.......................
Döndü ama yerinde duramıyor, yeni bir yolculuk için zaman kolluyordu. Bir kez yüreğine o büyük ateş düşmüştü, artık sürekli yanmanın, artık giderek daha yakıcı bir ateşte kavrulmanın getirdiği o dayanılmaz sarhoşluk içinde kıvranmaya başladı. Bu hallerden bir haldi ama, birden yüklenmişti omuzlarına. Önceki yüklere alışmış olmanın hiç bir yararı yoktu. Gerçi biliyordu, Allah, insana taşıyamayacağı yükü yüklemezdi, ama bu, omuzlarındaki ağırlığı hafifletmiyordu. Bazen kendisini bir zerre gibi hissediyor, bazen varlığın tümün içine alabilen bir kainata benziyordu.
....................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder