Ama belli ki Adem'in mahiyetini enfazla da onun yaratılışına sual eden melekler anlamıştı.
Deiler ki; Dünya bir tecelli yeridir. Görünen O değil ama O'nun isimleridir. Adem'se halifedir. Aslen değil vekaletendir. Aynen değil suretendir. Temsilendir. Mecazendir. Ama yine de O'nun içindir O'nun yerinedir.
......................................
Melekler başlarını rüzgarda dalgalanan altın başakları gibi hafifçe eğmişleridi ki soylu cümlelerin devamı geldi. Madem ki Adem halifelik için seçilmişti, ikinci cümle seçilmişliğin sebebiyle ilgiliydi:
Üstünlüğün eşyayı tanımanda. Onları birbir isimleriyle saymanda. Konuşmanda. Konuşmak ki düşünmektir, düşünmekse özgür bilinç halidir. Bildik, üstünsün . Amenna!
Meleklerin üçüncü cümlesi Adem'in hür irade tercih hakkı üzerineydi. Melekler bu cümlenin üzerinde biraz fazla durdular. Adem'e kendi mahiyetini anlatmakta ısrarlıydılar. Söze kendi mahiyetlerinin istikametinden, Adem'inse karmaşıklığından başladılar.
............................................
Dediler ki; Melek, kötülük yeteneği yok. Onların içinde uyanabilir bir kötülük bile yok. İçlerinde ne vesvesenin amansız sesi ne şüphenin gizli ateşi gezinebilir. Başkaldırmazlar. isyan nedir bilmezler. emre karşı gelmezler. Yaklaşmazşar günaha, bulaşmazlar. Masumlar, korunmuşlar. Sadece iyiler. Serapa güzellikler. Tek özellikler. Rüzgar esmekten, kuş ötmekten başkasını nasıl bilmezse; akmamak nasıl suyun elinde değilse, meleklerde güzelliğin kaynağında, yaradılış gayelerine doru akıp duruyor. Tesbih. Tahmid. Tekbir. Başka türlüsü mümkün olmadığı için, öyle oluyor.
Oysa Adem, ey güzel yolcu, sen öylemisin? hatırla nasıl yaratıldığını. Bu toprak bedene neler katılıp karıldığını, suyuna mizacına neler karıştırıldığını. Hani ruhun, hamurunun yoğurulmasına tanık tutulmuştu.
Bir yanın karanlık senin bir yanın ışık.
Bir yanın melek kanadı bir yanın şeytan ıslığı.
Bir yanın çamur beden, bir yanın kutsal ruh. Bir yanın iyiliğe açık bir yanın iyiliğe kapalı.
Tek başına ne duru iyilik, ne de saf kötülük sensin. Ne baştan ayağa cennetsin ne de tümüylşe cehennemsin. Aynı anda birbirine zıt iki şeysin. İçinde iyilik ve kötülüğü besleyip büyütecek yeteneğe aynı anda rastlayacaksın. Hataya da sevaba da aynı derecede ehliyetli olacaksın. Bir yanın yükselemeye çekecek seni bir yanın düştükçe düş diyecvek. Zirvelerler çukurlar arasında gidip geleceksin.
Ama. Bu ikilik kabahatin değil senin mahiyetin. Üstünlüğün, zayıflığın olan bu şeyde. Tepeden tırnağa çamursun Adem ilk bakışta. Toprağın topraklığına batmış gibisin. Ama bu halinle kıymetlisin. Çünkü bu halini aşabilirsin. İçindeki kutsal ruha sahip çıkabilirsin. İştye ozaman melek değil ama melekler gibisin. Ve ey Adem untma, böyle bir tartıda melek gibi olmak melek olmaktan ağır çeker. Çünkü sen o iki şey arasında özgür irade - bilinçli seçimsin.
işte ozaman,
her halinle değil ama bu halinle,
düşmenle değil yükselmenle,
esfel-i safilinle değil ahsen-i takviminle
yani insan-ı kamilinle bizden yücesin
işte o anda secdeye değersin.
sözün özü ey adem,
Baş dikmeye, isyan etmeye, hataya düşmeye senin gücün var da meleğin gücü yok. Yani bir iktidar çekimi senin insanlığını meşrulaştıran.
Seç seçebilidiğini.
Ne olmak istersen, o sensin.
la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder