride söylenecek bukadar çok söz kalırmıydı.

Adem bu kez Havva'ya seslendi.

Dedi: Ey ismimin bütün harfleri, ey benim benliğim, benliğimin seni.

İçimde tecelli bulan latif esmasınca, her anımın şimdisi. her gecikmişliğimin telafisi.

Arttır kelimelerimi. Göster yüzünü, cennetlik et beni.

Dünyanın son gününe değin yaşasam, bambaşka bir gözle görmüşlüğüm görülmüşlüğüm.

Çünkü cennette gördüğüm görüldüğüm.

Gençliğini gördüğüm, gençliğine görüldüğüm.

Bir esenlik bahçesinde zorlamışlığım zorlanmışlığım. sınadığım sınandığım.

Sınavım. Kaybım. kaybımda kazancım.

.............................

Bu nednele yeri hiç kimseyle dolmayacak olan ve yerimi doldurmayacak olanım.

Etin etimden ve kemiğin kemiğimden. Ay ışığında oku harflerimi, ay ışığında yaz nameni. Senden önce öleyim ki ölümden korkma. Benden evvel öl ki ölümden korkmayım.

Öyleyse dirimim gibi ölümümde de arkadaşım.

Ey benim yaradılışım, yolunu kaybetmiş yol arkadaşım.

Kimin bağrında ki kemikten yaratılmışsan ona gel. Eksik parçamı arar gibi seni arıyorum ben. Send ebeni ara. Boşluğunu doldur , eksiğini tamamla.

Dünya dediğin bir kaza ertesi. Aç kapılarını. Elinle koymuş gibi bıraktığın yerde bul beni. Gel neredeysen. Cennet olsun yeniden.

la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu

Hiç yorum yok: