.......................
Kahireye vardığında, karşısına çıkan Mısır, tarihte benzerine hiç rastlanmamış olan bir yokluk ve kıtlığın hükümsürdüğü, çaresiz ve kimsesiz bir ülkeydi. Ortalığı kavuran açlık ve veba, halkın neredeyse üçte ikisini yoketmiş, kalanlarını ise çaresizliğin pençesinde kıvrandırıyordu.
...........
Yiyecek hiç bir şey bulamayan insanlar yamyamlığa başlamışlardı. Evine davet ettiği sodtunu kesip yiyen çok sayıda insan vardı. Gezgin bir dostuyla kentte dolaşırken, boğazına düğümleen o büyük acıyı, yerlerde görsüğü açlıktan ölmüş ve sonradan parçalanmış bebek cesetleri doruğa çıkardı. Dayanılması güç bir manzaraydı bu. Bir anda tüm varlık silindi gözünde, allaha yakararak, -Rabbim- diye inledi, -Bunun anlamı nedir?- acıyla paramparça olmuş yüreğinden yükselen soruya, şöyle cevap verildi; -Ey kulum; Rabbin seni hiç terketti mi?- -Kuşkusuz hayır- diye konuştu gezgin. -Öyleyse sakın gördüklerine bakıp Rabbnini merjametini suçlamaya kalkışma. Her musibet bir günahın sonucu, bir mutluluğunda başlangıcıdır.-
Bu söz yüreğindeki o büyük acıyı biraz olsun hafifletti ve sakinleştirdi. bu andan sonra, yaşamı boyunca, hiç bir zaman gördüğü bir vahşet karşısında sukunetini bozmadı. Alahın bu dünyada mutlak adaletle hükmettiğine ilişkin inancını hiçbir zaman yitirmemişti. Biliyordu ki, her şey güzeldir, ya bizzat ve ya sonuçları itibariyle güzeldir. Çirkinin çirkinliği, güzelin güzelliğinin bilinmesi içindir, Bu yüzden çirkinde güzeldir.
.....................
GEZGİN-Sadık Yalsızuçanlar
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder