24 Ağustos 2009 Pazartesi

Adem'in yanlızlık halleri

Havva'nın hasreti kalbinin zarına değince, fuadına inince, Adem gecenin geç bir vakti denize karşı durdu. Göğsünü olan hasretiyle açtı. bakışlarını bir denize indirdi bir göklere çevirdi.

Kalplerin sahibine seslendi.

Gökler sessizdi ama Adem tepeden tırnağa sesti.

Rabbim, dedi, demelerin en içteniydi.

Semanın aydınlanma zamanı girdi. Göğün rengi yerde, yerin rengi göklerde yansımaya başladı. Yeşilin üzerinde yeşili, alevin içinde ateşi seçiyor şu gözlerim. Ama çok yanlızım. Koca dünya üzerind ebir başınayım.

Havva yartılmazdan önceki yalnızlığıma hiç benzemiyor bu. O zaman varlığını bilmediğim bir Havva'nın yokluğuyla yoklu çekiyordum. Şimdiyse birkez bulupta kaybettiğimin boşluğuyla doluyorum.

O nu birkez tanıyan artık onsuz olamaz, beni şu dünya yolunda onsuz koma, beni Havva'sız bırakma.

Rabbim, dedi yanı içtenlikle.

Ey Kalplerin Tartıcısı.

Çok bunaldım Senin uzaklığında. Senden habersiz, cennetinden kovulmuş.

Çok yorgunum.

Bana bütün haberlerin yerini tutacak bir haber gönder. Üzerime bir iyilik ve güzellik kondur.

Avunmalığım olsun, hiç ummadığım bir sevinç nasip et.

Latifsin, lutfet.

Lütfet. Bu gam denizinde tatlı bir dirlik olsun.

Sürgünlüğümün sebebi o değil ana mükafatı Havva olsun.

Sen ki dağları dağlara kavuşturursun, ''kavuşmamız kıyamete kalmasın'', burada olsun.

Bir dünya yetmez Havva'ya doymaya. Ahretliğimde o olsun.

Ya Rabbi, dedi adem, ey kalpleri çekip çeviren, açan değiştiren.

Yokluğu yokluk ki, ben onu hala yitirdiğim cenneti sever gibi seviyorum.

Şu arzın sathında cenneti bana onun kadar kuvvetle hatırlatacak biri daha varsa gönder bana.

Yoktu.

Arzın sathında bir Adem bir Havva, aralarında büyük bir umman duruyordu.

Herşey kopmuş ayrılmış aslında. Bir Havva kalmış Adem'e, arı duru yekta. Gülün adıyla varlığı arasına mesafe girmediği, dünyanın o en saf zamanında . Aşk sadece aşktı. Bunca bulanmışlıkla daha karşılaşmamıştı. Havva varlığında ne kadarsa yokluğundada okadarda. Ve Adem anladı ki cennette bile Havva'ya doyamamıştı. Değilse, geride söylenecek bukadar çok söz kalırmıydı.

Adem bu kez Havva'ya seslendi.

Dedi: Ey ismimin bütün harfleri, ey benim benliğim, benliğimin seni.

İçimde tecelli bulan latif esmasınca, her anımın şimdisi. her gecikmişliğimin telafisi.

Arttır kelimelerimi. Göster yüzünü, cennetlik et beni.

Dünyanın son gününe değin yaşasam, bambaşka bir gözle görmüşlüğüm görülmüşlüğüm.

Çünkü cennette gördüğüm görüldüğüm.

Gençliğini gördüğüm, gençliğine görüldüğüm.

Bir esenlik bahçesinde zorlamışlığım zorlanmışlığım. sınadığım sınandığım.

Sınavım. Kaybım. kaybımda kazancım.

.............................

Bu nednele yeri hiç kimseyle dolmayacak olan ve yerimi doldurmayacak olanım.

Etin etimden ve kemiğin kemiğimden. Ay ışığında oku harflerimi, ay ışığında yaz nameni. Senden önce öleyim ki ölümden korkma. Benden evvel öl ki ölümden korkmayım.

Öyleyse dirimim gibi ölümümde de arkadaşım.

Ey benim yaradılışım, yolunu kaybetmiş yol arkadaşım.

Kimin bağrında ki kemikten yaratılmışsan ona gel. Eksik parçamı arar gibi seni arıyorum ben. Send ebeni ara. Boşluğunu doldur , eksiğini tamamla.

Dünya dediğin bir kaza ertesi. Aç kapılarını. Elinle koymuş gibi bıraktığın yerde bul beni. Gel neredeysen. Cennet olsun yeniden.

la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu

......... havva.......

Adem de güçlü ve güzeldi.

Yapılı ama narindi. Zarif fakat heybetliydi. İnce ama derindi.

Toprağı dünyadan suyu cennettendi. Bu yüzden gölgesi vardı. Farklıydı yani. cennet sakinlerine göre bambaşka bir güzelliklle güzeldi. demem o ki, cennetin cemi cümlesi ondan daha güzelinin olmayacağından neredeyse emindi.

Ta ki Havva yaratılıncaya kadar.

Ne zaman ki bir şelale suyunun havuzunda Havva'nın kelimesi vucut buldu, cennet ehlinin güzelliğe dair bütün bilgisi baştan sona bozuldu.

O göründüğünde sadece Adem'in değil, konuşkan hüthüt kuşunun bile dili tutuldu. Havva'nın ilk görünüşünün neticesi, herşeyin üzerine sinen ani bir suskunluktu. AMA sonrasında bir seyir lugatçesinde toplandı Havva'ya ilişkin cennet kelimeleri. Adem bakakalmışken, bütün bir cennet de onu seyre durdu.

Fakat nedense melekleri, Adem'in yaradılış haberini aldıkları günküne benzer bir huzursuzluk sezgisi sardı. Havva'ya bakışları bakışa eklenirken cümleleri de AMA'larla bölündü. Çünkü Havva AMA'lar olmadan, düz bir cümleye sığmıyordu.

Havva sadece güzel değildi.

Aynı zamanda tatlıydı, sevimliydi.

Sıcak, canayakın ve gönüldendi.

Boyu boyuna uygun Adem'in, endamı endamına.

AMA sanki teni onunkinden daha parlak, gözleri, bakışları daha gizemliydi. Ve sanki daha çetrefildi. Ve bu çetrefil açık değil gizliydi. Zahirde değil içteydi. Her halde Havva aynı anda çok şeydi. Ve ona ilk bakışla son bakış birbirinin aynı değildi.

Duruydu ilk bakışta. Yalın. Işıltılı. Akıcı. Sanki sudan yaratılmıştı ve meylinde güneş ışığı oynaşan sular gibi berraktı. AMA her an değişiyordu. Bir kararda durmuyor, iki bakış arasında halden hale giriyordu. Karanlıkları, uçurumları, ırmakları vardı. İşten değildi gölgesine düşenin yitip gitmesi. AMA yitip gideni bulup çıkaracak olan da yine Havva'nın eliydi.

Çiçek gibiydi Havva.

AMA hayır! Çiçek fazla masum kalırdı bu güzelliğin tanımı babında. Onu bir çiçek güzeliğine indirgeyecekler için yanılgıydı sadece. Havva aynı anda hem çiçek hem zehir gibiydi.Bir vadi rüzgarının uçurumundaki sesi dinler gibi, o sesin kendisi gibi ürperticiydi.

Hem tehlikeliydi hem tehlikedeydi. hem suç ortağıydı Havva hem suçun teşvikcisi hemde suçun ta kendisi.

Her türlü hiddet doğuracak denli sebepti. AMA aynı hiddeti teskin e decek denli de güzeldi. Çünkü Havva saf güzellikti ve güzellik hiddeti durduracak yegane şeydi.

Saf güzelliğin haberi Havva'daydı. ona birkez bakanın, hiç bilmese de bir Yaratıcı'nın va rlığına inanması kaçınılmazdı. o kadar güzeldi ki bu yaratılmışların en yenisi,meleklerin de sukun bulması gecikmedi. Onlar da afiyet bağına muhteşem bir süs gibi inen bu güzelliğin seyrine bıraktılar kendilerini...

la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu

.......adem.......

Ama belli ki Adem'in mahiyetini enfazla da onun yaratılışına sual eden melekler anlamıştı.

Deiler ki; Dünya bir tecelli yeridir. Görünen O değil ama O'nun isimleridir. Adem'se halifedir. Aslen değil vekaletendir. Aynen değil suretendir. Temsilendir. Mecazendir. Ama yine de O'nun içindir O'nun yerinedir.

......................................

Melekler başlarını rüzgarda dalgalanan altın başakları gibi hafifçe eğmişleridi ki soylu cümlelerin devamı geldi. Madem ki Adem halifelik için seçilmişti, ikinci cümle seçilmişliğin sebebiyle ilgiliydi:

Üstünlüğün eşyayı tanımanda. Onları birbir isimleriyle saymanda. Konuşmanda. Konuşmak ki düşünmektir, düşünmekse özgür bilinç halidir. Bildik, üstünsün . Amenna!

Meleklerin üçüncü cümlesi Adem'in hür irade tercih hakkı üzerineydi. Melekler bu cümlenin üzerinde biraz fazla durdular. Adem'e kendi mahiyetini anlatmakta ısrarlıydılar. Söze kendi mahiyetlerinin istikametinden, Adem'inse karmaşıklığından başladılar.

............................................

Dediler ki; Melek, kötülük yeteneği yok. Onların içinde uyanabilir bir kötülük bile yok. İçlerinde ne vesvesenin amansız sesi ne şüphenin gizli ateşi gezinebilir. Başkaldırmazlar. isyan nedir bilmezler. emre karşı gelmezler. Yaklaşmazşar günaha, bulaşmazlar. Masumlar, korunmuşlar. Sadece iyiler. Serapa güzellikler. Tek özellikler. Rüzgar esmekten, kuş ötmekten başkasını nasıl bilmezse; akmamak nasıl suyun elinde değilse, meleklerde güzelliğin kaynağında, yaradılış gayelerine doru akıp duruyor. Tesbih. Tahmid. Tekbir. Başka türlüsü mümkün olmadığı için, öyle oluyor.

Oysa Adem, ey güzel yolcu, sen öylemisin? hatırla nasıl yaratıldığını. Bu toprak bedene neler katılıp karıldığını, suyuna mizacına neler karıştırıldığını. Hani ruhun, hamurunun yoğurulmasına tanık tutulmuştu.

Bir yanın karanlık senin bir yanın ışık.

Bir yanın melek kanadı bir yanın şeytan ıslığı.

Bir yanın çamur beden, bir yanın kutsal ruh. Bir yanın iyiliğe açık bir yanın iyiliğe kapalı.

Tek başına ne duru iyilik, ne de saf kötülük sensin. Ne baştan ayağa cennetsin ne de tümüylşe cehennemsin. Aynı anda birbirine zıt iki şeysin. İçinde iyilik ve kötülüğü besleyip büyütecek yeteneğe aynı anda rastlayacaksın. Hataya da sevaba da aynı derecede ehliyetli olacaksın. Bir yanın yükselemeye çekecek seni bir yanın düştükçe düş diyecvek. Zirvelerler çukurlar arasında gidip geleceksin.

Ama. Bu ikilik kabahatin değil senin mahiyetin. Üstünlüğün, zayıflığın olan bu şeyde. Tepeden tırnağa çamursun Adem ilk bakışta. Toprağın topraklığına batmış gibisin. Ama bu halinle kıymetlisin. Çünkü bu halini aşabilirsin. İçindeki kutsal ruha sahip çıkabilirsin. İştye ozaman melek değil ama melekler gibisin. Ve ey Adem untma, böyle bir tartıda melek gibi olmak melek olmaktan ağır çeker. Çünkü sen o iki şey arasında özgür irade - bilinçli seçimsin.

işte ozaman,

her halinle değil ama bu halinle,

düşmenle değil yükselmenle,

esfel-i safilinle değil ahsen-i takviminle

yani insan-ı kamilinle bizden yücesin

işte o anda secdeye değersin.

sözün özü ey adem,

Baş dikmeye, isyan etmeye, hataya düşmeye senin gücün var da meleğin gücü yok. Yani bir iktidar çekimi senin insanlığını meşrulaştıran.

Seç seçebilidiğini.

Ne olmak istersen, o sensin.


la-sonsuzluk hecesi NAZAN Bekiroğlu