Akşam erken iner mahpushaneye
Ejderha olsan kar etmez
Ne kavgada ustalığın
Ne de çatal yürek civan oluşun
Kar etmez inceden içine dolan
Alıp götüren hasrete
Akşam erken iner mahpushaneye
İner yedi kol demiri Yedi kapıya
Birden ağlamaklı olur bahçe
Karşıda duvar dibinde
Üç dal gece sefası
Üç kök hercai menekşe
Aynı korkunç sevdadadır
Gökte bulut dalda kaysı
Başlar koymağa hapislik
Karanlık can sıkıntısı
Kürdün Gelini’ni söyler maltada biri
Bense voltadayım ranza dibinde
Ve hep olmayacak şeyler kurarım
Gülünç acemi çocuksu
Vurulsam kaybolsam derim
Çırılçıplak bir kavgada
Erkekçe olsun isterim
Dostluk da düşmanlık da
Hiçbiri olmaz halbuki
Geçer süngüler namluya
Başlar gece devriyesi jandarmaların
Hırsla çakarım kibriti
İlk nefeste yarılanır cigaram
Bir duman alırım dolu
Bir duman kendimi öldüresiye
Biliyorum ‘sen de mi’ diyeceksin
Ama akşam erken iniyor mahpushaneye
Ve dışarda delikanlı bir bahar
Seviyorum seni çıldırasıya
Ahmed Arif
22 Şubat 2013 Cuma
10 Şubat 2013 Pazar
beşinci mektup
Zamanı hatırlatan herşeyden nefret ediyorum. Önce beklemekten. Ömür boyunca ya bekliyor, ya bekletiliyor insan. İkiside kötü, ikiside hazin tarafı yaşantımızın.
Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar, sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini.
Zaman ilerliyor, bu defa para kzanmasını, kanunlara saygı göstermesini, insanları sevmesini, alsanmasını, aldatmasını bekliyorlar. Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.
Ya o? Ya o? İnsanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat, çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor, saadet bekliyor yaşamaktan. Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık. Aradıklarının çoğunu bulamamış, beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak göçüp gidiyor bu dünyadan. İşte yaşamak maceramız bu.
Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak ve yaşayıp beklerken ölmek!
Özleme bir diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin
...........................
Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin anlatılamaz.
Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam, içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.
Seni bunca özlemesem; bunca sevmezdim ki!
Ümit Yaşar Oğuzcan-SAHİBİNİ ARIYAN MEKTUPLAR
Bir çocuğun önce doğmasını bekliyorlar, sonra yürümesini, konuşmasını, büyümesini.
Zaman ilerliyor, bu defa para kzanmasını, kanunlara saygı göstermesini, insanları sevmesini, alsanmasını, aldatmasını bekliyorlar. Ve sonra ölümü bekleniyor insanoğlunun.
Ya o? Ya o? İnsanlardan dostluk bekliyor, sevgilisinden sadakat, çocuklarından saygı ve bir parça huzur bekliyor, saadet bekliyor yaşamaktan. Zaman ilerliyor, bir gün o da ölümü bekliyor artık. Aradıklarının çoğunu bulamamış, beklediklerinin çoğu gelmemiş bir insan olarak göçüp gidiyor bu dünyadan. İşte yaşamak maceramız bu.
Yaşarken beklemek, beklerken yaşamak ve yaşayıp beklerken ölmek!
Özleme bir diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin
...........................
Özlemin buruk bir tadı var, hele seni özlemenin. Bir kokusu var bütün çiçeklere değişmem. Bir ışığı var, bir rengi var seni özlemenin anlatılamaz.
Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam; seni özlediğim içindir. Yaşıyorsam, içimde umut varsa, yine seni özlediğim içindir.
Seni bunca özlemesem; bunca sevmezdim ki!
Ümit Yaşar Oğuzcan-SAHİBİNİ ARIYAN MEKTUPLAR
ikinci mekup
Aramak... Ömür boyu aramak... Yalnız seni aramak... Paslı teneke kutularında aramak, küf kokan dolaplarda, çerçevelerde, tenhalarda, ağaç diplerinde, sonra vapurlarda, trenlerde hep seni aramak. Belki bu şehirde değilsin. Ne çıkar? Seni arıyorum ya. Belki de aynı sokakta evlerimiz, sabahları beni görüyorsun işime giderken. Sonra akşamı bekliyorsun, alacakaranlığı... Beni bekliyorsun ya da bir başkasını ...
Hiç gel demeyeceğim sana. Aramak neredeyse ben oradayım. Ayaklarım ne güne duruyor? Yok yok birden karşıma çıkma. Kaç, saklan. Seni aramak istiyorum.
Git bu şehirden haydi git. Dağlara çık, o uzak dağlara. Rüzgarın kırallığında hüküm sür. Baktın ki oaraya da geldim, yine kaç. Başını al, açıl denizlere. Gemilerin en güzeli, en büyüğü dilediğin limana götürmeli seni, dilediğin yerde demiratmalı. Ben küçük bir balıkçı kayığı ilepeşinden gelsem yeter. Seni arıyorum ya!
Bir yıl, beş yıl, on yıl değil; beşikten mezara kadar aramalı insan. ama ne aradığını bilmeli. Yaklaşıp uzaklaşmalı aradığından. Okyanus dalgakarı üstünde bir küçük tekne gibi alçalıp yükselmeli. Yalınayak koşmalı yollarda, ayaklarını sivri taşlar kesip kanatmalı. Çöllerden geçmeli yolu, yanmalı kavrulmalı. Sonra gözün alabildiğine ak, soğuk ülkelere düşmeli. Buzlar kaırılmalı ayaklarının altında, üstüne kar yağmalı.
Bir gün bulacaksam bile parça parça bulmalıyım seni. Ayaklarını Afrika'dan getirip bir kağıt üzerine yapıştırmalıyım, saçların Sibirya'da olmalı, dudakların Çin'de. Gözlerin Hindistan'da bir mabudun gözleri olmalı, ellerin İtalya'da bir heykelin elleri. Bulsam da seni parça parça bulmalıyım.
Yine de bir yerin eksik kalmalı.
Yeniden yollar düşmeliyim,onu aramalıyım.
Ve tam snei tamamladığım anda ölmeliyim.
................
Ümit Yaşar Oğuzcan-SAHİBİNİ ARIYAN MEKTUPLAR
Hiç gel demeyeceğim sana. Aramak neredeyse ben oradayım. Ayaklarım ne güne duruyor? Yok yok birden karşıma çıkma. Kaç, saklan. Seni aramak istiyorum.
Git bu şehirden haydi git. Dağlara çık, o uzak dağlara. Rüzgarın kırallığında hüküm sür. Baktın ki oaraya da geldim, yine kaç. Başını al, açıl denizlere. Gemilerin en güzeli, en büyüğü dilediğin limana götürmeli seni, dilediğin yerde demiratmalı. Ben küçük bir balıkçı kayığı ilepeşinden gelsem yeter. Seni arıyorum ya!
Bir yıl, beş yıl, on yıl değil; beşikten mezara kadar aramalı insan. ama ne aradığını bilmeli. Yaklaşıp uzaklaşmalı aradığından. Okyanus dalgakarı üstünde bir küçük tekne gibi alçalıp yükselmeli. Yalınayak koşmalı yollarda, ayaklarını sivri taşlar kesip kanatmalı. Çöllerden geçmeli yolu, yanmalı kavrulmalı. Sonra gözün alabildiğine ak, soğuk ülkelere düşmeli. Buzlar kaırılmalı ayaklarının altında, üstüne kar yağmalı.
Bir gün bulacaksam bile parça parça bulmalıyım seni. Ayaklarını Afrika'dan getirip bir kağıt üzerine yapıştırmalıyım, saçların Sibirya'da olmalı, dudakların Çin'de. Gözlerin Hindistan'da bir mabudun gözleri olmalı, ellerin İtalya'da bir heykelin elleri. Bulsam da seni parça parça bulmalıyım.
Yine de bir yerin eksik kalmalı.
Yeniden yollar düşmeliyim,onu aramalıyım.
Ve tam snei tamamladığım anda ölmeliyim.
................
Ümit Yaşar Oğuzcan-SAHİBİNİ ARIYAN MEKTUPLAR
6 Şubat 2013 Çarşamba
--------------------------
Sızıyor sessizce kendi derinine
Çıkışını bulamayan sular.
İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle
Söyleyemiyor ki uzun zaman
Böyle karşılıksız yankısız
Değişiyor usul usul eski duygular.
Biliyor musun kalbim artık
Bir kuş gibi çırpınarak pencere önlerinde
Titrek kanatlarıyla umudun
Düşmüyor bekleyişin hayal camlarına
Gelmene yakın saatlerde.
Hayat dolduruyor hey boşluğu kendince
Bir başka başlangıçla
Tutuşmak üzere yeniden
Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun
Soğuyor acılar bile..
Şükrü Erbaş
1 Şubat 2013 Cuma
96
Bu düşten sonra, bir süre kendisini herşeyden uzaklaştırdı. İnsanlardan yitirdi, dışarı çıkmadı, sokalarda yürümedi, toplulukların içine hiç girmedi. İnzivaya çekildi. Mekke'de, evinde konuk olduğu dostunun kendisine verdiği odada günlerce, yüceldiği menzili düşündü. Bir ağırlık hissediyordu sırtında. Bunu taşıyabileceğinden emindeğildi henüz, ama, kendi iradesiyle yüklemediğine göre, onu bağışlayanın bildiği birşey vardı.
...............................
GEZGİN-Sadık Yaslızuçanlar
...............................
GEZGİN-Sadık Yaslızuçanlar
89
Yine bir gün Fas sokaklarında yitiğini arıyormuş gibi dolaşırken, bir meczuba rasladı. Kolundan çekerek, ''onlar ölecek'' diyordu, ''sen de çleceksin, sizin dünyanız da ölecek.'' Durdu ve meczubun bu dünyanın yaşamına ait olmayan, çok uzak ve yabancı bir alemi seyreden yüzüne baktı.''Bir öykü var mı bana anlatacağın?'' diye sordu meczub. Gülümsedi. ''seni güldüren nedir?'' diye sordu. ''Melekler'' dedi. Meczuptan bir kahkaha yükseldi. ''Onlar'' dedi, ''Bazen ağlatır bazen güldürürler. Sen boşver şimdi onları, bana sözetmeye değer bir öykün varsa anlat.'' ''Peki'' dedi. ''Dinle öyleyse. Bir gün Rabia, irfan sahibi biriyle karşılaşmış ve , 'Nicesin?' diye halini sormuş. O da 'Allah'ın yoluna boyun eğdim ve yaşamım boyunca hiç günah işlemedim.' demiş. Bunun üzerine Rabia, 'Ne yazık ki kardeşim!' diye konuşmuş, 'Senin varlığın hiç bir günahla karşılaştıralamayacak bir günahtır.' Mecuzp yine bir kahkaha attı. Uzaklaşırken, sağol, dedi, bu gün dinlediğim en güzel öyküydü bu.''
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
92
.......................
Kahireye vardığında, karşısına çıkan Mısır, tarihte benzerine hiç rastlanmamış olan bir yokluk ve kıtlığın hükümsürdüğü, çaresiz ve kimsesiz bir ülkeydi. Ortalığı kavuran açlık ve veba, halkın neredeyse üçte ikisini yoketmiş, kalanlarını ise çaresizliğin pençesinde kıvrandırıyordu.
...........
Yiyecek hiç bir şey bulamayan insanlar yamyamlığa başlamışlardı. Evine davet ettiği sodtunu kesip yiyen çok sayıda insan vardı. Gezgin bir dostuyla kentte dolaşırken, boğazına düğümleen o büyük acıyı, yerlerde görsüğü açlıktan ölmüş ve sonradan parçalanmış bebek cesetleri doruğa çıkardı. Dayanılması güç bir manzaraydı bu. Bir anda tüm varlık silindi gözünde, allaha yakararak, -Rabbim- diye inledi, -Bunun anlamı nedir?- acıyla paramparça olmuş yüreğinden yükselen soruya, şöyle cevap verildi; -Ey kulum; Rabbin seni hiç terketti mi?- -Kuşkusuz hayır- diye konuştu gezgin. -Öyleyse sakın gördüklerine bakıp Rabbnini merjametini suçlamaya kalkışma. Her musibet bir günahın sonucu, bir mutluluğunda başlangıcıdır.-
Bu söz yüreğindeki o büyük acıyı biraz olsun hafifletti ve sakinleştirdi. bu andan sonra, yaşamı boyunca, hiç bir zaman gördüğü bir vahşet karşısında sukunetini bozmadı. Alahın bu dünyada mutlak adaletle hükmettiğine ilişkin inancını hiçbir zaman yitirmemişti. Biliyordu ki, her şey güzeldir, ya bizzat ve ya sonuçları itibariyle güzeldir. Çirkinin çirkinliği, güzelin güzelliğinin bilinmesi içindir, Bu yüzden çirkinde güzeldir.
.....................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
Kahireye vardığında, karşısına çıkan Mısır, tarihte benzerine hiç rastlanmamış olan bir yokluk ve kıtlığın hükümsürdüğü, çaresiz ve kimsesiz bir ülkeydi. Ortalığı kavuran açlık ve veba, halkın neredeyse üçte ikisini yoketmiş, kalanlarını ise çaresizliğin pençesinde kıvrandırıyordu.
...........
Yiyecek hiç bir şey bulamayan insanlar yamyamlığa başlamışlardı. Evine davet ettiği sodtunu kesip yiyen çok sayıda insan vardı. Gezgin bir dostuyla kentte dolaşırken, boğazına düğümleen o büyük acıyı, yerlerde görsüğü açlıktan ölmüş ve sonradan parçalanmış bebek cesetleri doruğa çıkardı. Dayanılması güç bir manzaraydı bu. Bir anda tüm varlık silindi gözünde, allaha yakararak, -Rabbim- diye inledi, -Bunun anlamı nedir?- acıyla paramparça olmuş yüreğinden yükselen soruya, şöyle cevap verildi; -Ey kulum; Rabbin seni hiç terketti mi?- -Kuşkusuz hayır- diye konuştu gezgin. -Öyleyse sakın gördüklerine bakıp Rabbnini merjametini suçlamaya kalkışma. Her musibet bir günahın sonucu, bir mutluluğunda başlangıcıdır.-
Bu söz yüreğindeki o büyük acıyı biraz olsun hafifletti ve sakinleştirdi. bu andan sonra, yaşamı boyunca, hiç bir zaman gördüğü bir vahşet karşısında sukunetini bozmadı. Alahın bu dünyada mutlak adaletle hükmettiğine ilişkin inancını hiçbir zaman yitirmemişti. Biliyordu ki, her şey güzeldir, ya bizzat ve ya sonuçları itibariyle güzeldir. Çirkinin çirkinliği, güzelin güzelliğinin bilinmesi içindir, Bu yüzden çirkinde güzeldir.
.....................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
80
...................
Fasta bütün bunlar olurken, sultan, sarayda kendi yakınında bir görev önermek üzere elçi göndermeye hazırlanıyordu. Saraya yakın dergah müdavimlerinden haberti alan Gezgin, hemen bir mektup yzarak, yönetimle ilgili herhangi bir görevi kabullenemeyeceğini bildirdi. Saray mensuplarına uzak durması gerektiğine olan inancı gittikçe pekişmişti. Dünyanın içinde kalarak, ona bir düzen verielebileceğine inanmıyoru. Olayın içinde olmakla, olayın bir parçası olmak farklıydı. Kaldıki, artık kkendisini dünyaya çağıran her ses, kulağına kaba ve çirkin bir yankı oluşturuyordu. Geçip giden şeyn içinde olmaktansa, kıyısında olmaının, geçerken üzerine bulaştırması muhtemel tozlardan kurtulması anlamına geleceğini öğrenmişti.
......................
GEZGİN_Sadık Yalsızuçanlar
Fasta bütün bunlar olurken, sultan, sarayda kendi yakınında bir görev önermek üzere elçi göndermeye hazırlanıyordu. Saraya yakın dergah müdavimlerinden haberti alan Gezgin, hemen bir mektup yzarak, yönetimle ilgili herhangi bir görevi kabullenemeyeceğini bildirdi. Saray mensuplarına uzak durması gerektiğine olan inancı gittikçe pekişmişti. Dünyanın içinde kalarak, ona bir düzen verielebileceğine inanmıyoru. Olayın içinde olmakla, olayın bir parçası olmak farklıydı. Kaldıki, artık kkendisini dünyaya çağıran her ses, kulağına kaba ve çirkin bir yankı oluşturuyordu. Geçip giden şeyn içinde olmaktansa, kıyısında olmaının, geçerken üzerine bulaştırması muhtemel tozlardan kurtulması anlamına geleceğini öğrenmişti.
......................
GEZGİN_Sadık Yalsızuçanlar
76
.......................
Döndü ama yerinde duramıyor, yeni bir yolculuk için zaman kolluyordu. Bir kez yüreğine o büyük ateş düşmüştü, artık sürekli yanmanın, artık giderek daha yakıcı bir ateşte kavrulmanın getirdiği o dayanılmaz sarhoşluk içinde kıvranmaya başladı. Bu hallerden bir haldi ama, birden yüklenmişti omuzlarına. Önceki yüklere alışmış olmanın hiç bir yararı yoktu. Gerçi biliyordu, Allah, insana taşıyamayacağı yükü yüklemezdi, ama bu, omuzlarındaki ağırlığı hafifletmiyordu. Bazen kendisini bir zerre gibi hissediyor, bazen varlığın tümün içine alabilen bir kainata benziyordu.
....................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
Döndü ama yerinde duramıyor, yeni bir yolculuk için zaman kolluyordu. Bir kez yüreğine o büyük ateş düşmüştü, artık sürekli yanmanın, artık giderek daha yakıcı bir ateşte kavrulmanın getirdiği o dayanılmaz sarhoşluk içinde kıvranmaya başladı. Bu hallerden bir haldi ama, birden yüklenmişti omuzlarına. Önceki yüklere alışmış olmanın hiç bir yararı yoktu. Gerçi biliyordu, Allah, insana taşıyamayacağı yükü yüklemezdi, ama bu, omuzlarındaki ağırlığı hafifletmiyordu. Bazen kendisini bir zerre gibi hissediyor, bazen varlığın tümün içine alabilen bir kainata benziyordu.
....................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
75
........................
Tunus ta kimi dervişlerle görüştü. Bu yolculuklarında kendisini sürekli izleyen ve peşini bırakmayan bir düşünce vardı: Yaşamın bir gizi olduğunu düşünüyordu. Hayattan önceki o muazzam sessiz belirsizlikle, ölümden sonraki o büyük suküt arasında, göz açıp kapayıncaya kadar yaşanıyordu herşey. Bir uğrak, bir menzildi dünya. Ona gelen, tıpkı bir köprüden geçiyormuş gibi orada yerleşmeyi düşünmemeliydi
......................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçannlar
Tunus ta kimi dervişlerle görüştü. Bu yolculuklarında kendisini sürekli izleyen ve peşini bırakmayan bir düşünce vardı: Yaşamın bir gizi olduğunu düşünüyordu. Hayattan önceki o muazzam sessiz belirsizlikle, ölümden sonraki o büyük suküt arasında, göz açıp kapayıncaya kadar yaşanıyordu herşey. Bir uğrak, bir menzildi dünya. Ona gelen, tıpkı bir köprüden geçiyormuş gibi orada yerleşmeyi düşünmemeliydi
......................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçannlar
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)