Tesadüf ve ya mucize eseri kelimeler uçup gitseydi, tahammül edilemez bir bunaltı ve bir sersemlik içine düşerdik. Bu ani sessizlik bizi en zalim azaplara maruz bırakırdı. Bizi ürküntülerimizin efendisi kılan şey, kavram kullanımıdır. Ölüm deriz- ve bu soyutlama onun sonsuzluğunu ve dehşetini hissetmekten muaf tutar bizi. Şeylere ve olaylara ad vererek Açıklanamaz'dan yan çizeriz: Zihin faaliyeti kurtarıcı bir sahtekarlıktır, bir es geçme alıştırmasıdır; yumuşatılmış, rahat ve yanlış bir gerçeklikte gidip gelmemize imkan verir. Kavramları çekip çevirmeyi öğrenmek - şeylere bakmayı unutmak... Düşünüş bir firar günüde doğmuştur; bunun sonucu olarak sözel tumturak gelmiştir. Ama kendimize döndüğümüzde ve yalnız olduğumuzda -kelimeler eşlik etmeden - vasıflandırılmış evren, saf nesne, çıplak olay keşfedilir: Onlarla yüz yüze gelme cüreti nerede bulunur? Artık ölüm üzerine kurgulara dalınmaz, ölüm olunur; hayatı süslemek ve ona hedefler tespit etmek yerine , zırhı kaldırılır ve doğru anlamına indirgenir
...................
İnsanın elinde Mutsuzluk yalanını alın, ona bu sözcüğün altına bakma gücünü verin: Kendi mutsuzluğuna tek bir an dayanamazdı. Onun çökmesine engel olan soyutlamadır; içeriksiz saçıp savurulmuş ve şişkinleşmiş seslerdir; dinler ve içgüdüler değil.
Adem cennetten kovulduğu vakit, kendine zulmedene verip veriştirmek yerine, şeylere ad koymaya girişmiştir: Onlara rıza göstermenin ve onları unutmanın yegane yoluydu bu..............
Başımıza gelen kazaya fazla takılıp kalmamak için, ismimize kadar her şeyi zatiyete döndürürüz: ismimizi Paul ve ya Pierre iken nasıl ölünür? Her birimiz varlığımızın kırılganlığından ziyade ismimizin sarsılmaz görünümüne dikkat ederiz, bir ölümsüzlük yanılsamasına bırakırız kendimizi; bunun teleffuzu ortadan çekilse bütünüyle yalnız olurduk.....
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
28 Aralık 2013 Cumartesi
24 Aralık 2013 Salı
öne çıkma merakı
Bir sezar, üstün bir biçimde zihni açık ama hakimiyet içgüdüsünden yoksun olan bir zihinden ziyade, bir kasabanın belediye başkanına yakındır. Önemli olan olgu buyurmaktır: İnsanların neredeyse tamamı buna heves eder. Elinizde bir imparatorlukta olsa, bir kabile, bir aile ve ya bir uşakta olsa, muzafferane ya da karikatürümsü tiran yeteneğinizi buna hasredersin: Bütün bir dünya ya da tek kişi emriniz altındadır. Öne çıkma ihtiyacından doğan bir dizi uyumsuzluk böyle yerleşir... Sadece satraplarla (http://tr.wikipedia.org/wiki/Satrapl%C4%B1k) muhatap oluruz: Herkes - elinden geldiğince - kendine bir sürü köle arar ya da bir tanesiyle yetinir hiç kimse kendine yetmez: En mütevazisi bile, otorite düşünü hayata geçirebilmek için daima bir arkadaş ya da bir refika bulacaktır. İtaat eden sırası geldiğinde kendine itaat ettirir: Kurbanken cellat olur, herkesin en yüksek arzusudur bu. Sadece dilenciler ve bilgeler bunu hiç hissetmezler- belki de onların oyunları daha incedir...
.......................
Özgür olmayı deneyin: Açlıktan ölürsünüz. Kah hizmetkar kah despotik olmanız ölçüsünde toplum size müsamaha gösterir; gardiyansız bir hapishanedir bu - ama telef olmadan kaçılamaz ondan. Ancak sitede yaşayabildiğimiz ve bunun içgüdülerine sahip olmadığımız zaman; ne orada dilencilik yapabilecek kadar girişimci, ne de kendimizi bilgeliğe hasredecek kadar dengeli olduğumuz zaman nereye gitmeli? - Eninde sonunda, koşuşturuyormuş gibi yapıp herkesle birlikte sitede kalınır; hayatını yaşamak yerine yaşıyormuş gibi yapmak daha az gülünç olduğundan, yapmacıklığın kaynakları sayesinde o uçta karar kılınır.
.......................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
.......................
Özgür olmayı deneyin: Açlıktan ölürsünüz. Kah hizmetkar kah despotik olmanız ölçüsünde toplum size müsamaha gösterir; gardiyansız bir hapishanedir bu - ama telef olmadan kaçılamaz ondan. Ancak sitede yaşayabildiğimiz ve bunun içgüdülerine sahip olmadığımız zaman; ne orada dilencilik yapabilecek kadar girişimci, ne de kendimizi bilgeliğe hasredecek kadar dengeli olduğumuz zaman nereye gitmeli? - Eninde sonunda, koşuşturuyormuş gibi yapıp herkesle birlikte sitede kalınır; hayatını yaşamak yerine yaşıyormuş gibi yapmak daha az gülünç olduğundan, yapmacıklığın kaynakları sayesinde o uçta karar kılınır.
.......................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
21 Aralık 2013 Cumartesi
''Yeni bir hayat''ın acı alayı
Şu ki geçmiş yıkımlarına bir göz atan insanlar -gelmekte olan yıkımlardan kaçabilmek için- kökten yeni bir şeye başlayabilme gücünde olduklarını hayal ederler. Kendi kendilerine görkemli bir vaatte bulunur ve kaderin onları batırdığı o vasat uçurumdan çıkartacak bir mucize beklerler. Ama hiç bir şey olmaz. Herkes aynı olmaya devam eder; sadece hepsine damgasını vurmuş olan o düşkünlük temayülünün sivrilmesiyle değişirler. Etrafımızda yoğunluğu azalmış ilham ve coşkulardan başka bir şey görmeyiz: Her insan her şeyi vaat eder; ama her insan kıvılcımın dayanıksızlığını ve hayattaki deha noksanlığını öğrenmek için yaşar. Bir varoluşun aslına uygunluk derecesi kendi yıkımından ibarettir. Oluşumuzun çiçeklenmesi: Muzaffer görünümlü olup, başarısızlığa götüren yol. Yeteneklerimizin serpilmesi: Kangrenimizin kamuflajı... Güneşin altında leşlerle dolu bir bahar hüküm sürmektedir; bizzat Güzellik, tomurcukların içinde şişinen Ölüm'den başka bir şey değildir.
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
bilinç dışı dogmalar
Hepimiz, düşkünlükten çok daha fazla şeye inanırız; hoşgörüsüzlükleri barındırır, kanlı tedbirlere ihtimam gösteririz ve fikirlerimizi aşırı yöntemlerle savunarak dünyayı itiraz edilemez gezici kaleler gibi katederiz. Herkes kendi kendisi için yüce bir dogmadır; hiç bir ilahiyat, tanrısını, bizim benliğimizi koruduğumuz gibi korumaz; o benliği de şüphelerle sarıp mesele edinsek bile, gururumuzun sahte bir zaferindendir bu: Dava peşinen kazanılmıştır.
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
18 Aralık 2013 Çarşamba
şeytanın fısıldadıkları
sadece şeytanın vesveselerini duyuyorsanız, delisiniz.
sadece tanrının ayetlerini duyuyorsanız, peygambersiniz,
............
ama her ikisinin sohbetini bir süre dinliyor,
sonra da kalııp bir reçelli ponçik yiyorsanız,
muhtemelen aklı başında bir insansınız......
Şeytanın Fısıldadıkları - EMRE YILMAZ
sadece tanrının ayetlerini duyuyorsanız, peygambersiniz,
............
ama her ikisinin sohbetini bir süre dinliyor,
sonra da kalııp bir reçelli ponçik yiyorsanız,
muhtemelen aklı başında bir insansınız......
Şeytanın Fısıldadıkları - EMRE YILMAZ
17 Aralık 2013 Salı
mündemiç yalanlar
Yalanlar hiyerarşisinde hayat en ön yeri işgal ediyorsa, hemen ondan sonra, yalan içinde yalan olan aşk gelir. Melez konumumuzun ifadesidir; etrafında topladığı büyük mutluluk ve ıstırap gereçleri sayesinde, kendimize başkasında bir vekil buluruz. Bir çift göz hangi yutturmacayla yalnızlığımıza sırt çevirtir bize? Zihin için bundan daha aşağılayıcı bir iflas var mıdır? Aşk, bilgiyi rehavete sokar; yeniden uyanan bilgi aşkı öldürür. Gerçekdışılık ilanihaye (sonsuza kadar) galip gelemezdi, en yüceltici yalan görünümüne bürünse bile...Üstelik kendinden beyhude yere aradığını ötekinde bulacak kadar diri bir yanılsama kimde vardır ki? Bize tüm evrenin sunamadığını, bağırsaklarındaki bir sıcaklık mı sunacaktır? Oysa ki o yaygın - ve tabiatüstü- anormalliğin temeli de tam budur: bütün muammaları iki kişi çözmek - ya da, daha ziyade askıya almak -; bir sahtekarlığın lutfuyla, hayatın içinde yüzdüğü o kurguyu unutmak; genel ıssızlığı ikili bir cıvıldaşmayla doldurmak; sonun da da - ki vecdin (kendinden geçme) karikatürüdür bu - her hangi bir suç ortağının teri içine boğulmak....................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
12 Aralık 2013 Perşembe
özgürlüğün iki yüzü
Zincirlere ve yasalara alışmış olan bizler, bir girişim sonsuzluğu karşısında, bir karar sefahati karşısında ne yapacağızdır? Keyfiliğin cazibesi bizi ürkütür. Eğer istediğimiz her hangi bir fiile girişebileceksek, artık ilhamın ve nazların sınırı yoksa, bu kadar gücün sarhoşluğu içinde mahvolmaktan nasıl kaçınabiliriz?
Bu ifşayla sarsılan bilinç kendini sorgular ve yerinden sıçrar. Her şeyin emrine amade olduğu bir dünyada kimin başı dönmemiştir ki? Cani, özgürlüğünü sınırsız bir şekilde kullanır ve gücünün fikrine karşı koymaz. Başkalarının hayatına son verme konusunda, o da her birimizle aynı düzeydedir. Eğer düşüncede öldürdüklerimiz hakikaten yok olsalardı, yeryüzünde kimse kalmazdı. İçimizde çekingen bir cellat, hayata geçmemiş bir katil taşırız.İnsan öldürme eğilimini kendilerine itiraf etme cüreti olmayanlar da cinayetlerini rüyalarında işlerler, Kabuslarını cesetlerle doldururlar. Mutlak bir mahkeme önünde, bir tek melekler beraat ederdi. Zira başka bir varlığın ölümünü -en azından bilinçsizce- dilememiş bir varlık hiç olmamıştır. Her birimiz ardımızda bir dost ve düşmanlar mezarlığı sürükleriz; bu mezarlığın yüreğin uçurumlarına atılmış ve ya arzuların yüzeyine yansıtılmış olması pek mühim değildir.
....................
Özgürlük, özü şeytani olan, etik bir ilkedir.
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Bu ifşayla sarsılan bilinç kendini sorgular ve yerinden sıçrar. Her şeyin emrine amade olduğu bir dünyada kimin başı dönmemiştir ki? Cani, özgürlüğünü sınırsız bir şekilde kullanır ve gücünün fikrine karşı koymaz. Başkalarının hayatına son verme konusunda, o da her birimizle aynı düzeydedir. Eğer düşüncede öldürdüklerimiz hakikaten yok olsalardı, yeryüzünde kimse kalmazdı. İçimizde çekingen bir cellat, hayata geçmemiş bir katil taşırız.İnsan öldürme eğilimini kendilerine itiraf etme cüreti olmayanlar da cinayetlerini rüyalarında işlerler, Kabuslarını cesetlerle doldururlar. Mutlak bir mahkeme önünde, bir tek melekler beraat ederdi. Zira başka bir varlığın ölümünü -en azından bilinçsizce- dilememiş bir varlık hiç olmamıştır. Her birimiz ardımızda bir dost ve düşmanlar mezarlığı sürükleriz; bu mezarlığın yüreğin uçurumlarına atılmış ve ya arzuların yüzeyine yansıtılmış olması pek mühim değildir.
....................
Özgürlük, özü şeytani olan, etik bir ilkedir.
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
vazgeçemey karşı bağışıklık
Ümitle malulüzdür, hep bekleriz; hayatta, cevher haline gelen bekleyiştir sadece. Ebediyen askıda kalmaktansa, tarafsız bir ilah ya da kadavra durumuna inidirgenmektense, her şeyi bekleriz. Hiçliği bile. Böylelikle, Tamiri İmkansız'ı kendine düstur edinen yürek, bundan hala sürprizler umar. İnsanlık, onu yadsıyan olayların içinde aşıkane yaşar.
........
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
........
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
11 Aralık 2013 Çarşamba
kkyy
Nereni sakınıp kollamaya kalkarsan orandan sokuyor hayat! Benim sana rağmen bir iradem var demesinin farklı bir şekli bu. Arthur Schophenhauer, karar verdiğiniz her şeyi yapabilirsiniz ama neyi istediğinize siz karar veremezsiniz demişti yüz elli yıl önce. O kadar zaman geçti aradan ama bu gerçek hiç değişmedi..http://lidar-kkyy.blogspot.com/
bazı sabahlar
Geceler boyunca hangi kabuslarla haşir neşir olduk ki güneşe düşman olarak kalkıyoruz? Her şeyle hesabımızı kapatmak için kendimizi mi tasfiye etmemiz gerekiyor? Zamanla kurduğumuz yakınlığı hangi suç ortaklığı, hangi bağlar sürdürüyor? Hayat, kendini yadsıyan kuvvetler olmasa dayanılmaz olurdu. Muhtemel bir çıkış bir kaçış yolu bulunur elimizde; kendimizi kolaylıkla yok edebilir ve sayıklamanın doruğunda bu evreni balgam gibi tükürebiliriz.
.... Ya da dua eder ve başka sabahları bekleriz.
Yoğrulduğumuz maddenin içinde, onun en derin murdarlığında, yanlız göz yaşlarıyla yumuşayan bir burukluk ilkesi bulunur, Eğer her kederlendiğimizde ağlayarak kurtulma imkanımız olsaydı, teşhissiz hastalıklar ve şiir ortadan kalkardı. Fakat doğuştan gelen ve eğitimle vahimleşen bir çekingenlik ya da göz yaşı bezlerimizdeki bir işleyiş bozukluğu, bizi kuru gözlerin azabına mahkum eder. Ve çığlıklar, küfür fırtınaları, içi içini yeme ve ete giren tırnaklar, kanlı bir gösterinin verdiği teselli, artık tedavi usullerimiz arasında görülmez olur. Bunun sonucunda da hepimiz hastayızdır; canı çektiğince ulumak için her birimize bir Sahra gerekirdi, ya da kudurmuş iniltilerine daha da kudurgan iniltilerimizi karıştıracağımız içli ve coşkulu bir denizin kıyıları....
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
.... Ya da dua eder ve başka sabahları bekleriz.
Yoğrulduğumuz maddenin içinde, onun en derin murdarlığında, yanlız göz yaşlarıyla yumuşayan bir burukluk ilkesi bulunur, Eğer her kederlendiğimizde ağlayarak kurtulma imkanımız olsaydı, teşhissiz hastalıklar ve şiir ortadan kalkardı. Fakat doğuştan gelen ve eğitimle vahimleşen bir çekingenlik ya da göz yaşı bezlerimizdeki bir işleyiş bozukluğu, bizi kuru gözlerin azabına mahkum eder. Ve çığlıklar, küfür fırtınaları, içi içini yeme ve ete giren tırnaklar, kanlı bir gösterinin verdiği teselli, artık tedavi usullerimiz arasında görülmez olur. Bunun sonucunda da hepimiz hastayızdır; canı çektiğince ulumak için her birimize bir Sahra gerekirdi, ya da kudurmuş iniltilerine daha da kudurgan iniltilerimizi karıştıracağımız içli ve coşkulu bir denizin kıyıları....
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
9 Aralık 2013 Pazartesi
tepkici melekler
Melekler içinde en filozof olanının başkaldırması üzerine bir yargıya varırken, bunun içine sempati,şaşkınlık ve ayıplama duygularının karışmaması güçtür. Evreni adaletsizlik yönetir. Orada inşaaedilen her şey, çözülen herşey, pis bir kırılganlığın izini taşır; sanki madde, yokluğun bağrındaki skandalın meyvasıymış gibi... Her varlık bir başka varlığın can çekişmesiyle beslenir; anlar, zamanın kansızlığı üstüne vampir gibi üşüşürler- dünya, göz yaşlarının biriktiği bir yerdir... BU mezbahada kollarını kavuşturup durmak ya da kılıç çekmek eşit derecede beyhude hareketlerdir. Hiç bir harika zincirinden boşanma hareketi mekanı sarsamaz, ruhları da asilleştiremez... Zaferler ve yenilgiler, adı kader olan bilinmez bir yasaya göre birbirini izlerler; kader, felsefi olarak yoksun kaldığımızda, şu dünyadaki ya da her hangi bir yerdeki ikametimiz bize çömzümsüz, maruz kalınabilecek bir lanet gibi saçma, ya da hak edilmemiş göründüğünde baş vurduğumuz sözcüktür... Kader- mağluplar terminolojisinin gözde sözcüğü... Devasızlığa bir isim kadrosu bulmaya meraklıyızdır ve isimler icat ederek, felaketlerimizin üzerinde asılı aydınlıklarda bir hafifleme ararız. Kelimeler merhametlidirler: Narin gerçeklikleri bizi kandırır ve teselli eder...
Böylelikle hiçbir şey istemeyen ''kader'', bizim başımıza geleni istemiş olur... Tek izah biçimi olarak Akıldışı'na vurgunuzdur; o nun yanlızca aynı tabiattaki negatif unsurları tartan baht terazimizin kefelerini doldurmasını seyrederiz.
............................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Böylelikle hiçbir şey istemeyen ''kader'', bizim başımıza geleni istemiş olur... Tek izah biçimi olarak Akıldışı'na vurgunuzdur; o nun yanlızca aynı tabiattaki negatif unsurları tartan baht terazimizin kefelerini doldurmasını seyrederiz.
............................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
kendini imha etmenin kaynakları 2
Dinlerin kendi elimizle ölmeyi yasaklamalarının nedeni, bunda, tapınakları ve tanrıları aşağılayan bir itaatsizlik görmeleridir. Orleans Konsili intaharı cinayetten daha vahim bir günah gibi değerlendiriyordu; çünkü katil herzaman nedamet getirebilir, kendini kurtarabilir, oysa kendi hayatına kasteden kişi selametin sınırlarını aşmıştır. Fakat kendini öldürme eylemi zaten radikal bir selamet formulünden çıkmaz mı yola ? Hiçlik de ebediyetle eşdeğer değil midir? Yalnız varlık, evrenle savaşma ihtiyacında değildir; o, son ihtarı kendine verir. Sonsuza değin olmak özlemini de duymaz pek; eğer benzersiz bir fille, mutlak bir biçimde kendisi olduysa... Göğü ve yeri de kendini reddettiği gibi reddeder. Hiç değilse özgürlüğü sürekli gelecekte arayanların bulamadığı bir özgürlük bütünlüğüne varmış olacaktır........
.............................
Olgunluklarının delili olarak canlarına kıyan antik bilgeler, modernlerin hafızasından çıkmış olan bir intihar öğretisi yaratmışlardı; dehasız bir can çekişmeye adanmış bizler, ne aşırılıklarımızın yeratıcısıyız, ne de vedalarımızın belirleyicisi. Son, artık bizim sonumuz değildir: Sayesinde yavan ve yeteneksiz bi hayatı bağışlatabileceğimiz yegane bir girişimin üstünlüğü noksandır, tıpkı yüce bir kinizmin ve eski görkemli can verme sanatının da noksan olması gibi...... Ümitsizliğe talim eden ve kendini kendini kabullenen cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yanlzıca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz: Sanki hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz anı ileri atmamıza bağlıymış gibi...
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
.............................
Olgunluklarının delili olarak canlarına kıyan antik bilgeler, modernlerin hafızasından çıkmış olan bir intihar öğretisi yaratmışlardı; dehasız bir can çekişmeye adanmış bizler, ne aşırılıklarımızın yeratıcısıyız, ne de vedalarımızın belirleyicisi. Son, artık bizim sonumuz değildir: Sayesinde yavan ve yeteneksiz bi hayatı bağışlatabileceğimiz yegane bir girişimin üstünlüğü noksandır, tıpkı yüce bir kinizmin ve eski görkemli can verme sanatının da noksan olması gibi...... Ümitsizliğe talim eden ve kendini kendini kabullenen cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yanlzıca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz: Sanki hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz anı ileri atmamıza bağlıymış gibi...
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
kendini imha etmenin kaynakları
Omurzlarımızın ve düşüncelerimizin üzerinde ağır yüklerle bir hapishanede doğmuşuz; kesip atma imkanı bizi bir sonraki gün yeniden başlamaya teşvik etmese, tek bir günün bile sonunu getiremezdik... Bu dünyanın pırangaları ve solunmaz havası her şeyi elimizden alır, kendimizi öldürme özgürlüğü hariç; bu özgürlü de, bunaltıcı ağırlıkların üstesinden gelen bir kuvvet ve gurur verir bize.
Kendi hükmünü mutlak olarak elinde bulundurmak ve bunu kullanmamak... bundan daha esrarengiz bir yetenek var mıdır? İntaharın mümkün olduğu tesellisi, soluksuz kaldığımız o mekanı sonsuz bir alana çevirir. Kendimizi yok etme fikri, buna ulaşma yollarının çokluğu, kolaylığı ve yakınlığı sevindirir ve ürkütür bizi; zira kendimiz hakkında geri dönüşsüz bir şekilde karar verdiğimiz o hareketten daha basit ve daha korkunç bir şey yoktur. Tek bir anda bütün anları ortadan kaldırırız; bunu tanrı bile yapamazdı. Fakat palavracı iblisler olduğumuzdan sonumuzu erteleriz: Özgürlük gösterişinden, kibrimizin oyunundan nasıl vazgeçebilirdik ki?...
............................................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Kendi hükmünü mutlak olarak elinde bulundurmak ve bunu kullanmamak... bundan daha esrarengiz bir yetenek var mıdır? İntaharın mümkün olduğu tesellisi, soluksuz kaldığımız o mekanı sonsuz bir alana çevirir. Kendimizi yok etme fikri, buna ulaşma yollarının çokluğu, kolaylığı ve yakınlığı sevindirir ve ürkütür bizi; zira kendimiz hakkında geri dönüşsüz bir şekilde karar verdiğimiz o hareketten daha basit ve daha korkunç bir şey yoktur. Tek bir anda bütün anları ortadan kaldırırız; bunu tanrı bile yapamazdı. Fakat palavracı iblisler olduğumuzdan sonumuzu erteleriz: Özgürlük gösterişinden, kibrimizin oyunundan nasıl vazgeçebilirdik ki?...
............................................
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
7 Aralık 2013 Cumartesi
anti-peygamber
Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar...
Vaaz verme çılgınlığı içimizde öyle yer etmiştir ki, korunma içgüdüsünün bilmediği derinliklerden doğar. Her insan, kendinin bir şey önereceği anı bekler: Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya, o yeter. Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz...
Çöpçüsünden züppesine kadar herkes, cinai cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat, bundan ötürü tahammül edilemez hale gelir; insanın kendi hayatı daha da çekilmez olur: Başkalarının hayatına hiç karışmadığı zaman kişi kendi işleri için o kadar endişe duyar ki, Kendi ''benliğini'' bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak ''benliğini'' yok sayar: Evrensel oyunun kurbanıyızdır...
..............................
Fiiliyatımızın kaynağı, kendimizin zamanın merkezi, nedeni ve sonucu zannetmeye bilinçsizce meyilli olmamızdadır. Reflekslerimiz ve gururumuz, teşkil ettiğimiz et ve bilinç parçasını bir gezegene dönüştürür. Eğer dünyadaki konumumuzu doğru olarak ayarlayabilseydik; eğer kıyaslamak yaşamaktan ayrılmaz olsaydı, mevcudiyetimizin ufaklığının açığa çıkması bizi ezerdi. Ama yaşamak kendi boyutlarına karşı körleşmektir...
.....................
Çürümenin kitabı - E. M. CİORAN
düşmüşlüğün tahlili
Her birimiz, yanlızlığa karşı işlenen günah, yani insanlarla alış veriş tarafından yozlaştırılmaya yazgılı bir saflık dozuyla doğarız. Zira her birimiz, kendimize haşredilmiş olmamak için elimizden geleni yaparız. Bu durum, mukadderatı değil, düşmüşlük eğilimini andırır. Ellerimizi temiz ve kalplerimizi bozulmamış bir halde muhafaza etmekten acizizdir; yabancıların terleriyle temas ederek kendimizi kirletiriz.; tiksintiye aç ve vebaya hayran bir halde, toplu çirkefin içine boğazımıza kadar gömülürüz. Kutsal suyla dolu ummanları düşlediğimizde de, artık oraya dalmak için çok geç kalmışızdır; iliğimize kemiğimize kadar kokuşmuş olmamız, o ummana dalıp boğulmamızı engeller: Dünya yanlızlığımızı bozmuştur; ötekilerin üzerimizde bıraktığı izler silinmez hale gelmiştir.
Hiçlik karşısında her kelimeyle bir zafer kazansak bile, onun zorbalığına daha fazla maruz kalmamıza yol açar bu.n Etrafımıza saçtığımız kelimeler oranında ölürüz.... Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz. Kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhirederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyız; her birimiz sırları en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtılırız. Ötekilerle görüşmemiz de, kendimizi boşluğa doğru bir yarış içinde hep birlikte alçaltmak içindir; ister fikir teatisi olsun, ister itiraflar ya da entrikalar... Merak sadece cennetten dünyaya düşüşe değil, her günkü sayısız düşüşe yolaçmıştır. Hayat, bu düşme sabırsızlığından; ruhun bakir yanlızlıklarını, cennetin en eski ve en gündelik inkarı olan diyalog yoluyla peşkeş çekmekten ibarettir. İnsan, aktarılamayan kelamın sonsuz vecdi içinde yanlızca kendini dinlemeliydi; kendi sessizlikleri içinde kelimeler ve sadece kendine ait pişmanlıklar için işitilebilen akortlar uydurmalıydı. Ama evrenin gevezesidir o, ötekiler adına konuşur, benliği çoğul biçimi sever. Ötekiler adına konuşan kişi ise daima bir sahtekardır. Siyasetçiler, reformcular ve kollektif bir bahaneden yana çıkan herkes üçkağıtçıdır. Sadece sanatçının yalanı bütünsel değildir, zira o ancak kendini icat eder. Kendini iletişimsizliğe bırakmanın, tesellisiz ve sessiz heyecanlarımızın ortasındaki gerilim dışında, hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtıdır; evren ise sara hastalığına tutulmuş bir geometri...
O zaman şiire doğru dönmemek elde mi? O nun da tıpkı hayat gibi, hiçbir şey kanıtlamama mazereti var.
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Hiçlik karşısında her kelimeyle bir zafer kazansak bile, onun zorbalığına daha fazla maruz kalmamıza yol açar bu.n Etrafımıza saçtığımız kelimeler oranında ölürüz.... Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz. Kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhirederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyız; her birimiz sırları en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtılırız. Ötekilerle görüşmemiz de, kendimizi boşluğa doğru bir yarış içinde hep birlikte alçaltmak içindir; ister fikir teatisi olsun, ister itiraflar ya da entrikalar... Merak sadece cennetten dünyaya düşüşe değil, her günkü sayısız düşüşe yolaçmıştır. Hayat, bu düşme sabırsızlığından; ruhun bakir yanlızlıklarını, cennetin en eski ve en gündelik inkarı olan diyalog yoluyla peşkeş çekmekten ibarettir. İnsan, aktarılamayan kelamın sonsuz vecdi içinde yanlızca kendini dinlemeliydi; kendi sessizlikleri içinde kelimeler ve sadece kendine ait pişmanlıklar için işitilebilen akortlar uydurmalıydı. Ama evrenin gevezesidir o, ötekiler adına konuşur, benliği çoğul biçimi sever. Ötekiler adına konuşan kişi ise daima bir sahtekardır. Siyasetçiler, reformcular ve kollektif bir bahaneden yana çıkan herkes üçkağıtçıdır. Sadece sanatçının yalanı bütünsel değildir, zira o ancak kendini icat eder. Kendini iletişimsizliğe bırakmanın, tesellisiz ve sessiz heyecanlarımızın ortasındaki gerilim dışında, hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtıdır; evren ise sara hastalığına tutulmuş bir geometri...
O zaman şiire doğru dönmemek elde mi? O nun da tıpkı hayat gibi, hiçbir şey kanıtlamama mazereti var.
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
4 Aralık 2013 Çarşamba
yirmi birinci yüz yılda varoluşculuk
Başkalarının şöhretine gıcık oluyoruz. Çünkü bizim onlara bedavadan verdiğimiz bir değerin havasını yine bizlere atmaktadır uyanıklar
******
Herkezin tanrı önünde birer hiç olduğunun kafamıza çakıldığı orta çağlar ne huzurlu yıllarmış. Tanrı'nın önünde artık hepimiz birer deviz; başarılı ve şöhretli devlerin önündeyse birer cüce.
*******
Kudretin, servetin ve şöhretin bir bedeli var diyerek kendini savunanlara şaşarım. Kudret, servet veşöhret zaten o bedeller ödendikten sonra geriye kalandır.
*********
İş adamları servet, siyasiler kudret, sanatçılar şöhret,alimler ise hikmet düşkünü hırslılardır.
Peki ya sufiler?
Aşk u şevk ehilleri?
Onlar mı? Onlar muhabbet peşinde hırslılardır. Vecd, irfan,cemal ve hal düşkünüdürler.
**********
Merak etmeyin, bu dünyada kendileri için hiç bir şey istemeyenlerin muhakkak öbür dünyadan bir karşı talepleri vardır. Çünkü onlar her reddedilen dünyevi lezzet için ilahi bir telafi olduğunu çok iyi bilen, aramızdaki en hin oğlu hin, en haz düşkünü uyanıklardır.
**********
Cennet....
Bütün dünyayı yani kudreti, serveti, şöhreti ve şehveti ellerinin tersiyle itenlerin bu dünyevi yoksulluklarının acısını bir güzel çıkarttıkları yerdir.
*********
Her şeyin ilahisi dünyevisinden daha tatlıdır.
Şehvetin de, şöhretin de, adaletin de.
Şeytanın Fısıldadıkları - EMRE YILMAZ
1 Aralık 2013 Pazar
29 Kasım 2013 Cuma
mavi2
''Onu, kimsenin dinlemeyeceğini ve herkesin alay edeceğini biliyordum.Babamı 48 yaşında kahrından öldüren şey, sizin 'yemeğin tadına bakmadan tuz atmak'tan ibaret saydığınız ön yargıydı.'Ön yargılı değilim! Bak önce tadına bakıp sonra tuz attım. Ne adamım ben ya!' diyerek sevinecek hatta bunun adına da 'küçük şeylerden mutlu olmak' diyecek seviyedeydi zavallılığınız ve bir avam hikayesiydi anlatılan.Ama asla fark edemediniz bunu.Neymiş efendim, iş adamı çalıştıracağı kişiyle yemeğe gitmiş de adam yemeğin tadına bakmadan tuz atmış. O da demiş ki 'Bu adam tuz atıyor yaa, baksana ne kadar ön yargılı, bana yaramaz.' Bir defa öyle bir iş adamı , böyle bir eleme tekniği kullanmaz zira bu başlı başına bir ön yargıdır. Ayrıca büyük restoranlarda yemeklerin tuzu özellikle az konur ve bunu da oralarda yemek yiyenler bilir zaten.
........
Neyse ön yargı bu demek değildi, zanlarınız gerçek sanmalarınızdı ön yargı ki zanlarınızı da zaten başkaları belirliyordu. Bir kişinin arabasına bakıp cebindeki parayı anlamaya çalışıyordunuz hatta kolundaki saatin markasıyla onun bütün cehaletinin üstünü örtüyordunuz. Kişilerin kurduğu cümlelerin değerini kullandığı kelimeler değil de gözlüğünün fiyatı; fikrinin kalitesini ise evi ya da ofis mobilyalarının ederi belirliyordu...........
Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN
........
Neyse ön yargı bu demek değildi, zanlarınız gerçek sanmalarınızdı ön yargı ki zanlarınızı da zaten başkaları belirliyordu. Bir kişinin arabasına bakıp cebindeki parayı anlamaya çalışıyordunuz hatta kolundaki saatin markasıyla onun bütün cehaletinin üstünü örtüyordunuz. Kişilerin kurduğu cümlelerin değerini kullandığı kelimeler değil de gözlüğünün fiyatı; fikrinin kalitesini ise evi ya da ofis mobilyalarının ederi belirliyordu...........
Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN
28 Kasım 2013 Perşembe
mavi
''İnsan uyanmalarını sayarak yaşar hayatını. Herkes başkalarının belirlediği takvimlere göre tüketir kendisine verilen, ömür denilen tek kullanımlık bu eğlenceyi. Oysa hayat burada yaşadığın kadar kısa ve yine burada gördüğün kadar heyecanlı bir armağandır. Her yaratılan nesne, buradakilerden çok daha fazla mutlu eder insanı aslında da siz her birinin anlamını değiştirerek ızdıraba çevirip kendi elinizle inşa ettiğiniz hücrelerinize giderek zindanda yaşamayı seçtiniz. Yoksa burada gördüklerinin tamamı giriş kattan, sıfır rakımdan, yeryüzünde yaratılanlardan esinlenerek elde edilmiştir. Çocuklar bu yüzden gülerler işte gördükleri her şeye. Senin paten kayarken aldığın zevki, bir çocuk ağacın dalına dokunurken almayı başarır mesela. O ağacı keserek mobilya yapmayı öğrenince kaçar uykuları ve artık ona dokunmak zevk vermez. Kendini var etmek için onu yok etmek ince hesabına girince zevk almaz hiç bir şeyden. Deniz var ama sen dibindeki kumu çekip nasıl zengin olacağının derdine düşmüşsün. Zevk alabilir misin yarınki çeki düşünürken yüzmekten ya da bir çocuğun küvetten aldığı zevki yakalayabilir misin evine gelen haciz memuru aklındayken okyanuslarda yaptığın sörflerden? Hiç bir şey bilmeyen bir kaygısızsın; ilk defa denizi gölü, güneşi gökyüzünü, ağacı ormanı gördüğünde aldığı hazdan fazlası değildi 181. katın eğlencesi. Bir denizden daha fazla heyecan verebilir mi insana çarpışan araba?''
Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN
Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN
14 Kasım 2013 Perşembe
''nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası , bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firari bir cinnet- geçmişinde bunların hiç biri yok; hiç bir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiç bir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki?
Kökeninde aldatıcı ve yıkıma mahkum olmayan hiç bir ''yeni'' hayat görmedim şimdiye kadar. Her insanın zaman içinde ilerleyip bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit ettiğini, yenilenme niyetine de ümitlerinin beklenmedik yüz buruşturmasıyla karşılaşıp kendi içine düştüğünü gördüm....''
E.M. Ciorian -Çürümenin Kitabı
Kökeninde aldatıcı ve yıkıma mahkum olmayan hiç bir ''yeni'' hayat görmedim şimdiye kadar. Her insanın zaman içinde ilerleyip bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit ettiğini, yenilenme niyetine de ümitlerinin beklenmedik yüz buruşturmasıyla karşılaşıp kendi içine düştüğünü gördüm....''
E.M. Ciorian -Çürümenin Kitabı
8 Kasım 2013 Cuma
Handan'ın Annesi
Dizinin dizime değişi, Handan'ın annesi için bir kelebeğin kanat çırpışıysa benim için kasırgaydı. Kaç sene geçti, hala unutmam, günde en az beş sefer aklıma gelir. Biliyorum bu durumun, kökeni memeden kesildiğim güne kadar uzanan piskolojik nedenleri vardır. Ama bir kadını unutulmaz yapan şey, bir vakitler ona duyulan arzunun şiddetiyle doğru orantılı değil midir? O arzunun kıyısında, gerçekleşme olasılığının tam yanı başında , sanki başka hiç bir engel yokmuş gibi rahat davranabilmekle, kendini o tatlı yanılsamaya kaptırabilmekle doğru orantılı değil midir? Bu olgunun da mı sorumlusu benim mutsuz geçen çocukluğum? Cevap? Yok! Kalırsın öyle....
Erken Kaybedenler - EMRAH SERBES
Erken Kaybedenler - EMRAH SERBES
Rüstem Bey
Neden? Çünkü büyüdükçe arzularım küçüldü, şaşkınlıklarım küçüldü, beklentilerim küçüldü. Büyüdükçe öyle küçüldüm ki içimde taşacak bişey kalmadı. Büyümenin bir bedeli varsa işte bu, yarım metre uzadım, yarım kilo aldım ve dünyadan vazgeçtim. Burada şairin dünyası Yasemin oluyor.
Erken Kaybedenler - EMRAH SERBES
Erken Kaybedenler - EMRAH SERBES
23 Ekim 2013 Çarşamba
sende yalancı çıktın superman
Albay; Bir gün Amrika'nın menfaatlerine karşı harekette bulunmayacağını nerden bileceğiz?
Superman; Kansas'ta büyüdüm ben general. Amerikalılık benim kanımda. Bak, yardım etmek için buradayım.
Superman -MAN OF STEEL
Superman; Kansas'ta büyüdüm ben general. Amerikalılık benim kanımda. Bak, yardım etmek için buradayım.
Superman -MAN OF STEEL
17 Ekim 2013 Perşembe
rezil
Ar damarınızı biraz gevşetmekle her şey olabileceğiniz bir ülkede, ölmek değil, yaşamak tesadüftür. Maç sonrasında ya da bir düğün sırasında havaya sıkılan kurşunlara ''kader'' denilen bir ülkede, ''olmak'' yanlızca karar ve ısrar işi, ölmek ise bir anlık dalgınlıktır. ''Ekmek parasının'' arkasına sığınarak her şeyin mübah sayıla geldiği bir memlekette ölmek nedir ki, olmak ne olsun? Kitapları korsan, rakıları sahte, faturaları naylon, mobilyaları hayali, hayatsa bildiğiniz gibi........
Olunması zor bir şey yok mudur bu memlekette peki? Ne olursanız olun, ''sahici olmak'' en zordur en başta. İnsanın kendisi olması en zorudur. Hiç bir tirübünde oynamadan ''biri'' olmak;zaman uyarak değil, zamana yaslanarak insan olmak; ''köyün delisi'' olmadan aydın olmak; kadınlığını unutmadan kadın olmak..............
Örnekleri çoğaltabiliriz.
Hayat Atölyesi - MURATHAN MUNGAN
Olunması zor bir şey yok mudur bu memlekette peki? Ne olursanız olun, ''sahici olmak'' en zordur en başta. İnsanın kendisi olması en zorudur. Hiç bir tirübünde oynamadan ''biri'' olmak;zaman uyarak değil, zamana yaslanarak insan olmak; ''köyün delisi'' olmadan aydın olmak; kadınlığını unutmadan kadın olmak..............
Örnekleri çoğaltabiliriz.
Hayat Atölyesi - MURATHAN MUNGAN
10 Ekim 2013 Perşembe
Hedda Gabler
Evet, mutsuzdu, karamsardı, kötümserdi. Mutlu ya da iyimser olmanın bir alemi var mı? diye düşünüyordu.Ona göre insanların mutsuz olmaları, mutlu olmalarından daha inandırıcıydı. Hanidir bunu bir inandırıcılık sorunu olarak görmeye başlamıştı. Yeryüzünde herkez kendine bir var olma biçimi arıyor. Hedda Gabler de kendini tutkuyla var edenlerden. Hayatının erkeğini düşünüyor. Ancak onunla birlikte var olabileceği erkeğini. 12 mart romanlarındaki gibi çok yakışıklı, çok esmer, çok yeşil gözlü, çok bilinçli, çok uzun boylu, çok atletik yapılı, çok devrimci, çok tok ve çok güzel sesli yiğit bir delikanlı onu bilinçlendirsin istiyordu. Ama Hedda Gabler'in özlemlerini doğrulamıyor hayat. Hiç bir roman sayfası, bedeli ödenmemiş hiç bir satır gerçeğin yerine ikame edemiyor. Kadın yazarların muhayyilesinde dolaşan erkeklere sokaklarda raslanmıyor Hedda Gabler . Bu sentetik kahramanları hangi düşlerin yatağı üretmişti peki? Onlara nerde raslayacaktı? Bu hayat dedikleri şey romanları bile doğrulamıyorsan ne işe yarıyordu?
Kırk Oda- MURATHAN MUNGAN
Kırk Oda- MURATHAN MUNGAN
benzin istasyonundaki kadın
Son yerleşmeyi epeyce geride bıraktıklarında ve bir sonraki yerleşmeye 30 mil kaldığında, tabelanın biri bir benzin istasyonunu haber verdi. İşte, istasyon oradaydı, çakıl kaplı büyük bir alan, iki benzin pompası, bir lamba ve alanın arkasında belli belirsiz bir ev. Adam frene bastı, benzinciye doğruldu kıvrıldı ve benzin pompasının önünde durdu. Beklediler. Adam evin kapısını çalmak için arabadan indiğinde kapı açıldı ve dışarı bir kadın çıktı. Alanı geçerek geldi, selam verdi, benzin tabancasına el attı, pompa kolunu çevirdi ve depoyu doldurmaya başladı. Arabanın yanında duruyor, sağ elinde benzin tabancasını tutuyordu ve sol elini kalçasına dayamıştı. Kadın, adamın gözlerini kendisinden ayırmadığını gördü.
''Benzin tabancası bozuk, onun için bırakamıyorum. Ama camları hemen temizlerim.''
''Burası ıssız değil mi?''
Kadın ona şaşarak ve dikkatle baktı. Artık genç değildi ve dikkati, fazla sık ilişkiye girmiş ve fazla sık hayal kırıklığına uğratılmış bir kadının dikkatiydi.
''Son yerleşme 20 mil geride kaldı ve bir sonraki 30 mil ileride; bu durumda... Demek istiyorum ki kendinizi bu durumda yanlız hisset miyormusunuz? Burada tek başınıza mı yaşıyorsunuz?''
Kadın onun bakışındaki ciddiyeti, dikkati ve şefkati görerek gülümsedi. Bakışından büyülenmemek için alayla gülümsedi. O da bu gülüşe neşeyle ve bir sonra söyleyeceği mahçubiyetiyle gülerek karşılık verdi.
''Güzel bir kadınsınız.''
Yüzündeki çillerden anlaşılmasa da kadın biraz kızardı ve gülümsemesi dondu. Birden ciddileşti. Güzel mi? Her ne kadar erkeklerin hala hoşuna gitse de, onlarda hala gurur ve arzu uyandırsa da ve onları hala ürkütebilse de, güzelliği geçmişti ve o bunu biliyordu. Kadın onun yüzüne dikkatle baktı.
''Evet burası ıssız ama ben buna alıştım. Ayrıca..'' Durakladı, gözleri aşağıya, benzin tabancasına gitti, yeniden başını kaldırdı ve onun yüzüne baktı, artık yüzü iyice kızarmıştı, dimdik duruyordu ve inatçı bir ifade özlemini açığa vurdu. ''Ayrıca hep yanlız kalacak değilim.''
Bir an öylece dimdik , yüzü kızarmış bir halde onunla göz göze kaldı. Sonra depo doldu, kadın depoyu kilitledi, arabadan geri çekildi ve benzin tabancasını yerine astı. Eğildi, kovadan bir sünger aldı, silecekleri yukarı kaldırdı ve camı temizlemeye başladı. Adam onun, kucağındaki haritayı inceleyen, ona selam vermek ve gülümsemek için kısaca başını kaldıran ve tekrar haritasına dalan karısını nasıl merakla süzdüğünü gördü.
Kadın camları silerken yanında aylak aylak durmak hoş değildi. Ama aynı zamanda ona bakmak, onu seyretmek hoşuna gitmişti. Kadın ne kareli gömlek ve kot pantolon, ne de ağarmış mavi renkli bir elbise giymişti, üzerinde petrol şirketinin ambleminin renginde koyu mavi bir tulum, tulumun içinde de beyaz bir tişört vardı. Güçlü kuvvetliydi, ama hareketleri yumuşaktı. Hareketlerinde vücudunun gücünden ve yumuşaklığından aldığı zevki yansıtan bir zerafet vardı. Tulumun askısı omzundan kayıyor, parmağıyla tekrar yukarı itiyor ve onu mahrem bir hareket gibi etkiliyordu.
Camların temizliği bitipde kadına parayı verdiğinde ve kadın paranın üstünü getirmek için eve yürüdüğünde, o da kadınla birlikte yürüdü. Gıcırdayan çakılların üstünde birlikte atılan bir kaç adımdan sonra kadın elini onun koluna götürdü.
''Benimle gelmenize gerek yok, paranın üstünü getiririm.''
Böylece alanın ortasında, arabası ile kadının evinin arasında kalakaldı. Kadın içeri girdi, kapı kapandı.
Karar vermek için ne kadar zamanın var, diye düşündü. Bir dakika? İki dakika? Paranın üstünü ne kadar zamanda hazır edecek? Ne kadar düzenli biri? Kağıt ve bozuk paraları özenle yerleştirdiği, ve bir gözünden bir kaç para alacağı bir kasası mı var acaba? Acele mi ediyor, yoksa bir dakika, son bir dakika daha uzarsa sevineceğimi biliyor mu?
Yere baktı ve çakılların sisten ıslanmış olduğunu gördü. Ayakkabısının burnuyla bir taşı ters çevirdi;taşın altında ıslak olup olmadığını bilmek istiyordu. Islaktı. Yanında çalışanlara, düşünme ile karar vermenin ayrı şeyler olduğunu, düşünmenin ne doğru bir karar, ne de her hangi bir karar doğurmasının şart olmadığını, karar vermenin, insanın elini kolunu bağlayacak kadar karmaşık olabileceğini ve zor durumlara sokabileceğini öğretmişti. Her zaman, düşünmek zaman ister, karar vermek ise cesaret derdi ve şu anda eksikliğini duyduğu şeyin düşünecek zaman değil, aksine karar verme cesareti olduğunu biliyordu. Burada kalmaya karar vermezse, yola devam etmeye karar vermemiş bile olsa, yola devam edecekti. Burada kalmak; O na ne demeliyim? O na burada kalıp kalamayacağımı mı sormalıyım? O ne cevap vermeli? Canı evet demek istese bile, sorumun ona yükleyeceği sorumluluğu reddetmesi gerektiği için , hayır demek zorunda kalmayacak mı? O, kapıdan tekrar dışarı çıkarken, ben çantam ve bavulumla burada durmalıydım ve araba çekip gitmiş olmalıydı. Ama ya beni istemezse? Ya da beni şimdi ister sonra istemezse? Ya da ben daha sonra artık kalmak istemezsem? Hayır böyle bir şey olamaz. Eğer birbirimizi şimdi istersek, daima isteriz.
Arabaya gitti. Karısına yanıldıklarını, gönülden isteseler bile artık evliliklerini yoluna sokamayacaklarını söylemek istiyordu. Son haftalarda sevincinin içinde hep bir hüzün olduğunu, ve yaşamını bu hüzünle sürdürmek istemediğini. Kadını tanımadığı, kadında onu tanımadığı halde, bu kadın için her şeyi göze almasının delilik olduğunu.. Mantıklı ve mahsun olmaktansa deli olmayı tercih ettiğini.
Arabaya varmasına bir kaç adım kalmışken, karısı başını kaldırdı. Onun gelişini izledi, sürücü koltuğuna uzanarak camı aşağı indirdi ve bir şeyler söyledi. Ama o ne dediğini anlamdı. Karısı haritada büyük kumulları bulduğunu tekrarladı. Kahvaltı ederken büyük kumulların bir zamanlar görmüş oldukları fotoğraflarını hatırlamışlar, onları haritada aramışlar ve bulmuşlardı. Karısı şimdi bulmuştu onları. Fazla uzakta değillerdi ve akşam oraya varmış olurlardı. Karısının yüzü ışıl ışıldı.
Karısının küçük şeylerden duyduğu sevinç; Bununla ne kadar sık hayrete düşürmüş ve mutlu etmişti onu. Ve sevincini yansıtan sokulganlığı ancak son haftalarda geri gelmişti.
Karısının sevincini gördü. Karısı ona hayranlıkla bakıyor, bakışlarıyla onu kuşatıyor. Acaba tamam mıydı? Acaba gidebilirler miydi?
Kafasını salladı, koşmak istiyormuşçasına hızla yürüdü, arabaya bindi ve motoru çalıştırdı. Arkasına bakmadan benzin istasyonundan uzaklaştı.
Karısı kumulları haritada nasıl bulduğunu sabah neden bulamadıklarını anlatıyordu. Akşam ne zaman varacaklarını ve nerede kalabileceklerini. Ertesi gün ne kadar yol almaları gerektiğini. Kumulların ne kadar yüksek olduğunu.
Bir süre sonra bir şeylerin yolunda gitmediğini fark etti. Kocası arabayı yavaş yavaş sürüyor, dikkatle sise bakıyor, söylediklerine arada bir yüreklendirici ya da onaylayıcı bir homurtuyla eşlik ediyordu; konuşmaması sorun değildi ama kilitlenmiş ağzı ve kasılmış yanakları bir sorun olduğunu gösteriyordu. Karısı ''Bir şey mi var?'' diye sordu. Motorda ya da tekerleklerde? Sisli havada ve yolda? Bunlardan başka bir şey mi? Önce sakin sakin cevap alamayınca endişeyle sordu. Kendisini iyi hissetmiyor muydu? Ağrısı mı vardı? Arabayı, sağa çimenlerin üstüne çekerek durduğunda, karısı, kalbinde ya da kan dolaşımında bir sorun olduğundan emindi. Kaskatı kesikmiş halde, elleri direksiyonda, bakışları dosdoğru karşıya dikili, öylece oturuyordu.
''Bırak beni:'' dedi. ''Sadece bir dakikaya ihtiyacım var.'' diye devam etmek istedi, ama konuşması, ağzını kapatmasına, yanaklarını kasmasına ve göz yaşlarını tutmasına neden olan gerginliği çözmüştü. Onlarca yıldır hiç ağlamamıştı. Hıçkırığa boğmak istiyordu, boğma iniltiye, inilti feryada dönüştü. Kollarıyla, özür dilediğini gösteren; gafil avlandığını ve ağlamak istemediğini, ama başka türlü yapamadığını açıklayan hareketler yaptı. Ama ardından, gözyaşları özür dileme ve açıklama yapma ihtiyacını aldı götürdü ve orada öylece elleri kucağında, başı önünde ve gövdesi sarsılarak oturdu, hüngür hüngür ağladı. Karısı onu kollarına aldı, ama o kendisini onun kollarına bırakmadı, nasıl oturuyorsa öylece oturdu. Ağlaması bitmek bilmeyince, karısı bir sonraki kasabada bir otel ve belki bir doktor aramaya karar verdi. O nu kaldırmak ve yan koltuğa itmek istiyordu, ama o yan koltuğa kendiliğinden geçti.
Karısı direksiyonda yola koyuldular. O ağlamaya devam ediyordu. Rüyası için, hayatın ona yaptığı teklifler için, bu teklifleri reddettiği ve onlardan kaçtığı için, hayatındaki geri getirilemez ve telafi edilemez şeyler için ağlıyordu. . Hiç bir şey geri gelmez, hiç bir şey telafi edilemez. İstediğini daha ısrarla istemediği ve çoğu zaman neyi istediğini bilmediği için ağlıyordu. Evliliğinde zor ve kötü olan kadar, güzel olan şeyler içinde ağlıyordu. Birbirlerinde yarattıkları hayal kırıklıkları ve son haftalarda paylaşmış oldukları umutlar ve beklentiler için ağlıyordu. Güzel olan ve mutlu eden her şeyde nasıl geçicilikten başka şey görmüyorsa, aklına gelen hiç bir şeyin üzüntüsüz, acısız bir yanı yoktu. Aşk, iyi gittiği dönemde evlilik, çocuklarla geçen güzel yıllar, meslekten alınan keyif, kitaplardan ve müzikten duyulan coşku, bütün bunlar geçip gitmişti.Anıları, gözünün önüne peş peşe resimler getiriyor, ama o bir resme doğru dürüst bakamadan, resmin üstüne bir damga vuruyor ve damgada kalın harflerle ve kalın bir çerçeve içinde şu yazı yer alıyordu; ''Geçti.''
Geçti? Öyle basit bir şekilde, onun haberi olmadan ve o işin içinde olmadan geçmemişti. Sevgileriyle yarattıkları dünyayı bizzat o paramparça ediyordu.Bundan sonra dünya olmayacaktı, renklisi yerine siyah beyaz bir resimde değil, hiç resim olmayacaktı.
Gözünde yaş kalmamıştı. tükenmişti ve içi bomboştu. Sanki geçip gitmiş olan evliliği, sanki kaybettiği karısı uğruna ağlamış olduğunun bilincine vardı.
Karısı karşıdan ona baktı ve gülümsedi ''Ee?''
Yerin adını, nüfusunu ve deniz seviyesinden yüksekliğin, gösteren bir tabelayı geçtiler. Bir kaç yüz kişinin yaşadığı küçük bir yer. Denizden yüksekliği sadece bir kaç yüz metre; sisten görülmese de deniz yakında olmalı.
''Durur musun lütfen?''
Karısı kenara yanaştı ve durdu. Şimdi, diye düşündü, şimdi. ''Ben burada ineceğim. Seninle devam etmiyorum. Davranışımın çok tuhaf olduğunu biliyorum. Daha da iyi bilmem gerekirdi. Ama daha da iyi nasıl bilebilirdim, bunu da bilmiyorum. Yıkıntılar içinde doğrulmaya çalışıyoruz. Ben seninle yıkıntılar içinde doğrulmak istemiyorum. Sadece bir kere daha denemek istiyorum.''
''Neyi? Neyi denemek istiyorsun?''
''Hayatı, aşkı, yeni bir başlangıcı, her şeyi işte.'' Karısının yadırgayan, incinmiş bakışları karşısında, söyledikleri kendisine bile çocukça geliyordu.Karısı ona ne yapacağını, burada ne yapacağını, ne ile geçineceğini, evdeki hayatının ne olacağını sorsaydı hiç bir cevap veremeyecekti.
''Hadi kumullara gidelim. Canın istediği zaman çekip gidebilirsin.Seni tutmam. Eğer çok derin bir kuyuya düşmediysen, bırak konuşalım.Belki haklısın ve aramızda olanla yada olmayanla henüz gerçekten yüzleşmedik. Öyleyse yüzleşelim.'' Karısı elini onun dizine koydu. ''Tamam mı?''
Haklıydı. Hiç olmazsa kumulların yakınındaki kasabaya gidip her şeyi konuşamazlar mıydı? En azından karısına onu burada bırakarak yola devam etmesini, sadece tek başına kalacağı bir kaç güne ihtiyacı olduğunu ve en geç uçak kalkana kadar geleceğini söyleyemez miydi? Ayrıca karısına rüyasını ve benzin istasyonundaki kadını anlatması gerekmez miydi? Bu dürüstçe olmaz mıydı?
''Ancak şimdi çekip gidebilirim. Lütfen bagajı açar mısın?''
Karısı kafasını iki yana salladı.
Arabadan indi, öteki tarafa geçti, karısının oturduğu sürücü koltuğunun kapısını açtı ve kapı ile koltuk arasındaki küçük kolu çekti.Bagaj kapağı açıldı. Bavulunu ve çantasını çıkarıp yere koydu. Sonra bagaj kapağını kapattı ve kapıya yaklaştı. Kapı hala açıktı.Karısı ona baktı. Kapıyı hafifçe ve sakin bir şekilde kapattı, ama karısının yüzüne çarpıyormuş gibi geldi.Karısı ona bakmaya devam etti.Bavulunu ve çantasını aldı; yürümeye hazırdı.Bir adım attı ve ikinci adımı atıp atamayacağını bilemedi ve ikinci adımı attığında bir adım daha , sonra bir adım daha atıp atamayacağını bilemedi. Durursa arkasına dönmek, yürümek ve arabaya binmek zorunda kalırdı.Karısı gazlayıp gitmezse yürümeye devam edemezdi. Git diye rica etti, git.
Sonra karısı motoru çalıştırdı ve hareket ettirdi. Ancak arabanın sesinin duyulmaz olduğunda arkasını dönebildi. O anda zaten siste arabayı yutmuştu.
Bir motel buldu ve bir aylığına ucuz bir kira için pazarlık etti. Büyük bir tezgahı, resopal masaları, pilastik oturma yerleri ve müzik dolabı olan bir lokanta buldu. Çok içti, zaman zaman aşırı neşelendi,zaman zaman da, kendisine yeterince ağlamış olduğunu söylemese yeniden ağlamaya başlayacak gibi oldu. Burası kasabanın tek lokantasıydı ve bütün akşam kulağı kirişte bir arabanın gelmesini, birinin inmesini ve çakılların üzerindeki yürüyüşünden gelenin karısı olduğunu anlamayı bekledi. İçi özlem ve korkuyla dolu olarak bekledi bunu.
Ertesi sabah denize yürüdü. Kumsalda yine sis vardı, gök yüzü ve deniz kurşuni, hava sıcak nemli ve bunaltıcıydı. Sanki önünde daha çok zaman varmış duygusuna kapıldı.
Erkek Hikayeleri - MURATHAN MUNGAN
''Benzin tabancası bozuk, onun için bırakamıyorum. Ama camları hemen temizlerim.''
''Burası ıssız değil mi?''
Kadın ona şaşarak ve dikkatle baktı. Artık genç değildi ve dikkati, fazla sık ilişkiye girmiş ve fazla sık hayal kırıklığına uğratılmış bir kadının dikkatiydi.
''Son yerleşme 20 mil geride kaldı ve bir sonraki 30 mil ileride; bu durumda... Demek istiyorum ki kendinizi bu durumda yanlız hisset miyormusunuz? Burada tek başınıza mı yaşıyorsunuz?''
Kadın onun bakışındaki ciddiyeti, dikkati ve şefkati görerek gülümsedi. Bakışından büyülenmemek için alayla gülümsedi. O da bu gülüşe neşeyle ve bir sonra söyleyeceği mahçubiyetiyle gülerek karşılık verdi.
''Güzel bir kadınsınız.''
Yüzündeki çillerden anlaşılmasa da kadın biraz kızardı ve gülümsemesi dondu. Birden ciddileşti. Güzel mi? Her ne kadar erkeklerin hala hoşuna gitse de, onlarda hala gurur ve arzu uyandırsa da ve onları hala ürkütebilse de, güzelliği geçmişti ve o bunu biliyordu. Kadın onun yüzüne dikkatle baktı.
''Evet burası ıssız ama ben buna alıştım. Ayrıca..'' Durakladı, gözleri aşağıya, benzin tabancasına gitti, yeniden başını kaldırdı ve onun yüzüne baktı, artık yüzü iyice kızarmıştı, dimdik duruyordu ve inatçı bir ifade özlemini açığa vurdu. ''Ayrıca hep yanlız kalacak değilim.''
Bir an öylece dimdik , yüzü kızarmış bir halde onunla göz göze kaldı. Sonra depo doldu, kadın depoyu kilitledi, arabadan geri çekildi ve benzin tabancasını yerine astı. Eğildi, kovadan bir sünger aldı, silecekleri yukarı kaldırdı ve camı temizlemeye başladı. Adam onun, kucağındaki haritayı inceleyen, ona selam vermek ve gülümsemek için kısaca başını kaldıran ve tekrar haritasına dalan karısını nasıl merakla süzdüğünü gördü.
Kadın camları silerken yanında aylak aylak durmak hoş değildi. Ama aynı zamanda ona bakmak, onu seyretmek hoşuna gitmişti. Kadın ne kareli gömlek ve kot pantolon, ne de ağarmış mavi renkli bir elbise giymişti, üzerinde petrol şirketinin ambleminin renginde koyu mavi bir tulum, tulumun içinde de beyaz bir tişört vardı. Güçlü kuvvetliydi, ama hareketleri yumuşaktı. Hareketlerinde vücudunun gücünden ve yumuşaklığından aldığı zevki yansıtan bir zerafet vardı. Tulumun askısı omzundan kayıyor, parmağıyla tekrar yukarı itiyor ve onu mahrem bir hareket gibi etkiliyordu.
Camların temizliği bitipde kadına parayı verdiğinde ve kadın paranın üstünü getirmek için eve yürüdüğünde, o da kadınla birlikte yürüdü. Gıcırdayan çakılların üstünde birlikte atılan bir kaç adımdan sonra kadın elini onun koluna götürdü.
''Benimle gelmenize gerek yok, paranın üstünü getiririm.''
Böylece alanın ortasında, arabası ile kadının evinin arasında kalakaldı. Kadın içeri girdi, kapı kapandı.
Karar vermek için ne kadar zamanın var, diye düşündü. Bir dakika? İki dakika? Paranın üstünü ne kadar zamanda hazır edecek? Ne kadar düzenli biri? Kağıt ve bozuk paraları özenle yerleştirdiği, ve bir gözünden bir kaç para alacağı bir kasası mı var acaba? Acele mi ediyor, yoksa bir dakika, son bir dakika daha uzarsa sevineceğimi biliyor mu?
Yere baktı ve çakılların sisten ıslanmış olduğunu gördü. Ayakkabısının burnuyla bir taşı ters çevirdi;taşın altında ıslak olup olmadığını bilmek istiyordu. Islaktı. Yanında çalışanlara, düşünme ile karar vermenin ayrı şeyler olduğunu, düşünmenin ne doğru bir karar, ne de her hangi bir karar doğurmasının şart olmadığını, karar vermenin, insanın elini kolunu bağlayacak kadar karmaşık olabileceğini ve zor durumlara sokabileceğini öğretmişti. Her zaman, düşünmek zaman ister, karar vermek ise cesaret derdi ve şu anda eksikliğini duyduğu şeyin düşünecek zaman değil, aksine karar verme cesareti olduğunu biliyordu. Burada kalmaya karar vermezse, yola devam etmeye karar vermemiş bile olsa, yola devam edecekti. Burada kalmak; O na ne demeliyim? O na burada kalıp kalamayacağımı mı sormalıyım? O ne cevap vermeli? Canı evet demek istese bile, sorumun ona yükleyeceği sorumluluğu reddetmesi gerektiği için , hayır demek zorunda kalmayacak mı? O, kapıdan tekrar dışarı çıkarken, ben çantam ve bavulumla burada durmalıydım ve araba çekip gitmiş olmalıydı. Ama ya beni istemezse? Ya da beni şimdi ister sonra istemezse? Ya da ben daha sonra artık kalmak istemezsem? Hayır böyle bir şey olamaz. Eğer birbirimizi şimdi istersek, daima isteriz.
Arabaya gitti. Karısına yanıldıklarını, gönülden isteseler bile artık evliliklerini yoluna sokamayacaklarını söylemek istiyordu. Son haftalarda sevincinin içinde hep bir hüzün olduğunu, ve yaşamını bu hüzünle sürdürmek istemediğini. Kadını tanımadığı, kadında onu tanımadığı halde, bu kadın için her şeyi göze almasının delilik olduğunu.. Mantıklı ve mahsun olmaktansa deli olmayı tercih ettiğini.
Arabaya varmasına bir kaç adım kalmışken, karısı başını kaldırdı. Onun gelişini izledi, sürücü koltuğuna uzanarak camı aşağı indirdi ve bir şeyler söyledi. Ama o ne dediğini anlamdı. Karısı haritada büyük kumulları bulduğunu tekrarladı. Kahvaltı ederken büyük kumulların bir zamanlar görmüş oldukları fotoğraflarını hatırlamışlar, onları haritada aramışlar ve bulmuşlardı. Karısı şimdi bulmuştu onları. Fazla uzakta değillerdi ve akşam oraya varmış olurlardı. Karısının yüzü ışıl ışıldı.
Karısının küçük şeylerden duyduğu sevinç; Bununla ne kadar sık hayrete düşürmüş ve mutlu etmişti onu. Ve sevincini yansıtan sokulganlığı ancak son haftalarda geri gelmişti.
Karısının sevincini gördü. Karısı ona hayranlıkla bakıyor, bakışlarıyla onu kuşatıyor. Acaba tamam mıydı? Acaba gidebilirler miydi?
Kafasını salladı, koşmak istiyormuşçasına hızla yürüdü, arabaya bindi ve motoru çalıştırdı. Arkasına bakmadan benzin istasyonundan uzaklaştı.
Karısı kumulları haritada nasıl bulduğunu sabah neden bulamadıklarını anlatıyordu. Akşam ne zaman varacaklarını ve nerede kalabileceklerini. Ertesi gün ne kadar yol almaları gerektiğini. Kumulların ne kadar yüksek olduğunu.
Bir süre sonra bir şeylerin yolunda gitmediğini fark etti. Kocası arabayı yavaş yavaş sürüyor, dikkatle sise bakıyor, söylediklerine arada bir yüreklendirici ya da onaylayıcı bir homurtuyla eşlik ediyordu; konuşmaması sorun değildi ama kilitlenmiş ağzı ve kasılmış yanakları bir sorun olduğunu gösteriyordu. Karısı ''Bir şey mi var?'' diye sordu. Motorda ya da tekerleklerde? Sisli havada ve yolda? Bunlardan başka bir şey mi? Önce sakin sakin cevap alamayınca endişeyle sordu. Kendisini iyi hissetmiyor muydu? Ağrısı mı vardı? Arabayı, sağa çimenlerin üstüne çekerek durduğunda, karısı, kalbinde ya da kan dolaşımında bir sorun olduğundan emindi. Kaskatı kesikmiş halde, elleri direksiyonda, bakışları dosdoğru karşıya dikili, öylece oturuyordu.
''Bırak beni:'' dedi. ''Sadece bir dakikaya ihtiyacım var.'' diye devam etmek istedi, ama konuşması, ağzını kapatmasına, yanaklarını kasmasına ve göz yaşlarını tutmasına neden olan gerginliği çözmüştü. Onlarca yıldır hiç ağlamamıştı. Hıçkırığa boğmak istiyordu, boğma iniltiye, inilti feryada dönüştü. Kollarıyla, özür dilediğini gösteren; gafil avlandığını ve ağlamak istemediğini, ama başka türlü yapamadığını açıklayan hareketler yaptı. Ama ardından, gözyaşları özür dileme ve açıklama yapma ihtiyacını aldı götürdü ve orada öylece elleri kucağında, başı önünde ve gövdesi sarsılarak oturdu, hüngür hüngür ağladı. Karısı onu kollarına aldı, ama o kendisini onun kollarına bırakmadı, nasıl oturuyorsa öylece oturdu. Ağlaması bitmek bilmeyince, karısı bir sonraki kasabada bir otel ve belki bir doktor aramaya karar verdi. O nu kaldırmak ve yan koltuğa itmek istiyordu, ama o yan koltuğa kendiliğinden geçti.
Karısı direksiyonda yola koyuldular. O ağlamaya devam ediyordu. Rüyası için, hayatın ona yaptığı teklifler için, bu teklifleri reddettiği ve onlardan kaçtığı için, hayatındaki geri getirilemez ve telafi edilemez şeyler için ağlıyordu. . Hiç bir şey geri gelmez, hiç bir şey telafi edilemez. İstediğini daha ısrarla istemediği ve çoğu zaman neyi istediğini bilmediği için ağlıyordu. Evliliğinde zor ve kötü olan kadar, güzel olan şeyler içinde ağlıyordu. Birbirlerinde yarattıkları hayal kırıklıkları ve son haftalarda paylaşmış oldukları umutlar ve beklentiler için ağlıyordu. Güzel olan ve mutlu eden her şeyde nasıl geçicilikten başka şey görmüyorsa, aklına gelen hiç bir şeyin üzüntüsüz, acısız bir yanı yoktu. Aşk, iyi gittiği dönemde evlilik, çocuklarla geçen güzel yıllar, meslekten alınan keyif, kitaplardan ve müzikten duyulan coşku, bütün bunlar geçip gitmişti.Anıları, gözünün önüne peş peşe resimler getiriyor, ama o bir resme doğru dürüst bakamadan, resmin üstüne bir damga vuruyor ve damgada kalın harflerle ve kalın bir çerçeve içinde şu yazı yer alıyordu; ''Geçti.''
Geçti? Öyle basit bir şekilde, onun haberi olmadan ve o işin içinde olmadan geçmemişti. Sevgileriyle yarattıkları dünyayı bizzat o paramparça ediyordu.Bundan sonra dünya olmayacaktı, renklisi yerine siyah beyaz bir resimde değil, hiç resim olmayacaktı.
Gözünde yaş kalmamıştı. tükenmişti ve içi bomboştu. Sanki geçip gitmiş olan evliliği, sanki kaybettiği karısı uğruna ağlamış olduğunun bilincine vardı.
Karısı karşıdan ona baktı ve gülümsedi ''Ee?''
Yerin adını, nüfusunu ve deniz seviyesinden yüksekliğin, gösteren bir tabelayı geçtiler. Bir kaç yüz kişinin yaşadığı küçük bir yer. Denizden yüksekliği sadece bir kaç yüz metre; sisten görülmese de deniz yakında olmalı.
''Durur musun lütfen?''
Karısı kenara yanaştı ve durdu. Şimdi, diye düşündü, şimdi. ''Ben burada ineceğim. Seninle devam etmiyorum. Davranışımın çok tuhaf olduğunu biliyorum. Daha da iyi bilmem gerekirdi. Ama daha da iyi nasıl bilebilirdim, bunu da bilmiyorum. Yıkıntılar içinde doğrulmaya çalışıyoruz. Ben seninle yıkıntılar içinde doğrulmak istemiyorum. Sadece bir kere daha denemek istiyorum.''
''Neyi? Neyi denemek istiyorsun?''
''Hayatı, aşkı, yeni bir başlangıcı, her şeyi işte.'' Karısının yadırgayan, incinmiş bakışları karşısında, söyledikleri kendisine bile çocukça geliyordu.Karısı ona ne yapacağını, burada ne yapacağını, ne ile geçineceğini, evdeki hayatının ne olacağını sorsaydı hiç bir cevap veremeyecekti.
''Hadi kumullara gidelim. Canın istediği zaman çekip gidebilirsin.Seni tutmam. Eğer çok derin bir kuyuya düşmediysen, bırak konuşalım.Belki haklısın ve aramızda olanla yada olmayanla henüz gerçekten yüzleşmedik. Öyleyse yüzleşelim.'' Karısı elini onun dizine koydu. ''Tamam mı?''
Haklıydı. Hiç olmazsa kumulların yakınındaki kasabaya gidip her şeyi konuşamazlar mıydı? En azından karısına onu burada bırakarak yola devam etmesini, sadece tek başına kalacağı bir kaç güne ihtiyacı olduğunu ve en geç uçak kalkana kadar geleceğini söyleyemez miydi? Ayrıca karısına rüyasını ve benzin istasyonundaki kadını anlatması gerekmez miydi? Bu dürüstçe olmaz mıydı?
''Ancak şimdi çekip gidebilirim. Lütfen bagajı açar mısın?''
Karısı kafasını iki yana salladı.
Arabadan indi, öteki tarafa geçti, karısının oturduğu sürücü koltuğunun kapısını açtı ve kapı ile koltuk arasındaki küçük kolu çekti.Bagaj kapağı açıldı. Bavulunu ve çantasını çıkarıp yere koydu. Sonra bagaj kapağını kapattı ve kapıya yaklaştı. Kapı hala açıktı.Karısı ona baktı. Kapıyı hafifçe ve sakin bir şekilde kapattı, ama karısının yüzüne çarpıyormuş gibi geldi.Karısı ona bakmaya devam etti.Bavulunu ve çantasını aldı; yürümeye hazırdı.Bir adım attı ve ikinci adımı atıp atamayacağını bilemedi ve ikinci adımı attığında bir adım daha , sonra bir adım daha atıp atamayacağını bilemedi. Durursa arkasına dönmek, yürümek ve arabaya binmek zorunda kalırdı.Karısı gazlayıp gitmezse yürümeye devam edemezdi. Git diye rica etti, git.
Sonra karısı motoru çalıştırdı ve hareket ettirdi. Ancak arabanın sesinin duyulmaz olduğunda arkasını dönebildi. O anda zaten siste arabayı yutmuştu.
Bir motel buldu ve bir aylığına ucuz bir kira için pazarlık etti. Büyük bir tezgahı, resopal masaları, pilastik oturma yerleri ve müzik dolabı olan bir lokanta buldu. Çok içti, zaman zaman aşırı neşelendi,zaman zaman da, kendisine yeterince ağlamış olduğunu söylemese yeniden ağlamaya başlayacak gibi oldu. Burası kasabanın tek lokantasıydı ve bütün akşam kulağı kirişte bir arabanın gelmesini, birinin inmesini ve çakılların üzerindeki yürüyüşünden gelenin karısı olduğunu anlamayı bekledi. İçi özlem ve korkuyla dolu olarak bekledi bunu.
Ertesi sabah denize yürüdü. Kumsalda yine sis vardı, gök yüzü ve deniz kurşuni, hava sıcak nemli ve bunaltıcıydı. Sanki önünde daha çok zaman varmış duygusuna kapıldı.
Erkek Hikayeleri - MURATHAN MUNGAN
ÇOKO PRENS
Prens sarayın bahçesinde ilerlerken uyuyan nöbetçilerle karşılaştı. Bir çok avludan, ayvandan, geçenekten, kemerden, sekiden, taşlıktan geçti.Her yerde insanlar tozlanmış dalgın bakışlarıyla uykularının sonuna gelmişlerdi.
Bekliyorlardı.
Bekliyordu.
En sonunda prensesin bulunduğu yatak odasına geldi. Delicesine tutkun olduğu prensesi ilk kez görecekti.YÜREĞİGÖĞSÜNDEKAFESTEKİBİRKUŞGİBİÇIRPINIYORDU. İpek, saten, atlas, kadife örtüler içinde uykusunun güzelleştirdiği yüz yıllık uykusuyla sonsuz bir erince gömülmüş gibiydi. Durgun suda yüzen bir ay ışığı gibiydi gerçekten. Uykusunun içinde batık bir gemi gibi düzenliydi. Uykusuyla büyülenmiş güzelliğine, efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı prens. Çok uzaktan, çok uzaklardan, tam yüzyıl sonrasından baktı.
Sonra kararını verdi;
Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu.
O gün gelse de.
Uyandırdığında bu sevdanın, bu büyünün, bu tılsımın bozulacağını biliyordu çünkü; bir bakış, bir kaç söz, bir dokunuş her şeyi bozacaktı. Sevmek suskunluktu, sevmek kesin bir sessizlikti, sevmek uzaktı, sevmek dokunamamak, erişememek, sevişememekti.,
Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek.
Öte yandan sevmek göze almaktı, sonuna dek gitmekti, gidebilmek yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında, yada uyanır uyanmaz onu eskidi kadar çok sevmeyecekti, sevemeyecekti. Çünkü sevmek sessiz ve tek başına bir şeydir. Sevmek yalnızlıktır.. O nu eskisi kadar sevemeyeceğinden korkuyordu. O nu uyandırmaktan korkuyordu.
Eskisi kadar sevmeyecekti, belki hiç sevemeyecekti. Çünkü arada o orman, o karanlık, o geçit vermez, o yeşermekten kararmış orman olmayacaktı artık. İşte yatağının ucuna dek gelmişti. Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini.
Arada ne ormanın ne de yüz yılın karanlığı olmadan o nu nasıl sevebilirdi? Bu kadar büyük orumluluğu yüklenebilir miydi? Sevmenin zahmetini, birlikte omuzlanacak zahmetini yüklenebilir miydi?
Paylaşmaya, tartışmaya, özveriye, anlayışa gereksinen iki kişilik bir ilişkiyi göğüsleyebilir, götürebilir miydi?
Tüm bunları onu uyandırmadan bilemezdi.
Uyandırmaksa kazanmak ta olabilirdi, yitirmek de....
Her şey iki dudağının arasında taşıdığı öpücüğe bağlıydı şimdi, iki dudağının arasında yüz yıllık bir masalı taşıyordu.
Prensesin yüzyıl beklemiş dudaklarına o masal öpücüğünü kondururken böyle karmaşık duygular içerisindeydi işte.
Sevmek imkansızlıktı.
kendimizde beslediğimiz, kendimizde büyüttüğümüz, kendimizde saklı duran bir şeydir sevmek. O hep bizledir, bizdedir, usul usul biriktiririz onu, İçimizde yığılır durur. Ve günün birinde ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize.
Sevmek, kendi kendimizi büyülemektir;
Kendi kendimize yaptığımız bir büyü.
Oysa yeniden başlayacaktır arayışlar, pişmanlıklar, yanılgılar. Herşey ''tamamlanmak'' içindir. Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut, aynı arayış, aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz.
Gözümüz arkada kalmıştır.
Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil, masalını seviyordu prens. Bunu anlamakta geç kalmıştı çünkü onu uyandırmıştı artık. O nunla birlikte bütün saray, bütün geçmiş, bütün yüzyıl uyandı.
Büyü bozulmuştu.
Büyücünün büyüsü de....
Sevdanın büyüsü de...
Ocaktaki ateş canlandı, atlar kişnemeye, köpekler oradan oraya koşuşturmaya başladı. Av boruları çalındı kulelerde bayraklar dalgalandı.
''Benim istediğim bu değildi'' dedi prens. ''Hiç değildi'' Her şeyi anlamasına neden olan öpücüğü aynı zamanda prensesi de uyandırmıştı.
''Bu öpücükle onu kazandım, o nu yitirdim,'' dedi.
Prenses, prensin dediklerinin hiç birini duymamıştı. Çünkü uyandığı andan beri sürekli konuşuyor, habire bir şeyler anlatıyordu........................
Kırk Oda - MURATHAN MUNGAN
Bekliyorlardı.
Bekliyordu.
En sonunda prensesin bulunduğu yatak odasına geldi. Delicesine tutkun olduğu prensesi ilk kez görecekti.YÜREĞİGÖĞSÜNDEKAFESTEKİBİRKUŞGİBİÇIRPINIYORDU. İpek, saten, atlas, kadife örtüler içinde uykusunun güzelleştirdiği yüz yıllık uykusuyla sonsuz bir erince gömülmüş gibiydi. Durgun suda yüzen bir ay ışığı gibiydi gerçekten. Uykusunun içinde batık bir gemi gibi düzenliydi. Uykusuyla büyülenmiş güzelliğine, efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı prens. Çok uzaktan, çok uzaklardan, tam yüzyıl sonrasından baktı.
Sonra kararını verdi;
Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu.
O gün gelse de.
Uyandırdığında bu sevdanın, bu büyünün, bu tılsımın bozulacağını biliyordu çünkü; bir bakış, bir kaç söz, bir dokunuş her şeyi bozacaktı. Sevmek suskunluktu, sevmek kesin bir sessizlikti, sevmek uzaktı, sevmek dokunamamak, erişememek, sevişememekti.,
Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek.
Öte yandan sevmek göze almaktı, sonuna dek gitmekti, gidebilmek yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında, yada uyanır uyanmaz onu eskidi kadar çok sevmeyecekti, sevemeyecekti. Çünkü sevmek sessiz ve tek başına bir şeydir. Sevmek yalnızlıktır.. O nu eskisi kadar sevemeyeceğinden korkuyordu. O nu uyandırmaktan korkuyordu.
Eskisi kadar sevmeyecekti, belki hiç sevemeyecekti. Çünkü arada o orman, o karanlık, o geçit vermez, o yeşermekten kararmış orman olmayacaktı artık. İşte yatağının ucuna dek gelmişti. Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini.
Arada ne ormanın ne de yüz yılın karanlığı olmadan o nu nasıl sevebilirdi? Bu kadar büyük orumluluğu yüklenebilir miydi? Sevmenin zahmetini, birlikte omuzlanacak zahmetini yüklenebilir miydi?
Paylaşmaya, tartışmaya, özveriye, anlayışa gereksinen iki kişilik bir ilişkiyi göğüsleyebilir, götürebilir miydi?
Tüm bunları onu uyandırmadan bilemezdi.
Uyandırmaksa kazanmak ta olabilirdi, yitirmek de....
Her şey iki dudağının arasında taşıdığı öpücüğe bağlıydı şimdi, iki dudağının arasında yüz yıllık bir masalı taşıyordu.
Prensesin yüzyıl beklemiş dudaklarına o masal öpücüğünü kondururken böyle karmaşık duygular içerisindeydi işte.
Sevmek imkansızlıktı.
kendimizde beslediğimiz, kendimizde büyüttüğümüz, kendimizde saklı duran bir şeydir sevmek. O hep bizledir, bizdedir, usul usul biriktiririz onu, İçimizde yığılır durur. Ve günün birinde ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize.
Sevmek, kendi kendimizi büyülemektir;
Kendi kendimize yaptığımız bir büyü.
Oysa yeniden başlayacaktır arayışlar, pişmanlıklar, yanılgılar. Herşey ''tamamlanmak'' içindir. Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut, aynı arayış, aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz.
Gözümüz arkada kalmıştır.
Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil, masalını seviyordu prens. Bunu anlamakta geç kalmıştı çünkü onu uyandırmıştı artık. O nunla birlikte bütün saray, bütün geçmiş, bütün yüzyıl uyandı.
Büyü bozulmuştu.
Büyücünün büyüsü de....
Sevdanın büyüsü de...
Ocaktaki ateş canlandı, atlar kişnemeye, köpekler oradan oraya koşuşturmaya başladı. Av boruları çalındı kulelerde bayraklar dalgalandı.
''Benim istediğim bu değildi'' dedi prens. ''Hiç değildi'' Her şeyi anlamasına neden olan öpücüğü aynı zamanda prensesi de uyandırmıştı.
''Bu öpücükle onu kazandım, o nu yitirdim,'' dedi.
Prenses, prensin dediklerinin hiç birini duymamıştı. Çünkü uyandığı andan beri sürekli konuşuyor, habire bir şeyler anlatıyordu........................
Kırk Oda - MURATHAN MUNGAN
aleko
Ucuz keder, ucuz şarap ve ucuz duyarlılıklar istiyorum garson bey oğlum. Hepsini birden getirin, hepsinden en çok getirin, hepsinin en ucuzunu getirin....
Kırk Oda - MURATHAN MUNGAN
Kırk Oda - MURATHAN MUNGAN
5 Ekim 2013 Cumartesi
ulak ile sadrazam
Bir ulak zamanın anlamını iyi bilir, değerini. Zaman en çok sahip olunması gereken şeydir. Zaman bize sahip olur ve zaman tanır. Biz, bize tanınan zamanı değerlendirir, kullanırız. Yazgımız gibidir zaman da, küçük irademizle, büyük irade içerisinde kendimize yer açarız. Bütün bunları bilmekse zaman alır. Her zamanın kendi bilgisine zamanında sahip olabilmek, ömrü iyi kullanmaktır. Böyle ömürlerin ardından pişmanlık yaşları dökülmez. Çünkü pişmanlık yaşanmamış gerçeklerin bilgisidir. Umuyorum ki, benim ömrümde böyle ömürlerden olsun. Geç öğrenilmiş bilgilerle geçmiş zamanlara yanmayalım. Başkaları tarafından seçilmiş ömürleri yaşasak da, yanmayalım.......
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
4 Ekim 2013 Cuma
Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir.... 3
Her gece raks istedi Selvihan.
Her gece Muradhan'la göz göze geldi.
Ve bu, her ikisine de yetti.
Yedi vakit daha herkesi kapısından çevirdi, hiç evlenmedi. Gergefine de bir daha el sürmedi. Av avladı, kuş kuşladı. Babasından daha zorlu bir görücü düşmanıydı şimdi. Lakin kocayan babası bir gün kızını bir başka beyin oğluna vermeye mecbur edildi. Dediler ki; ''kolay kolay vermezdi kızını; Eğer ki güvey beyin ülkesi ve gücü, Billur Köşkün üzerine yürüyecek kadar büyümeseydi.''
Selvihan yolun sonuna geldiğini anlamıştı. Gergefini yeniden koydu dizlerine. Gergefin dolunay vakti gelmişti.
Evleneceklerinin kırkıncı gecesi cümle dağı taşı dolandı, Cümle otları, tohumları, çiçekleri topladı. Sonra tüm bunları karanlık bir kazanda kaynatarak ağulu bir şerbet yaptı kendine.
Hem yolun, hem ömrün sonuna gelmiş olduğunu duyuyordu.
Düğün şerbeti lal rengi bir ağuydu şimdi.
O gece en güzel raksını etmeye buyruk verilmiş Muradhan, hançer dansı için iki hançer biletti kendisine.7
Gece başladığında düğünün matemini yanlızca ikisi duyuyordu.
Düğünün en görkemli yerinde, ikisi de bilmeden birbirlerinin niyetlerini, bilmeden birbirlerinin muratlarını kıydılar kendilerine.
Kıvırcık kara sakalına ölüm muştusu mor bir peçe takmıştı Muradhan. Mor bir taç taşıyordu başında Selvihan. Mahzun gözlerle birbirlerine veda ediyorlardı, veda ettiklerini bile bilmeden.
Kırkıncı ve son gecenin, gerdek eşiğinin eğlencesinde yaralı bir ceren gibi lal rengi ağulu şerbetini yudumladı Selvihan. Gözünün ışığında dönen Muradhan'ın hançer bedeni vardı. Başı dönüyordu; Muradhan'dan, ağudan.... Başı dönüyordu ölüme doğru çıktığı yolculuktan.
Raksın en kıvrak yerinde ateş kırmızısı kuşağından çıkarıp altın rengi hançerlerini, kendini hançerledi Muradhan.
biri lal rengi bir ağuyla bir yana serildi,
öteki hançer yarasıyla öte yana serildi,
ortalarına nerden bilinmez bir dal zakkum düştü.
Billur Köşkün düğünü ölümdü.
Ölümden düğün yapan Billur Köşk kalmadı geriye. Ağusu kaldı, o da lal rengi bir masaldı. Buna sebep kimse bilmez bu masalı. Destanın tarihinde gizli bi ırmak gibi aktı.
Günü geldi biri bildi, o da tuttu adını verdi.
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Her gece Muradhan'la göz göze geldi.
Ve bu, her ikisine de yetti.
Yedi vakit daha herkesi kapısından çevirdi, hiç evlenmedi. Gergefine de bir daha el sürmedi. Av avladı, kuş kuşladı. Babasından daha zorlu bir görücü düşmanıydı şimdi. Lakin kocayan babası bir gün kızını bir başka beyin oğluna vermeye mecbur edildi. Dediler ki; ''kolay kolay vermezdi kızını; Eğer ki güvey beyin ülkesi ve gücü, Billur Köşkün üzerine yürüyecek kadar büyümeseydi.''
Selvihan yolun sonuna geldiğini anlamıştı. Gergefini yeniden koydu dizlerine. Gergefin dolunay vakti gelmişti.
Evleneceklerinin kırkıncı gecesi cümle dağı taşı dolandı, Cümle otları, tohumları, çiçekleri topladı. Sonra tüm bunları karanlık bir kazanda kaynatarak ağulu bir şerbet yaptı kendine.
Hem yolun, hem ömrün sonuna gelmiş olduğunu duyuyordu.
Düğün şerbeti lal rengi bir ağuydu şimdi.
O gece en güzel raksını etmeye buyruk verilmiş Muradhan, hançer dansı için iki hançer biletti kendisine.7
Gece başladığında düğünün matemini yanlızca ikisi duyuyordu.
Düğünün en görkemli yerinde, ikisi de bilmeden birbirlerinin niyetlerini, bilmeden birbirlerinin muratlarını kıydılar kendilerine.
Kıvırcık kara sakalına ölüm muştusu mor bir peçe takmıştı Muradhan. Mor bir taç taşıyordu başında Selvihan. Mahzun gözlerle birbirlerine veda ediyorlardı, veda ettiklerini bile bilmeden.
Kırkıncı ve son gecenin, gerdek eşiğinin eğlencesinde yaralı bir ceren gibi lal rengi ağulu şerbetini yudumladı Selvihan. Gözünün ışığında dönen Muradhan'ın hançer bedeni vardı. Başı dönüyordu; Muradhan'dan, ağudan.... Başı dönüyordu ölüme doğru çıktığı yolculuktan.
Raksın en kıvrak yerinde ateş kırmızısı kuşağından çıkarıp altın rengi hançerlerini, kendini hançerledi Muradhan.
biri lal rengi bir ağuyla bir yana serildi,
öteki hançer yarasıyla öte yana serildi,
ortalarına nerden bilinmez bir dal zakkum düştü.
Billur Köşkün düğünü ölümdü.
Ölümden düğün yapan Billur Köşk kalmadı geriye. Ağusu kaldı, o da lal rengi bir masaldı. Buna sebep kimse bilmez bu masalı. Destanın tarihinde gizli bi ırmak gibi aktı.
Günü geldi biri bildi, o da tuttu adını verdi.
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir.... 2
Selvihan yedi vakit yol gözledi.
Gergefi bekledi. Kendi bekledi. Penceresinin önünde soldu durdu. Gözünü yolun menziline akıttı.
Solgun Selvihan'ın gönlüne şenlik saçmak için Bey Babası her gece toylar kuruyor, eğlenceler düzenliyordu.
Gecelerden bir gece, bir gece eğlencesinde, bir masal gecesinde, yeni köçekler, yeni çengiler geldi Billur Köşke. Bir kervan dolusu çingene. Hepsinin hüneri kendinden sorulur. Hepsinin her parmağında canbazlıklar, hokkabazlıklar, danslar, ateşler, halkalar, türlü türlü numaralar döner. Renkleri gece siyahı, dişleri inci beyazı çingeneler.
Selvihan Bey Babası ile birlikte oturup tahtın minderine eğlence seyrettiler.
Eğlencenin bini bir yerdeydi şimdi.
Gecenin bini bir yerde.
Masalın bini.
Sevdanın biri.
Gecenin bir yerinde kara sakallarına eflatun peçe takmış, gözleri kömür sürmesiyle yalaz yalaz ışıldayan, kulağında altın bir halkayı bukağı gibi taşıyan ve bir kartaldan, bir yılandan, bir kuğudan suret alan bir köçek girdi içeriye.
Köşkün salonuna bir kırbaç gibi inmişti işte.
Bu hançer bedeni hemen tanıdı Selvihan.
Muradhan sözünü tutmuş, Billur Köşke girmişti işte.
Ne ki Selvihan'ın suretini görmeye kendini feda etmişti.
Bundan böyle saray gecelerinde yanlızca bir köçekti.
Ayağında bir siyah, bir beyaz, bir ateş rengi şalvar, boynunda hamayıl, bileklerinde halhal, başında karanlık çatkısı ve kollarının burgacında yılan gibi dolanan zincirlerle Muradhan bu sevdayı ancak böyle mümkün etmişti.
Muradhan kendini köçek ederek, kendini feda ederek, her destanın dışına sürmüştü kendini. Her söylenceden sürgün etmişti. Dilsiz bir masaldılar şimdiden. Gizli bir masaldılar şimdiden. Hiç bir sevdaya örnek edilemeyecek, emsal gösterilemeyeceklerdi.
Yüzünü görmeyen, bilmeyen bilmedi kimdi bu delikanlı? Billur Köşke inan bu kırbaç bedenli köçek? Ardında yedi gölgesi, yedisi de kendisine ses verir, soluk verir ve yedisi de Selvihan'a sevdalı olarak indiler Billur Köşkün yakut salonlarına bir kartal görkemiyle. Ve kendilerini yanlızca Selvihan'a aşikar ederken, Muradhan'ın yüreğinin kelamını dillendiriyorlardı. Bir tek Selvihan görüyordu onları, bir tek o dinliyordu. Herkesi bedenin ırmağıyla büyülerken ve bu kara ırmak buram buram tüterken, başka gözlere görünmez oluyordu onun öteki yedi bedeni,
yedi hayali,
yedi sureti.
Selvihan bilmişti ki bu sevda artık mümkünsüzdür.
Lal bir masaldı sevdaları.
Yanlızca kendileri bileceklerdi.
Yanlızca gözleriyle seveceklerdi.
...............................
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Gergefi bekledi. Kendi bekledi. Penceresinin önünde soldu durdu. Gözünü yolun menziline akıttı.
Solgun Selvihan'ın gönlüne şenlik saçmak için Bey Babası her gece toylar kuruyor, eğlenceler düzenliyordu.
Gecelerden bir gece, bir gece eğlencesinde, bir masal gecesinde, yeni köçekler, yeni çengiler geldi Billur Köşke. Bir kervan dolusu çingene. Hepsinin hüneri kendinden sorulur. Hepsinin her parmağında canbazlıklar, hokkabazlıklar, danslar, ateşler, halkalar, türlü türlü numaralar döner. Renkleri gece siyahı, dişleri inci beyazı çingeneler.
Selvihan Bey Babası ile birlikte oturup tahtın minderine eğlence seyrettiler.
Eğlencenin bini bir yerdeydi şimdi.
Gecenin bini bir yerde.
Masalın bini.
Sevdanın biri.
Gecenin bir yerinde kara sakallarına eflatun peçe takmış, gözleri kömür sürmesiyle yalaz yalaz ışıldayan, kulağında altın bir halkayı bukağı gibi taşıyan ve bir kartaldan, bir yılandan, bir kuğudan suret alan bir köçek girdi içeriye.
Köşkün salonuna bir kırbaç gibi inmişti işte.
Bu hançer bedeni hemen tanıdı Selvihan.
Muradhan sözünü tutmuş, Billur Köşke girmişti işte.
Ne ki Selvihan'ın suretini görmeye kendini feda etmişti.
Bundan böyle saray gecelerinde yanlızca bir köçekti.
Ayağında bir siyah, bir beyaz, bir ateş rengi şalvar, boynunda hamayıl, bileklerinde halhal, başında karanlık çatkısı ve kollarının burgacında yılan gibi dolanan zincirlerle Muradhan bu sevdayı ancak böyle mümkün etmişti.
Muradhan kendini köçek ederek, kendini feda ederek, her destanın dışına sürmüştü kendini. Her söylenceden sürgün etmişti. Dilsiz bir masaldılar şimdiden. Gizli bir masaldılar şimdiden. Hiç bir sevdaya örnek edilemeyecek, emsal gösterilemeyeceklerdi.
Yüzünü görmeyen, bilmeyen bilmedi kimdi bu delikanlı? Billur Köşke inan bu kırbaç bedenli köçek? Ardında yedi gölgesi, yedisi de kendisine ses verir, soluk verir ve yedisi de Selvihan'a sevdalı olarak indiler Billur Köşkün yakut salonlarına bir kartal görkemiyle. Ve kendilerini yanlızca Selvihan'a aşikar ederken, Muradhan'ın yüreğinin kelamını dillendiriyorlardı. Bir tek Selvihan görüyordu onları, bir tek o dinliyordu. Herkesi bedenin ırmağıyla büyülerken ve bu kara ırmak buram buram tüterken, başka gözlere görünmez oluyordu onun öteki yedi bedeni,
yedi hayali,
yedi sureti.
Selvihan bilmişti ki bu sevda artık mümkünsüzdür.
Lal bir masaldı sevdaları.
Yanlızca kendileri bileceklerdi.
Yanlızca gözleriyle seveceklerdi.
...............................
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Muadhan'ın Selvihan'ı Gördüğünün temsili Hikayesidir....
Semah hayli yol almıştı.
Gökyüzünde karanlığın turnası şimşekler ardı ardına çakıyor, ortalığı günışığına boğuyordu. Murathan'ın bedenindeki gümüş ırmağı çağlayanlar döküyordu. Bu şimşeklerin birinde , başını gökten alıp yere verirken ve de bedenini sol topuğunun üzerinden alıp , sağ ayağının ucuna devirirken o şimşek yalazında, Murathan'ın yüzünün kıblesine düştü Selvihan. Muradhan gördü onu.
Ve de semah tutan kolları deprem yemiş gibi oldu. Titredi ve katıldı. Bedeni kilitlendi.
Şimşekler bir kaç kez üst üste aydınlığa kesti Selvihan'ın yüzünü. Nur rengi bir suret edindi şimşeğin hikmetinden.
Muradhan anladı ki, sevda vakti gelmişti. Şimşeklerin çağrısı kutlu bir işaretti.
Kitlenmiş bedenini bir türlü açamadı.
Bedeni kendisini dinlemiyordu. Semah sekmişti. herkes hayretler içindeydi. Sonra semahtan süzülüp yamaçlara indi.
Selvihan bildi ki yüreğindekine Muradhan'ı da ortak etmişti. Yüreğinin yarısı yeğniledi. Şimdi yamaç yaralı bir geyik gibi sızlıyor, uğunuyor.
Selvihan, Muradhan'ın semah sektirmesini bahane bulup: ''Konuşmak isterim onunla'' diye diretti.
Dediler ki;
''Kusurunu bağışlayın, bu güne dek görülmemiştir. Muradhan'ın kilitlendiği. Semahın namına gölge düşüren hiç bir kusur işlememiştir.Ne oldu? Niye durdu? Biz de anlamadık.''
Selvihan da dediki;
''konuşmamın muradı öfke değildir. Namına iz sürüp gelmişiz buralara. Meramım bu zorlu yiğidi tanımaktı.''
Obalılar dedi ki;
''Bu mümkünsüz bir iştir. Huzurdan adam sakınmayız. Lakin Murad laldir. Dili kelam tutmaz. Bir gözüyle, bir yüreğiyle, bir bedeniyle anlatır anlatacağını. Ne dediğini bilmek için, yakın olup tanımak gerekir.''
Oysa Selvihan biliyordu ki, hem gözüyle, hem yüreğiyle, hem bedeniyle konuşabilecekti Muradhan ile. Bir gönül hısımlığı, bir ruh akrabalığıydı bu.
Dedi; ''Şimi nerededir?''
Dediler; ''Irmak kıyısındadır, su sesi dinler.''
Dediler; ''Ay ışığına yön tutmuştur menzili. Gecenin aydınlığında kendini seyreder.''
Dediler; ''Bir yamaçtadır, düşmeden yürür uçurum ağızlarını.''
Ve Selvihan kuytusunda buldu Muradhan'ı. Irmağın kıyısındaydı. Ayın ışığındaydı. Uçurum ağzındaydı.
Selvihan'ı görünce niye geldiğini anladı.
Kollarını göğe uzattı Murathan.
Kollarını yere uzattı Selvihan.
Birlikte semah tuttular hiç konuşmadan. Bir sevda semahı. Kimsenin bilmediği, kimsenin görmediği. Yanlızca kendi yüreklerinin sesiyle döndüler. Bu yüzden kimse görmedi bu semahı. Kimse bilmedi. Güneş doğana dek birbirlerinin çevresinde döndüler. Kolları birbirlerinin kollarından aktı, her ikisi de bir gümüş ırmağa bulandı.
Birbirlerinin suretine böyle bir gecede nail oldular. Cümle tabiat bir giz gibi esirgedi, sakladı bu geceyi.
Kendisi gibi yedi er kişi belirdi gerisinde Muradhan'ın. Yedisi de kendi suretinden çoğalma, yedisi de kendisine tıpa tıp. Bedenleri dumanlı, sesleri yankılı yedi er kişi Muradhan'ın yüreğine tercüman oldu, bedenine eşlik durdu.
Selvihan dedi ki;
''Nedir töresi sevdanın bilmem? İlk kez sevdalanıyorum çünkü. Lakin yüreğimin gizini olduğu gibi şikar etmek isterim.Dilerim ki sevdam kadar sözümde doğru ve temiz olsun. Sana sevdalandım Muradhan. Günlerce gözüm uyku tutmadı, söz tutmadı dudaklarım. Yaptığım her işe hayal bulaştı, düş bulaştı. Çoğu kez anlamadım, hayalde miyim? düşte miyim? Toprağa düşen ilk tohum gibi, sabi bedenime düşen ilk sevda bu. Yüreğimin ilk cemresi. Bu yüzden ne töresini bilirim sevdanın, ne de hukukunu. Bildiğim sevdamın kendisidir. Bedenim içinde ikinci bir can gibi kımıldanıp durur.Lakin bilemem sevdam sana mıdır? suretine mi? Belki de her ikisi de tutar birbirini etle tırnak gibi. ''
''Bilirim dilin laldir, lakin aşikar et bana yüreğini.''
Selvihan'ın bu sözü üzre Murathan dedi ki;
''Sen bir bey kızısın, ben bir oba uşağı, dünyadaki yerimiz birbirmizi tutmaz. Mezhebimiz bir değildir, nikahımız tutmaz. Ben bir göçerim, sen bir dağlı, mekanımız tutmaz. Ben bir lalim, sen bir bülbül, kelamımız tutmaz.''
Selvihan bu söz üzre dedi ki;
''Ya Muradhan peki, beni bu on günlük yola süren, seni semahında kitleyen şey n'ola ki bunca tutmazı, tutar etmek ister.''
Muradhan dedi ki,
yedi sesinde yedi kırık ezgiyle;
''Belli ki sevdadır. Beni gönlüne, sevdana, derdine, mihnetine ortak ettin. Sevdam yenidir; lakin vadelidir. Benim de ilk sevdam, ilk volkanımdır. Bunca yıl volkanım bedenimi dolaştı durdu, oyun oldu, raks oldu, semah oldu. Beni piri olduğum semahı tutarken kitleyen sevda kolay geçmez elbet. Diyeceğim o ki Selvihan, benim başımı diklediğim sevda değil, manidir.''
Aldı sözü Selvihan, o da dedi ki ;
''İste beni, vermezlerse kaçır beni. Gayrı seni bulduktan sonra ırağına düşmek istemem. Gözümün enzilinden bir gün uzak olsan bedenimin bir yanı solar, sayrılanırım. Sevdan uluysa, gücünde uludur Muradhan. Olmamak mümkün olmaz. Frehat'ı emsal tut kendine. Mecnun'u Kerem'i emsal tut.''
Bu söz üzre aldı sözü Muradhan bakalım ne dedi;
''Hepsinden de ulu olsa sevdam, Ferhat kadar güçlü değilim, dağları delemem senin için, gürzüm yumruğumda değil, yüreğimdedir. Ve de yüreğim kendi dağını demektedir.
Krem kadar abdal değilim, seni türkülerde arayıp bulmak istemem. Lal dilimi yetiremem türkülere, benim türkülerim yüreğimde uğuldar.
Ne Ferhat gibi dağı delince kavuşayım isterim, ne Mecnun gibi suretini unutana dek seraplara sevdalanayım isterim, ne de Kerem gibi diyar diyar dolaşıp türkülerle yaşlanayım isterim,
Her üçü de sevdalarını unutana dek sevmişlerdir. Oysa ben unutmak istemem. Seni unutup da serapları, suretleri, türküleri sevmek istemem. Ben seni sevmek isterim. Olduğun gibi seni. Görerek, işiterek, dokunarak, seninle birlik yaşayarak sevmek isterim.''
Bu söz üzre aldı sözü Selvihan bakalım ne dedi;
''Madem ki gönlümüzün künyesine aynı niyet kazılıdır, öyleyse iste beni Muradhan, vermezlerse kaçır beni, ayağımızın erdiği en ırak toprağa kadar gideriz.''
Muradhan dedi ki ona;
''Seni istesem vermezler, beni zincire vurular,
Seni kaçırsam sağ komazlar bizi; bulup öldürürler,
Sığındığımız her oba bizim yüzümüzden telef olur,
Gizlendiğimiz her köyü yakıp yıkarlar,
İntikamın menziline hedef kısa olur. Gelir bulur bizi; ikimize de yazık olur,
Lakin senden geçersem divane olurum, senden geçmezsem yaşatmazlar, ne kavuşması mümkündür, ne de ayrılması. Bir müşkül iştir. Öyle bir yol bulmalı ki, hem seni yitirmemek, hem de bir kemliğe hedef olmamak gerek. Bir gizli yol olmalı ki, aklımızın ışığına düşmemiş olsun yolu. ''
Yedi vakit düşündüler.
Hem Selvihan'ın yüzünden mahrum kalmamak, hem de kemliğe nişan olmamak isterdi Muradhan. Ömür kısa, vade insafsız, sevda zorluydu. Ne dağın delinmesi, ne çölün gezinmesi, ne türkünün dinmesi beklenmezdi. Ömrün vadesi, sevdanın muradı buna elvermezdi.
Ve yedi vakit sonunda aldı sözü Muradhan, dedi ki Selvihan'a ;
''Kavuşmamız mümkünsüzdür bilirim. Vuslatımızın göğünde kara bulutlar dolanır.Tenimiz birbirine değmeyecek, murat alıp-vermeyeceğiz birbirimizden; lakin gözlerimiz uzak durmayacak birbirimizin ışığından. Her dem göreceğiz birbirimizi. Seni her dem görmek, soluk alışını, gülüşünü, gezinişini, yürüyüşünü, seslenişini görmek de sevdadır. Ve bizim sevdamız da başka mümkün tanımaz. Var şimdi köşküne dön Selvihan. Ben bir zaman sonra Billur Köşke gelirim ve orada kalırım. Gerisini sorma yordamını sual etme. Bir düşündüğüm, bir bildiğim vardır. Var yolun bahtiyar olsun.''.....................
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Muradhan anladı ki, sevda vakti gelmişti. Şimşeklerin çağrısı kutlu bir işaretti.
Kitlenmiş bedenini bir türlü açamadı.
Bedeni kendisini dinlemiyordu. Semah sekmişti. herkes hayretler içindeydi. Sonra semahtan süzülüp yamaçlara indi.
Selvihan bildi ki yüreğindekine Muradhan'ı da ortak etmişti. Yüreğinin yarısı yeğniledi. Şimdi yamaç yaralı bir geyik gibi sızlıyor, uğunuyor.
Selvihan, Muradhan'ın semah sektirmesini bahane bulup: ''Konuşmak isterim onunla'' diye diretti.
Dediler ki;
''Kusurunu bağışlayın, bu güne dek görülmemiştir. Muradhan'ın kilitlendiği. Semahın namına gölge düşüren hiç bir kusur işlememiştir.Ne oldu? Niye durdu? Biz de anlamadık.''
Selvihan da dediki;
''konuşmamın muradı öfke değildir. Namına iz sürüp gelmişiz buralara. Meramım bu zorlu yiğidi tanımaktı.''
Obalılar dedi ki;
''Bu mümkünsüz bir iştir. Huzurdan adam sakınmayız. Lakin Murad laldir. Dili kelam tutmaz. Bir gözüyle, bir yüreğiyle, bir bedeniyle anlatır anlatacağını. Ne dediğini bilmek için, yakın olup tanımak gerekir.''
Oysa Selvihan biliyordu ki, hem gözüyle, hem yüreğiyle, hem bedeniyle konuşabilecekti Muradhan ile. Bir gönül hısımlığı, bir ruh akrabalığıydı bu.
Dedi; ''Şimi nerededir?''
Dediler; ''Irmak kıyısındadır, su sesi dinler.''
Dediler; ''Ay ışığına yön tutmuştur menzili. Gecenin aydınlığında kendini seyreder.''
Dediler; ''Bir yamaçtadır, düşmeden yürür uçurum ağızlarını.''
Ve Selvihan kuytusunda buldu Muradhan'ı. Irmağın kıyısındaydı. Ayın ışığındaydı. Uçurum ağzındaydı.
Selvihan'ı görünce niye geldiğini anladı.
Kollarını göğe uzattı Murathan.
Kollarını yere uzattı Selvihan.
Birlikte semah tuttular hiç konuşmadan. Bir sevda semahı. Kimsenin bilmediği, kimsenin görmediği. Yanlızca kendi yüreklerinin sesiyle döndüler. Bu yüzden kimse görmedi bu semahı. Kimse bilmedi. Güneş doğana dek birbirlerinin çevresinde döndüler. Kolları birbirlerinin kollarından aktı, her ikisi de bir gümüş ırmağa bulandı.
Birbirlerinin suretine böyle bir gecede nail oldular. Cümle tabiat bir giz gibi esirgedi, sakladı bu geceyi.
Kendisi gibi yedi er kişi belirdi gerisinde Muradhan'ın. Yedisi de kendi suretinden çoğalma, yedisi de kendisine tıpa tıp. Bedenleri dumanlı, sesleri yankılı yedi er kişi Muradhan'ın yüreğine tercüman oldu, bedenine eşlik durdu.
Selvihan dedi ki;
''Nedir töresi sevdanın bilmem? İlk kez sevdalanıyorum çünkü. Lakin yüreğimin gizini olduğu gibi şikar etmek isterim.Dilerim ki sevdam kadar sözümde doğru ve temiz olsun. Sana sevdalandım Muradhan. Günlerce gözüm uyku tutmadı, söz tutmadı dudaklarım. Yaptığım her işe hayal bulaştı, düş bulaştı. Çoğu kez anlamadım, hayalde miyim? düşte miyim? Toprağa düşen ilk tohum gibi, sabi bedenime düşen ilk sevda bu. Yüreğimin ilk cemresi. Bu yüzden ne töresini bilirim sevdanın, ne de hukukunu. Bildiğim sevdamın kendisidir. Bedenim içinde ikinci bir can gibi kımıldanıp durur.Lakin bilemem sevdam sana mıdır? suretine mi? Belki de her ikisi de tutar birbirini etle tırnak gibi. ''
''Bilirim dilin laldir, lakin aşikar et bana yüreğini.''
Selvihan'ın bu sözü üzre Murathan dedi ki;
''Sen bir bey kızısın, ben bir oba uşağı, dünyadaki yerimiz birbirmizi tutmaz. Mezhebimiz bir değildir, nikahımız tutmaz. Ben bir göçerim, sen bir dağlı, mekanımız tutmaz. Ben bir lalim, sen bir bülbül, kelamımız tutmaz.''
Selvihan bu söz üzre dedi ki;
''Ya Muradhan peki, beni bu on günlük yola süren, seni semahında kitleyen şey n'ola ki bunca tutmazı, tutar etmek ister.''
Muradhan dedi ki,
yedi sesinde yedi kırık ezgiyle;
''Belli ki sevdadır. Beni gönlüne, sevdana, derdine, mihnetine ortak ettin. Sevdam yenidir; lakin vadelidir. Benim de ilk sevdam, ilk volkanımdır. Bunca yıl volkanım bedenimi dolaştı durdu, oyun oldu, raks oldu, semah oldu. Beni piri olduğum semahı tutarken kitleyen sevda kolay geçmez elbet. Diyeceğim o ki Selvihan, benim başımı diklediğim sevda değil, manidir.''
Aldı sözü Selvihan, o da dedi ki ;
''İste beni, vermezlerse kaçır beni. Gayrı seni bulduktan sonra ırağına düşmek istemem. Gözümün enzilinden bir gün uzak olsan bedenimin bir yanı solar, sayrılanırım. Sevdan uluysa, gücünde uludur Muradhan. Olmamak mümkün olmaz. Frehat'ı emsal tut kendine. Mecnun'u Kerem'i emsal tut.''
Bu söz üzre aldı sözü Muradhan bakalım ne dedi;
''Hepsinden de ulu olsa sevdam, Ferhat kadar güçlü değilim, dağları delemem senin için, gürzüm yumruğumda değil, yüreğimdedir. Ve de yüreğim kendi dağını demektedir.
Krem kadar abdal değilim, seni türkülerde arayıp bulmak istemem. Lal dilimi yetiremem türkülere, benim türkülerim yüreğimde uğuldar.
Ne Ferhat gibi dağı delince kavuşayım isterim, ne Mecnun gibi suretini unutana dek seraplara sevdalanayım isterim, ne de Kerem gibi diyar diyar dolaşıp türkülerle yaşlanayım isterim,
Her üçü de sevdalarını unutana dek sevmişlerdir. Oysa ben unutmak istemem. Seni unutup da serapları, suretleri, türküleri sevmek istemem. Ben seni sevmek isterim. Olduğun gibi seni. Görerek, işiterek, dokunarak, seninle birlik yaşayarak sevmek isterim.''
Bu söz üzre aldı sözü Selvihan bakalım ne dedi;
''Madem ki gönlümüzün künyesine aynı niyet kazılıdır, öyleyse iste beni Muradhan, vermezlerse kaçır beni, ayağımızın erdiği en ırak toprağa kadar gideriz.''
Muradhan dedi ki ona;
''Seni istesem vermezler, beni zincire vurular,
Seni kaçırsam sağ komazlar bizi; bulup öldürürler,
Sığındığımız her oba bizim yüzümüzden telef olur,
Gizlendiğimiz her köyü yakıp yıkarlar,
İntikamın menziline hedef kısa olur. Gelir bulur bizi; ikimize de yazık olur,
Lakin senden geçersem divane olurum, senden geçmezsem yaşatmazlar, ne kavuşması mümkündür, ne de ayrılması. Bir müşkül iştir. Öyle bir yol bulmalı ki, hem seni yitirmemek, hem de bir kemliğe hedef olmamak gerek. Bir gizli yol olmalı ki, aklımızın ışığına düşmemiş olsun yolu. ''
Yedi vakit düşündüler.
Hem Selvihan'ın yüzünden mahrum kalmamak, hem de kemliğe nişan olmamak isterdi Muradhan. Ömür kısa, vade insafsız, sevda zorluydu. Ne dağın delinmesi, ne çölün gezinmesi, ne türkünün dinmesi beklenmezdi. Ömrün vadesi, sevdanın muradı buna elvermezdi.
Ve yedi vakit sonunda aldı sözü Muradhan, dedi ki Selvihan'a ;
''Kavuşmamız mümkünsüzdür bilirim. Vuslatımızın göğünde kara bulutlar dolanır.Tenimiz birbirine değmeyecek, murat alıp-vermeyeceğiz birbirimizden; lakin gözlerimiz uzak durmayacak birbirimizin ışığından. Her dem göreceğiz birbirimizi. Seni her dem görmek, soluk alışını, gülüşünü, gezinişini, yürüyüşünü, seslenişini görmek de sevdadır. Ve bizim sevdamız da başka mümkün tanımaz. Var şimdi köşküne dön Selvihan. Ben bir zaman sonra Billur Köşke gelirim ve orada kalırım. Gerisini sorma yordamını sual etme. Bir düşündüğüm, bir bildiğim vardır. Var yolun bahtiyar olsun.''.....................
Lal Masallar-MURATHAN MUNGAN
Çetin bir bulmacanın tam ortasına yerleştirilmiş, nereye yöneleceğini, ne yapacağını, içinde bulunduğu kapandan nasıl kurtulacağını bulmaya çalışıyor. Yönüne, menzilini tayin ertelemeye çalışıyor; adımlarını ansızın oluşan durumun gerektirdiği koşullara uydurmaya. İzini sürdüğü şeyin yanlızca kendi umarı, kendi için bir umar olamadığını en fazla kendi biliyor. Bir yandan imparatorluğun kavşağında, karar makamında bir devlet adamı , diğer yandan gecenin ileri bir vaktinde yumuşak bir esintinin püsküllerle, şeritlerle oynaştığı, tuğu dalgalanan kırmızı bir çadırın önünde kendine vuran bir gölge yalnızca. İmparatorluğun bir çok çelişkisi gibi. Kendini bu gece manzarasında tuhaf buluyor. Bir başkasının gözüyle görüyor kendini, bir başkasıymış gibi. Alışık olduğu bir duygu değil bu. Sanki tam ortadan ikiye yırtılıveriyor. Paniğe kapılıyor. Belki de korku ikiye bölüyor benliğini. Korku iki kişi yapıyor onu. Başka biri olmak istiyor. Belki de bedenini, içine hapsedildiği gibi bir kafes gibi görüyor. Burada değil, orada olmak istiyor.Yıldızlar kadar uzak olamak istiyor her şeye.......
MURATHAN MUNGAN-Lala Masallar
MURATHAN MUNGAN-Lala Masallar
27 Eylül 2013 Cuma
Bismillah, Rahmaninov!
''Yemezsen büyüyemezsin civan,'' diyorum sıska dostuma ''şişman değilsin ki, maşallah, Fatih'in İstanbul'u fethettiği kilodasın! Beni iyi dinle: Zayıflamanın sırrı karnı içeri çekmektir. Zenginliğin sırrı, son yüzlüğü bahşiş olarak vermektir. Gençliğin sırrı ise yaşın hakkında yalan söylemektir.''Çamurlu bir siperdeki, kılıçtan geçirilmiş Romalı askerleri andıran spagettiye çatalı daldırıyorum.
Ruhi Mücerret-MURAT MENTEŞ
Ruhi Mücerret-MURAT MENTEŞ
öfke ve pişmanlık gerçeği tatlandırmaz
İhtiyarlık, ecel okyanusundaki ıssız adadır.
(stephen king)
Koca metal çark döndükçe usul usul göğe yükseldim. Gökyüzü, üzerinden traktör geçmiş bir pamuk tarlasına benziyordu. havada birbiriyle didişen iki martı burnumun dibinden sıvıştılar. Sağ tarafımda istanbul boğazı, mecnunun gördüğü seraplar kadar göz kamaştırıcıydı. İnişe geçerken ''Bu şehirde kendini kandırmadan akşam eden bir Allah'ın kulu yoktur'' diye düşündüm. İstanbul bir yandan senin rüyalarını çalar, öbür yandan sana hayaller hediye eder. Civan ile ozan lokomotif yerine besili bir pilastik ördeğin çektiği katara binmişlerdi. Ördek, trendeki herkesten daha mutlu görünüyordu. Yeniden yükselirken başım dönmeye başladı. öksürdüm. Benim yaşımda her öksürük, cenaze arabasının kornası. Zirveye çıktığımda makina istop etti. Başımı çevirdim. Dönme dolapta sakince oturan 85 puanlık bir genç kadınla gözgöze geldik.100 yıldır kadınlara 100 üzerinden puan veriyorum. Derken bir kasırga bulanıklığı baş gösterdi. her şey alaca bulaca bir girdabın içinde kaynaşıyordu. Yer gök birbirine girdi. Boğazdaki gemiler bulutların arasında yüzüyor, Uçak büyüklüğünde kuşlar lunaparka dalıyor, atlıkarınca beygirleri kişneyerek şahlanıyordu. İnsanlar şelaleye dökülen toz şeker gibi dağılıp eriyordu. Bu lunapark ve ben birbirimizin ününe ün katacağız. Vaziyet onu gösteriyor. Ben öldükten sonra dünya dönmeye devam edecek. Dönme dolapta öyle. Odunlaşmış kemikleri tutuşmuştu sanki. Sağ kolumun içinde bir karınca sürüsü gövdeme akın ediyor. Azrail ilk vuruşunu yapıyor! Kalp spazmı, komple felç ve ya beyin kanaması. Ola ki hepsi birden. Ecel; bedenimi yani kokuşmuş, ıskarta, çürük organ koleksiyonumu yağmalayacak' ''Eşhedü en la ilahe illallah...'' Üç atışlı öksürük daha. ''Ve eşhedü enne muhammeden abduhu ve rasulühü.''
Ruhi Mücerret - MURAT MENTEŞ
(stephen king)
Koca metal çark döndükçe usul usul göğe yükseldim. Gökyüzü, üzerinden traktör geçmiş bir pamuk tarlasına benziyordu. havada birbiriyle didişen iki martı burnumun dibinden sıvıştılar. Sağ tarafımda istanbul boğazı, mecnunun gördüğü seraplar kadar göz kamaştırıcıydı. İnişe geçerken ''Bu şehirde kendini kandırmadan akşam eden bir Allah'ın kulu yoktur'' diye düşündüm. İstanbul bir yandan senin rüyalarını çalar, öbür yandan sana hayaller hediye eder. Civan ile ozan lokomotif yerine besili bir pilastik ördeğin çektiği katara binmişlerdi. Ördek, trendeki herkesten daha mutlu görünüyordu. Yeniden yükselirken başım dönmeye başladı. öksürdüm. Benim yaşımda her öksürük, cenaze arabasının kornası. Zirveye çıktığımda makina istop etti. Başımı çevirdim. Dönme dolapta sakince oturan 85 puanlık bir genç kadınla gözgöze geldik.100 yıldır kadınlara 100 üzerinden puan veriyorum. Derken bir kasırga bulanıklığı baş gösterdi. her şey alaca bulaca bir girdabın içinde kaynaşıyordu. Yer gök birbirine girdi. Boğazdaki gemiler bulutların arasında yüzüyor, Uçak büyüklüğünde kuşlar lunaparka dalıyor, atlıkarınca beygirleri kişneyerek şahlanıyordu. İnsanlar şelaleye dökülen toz şeker gibi dağılıp eriyordu. Bu lunapark ve ben birbirimizin ününe ün katacağız. Vaziyet onu gösteriyor. Ben öldükten sonra dünya dönmeye devam edecek. Dönme dolapta öyle. Odunlaşmış kemikleri tutuşmuştu sanki. Sağ kolumun içinde bir karınca sürüsü gövdeme akın ediyor. Azrail ilk vuruşunu yapıyor! Kalp spazmı, komple felç ve ya beyin kanaması. Ola ki hepsi birden. Ecel; bedenimi yani kokuşmuş, ıskarta, çürük organ koleksiyonumu yağmalayacak' ''Eşhedü en la ilahe illallah...'' Üç atışlı öksürük daha. ''Ve eşhedü enne muhammeden abduhu ve rasulühü.''
Ruhi Mücerret - MURAT MENTEŞ
24 Eylül 2013 Salı
1.
Şiddetlenerek gelen ambulans sireni, önce kokoreççinin tık tıklarını bastırdı, ardından diğer sesleri. O'nun üstüne örtülü spor sayfası rüzgardan açılıp kapanıyordu. 20, bilemedin 21 yaşındaydı. Yüzünde, heyecanlanınca güzelleşen genç kızlara özgü bir ifade vardı. Küçük bir burun, ucu soğuktan kızarmış. İnce dudaklar, gülümser gibi, hafif aralık. Serseri kurşun ense kıvrımından , tam sevgilisinin öpmesi gereken yerden girmişti. Behzat Ç. elini yaraya bastırdı. Cıvık kar kanı emerken, O'nun bakışları on metre ötedeki belediye levhasına çakılı kalmıştı: ''Ankara Bir Başka Güzel Şimdi.''
BEHZAT Ç. son hafriyat -Emrah Serbes
BEHZAT Ç. son hafriyat -Emrah Serbes
19.
Behzat Ç. ertesi gün, Ankara il sınırlarının sonuna doğru, Ayaş'a yaklaşırken rahat bir nefes alınca anladı bunu. Aslında bütün kent, insanların diri diri gömüldüğü bir tabuttu. Farklı olan ebattı, yoksa mantık üç aşağı beş yukarı aynıydı. Senin için ayrılan hava bitince ölüyordun, bir da gömüyorlardı.
BEHZAT Ç. son hfriyat -Emrah Serbes
BEHZAT Ç. son hfriyat -Emrah Serbes
18 Eylül 2013 Çarşamba
macar kedinin laneti
''Biz insanlar hayatta çeşitli aşamalardan geçeriz. Çok küüçük bir çocukken ölümü çok düşünürüz; hatta bazılarımız bu konuyu saplantı haline getirir. Ölümü keşfetmek zor değil. Yalnızca etrafımıza bakıp ölü şeyleri görüyoruz: yapraklar, zambaklar, sinekler, böcekler. Evcil hayvanlar ölüyor. Ölü hayvanları yiyoruz. Bazen bir kişinin ölümünü duyuyoruz. Kısa süre sonra ölümün herkese geleceğini fark ediyoruz- büyükannemize, annemize, babamıza hatta kendimize. Bu konuyu gizli gizli düşünürüz. Ana babalarımız, öğretymenlerimiz çocuklar için ölümü düşünmenin kötü bir şey olduğunu düşünüp bu konuda sessiz kalırlar ve ya cennet, melekler, sonsuza dek yeniden kavuşma, ölümsüz ruhlar gibi peri masalları anlatırlar bize.'' Ernest Merges'in sözlerini takipediyor olması umuduyla durakladı.
''Ya sonra?'' Merges çok iyi takip ediyordu.
''Sonra boyun eğiyoruz. Aklımızdan çıkarıyor ve ya gözüpek hareketlerle ölüme açıkça meydan okuyoruz. Sonra yetişkin haline gelmeden önce hemen önce buy konuda yine bolbol düşünmeye başlıyoruz. Bazıları buna yanaşmasa ve ya yanaşmaya devam etmeyi reddetse de çoğumuz kendimizi yetişkin görevlerimize gömerek- bir kariyer ve aile edinmek, kişisel gelişim, mal sahibi olmak, güç kazanmak, yarışta önde gelmek- ölümün farkındalığımızı gizliyoruz. Ben şimdi hayatın bu aşamasındayım. Bu aşamadan sonra hayatın daha sonraki çağına giriyoruz, orada ölümün farkındalığı tekrar ortaya çıkıyor, artık ölüm belrili bir biçimde göz korkutucudur- gerçekte çok yakındadır. Bu noktada, ya bu konuyu çok fazla düşünmeme ve hala elimizde olan hayatın tadını çıkarma ya da çeşitli şekillerde ölüm hiç gelmeyecekmiş gibi yapma seçeneğimiz vardır.''
''Ya sen? sen ölüm hiç gelmeyecekmiş gibi mi yapıyorsun?''
''Hayır, bunu yapamam. Psikiyatr olarak çalıştığım için hayat ve ölüm konusunda büyük sıkıntılar yaşayan çok fazla insanla konuşuyorum., bu nedenle sürekli olarak bu gerçekle karşılaşmak zorunda kalıyorum.''
''Sana yeniden sorayım, ozaman'' - Merges'in sesi artık yumuşak ve dikkatliydi, bütün kötülüğünü kaybetmişti- ''nasıl dayanıyorsun? Ölüm karşısında dururken ve yalnızca tek bir hayatın varken hayatın herhangi bir noktasından, herhangi bir etkinlikten nasıl zevk alabiliyorsun?''
''soruyu tersine çevireyim Merges. Belki ölüm hayatı daha önemli, daha değerli kılıyordur. Ölüm gerçeği hayat etkinliklerine özel bir keskinlik, acı tatlı bir nitelik kazandırıyor. Evet, rüya boyutunda yaşamanın sana ölümsüzlük kazandırdığı doğru olabilir, ama bana göre senin hayatın can sıkıntısı içinde geçiyor gibi. Bir süre önce senden hayatını anlatmanı istediğimde tek bir sözcükle cevap verdin. ''Bekliyorum'' Hayat bu mu? Beklemek yaşamak mı? Hala geriye kalan bir hayatın var Merges. Neden dolu dolu yaşamıyorsun oınu?''
''Yapamam yapamam'' dedi Merges, başını biraz daha öne eğerek. ''Artık var olmamak, canlılar arasında olmamak, hayatın bensiz devam etmesi düşüncesi-çok-çok korkunç.''
''Yani lanetin anlamı sonsuz bir intikam değil, değil mi? Laneti sen hayatının sonuna gelmekten kaçınmak için kullanıyorsun.''
''Sonun gelmesi çok korkunç. Artık olmamak.''
''İşim gereği öğrendiğime göre.'' dedi Ernest uzanıp Merges'in pençesine dokunarak, ''ölümden en fazla korkanlar, ölüme içlerinde çok fazla yaşanmamış hayatla yaklaşanlardır. Bütün hayatı kullanmak en iyisi. Ölüme tortudan, yanıp kül olmuş bir kaleden başka bir şey bırakma.....''
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
''Ya sonra?'' Merges çok iyi takip ediyordu.
''Sonra boyun eğiyoruz. Aklımızdan çıkarıyor ve ya gözüpek hareketlerle ölüme açıkça meydan okuyoruz. Sonra yetişkin haline gelmeden önce hemen önce buy konuda yine bolbol düşünmeye başlıyoruz. Bazıları buna yanaşmasa ve ya yanaşmaya devam etmeyi reddetse de çoğumuz kendimizi yetişkin görevlerimize gömerek- bir kariyer ve aile edinmek, kişisel gelişim, mal sahibi olmak, güç kazanmak, yarışta önde gelmek- ölümün farkındalığımızı gizliyoruz. Ben şimdi hayatın bu aşamasındayım. Bu aşamadan sonra hayatın daha sonraki çağına giriyoruz, orada ölümün farkındalığı tekrar ortaya çıkıyor, artık ölüm belrili bir biçimde göz korkutucudur- gerçekte çok yakındadır. Bu noktada, ya bu konuyu çok fazla düşünmeme ve hala elimizde olan hayatın tadını çıkarma ya da çeşitli şekillerde ölüm hiç gelmeyecekmiş gibi yapma seçeneğimiz vardır.''
''Ya sen? sen ölüm hiç gelmeyecekmiş gibi mi yapıyorsun?''
''Hayır, bunu yapamam. Psikiyatr olarak çalıştığım için hayat ve ölüm konusunda büyük sıkıntılar yaşayan çok fazla insanla konuşuyorum., bu nedenle sürekli olarak bu gerçekle karşılaşmak zorunda kalıyorum.''
''Sana yeniden sorayım, ozaman'' - Merges'in sesi artık yumuşak ve dikkatliydi, bütün kötülüğünü kaybetmişti- ''nasıl dayanıyorsun? Ölüm karşısında dururken ve yalnızca tek bir hayatın varken hayatın herhangi bir noktasından, herhangi bir etkinlikten nasıl zevk alabiliyorsun?''
''soruyu tersine çevireyim Merges. Belki ölüm hayatı daha önemli, daha değerli kılıyordur. Ölüm gerçeği hayat etkinliklerine özel bir keskinlik, acı tatlı bir nitelik kazandırıyor. Evet, rüya boyutunda yaşamanın sana ölümsüzlük kazandırdığı doğru olabilir, ama bana göre senin hayatın can sıkıntısı içinde geçiyor gibi. Bir süre önce senden hayatını anlatmanı istediğimde tek bir sözcükle cevap verdin. ''Bekliyorum'' Hayat bu mu? Beklemek yaşamak mı? Hala geriye kalan bir hayatın var Merges. Neden dolu dolu yaşamıyorsun oınu?''
''Yapamam yapamam'' dedi Merges, başını biraz daha öne eğerek. ''Artık var olmamak, canlılar arasında olmamak, hayatın bensiz devam etmesi düşüncesi-çok-çok korkunç.''
''Yani lanetin anlamı sonsuz bir intikam değil, değil mi? Laneti sen hayatının sonuna gelmekten kaçınmak için kullanıyorsun.''
''Sonun gelmesi çok korkunç. Artık olmamak.''
''İşim gereği öğrendiğime göre.'' dedi Ernest uzanıp Merges'in pençesine dokunarak, ''ölümden en fazla korkanlar, ölüme içlerinde çok fazla yaşanmamış hayatla yaklaşanlardır. Bütün hayatı kullanmak en iyisi. Ölüme tortudan, yanıp kül olmuş bir kaleden başka bir şey bırakma.....''
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
17 Eylül 2013 Salı
paula'yla yolculuklar 4
Paula adına utanmıştım. Neden diye merakettim kendi kendime, kendisini böylesine gülünç bir görüşe bağlanmaya zorunlu hissediyor? Eva'nın uykuda ölmenin iyi bir yol olduğu görüşüne ki karşı çıkabilirdi ki? Bununla birlikte Paula, herzamanki iknaediciliğiyle ani ölümün en kötü ölüm olduğuna dair görüşünü zarfi bir şekilde anlattı. ''Diğerlerini- kocanı , arkadaşlarını ve en önenlisi de çocuklarını- ölümüne hazırlamak için zamana ihtiyacın var, aceleye getirilmemeiş zamana'' dedi. ''Hayatın bitirilmemiş işleryile ilgilenmen gerekiyor. Çünkü projelerin gelişi güzel bir şekilde bir kenara atılamayacak kadar önemli. Tamamlanmayı ya da çözümlenmeyi hakediyorlar Aksi halde hayatın ne anlamı var ki?
''Dahası'' diye tamamladı sözlerini, ''ölmek hayatınm bir parçası. O nu kaçırmak, o olurkewn uyumak, hayatın büyük maceralarından birini kaçırmaktır.''
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
''Dahası'' diye tamamladı sözlerini, ''ölmek hayatınm bir parçası. O nu kaçırmak, o olurkewn uyumak, hayatın büyük maceralarından birini kaçırmaktır.''
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
paula'yla yolculuklar 3
Ama ya Paula'nın görüşleri? Ya oğluna gönderdiği mektup, ya bizi bekleyen ve önceden tahmin edemedğimiz amaca inancı? Paula'nın metaforu Freud'un çok hoşuna giderdi - ve dinsel arenada ona tamamen katılıyorum. ''Dileğin yerine gelmesi, saf ve basittir.'' derdi. ''Olmayı isteriz, olmamaktan korkarız ve bütün dileklerimizin gerçekleştiği hoş peri masalları uydururuz. Bizi bekleyen bilinmeyen amaç, herşeye katlanan ruh, cennet, ölümsüzlük, tanrı, yeniden doğuş - hepsi ölümlü oluşun acılığını azaltan yanılsamalar, tatlandırıcılardır.''
Annen ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
Annen ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
paula'yla yolculuklar 2
Günleri sınırlı olan, kanserin vucuduna nufuz ettiği birisinin ''altın çağı'' yaşaması olasımıydı? Paula bunu yaşadı. Ölümü dürüstçe kucaklamanının hayatın daha zengin, daha tatminkar birşekilde yaşanmasına izin verdiğini bana öğreten oydu. Ben şüpheciydim. ''altın çağdan'' bahsedişinin onun her zamanki tinsel abartıları olduğundan şüpheleniyordum. ''Altın mı? Gerçekten mi? Ah, hadi Paula, ölmenin neresi altın olabilir?''
''İrvin'' diye çıkıştı Paula, ''bu yanlış soru! Altın olan şey ölmek değil, hayatı ölümnün karşısında dolu dolu yaşamak. Son kezlerin keskinliğini ve değerini düşün, son ilkbahar, son hindiba çiçeğinin son döküntüleri, sarmaşık çiçeklerinin son yaprak döküşü.''
Annem ve Hayatın anlamı -İRVİN D. YALOM
''İrvin'' diye çıkıştı Paula, ''bu yanlış soru! Altın olan şey ölmek değil, hayatı ölümnün karşısında dolu dolu yaşamak. Son kezlerin keskinliğini ve değerini düşün, son ilkbahar, son hindiba çiçeğinin son döküntüleri, sarmaşık çiçeklerinin son yaprak döküşü.''
Annem ve Hayatın anlamı -İRVİN D. YALOM
PAULA'YLA YOLCULUKLAR
İnsanın ölümcül derecede hasta olduğunu öğrenmesindeki dehşetin diğerlerinin kendilerini geri çekmesiyle bir kaç katına çıktığını Paula'dan öğrendim. Ölmekte olan hastanın yalıtımı ölümün yaklaştığını gizlemeye çalışanların aptalca yapmacık tavırlarıyla daha da kötüleşir. Ama ölüm gizlenemez; ipuçları heryerdedir; hemşireler alçak sesle konuşurlar,, doktorlar bedenin yanlış kısımlarına dikkat eder, tıp öğrencileri odaya parmak uçlarında girer, aile cesurca gülümser, ziyaretçiler neşeli görünmeye çalışır. Bir keresinde kanserli bir hasta, fiziksel muayenesini her zaman kalçasına bir şaplak indirerek tamamlayan doktorun bu kez muayeneyi elini sıcak bir şekilde sıkarak bitirmesiyle ölümün yakın olduğunu farkettiğini söylemişti.
Kişi ölümden çok, ölümün eşlik ettiği mutlak yalıtımdan korkar. Hayatı hep ikişer ikişer sürdürmeye çalışırız, ama her birimiz tekbaşımıza ölmeliyiz- kise bizim için ya da bizimle birlikte ölmemez. Yaşayanın ölenden kaçınması nihai mutlkak terkedilmenin işaretidir. Paula ölmekte olanın yalıtımının nasıl iki yönlü çalıştığını öğretti bana. Hasta, korkularını ve ya dehşetli düşüncelerini açıklayarak ailesini ve ya arkadaşlarını da kendi korkularının içine çekmeyi istemeyerek kendisini yaşayanlardan ayırır. Arkadaşları da kendilerini çaresiz ve beceriksiz hissettikleri, ne yapacaklarını ya da ne söyleyeceklerini bilemedikleri, kendi ölümlerini görmeye çok yaklaşmaktan korktukları için uzaklaşırlar..........
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
Kişi ölümden çok, ölümün eşlik ettiği mutlak yalıtımdan korkar. Hayatı hep ikişer ikişer sürdürmeye çalışırız, ama her birimiz tekbaşımıza ölmeliyiz- kise bizim için ya da bizimle birlikte ölmemez. Yaşayanın ölenden kaçınması nihai mutlkak terkedilmenin işaretidir. Paula ölmekte olanın yalıtımının nasıl iki yönlü çalıştığını öğretti bana. Hasta, korkularını ve ya dehşetli düşüncelerini açıklayarak ailesini ve ya arkadaşlarını da kendi korkularının içine çekmeyi istemeyerek kendisini yaşayanlardan ayırır. Arkadaşları da kendilerini çaresiz ve beceriksiz hissettikleri, ne yapacaklarını ya da ne söyleyeceklerini bilemedikleri, kendi ölümlerini görmeye çok yaklaşmaktan korktukları için uzaklaşırlar..........
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
kolombiya kıravatı
Biz yetimler intikam iştiyakıyla doluyuzdur. Dehşeti dengelemeye yatkınızdır. Başkalarının öçlerini de almaya hevesleniriz. Yetimlik bize kanlı doğaçlamalar yapma cüreti verir. Suçlamakla ya da suç işlemekle kaybolmayan bir masumiyet imtiyazına sahibizdir.
.............
Gerçi zamanla esnekleştim. Ulaşılması ve vazgeçilmesi en zor nimetin sukunet olduğunu anladım galiba. Tamam zenginlere merhamet duyabilecek kadar güçlü değilim hala, fakata sayıların artışındaki boşunalığın eşiğini görebiliyorum. İbrahim Kurban'dan öğrendiğim kadarıyla, yeşil banknotlar kamuflajdan başka birt şeye yaramıyor; aptallığı, beceriksizliğ, acizliği, yalnızlığı kamufle ediyorlar.... ayrıca yetimlik zaman aşımına uğramaz, hattizatında yetim olmayanlarda yetimliğe doğru seyreder. Yani kimsesizlik, kimsenin tekelinde değildir: Kainat ve tarihin bekleme salonunda biraz soluklanıyoruz, çoğunlukla da adımız anonslanmadan kainata ve tarihe gömülüyoruz.
Ve hepimniz biliyoruz; Dostlarımızi biz caddenin kenarında alevler içinde yanarken, karşıya geçip üstümüze işemeye üşenen kimselerdir.
Dublörün Dilemması - MURAT MENTEŞ
.............
Gerçi zamanla esnekleştim. Ulaşılması ve vazgeçilmesi en zor nimetin sukunet olduğunu anladım galiba. Tamam zenginlere merhamet duyabilecek kadar güçlü değilim hala, fakata sayıların artışındaki boşunalığın eşiğini görebiliyorum. İbrahim Kurban'dan öğrendiğim kadarıyla, yeşil banknotlar kamuflajdan başka birt şeye yaramıyor; aptallığı, beceriksizliğ, acizliği, yalnızlığı kamufle ediyorlar.... ayrıca yetimlik zaman aşımına uğramaz, hattizatında yetim olmayanlarda yetimliğe doğru seyreder. Yani kimsesizlik, kimsenin tekelinde değildir: Kainat ve tarihin bekleme salonunda biraz soluklanıyoruz, çoğunlukla da adımız anonslanmadan kainata ve tarihe gömülüyoruz.
Ve hepimniz biliyoruz; Dostlarımızi biz caddenin kenarında alevler içinde yanarken, karşıya geçip üstümüze işemeye üşenen kimselerdir.
Dublörün Dilemması - MURAT MENTEŞ
11 Eylül 2013 Çarşamba
SIRILSIKLAM AŞIK ÇİFTİN ÖLÜ ŞAHİTLERİ
Roza ile balayına çıktık. Kumsala bırakılmış cansız mankenler, intihar etmiş yunuslar gibiydik. Burnuma halkayı taktığı günden beri Roza'nın yüzünde bir gülücük kesiti belirmişti. Ben hala kuytu köşelerde Gönül'ün aziz hatırası için gözyaşı döküyordum. O kadar ağlamıştım ki, gözlerime kızıl bir çamur oturmuştu ve ne yesem ağzıma tuzlu geliyordu.
Biri çıkıp kesin bir ifadeyle, ''Hayatlarımızı birleştirelim, ilelebet birarada olalım'' filan dediğinde , İster istemez ''Bir bildiği vardır'' diye düşünüyor insan. Aptallık evliliğin mayası. Roza duş alırken ben de televizyon seyrediyordum: Steve Nicholson (34) ve karısı Caroline Harrison-Nicholson (34) ağızları fiyonk olmuş, konuşuyorlar. Birbirlerinin cümlelerini tamamlayarak heyacanla anlatıyorlar: bu kertenkelebeklerin yolculuk ettiği Gurita adlı feribot Sumatra adası yakınlarındaki Malakka Boğazında batmış. İki şalgam cücüğü, karanlık sularda birbirini bulmuş. Cesetlerin yüzdüğü soğuk suyun içind etitreşerek Azrail'i beklerken tanışıp mıhabbeti koyultmuşlar. ''Yüzdük yüzdük ömrün kuyruğuna geldik nasılsa, bari bekar gitmeyelim'' diyer düşünen Steve mankafası, Caroline'e evlenme teklif etmiş! Caroline de ''kabul'' demiş. Birkaç saat sonra kurtarma ekipleri gelip denizdeki kumruları karaya çıkarmış! Bekar olarak düştükleri sudan evli olarak çıkan çiftten başka 38 kişinin kurtarıldığı kazada 154 kişi ölmüş... Demek bu parlak çiftin aşkının tam 154 canlı, pardon ölü şahidi varmış! Allahım, ne büyük mutluluk!!!
Düblörün Dilemması-MURAT MENTEŞ
Biri çıkıp kesin bir ifadeyle, ''Hayatlarımızı birleştirelim, ilelebet birarada olalım'' filan dediğinde , İster istemez ''Bir bildiği vardır'' diye düşünüyor insan. Aptallık evliliğin mayası. Roza duş alırken ben de televizyon seyrediyordum: Steve Nicholson (34) ve karısı Caroline Harrison-Nicholson (34) ağızları fiyonk olmuş, konuşuyorlar. Birbirlerinin cümlelerini tamamlayarak heyacanla anlatıyorlar: bu kertenkelebeklerin yolculuk ettiği Gurita adlı feribot Sumatra adası yakınlarındaki Malakka Boğazında batmış. İki şalgam cücüğü, karanlık sularda birbirini bulmuş. Cesetlerin yüzdüğü soğuk suyun içind etitreşerek Azrail'i beklerken tanışıp mıhabbeti koyultmuşlar. ''Yüzdük yüzdük ömrün kuyruğuna geldik nasılsa, bari bekar gitmeyelim'' diyer düşünen Steve mankafası, Caroline'e evlenme teklif etmiş! Caroline de ''kabul'' demiş. Birkaç saat sonra kurtarma ekipleri gelip denizdeki kumruları karaya çıkarmış! Bekar olarak düştükleri sudan evli olarak çıkan çiftten başka 38 kişinin kurtarıldığı kazada 154 kişi ölmüş... Demek bu parlak çiftin aşkının tam 154 canlı, pardon ölü şahidi varmış! Allahım, ne büyük mutluluk!!!
Düblörün Dilemması-MURAT MENTEŞ
bebek
(Kekemeliğe alışmanın, kekemeliğini gizlemenin ve kekemelikten kurtulmanın yolları birbiriyle kesişir.) Bir tanıdığa raslamaktan korkarsınız. Ve tabi size bakıp gülümseyen bir kızın yanına yaklaşamamakta var işin içinde. Kekemelik gevezelikle ve kur yaapmakla bağdaşmaz. Evli bir adamın koca olmayı içselleştirmesi için gereken süre, evlendiğine pişman olması için gereken süreden uzundur. Diyeceğim, gerçek bir koca olana dek rol yaparsınız; karınız bu arada epey yol alır, anne olur mesela. Her evli erkek yabancılar arasında kekeme gibi susmaya meyallidir. Fakat biri gelip konuşmaya zorlar: '' Bebeğimiz olacak Ferruh! Yoksa sevinmedin mi?''
Düblörün Dilemması-MURAT MENTEŞ
Düblörün Dilemması-MURAT MENTEŞ
4 Eylül 2013 Çarşamba
7 Ağustos 2013 Çarşamba
da vinci 1. sezon 1. bölüm 1:36
Tarih, gerçeği bastıran insanlar tarafından silah haline getirilmiş bir yalandır.............
18 Temmuz 2013 Perşembe
kırlangıçlar
Şehrin kıyısında, ufacık bir derenin kenarında, dalları suya sarkan ihtiyar bir söğüt ağacı vardı. İlkbaharın başlangıçlarında bu söğüdün dallarına bir dişi kırlangıç gelip kondu; derenin bir başından bir başına yıldırım gibi uçan, beyaz göğüslerini suya dokundurarak şeffaf kanatlı küçük böcekleri yakalayan diğer kırlangıçlara bakmaya başladı. Başını hafif hafif sallıyordu. Derin düşüncelere daldığı belliydi.
söğüdün dalları hışırdadı. Bir erkek kırlangıç geldi, dişinin karşısındaki dala kondu. kırlangıçlar arasına pek teklif yoktur. uzun uzadıya taktim edilmeden konuşmaya başladılar ve pek az sonra da ahbap oldular.
Evvela havadan, sudan bahsedildi. Fakat biraz sonra erkek bir iki dal ileri geldi, dişi daha az çekingen bir hal aldı.
Muhabbeti kaynattılar.
''olur ya'' demeyin, iki kırlangıcın ilkbaharda , herkes dört tarafa koşup çalışırken bir söğüt dalında oturup yarenlik etmeleri gündelik işlerden değildir.
Bizim kırlangıçların ikisi de antika mahluklardı, yani öteki kırlangıçlara benzemiyorlardı. ( Başkalarına benzemeyenler antika denir). Evvela dişi kırlangıç lafı derin tarafından açtı:
''Siz hiç çalışmıyorsunuz?''
Başka bir kırlangıç olsaydı hemen ''ya siz neden burada oturuyorsunuz?'' diye ikinci bir sorguya kalkışırdı. Fakat bizimki derin derin içini çekti ve sustu.
Ve dişi onun söylediği şeyleri anlıyormuş gibi başını salladı ve gözlerini aşağıda şıpırtıyla akan suya dikti
Bir müddet daha sustular. Erkek birden bir gözlerini dişiye dikerek söze başladı:
''Bakınız şunlara...''Ve aşağıda bir birini çaprazlayarak uçan ve dokuma tezgahının mekiklerine benzeyen kırlangıçları gösterdi. 'Bakınız şunlara... sabah akşam demeden yaz kış demeden çalışıyorlar. Ben bunlara çok kere sordun: Neden böyle durmadan uğraşıyorsunuz, dedim, cevap vermediler. Omurzlarını silkip yanımdan uzaklaştılar.''
Dişi;
''Birbirimize sen diye hitap etsek nasıl olur?'' Erkek okkalı sözlerine cevap olmayan bu soruyu beklememekle beraber, bu tekliften hoşlandı ve tekrar başladı; ''Adeta utanıyorum...'' dedi, ''Bütün kuşları sıraya dizseler biz herhalde sonuncu gelmeyiz. Kılığımız, kıyafetimiz düzgündür. Aklımız, herhalde sabahtan akşama kadar avaz avaz bağıran şu bülbülden üstündür. Kanadımızı bir vursak en hızlı güvercinden daha hızlı yol alırız. Halbuki bütün kuşların en zavallısı bizmişiz gibi hiç durmadan didiniyoruz. Şu budala serçe bile üç günlük ömrünü keyifle geçiriyor da, biz arasından uçtuğumuz ağaçları bile farketmiyoruz.''
Biraz dudu, dişiye doğru bir yan göz attı;
''Yarın öldüğümüz zaman birisi bize sorsa: 'Dünyada neler gördünüz?' dese herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan görmeye vaktimiz olmuyor ki...''
Dişinin gözlerinin içi buğulanarak:
''Ah...'' dedi, ''Tıpkı benim gibi düşünüyorsunuz.''
Erkek cevap verdi:
''Zaten seni burada tek başına görünce benim gibi düşündüğünü anlamıştım. Doğru değil mi ama? Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? yaşadığımızın farkına varmayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz?''
Dişi tasdik eder gibi başını salladı;
''Etrafımıza göz gezdirince...'' dedi, ''Ben de senin gibi , dört tarafa koşan kırlangıçlardan başka bir şey görmüyorum. Ben de bunlardan mıyım, diyorum,sonra da bunlardan değilim galiba diyorum. Onlar da beni pek istemiyorlar. Ne yapayım, burada oturup etrafa bakıyorum. Sizde, şey, sende gelmesen böyle yapayalnız bu yazı geçirecektim.
Akşama doğru lafı daha da derinleştirdiler... Sonra ayrıldılar ve hergün buluşmaya başladılar.
Aman yarabbi neler konuşmuyorlardı!.. Eğer kırlangıçlarda kitap yazmak adet olsaydı, bunların yazacakları kitaplar muhakkak ki üniversitlerde okutulurdu. Git gide birbirlerine daha çok alıştılar. Çok defa dişi daha evvel gelir,gözlerini suya dikerek erkeği beklerdi. Bir gün çiçeklerden, bir gün yıldızlardan, bir gün öteki kırlangıçlardan bahsederlerdi. Hep düşünceleri birbirine uygundu.
Yalnız her ikisininde içinde gizliden gizliye büyüyen bir korku vardı: Bir gün gelip ayrılmak korkusu. Hiç birisi bu korkusunu öbürüne söylemeye cesaret edemiyordu. Kim bilir, belki öbürünün yanlış anlayacağından çekiniyordu.(Çünkü içten duyulan şeyler hep yanlış anlaşılır.)
İçlerinde bu ayrılık korkusu büyüdükçe bunu münasip bir şekilde diğerine söylemek için düşünmeye başladılar.
Mesela:
''Hiç ayrılmayalım olmaz mı?'' demek vardı, fakat bu pek geniş manalı ve müphemdi. Nasıl ayrılmayalım?
''Bir yuva kuralım'' deseler, bu da pek bayağı kaçacaktı. Hem o zaman başka kırlangıçlara benzeyeceklerini sanıyorlardı.,Dünyanın geçiciliğinden, gökyüzünün sonsuzluğundan, sulardan ve diğer kuşların yaşayışlarından bahsederken, gözleri birbirine hasretle bakar ve ''Birbirimizden nasıl ayrılacağız?'' demek isterlerdi.Tesadüfün pek merhametli olmadığını ve birbirine böyle yakın olanlar bir ikinci defa karşı karşıya getirmediğini biliyorlardı. Fakat konuştukları dil diğer kırlangıçların diliydi ve bu dilde söylemek istedikleri şeyleri söylemekten utanıyorlardı. Bu dil onların onların içindeki şeylere uygun değildi.
Yavaş yavaş gözlerine ve bakışlarına bir gamlık çöktü. Dostluktan filan bahsederken, sesleri titriyor gibiydi; yahut onlar böyle zannediyorlardı. Fakat böyle zamanlarda hemen birinden biri, bir kahkaha atar ve işi alaya bozardı: içi burkulduğu halde... Nihayet günün birinde ikisi de bunun böyle sürüp gidemeyeceğini anladılar. İkisi de birbirlerine açılmaya karar verdiler.
Sabahleyin karşı karşıya gelince dişi söylemek istediği şeyleri gözleriyle anlatmak istedi. Tam bu sırada, üzerinde oturdukları söğütten sarı bir yaprak koptu, iki tarafa sallanarak aralarından geçti ve dişini en manalı baktığı zamanda gözlerinin önünü kapattı.
Erkek bu bakışı göremedi.
Fakat her ikisi de sarı yaprağı gördüler.
Erkek ağzını açtı;
''Senden hiç ayrılmak istemiyorum...'' demek üzereydi ki, buvvvv diye soğuk bir rüzgar esti...
Dişi erkeğin sözlerini işitemedi.
Fakat her ikisi de soğuk rüzgarın sesini duydular.
Bribirlerinin gözlerine baktılar; artık yuva kurmak zamanının geçtiğini, son baharın geldiğini, ayrılacaklarını anladılar.
İkisi de içini çekti.
Tepelerinden bir çok kırlangıçlar geçti; sıcak yerlere dönüyolardı.
Ayrıldılar ve bir daha birbirlerini görmediler...
Fakat ikisi de küçük derenin kenarındaki söğüdü ve orada geçirdikleri güzel ilkbaharı ve yazı unutmadılar.
Ve ikisi de, böyle bir yaz geçirmemiş olan diğer kırlangıçlara tepen baktılar... (Çünkü azınlıkta kalanlar çok olanlara nedense tepeden bakar.)
Kamyon-SABAHATTİN ALİ 1933
varlık,(40), 1mart1935
söğüdün dalları hışırdadı. Bir erkek kırlangıç geldi, dişinin karşısındaki dala kondu. kırlangıçlar arasına pek teklif yoktur. uzun uzadıya taktim edilmeden konuşmaya başladılar ve pek az sonra da ahbap oldular.
Evvela havadan, sudan bahsedildi. Fakat biraz sonra erkek bir iki dal ileri geldi, dişi daha az çekingen bir hal aldı.
Muhabbeti kaynattılar.
''olur ya'' demeyin, iki kırlangıcın ilkbaharda , herkes dört tarafa koşup çalışırken bir söğüt dalında oturup yarenlik etmeleri gündelik işlerden değildir.
Bizim kırlangıçların ikisi de antika mahluklardı, yani öteki kırlangıçlara benzemiyorlardı. ( Başkalarına benzemeyenler antika denir). Evvela dişi kırlangıç lafı derin tarafından açtı:
''Siz hiç çalışmıyorsunuz?''
Başka bir kırlangıç olsaydı hemen ''ya siz neden burada oturuyorsunuz?'' diye ikinci bir sorguya kalkışırdı. Fakat bizimki derin derin içini çekti ve sustu.
Ve dişi onun söylediği şeyleri anlıyormuş gibi başını salladı ve gözlerini aşağıda şıpırtıyla akan suya dikti
Bir müddet daha sustular. Erkek birden bir gözlerini dişiye dikerek söze başladı:
''Bakınız şunlara...''Ve aşağıda bir birini çaprazlayarak uçan ve dokuma tezgahının mekiklerine benzeyen kırlangıçları gösterdi. 'Bakınız şunlara... sabah akşam demeden yaz kış demeden çalışıyorlar. Ben bunlara çok kere sordun: Neden böyle durmadan uğraşıyorsunuz, dedim, cevap vermediler. Omurzlarını silkip yanımdan uzaklaştılar.''
Dişi;
''Birbirimize sen diye hitap etsek nasıl olur?'' Erkek okkalı sözlerine cevap olmayan bu soruyu beklememekle beraber, bu tekliften hoşlandı ve tekrar başladı; ''Adeta utanıyorum...'' dedi, ''Bütün kuşları sıraya dizseler biz herhalde sonuncu gelmeyiz. Kılığımız, kıyafetimiz düzgündür. Aklımız, herhalde sabahtan akşama kadar avaz avaz bağıran şu bülbülden üstündür. Kanadımızı bir vursak en hızlı güvercinden daha hızlı yol alırız. Halbuki bütün kuşların en zavallısı bizmişiz gibi hiç durmadan didiniyoruz. Şu budala serçe bile üç günlük ömrünü keyifle geçiriyor da, biz arasından uçtuğumuz ağaçları bile farketmiyoruz.''
Biraz dudu, dişiye doğru bir yan göz attı;
''Yarın öldüğümüz zaman birisi bize sorsa: 'Dünyada neler gördünüz?' dese herhalde verecek cevap bulamayız. Koşmaktan görmeye vaktimiz olmuyor ki...''
Dişinin gözlerinin içi buğulanarak:
''Ah...'' dedi, ''Tıpkı benim gibi düşünüyorsunuz.''
Erkek cevap verdi:
''Zaten seni burada tek başına görünce benim gibi düşündüğünü anlamıştım. Doğru değil mi ama? Şu dünyayı adamakıllı görmeden, dünyanın ne olduğunu adamakıllı anlamadan buradan gidecek olduktan sonra ne diye buraya geldik sanki? yaşadığımızın farkına varmayacak olduktan sonra ne diye yaşıyoruz?''
Dişi tasdik eder gibi başını salladı;
''Etrafımıza göz gezdirince...'' dedi, ''Ben de senin gibi , dört tarafa koşan kırlangıçlardan başka bir şey görmüyorum. Ben de bunlardan mıyım, diyorum,sonra da bunlardan değilim galiba diyorum. Onlar da beni pek istemiyorlar. Ne yapayım, burada oturup etrafa bakıyorum. Sizde, şey, sende gelmesen böyle yapayalnız bu yazı geçirecektim.
Akşama doğru lafı daha da derinleştirdiler... Sonra ayrıldılar ve hergün buluşmaya başladılar.
Aman yarabbi neler konuşmuyorlardı!.. Eğer kırlangıçlarda kitap yazmak adet olsaydı, bunların yazacakları kitaplar muhakkak ki üniversitlerde okutulurdu. Git gide birbirlerine daha çok alıştılar. Çok defa dişi daha evvel gelir,gözlerini suya dikerek erkeği beklerdi. Bir gün çiçeklerden, bir gün yıldızlardan, bir gün öteki kırlangıçlardan bahsederlerdi. Hep düşünceleri birbirine uygundu.
Yalnız her ikisininde içinde gizliden gizliye büyüyen bir korku vardı: Bir gün gelip ayrılmak korkusu. Hiç birisi bu korkusunu öbürüne söylemeye cesaret edemiyordu. Kim bilir, belki öbürünün yanlış anlayacağından çekiniyordu.(Çünkü içten duyulan şeyler hep yanlış anlaşılır.)
İçlerinde bu ayrılık korkusu büyüdükçe bunu münasip bir şekilde diğerine söylemek için düşünmeye başladılar.
Mesela:
''Hiç ayrılmayalım olmaz mı?'' demek vardı, fakat bu pek geniş manalı ve müphemdi. Nasıl ayrılmayalım?
''Bir yuva kuralım'' deseler, bu da pek bayağı kaçacaktı. Hem o zaman başka kırlangıçlara benzeyeceklerini sanıyorlardı.,Dünyanın geçiciliğinden, gökyüzünün sonsuzluğundan, sulardan ve diğer kuşların yaşayışlarından bahsederken, gözleri birbirine hasretle bakar ve ''Birbirimizden nasıl ayrılacağız?'' demek isterlerdi.Tesadüfün pek merhametli olmadığını ve birbirine böyle yakın olanlar bir ikinci defa karşı karşıya getirmediğini biliyorlardı. Fakat konuştukları dil diğer kırlangıçların diliydi ve bu dilde söylemek istedikleri şeyleri söylemekten utanıyorlardı. Bu dil onların onların içindeki şeylere uygun değildi.
Yavaş yavaş gözlerine ve bakışlarına bir gamlık çöktü. Dostluktan filan bahsederken, sesleri titriyor gibiydi; yahut onlar böyle zannediyorlardı. Fakat böyle zamanlarda hemen birinden biri, bir kahkaha atar ve işi alaya bozardı: içi burkulduğu halde... Nihayet günün birinde ikisi de bunun böyle sürüp gidemeyeceğini anladılar. İkisi de birbirlerine açılmaya karar verdiler.
Sabahleyin karşı karşıya gelince dişi söylemek istediği şeyleri gözleriyle anlatmak istedi. Tam bu sırada, üzerinde oturdukları söğütten sarı bir yaprak koptu, iki tarafa sallanarak aralarından geçti ve dişini en manalı baktığı zamanda gözlerinin önünü kapattı.
Erkek bu bakışı göremedi.
Fakat her ikisi de sarı yaprağı gördüler.
Erkek ağzını açtı;
''Senden hiç ayrılmak istemiyorum...'' demek üzereydi ki, buvvvv diye soğuk bir rüzgar esti...
Dişi erkeğin sözlerini işitemedi.
Fakat her ikisi de soğuk rüzgarın sesini duydular.
Bribirlerinin gözlerine baktılar; artık yuva kurmak zamanının geçtiğini, son baharın geldiğini, ayrılacaklarını anladılar.
İkisi de içini çekti.
Tepelerinden bir çok kırlangıçlar geçti; sıcak yerlere dönüyolardı.
Ayrıldılar ve bir daha birbirlerini görmediler...
Fakat ikisi de küçük derenin kenarındaki söğüdü ve orada geçirdikleri güzel ilkbaharı ve yazı unutmadılar.
Ve ikisi de, böyle bir yaz geçirmemiş olan diğer kırlangıçlara tepen baktılar... (Çünkü azınlıkta kalanlar çok olanlara nedense tepeden bakar.)
Kamyon-SABAHATTİN ALİ 1933
varlık,(40), 1mart1935
13 Temmuz 2013 Cumartesi
sırça saray 2
Saygı değer karıncaların hayatları, yuvalarında başlar ve orada da biter; bu aralı ve inatçı tavırlarıyla çok onurlu bir hayat sürerler. Buna karşın insan, gelip geçici hevesleri olan, tutarsız bir varlıktır ve tıpkı satranç oyuncuları gibi hedefe ulaşmayı değil de hedefe giden yolları daha çok sever. Emin olamayız elbette, ama insanın ulaşmak için çabaladığı şey, hedefe giden bu yol olabilir; o da hayatın ta kendisidir zaten.Aslına bakılırsa hedef, iki kere iki dörttür yani bir formüldür; ama bu formül, hayatın değil, ölümün başlangıcıdır. İnsan daima iki kere ikinin dört etmesinden az da olsa bir korku duymuştur; tıpkı benim duyduğum gibi. İnsanın uğrunda denizler aştığı, hayatını tükettiği hedefi, iki kere iki dörttür; ama öte yandan insanın korkusu, bu hedefe ulaşmaktır. Çünkü ulaştığı an hedefsiz kalacağının bilincindedir. İşlerini bitirip paralarını alan işçilerin gideceği yer meyhanedir, oradan da karakola düşerler nasıl olsa. Alın size, en az bir hafta sürecek uğraş. Peki ama bizler nereye gideceğiz? Bu nedenle hedefe her varışta bir huzursuzluk duyulur. İnsan, hedefe ilerlemeyi sever, ulaşmayı değil; şüphesiz çok gülünç bir durumdur bu. İşin en hoş tarafı insanın daha doğduğunda gülünç olmasındadır. İki kere iki dört formülü; yine de dayanılmaz şey doğrusu. bana kalırsa iki kere iki dört, büyük bir küstahlıktır ve etrafa tükürükler saçan, elleri belinde, yol kesen bir külhan beyinin ta kendisidir.
Peki ama siz, nasıl oluyor da sadece olumlu, normal durumların, yani refahın, insan çıkarlarına uygun olduğunu -bu kadar kendinizden emin, hatta övünerek- söyleyebiliyorsunuz? Aklınızın çıkar konusunda hata yapabileceğini düşünmediniz mi? İnsanın sevdiği şey, sadece refah değil, çektiği acılarda olabilir. İnsanın çektiği acıların, refahın sağladığı mutluluktan daha yararlı olması da mümkündür. Bazen tutkuya varan bir sevgiyle acıyı sevdiğimiz de bir gerçektir. Bunları anlamak için dünya tarihini incelemeye de hiç gerek yok; hayatı az da olsa yaşayan bir insanın kendine sorması yeter. Ben, yanlızca refahı sevmenin aynı zamanda ayıp olduğunu düşünüyorum. iyiye mi kötüye mi götürür bilmem ama, bir şeyleri kırıp dökmek, bazen büyük bir keyif verir. Bu nedenle ben, ne yanlızca refah, ne de yanlızca acı peşindeyim. Ben, sadece kaprislerimden ve istediğimde onu tatmin edebilmekten yanayım. Sırça sarayda acı çekmekse çok uygunsuz olur; çünkü acı, kuşku demektir. İçinizde kuşkular oluşturan bir sırça saray, nasıl olurdu sizce?.......
Yeraltından Notlar-DOSTOYEVSKİ
sırça saray
Siz, sonsuza dek varlığını sürdürecek bir sırça saraya inanıyorsunuz; gizlice de olsa dil çıkarıp nanik yapamayacağınız bir saray... bense sonsuz olduğundan, sırçadan olduğundan ve gönlümce hiç nanik yapamayacağımdan dolayı korkarım bu saraydan.
Yağmur yağarken saray yerine bir tavuk kümesi görsem, ıslanmamak için oraya girerim belki; ama kümesi de, beni yağmurdan koruduğu için saray olarak göremem. Şimdi gülerek, böyle bir durumda sarayla kümes arasında bir fark olmayacağını söylüyorsunuz. Evet, yaşam gayemiz ıslanmamak olsaydı, size katılırdım.
Ben, yaşadıktan sonra, hayatının saraylarda geçmesini isteyenlerdenim; aslında yaşamın bundan ibaret olmadığını bildiğim halde. Benim istediğim şey budur artık. Bu istekten kurtulmamı istiyorsanız, benim hedefimi değiştirmelisiniz. Kabul ediyorum, isteğimi değiştirip, gözümü başka şeylerle kamaştırın, başka bir hedef gösterin bana. Ama bunları yapana kadarda kümesi saray gibi görmemi beklemeyin benden. Sırça saray uydurma olabilir; doğa kanunlarına uymayan bu hayali, aptallığımdan, insanlara özgü eskimiş, saçma alışkanlıklara uyarak ben uydurmuş olabilirim. Sırça sarayın gerçekten olup olmaması beni ilgilendirmiyor. Kişisel isteklerimde onu buluyorsam, daha doğrusu isteklerim var oldukça o da varsa, gerisi önemli değil benim için. İstediğiniz kadar gülün; ben alaylara katlanırım da, açken ''karnım tok'' diyemem. Ben doğa kanunlarında var olduğunu bildiğim kısır döngüyle yetinemeyeceğimi ve uyuşamayacağımı biliyorum. yoksul kiracılarla bin yıllık sözleşme yapılmış, kapısında her ihtimale karşı Wegenheim'ın tabelası bulunan bir binayı, biricik hedefim olarak göremem elbette. İsteklerimi yok ettiniz, ideallerimi değiştirdiğiniz ve bana daha iyi hedefler gösterdiğiniz zaman peşinizden gelirim ancak. ''Üzerinde durmaya değmez'' dediğiniz an, ben de size aynı cevabı veririm. Ben sizinle önemli meseleler konuşurken, siz beni dikkate almıyorsanız, öle olsun, yalvaracak değilim. Benim yeraltım bana yeter.
Kendi isteklerimle yaşayabildiğim sürece, kuduğunuz yapıya tek bir tuğla koyarsam kahrolayım. Az önce, nanik yapamadığım için sırça sarayı reddettiğime bakmayın siz.Nanik yapmaya bayıldığım için söylemedim bunu. Belki de bir tek nanik yapacak yapınız olmaması beni kızdırmıştı. Dil çıkratılmayacak şekilde çevreyi düzeltin, o zaman şükran duygularımı belirtmek için dilimi bile keserim, İnsanların nerelerde oturduğundan ve bu evlerin yapısından bana ne? Neden böyle isteklerle yaratılmışım ben? Acaba yaratılış sebebim, varlığımın bir yalandan ibaret olduğunu anlamak mıdır? Bütün amacım bu mu? inanmam.
Size şunu söyleyeyim ki, benim gibi yeraltı adamlarını sıkı kontrol etmek gerek. Kırk yıl yeraltında sesimizi çıkartmayız da, bir fırsatını bulur yeryüzüne çıkarsak, kimse daha susturamaz bizi...........
Yeraltından Notlar-DOSTOYEVSKİ
Yağmur yağarken saray yerine bir tavuk kümesi görsem, ıslanmamak için oraya girerim belki; ama kümesi de, beni yağmurdan koruduğu için saray olarak göremem. Şimdi gülerek, böyle bir durumda sarayla kümes arasında bir fark olmayacağını söylüyorsunuz. Evet, yaşam gayemiz ıslanmamak olsaydı, size katılırdım.
Ben, yaşadıktan sonra, hayatının saraylarda geçmesini isteyenlerdenim; aslında yaşamın bundan ibaret olmadığını bildiğim halde. Benim istediğim şey budur artık. Bu istekten kurtulmamı istiyorsanız, benim hedefimi değiştirmelisiniz. Kabul ediyorum, isteğimi değiştirip, gözümü başka şeylerle kamaştırın, başka bir hedef gösterin bana. Ama bunları yapana kadarda kümesi saray gibi görmemi beklemeyin benden. Sırça saray uydurma olabilir; doğa kanunlarına uymayan bu hayali, aptallığımdan, insanlara özgü eskimiş, saçma alışkanlıklara uyarak ben uydurmuş olabilirim. Sırça sarayın gerçekten olup olmaması beni ilgilendirmiyor. Kişisel isteklerimde onu buluyorsam, daha doğrusu isteklerim var oldukça o da varsa, gerisi önemli değil benim için. İstediğiniz kadar gülün; ben alaylara katlanırım da, açken ''karnım tok'' diyemem. Ben doğa kanunlarında var olduğunu bildiğim kısır döngüyle yetinemeyeceğimi ve uyuşamayacağımı biliyorum. yoksul kiracılarla bin yıllık sözleşme yapılmış, kapısında her ihtimale karşı Wegenheim'ın tabelası bulunan bir binayı, biricik hedefim olarak göremem elbette. İsteklerimi yok ettiniz, ideallerimi değiştirdiğiniz ve bana daha iyi hedefler gösterdiğiniz zaman peşinizden gelirim ancak. ''Üzerinde durmaya değmez'' dediğiniz an, ben de size aynı cevabı veririm. Ben sizinle önemli meseleler konuşurken, siz beni dikkate almıyorsanız, öle olsun, yalvaracak değilim. Benim yeraltım bana yeter.
Kendi isteklerimle yaşayabildiğim sürece, kuduğunuz yapıya tek bir tuğla koyarsam kahrolayım. Az önce, nanik yapamadığım için sırça sarayı reddettiğime bakmayın siz.Nanik yapmaya bayıldığım için söylemedim bunu. Belki de bir tek nanik yapacak yapınız olmaması beni kızdırmıştı. Dil çıkratılmayacak şekilde çevreyi düzeltin, o zaman şükran duygularımı belirtmek için dilimi bile keserim, İnsanların nerelerde oturduğundan ve bu evlerin yapısından bana ne? Neden böyle isteklerle yaratılmışım ben? Acaba yaratılış sebebim, varlığımın bir yalandan ibaret olduğunu anlamak mıdır? Bütün amacım bu mu? inanmam.
Size şunu söyleyeyim ki, benim gibi yeraltı adamlarını sıkı kontrol etmek gerek. Kırk yıl yeraltında sesimizi çıkartmayız da, bir fırsatını bulur yeryüzüne çıkarsak, kimse daha susturamaz bizi...........
Yeraltından Notlar-DOSTOYEVSKİ
11 Temmuz 2013 Perşembe
Katil
Ben bir katilim. İnsan hayatına değer vermiyorum. Amerika gibiyim. Fakat kendimi de, işimi de ciddiye almıyorum. Fakat kendimi de, işim de ciddiye almıyorum. Yaşamak ya da ölmek umurumda değil. Adamım Kurt Vonnegut' un da dediği gibi ''Dünya uzaylıların akıl hastanesidir''. Moron değilseniz, böyle bir gezegende iyi olunmayacağını bilirsiniz. Çünkü boyun eğişin ürünü olan hiç bir iyilik, ahlaki değildir. Kurallara uymak, şahsiyetsizleşmeye varır. Uygarlık disiplini denen şey, insanın olgunlaşmasını engelleyen sistemdir. Ermişler gibi metropolden kaçıp tabiatla haşır neşir olmayı özendiren bir tek reklam göremezsiniz. Teknoloji aptalların kötülük yapmasını kolaylaştırmaya adanmıştır. Eğitim, iş, aile, sağlık, iletişim, politika, güvenlik, eğlence... kısacası sistemin her ana unsuru, köleliğin şablonlarına uyarlanmış durumda. Hakikatten umudumuz kesildi. Yanlızca bir sonraki yalanı merak etmek bizi ayakta tutuyor. İnsanlar birbirlerinin dertlerini kusur sayıyor. Hayat, insanın kaybetmekte olduğu bir oyuna dönüştü. Suç, ihlal, terör, delilik, ve kaçışı sunduğundan başka bir özgürlük seçeneği yok.
Suç artık cezalardan oluşan işleyişe direnmektir.
İhlal artık gayri insani sınırların dışına çıkmaktır.
Terör artık bireyin özne niteliğini açığa vurmak için yapılabileceği tek eylem türüdür.
Delilik artık düşünmek, soru sormak ve en korkuncu itiraz etmektir.
Kaçış artık intahar teşebbüsü havası taşıyan bir vazgeçiş ve terkediştir.
Tersini düşünebilirsiniz: Küresel kötülük sisteminin bir parçası olduğumuz için otomatikman suçluyuz. Sistemleştirilmiş ihlale angaje olmuş vaziyetteyiz. Korku düzenine itaat ettiğimiz için rehine, bu yolla düzenin ömrüne ömür kattığımız için de teröristiz. Düşünmüyoruz, çünkü deliyiz. Ve özgürlükten kaçıyoruz. Hapishanede idman yapan mahkumlarız.
Çağdaş meşruiyetin temeli, hakikat aleyhtarlığıdır. Birey ise körkütük budalalığın bedenleşmiş halidir. Lakaytlık ve münasebetsizliğimize rağmen, her nefes bizi ölüme yaklaştırıyor. Cehennemi boylamayı göze almış olmanın rahatlığıyla hareket ediyoruz........
Korkma Ben Varım-MURAT MENTEŞ
Suç artık cezalardan oluşan işleyişe direnmektir.
İhlal artık gayri insani sınırların dışına çıkmaktır.
Terör artık bireyin özne niteliğini açığa vurmak için yapılabileceği tek eylem türüdür.
Delilik artık düşünmek, soru sormak ve en korkuncu itiraz etmektir.
Kaçış artık intahar teşebbüsü havası taşıyan bir vazgeçiş ve terkediştir.
Tersini düşünebilirsiniz: Küresel kötülük sisteminin bir parçası olduğumuz için otomatikman suçluyuz. Sistemleştirilmiş ihlale angaje olmuş vaziyetteyiz. Korku düzenine itaat ettiğimiz için rehine, bu yolla düzenin ömrüne ömür kattığımız için de teröristiz. Düşünmüyoruz, çünkü deliyiz. Ve özgürlükten kaçıyoruz. Hapishanede idman yapan mahkumlarız.
Çağdaş meşruiyetin temeli, hakikat aleyhtarlığıdır. Birey ise körkütük budalalığın bedenleşmiş halidir. Lakaytlık ve münasebetsizliğimize rağmen, her nefes bizi ölüme yaklaştırıyor. Cehennemi boylamayı göze almış olmanın rahatlığıyla hareket ediyoruz........
Korkma Ben Varım-MURAT MENTEŞ
theseus
Theseus'un gemisi paradoksunu bilirsiniz. Theseus, gemisine bakım yaptıkça, bazı tahtaları söküp yeniliyor. Yıllar geçtikçe, geminin bütün tahtaları değişiyor. Theseus eski tahtaları çöpe atmıyor. Onlardan da yavaş yavaş bir gemi yapıyor. Eski gemi yeniden inşaa edilince, ortaya iki gemi çıkıyor. Bunlardan hangisi, Theseus'un asıl gemisidir?
Dostlarımız, biz değiştikçe eski tahtalarımızı tekrar bir araya getirirler. Düşmanlarımız yeni bizi yoketmeye çalışırken, dostlarımız eski bize sımsıkıya sarılır. Her ikisinin temel vasfı, kim isek o olmamıza asla rıza göstermemeleridir. Bizde dosta düşmana karşı aynı insanlık dışı misyonu üstleniriz.
Korkma Ben Varım-MURAT MENTEŞ
Dostlarımız, biz değiştikçe eski tahtalarımızı tekrar bir araya getirirler. Düşmanlarımız yeni bizi yoketmeye çalışırken, dostlarımız eski bize sımsıkıya sarılır. Her ikisinin temel vasfı, kim isek o olmamıza asla rıza göstermemeleridir. Bizde dosta düşmana karşı aynı insanlık dışı misyonu üstleniriz.
Korkma Ben Varım-MURAT MENTEŞ
29 Haziran 2013 Cumartesi
sana dün Kocatepe'den baktım Aziz İstanbul
.....
''fakat atasözlerinin yarısı diğer yarısını yalanlar, Çünkü her biri yanlızca belli durumlarda geçerlidir. edebiyat mırıltının ve naranın yerini tayin eder. Onlara ayar çeker. Eşya, kelimeler karşısında savunmasızdır, dirençsizdir. Zihnimizi edebiyat dekore eder. Kalbimizle beynimiz arasında işlek kanallar, tüneller koridorlar açar. ahlaki olgunluğun, vicdan hassasiyetinin, gönül ferahlığının imkanlarını; edebiyat sanatı sayesinde keşfederiz. Bir kumandanı, anneyi, deliyi, büyücüyü, talebeyi, avukatı, fahişeyi: korkağı, cömerdi, zavallıyı, kurnazı dahiyi, tembeli, salağı... kelimelerinden tanırız. Sağlam bir edebiyat donatımı, bize insanların ruhunu sezme, insanlığımıza hakim olma, sahip çıkma gücü verir.Birbirimizi hakikaten tanımamız, sahiden anlamamız, derinden kavramamız edebiyat sayesindedir. Cehaletten, zalimlikten, hoyratlıktan çiğlikten, zayıflıktan başka nasıl sıyrılabiliriz? Edebiyat terbiyenin namütenahi hulasasıdır. Görgünün vitaminidir, bizi telef olmaktan kurtaran şifalı iksirdir; bizi elimizdekinden farklı bir sonsuzluğa sevk eder. Hem ağaçları, hem ormanı görmemizi sağlar. Yaprakların bakışlarını, meyvelerin soluğunu, gövdelerin çarpıntısını duyarız. Ardı arkası kesilmeyen ibret ve hikmet patlamalarının arasında yaşadığımızı fark ederiz. Harbin, sulhun, muhabbetin,dostluğun, aşkın, nefretin, emeğin, dikkatin, tedbirin, taktirin... manasını öğreniriz. Mana ile anlam arasındaki ayrıma temas ederiz. anlam, bizdeki karşılıktır; mana ise hakikatin kendisidir. Böylece benzer şeyler arasındaki farklar ile farklı şeyler arasındaki benzerlikleri kurcalarız. gönlümüz neye elverir, vicdanımıza ne sığar, aklımız neye erer? Edebiyat bilmeyen, soru soramaz, cevap bulamaz, problem çözemez.''
Pür dikkat dinliyordum: '' insan değil beşer olarak doğarız. İnsan yavru fil yada bit yavrusundan farklı olarak, korumaya ziyadesiyle muhtaçtır.Bebekler, kültürün garantileri nispetinde himaye edilir. İnsan olmak, bir nar gibi, üzüm, incir gibi zamanla olgunlaşılarak varılan bir mertebedir. Bütün sanatlar, sanat eserleri insanlığımızın hizmetindedir. İnsan kemale erer mi? Bu mühim bir soru. Allah bize kitap gönderdi. Bir fotoğraf albümü, bir ezgi notası, bir melodi, bir yağlı boya tablo, bir sinema filmi değil. Harfler, canlı hücrelerdir. Cahil için her şey kötü güçler tarafından korunan sırlardır. Alim için sırlar hayatın manasını pekiştirir. Birbirimize söz veririz .Yeminler ederiz. Zira sonsuzlukta yolumuzu ancak ahitle bulabiliriz.''
Sözlerini, artistik jestlerle biçimlendiriyordu: ''Bir millet edebiyatıyla yaşar. Bir ülke önce şiirler, hikayelerle, kıssalarla, deyimlerle kurulur. Bütün çabamız, sevgi dolu, takdir, teşekkür ifadeleriyle örülü sözler işitmek içindir. Müjdelerin taşıyıcısı kelimelerdir. Kalp atışlarımızın, nabzımızın, nefesimizin tercümeleridir edebiyat. Muhabbeti yani sevgiyi biz sohbet anlamında kullanırız..........................
Beden dili nasıl olur da dilimizden dökülen sözleri bastırır? Buna niye razı olalım? Niye şüpheli şahıs kalıbına girelim? ............................
söyle bana FU, biz aşkımızı kafamızı kaşıyarak, burnumuzu karıştırarak mı ifade edeceğiz? Şiirler ne olacak? Kelimeler, belki nimetler içinde en büyüğüdür. Yuvalar, devletler, hayatlar kurulur kelimelerle. Niyazi Mısri ne diyor? 'Burhan sorardım aslıma/aslım bana burhan imiş'
Korkma Ben Varım-MURAT MENTEŞ
''fakat atasözlerinin yarısı diğer yarısını yalanlar, Çünkü her biri yanlızca belli durumlarda geçerlidir. edebiyat mırıltının ve naranın yerini tayin eder. Onlara ayar çeker. Eşya, kelimeler karşısında savunmasızdır, dirençsizdir. Zihnimizi edebiyat dekore eder. Kalbimizle beynimiz arasında işlek kanallar, tüneller koridorlar açar. ahlaki olgunluğun, vicdan hassasiyetinin, gönül ferahlığının imkanlarını; edebiyat sanatı sayesinde keşfederiz. Bir kumandanı, anneyi, deliyi, büyücüyü, talebeyi, avukatı, fahişeyi: korkağı, cömerdi, zavallıyı, kurnazı dahiyi, tembeli, salağı... kelimelerinden tanırız. Sağlam bir edebiyat donatımı, bize insanların ruhunu sezme, insanlığımıza hakim olma, sahip çıkma gücü verir.Birbirimizi hakikaten tanımamız, sahiden anlamamız, derinden kavramamız edebiyat sayesindedir. Cehaletten, zalimlikten, hoyratlıktan çiğlikten, zayıflıktan başka nasıl sıyrılabiliriz? Edebiyat terbiyenin namütenahi hulasasıdır. Görgünün vitaminidir, bizi telef olmaktan kurtaran şifalı iksirdir; bizi elimizdekinden farklı bir sonsuzluğa sevk eder. Hem ağaçları, hem ormanı görmemizi sağlar. Yaprakların bakışlarını, meyvelerin soluğunu, gövdelerin çarpıntısını duyarız. Ardı arkası kesilmeyen ibret ve hikmet patlamalarının arasında yaşadığımızı fark ederiz. Harbin, sulhun, muhabbetin,dostluğun, aşkın, nefretin, emeğin, dikkatin, tedbirin, taktirin... manasını öğreniriz. Mana ile anlam arasındaki ayrıma temas ederiz. anlam, bizdeki karşılıktır; mana ise hakikatin kendisidir. Böylece benzer şeyler arasındaki farklar ile farklı şeyler arasındaki benzerlikleri kurcalarız. gönlümüz neye elverir, vicdanımıza ne sığar, aklımız neye erer? Edebiyat bilmeyen, soru soramaz, cevap bulamaz, problem çözemez.''
Pür dikkat dinliyordum: '' insan değil beşer olarak doğarız. İnsan yavru fil yada bit yavrusundan farklı olarak, korumaya ziyadesiyle muhtaçtır.Bebekler, kültürün garantileri nispetinde himaye edilir. İnsan olmak, bir nar gibi, üzüm, incir gibi zamanla olgunlaşılarak varılan bir mertebedir. Bütün sanatlar, sanat eserleri insanlığımızın hizmetindedir. İnsan kemale erer mi? Bu mühim bir soru. Allah bize kitap gönderdi. Bir fotoğraf albümü, bir ezgi notası, bir melodi, bir yağlı boya tablo, bir sinema filmi değil. Harfler, canlı hücrelerdir. Cahil için her şey kötü güçler tarafından korunan sırlardır. Alim için sırlar hayatın manasını pekiştirir. Birbirimize söz veririz .Yeminler ederiz. Zira sonsuzlukta yolumuzu ancak ahitle bulabiliriz.''
Sözlerini, artistik jestlerle biçimlendiriyordu: ''Bir millet edebiyatıyla yaşar. Bir ülke önce şiirler, hikayelerle, kıssalarla, deyimlerle kurulur. Bütün çabamız, sevgi dolu, takdir, teşekkür ifadeleriyle örülü sözler işitmek içindir. Müjdelerin taşıyıcısı kelimelerdir. Kalp atışlarımızın, nabzımızın, nefesimizin tercümeleridir edebiyat. Muhabbeti yani sevgiyi biz sohbet anlamında kullanırız..........................
Beden dili nasıl olur da dilimizden dökülen sözleri bastırır? Buna niye razı olalım? Niye şüpheli şahıs kalıbına girelim? ............................
söyle bana FU, biz aşkımızı kafamızı kaşıyarak, burnumuzu karıştırarak mı ifade edeceğiz? Şiirler ne olacak? Kelimeler, belki nimetler içinde en büyüğüdür. Yuvalar, devletler, hayatlar kurulur kelimelerle. Niyazi Mısri ne diyor? 'Burhan sorardım aslıma/aslım bana burhan imiş'
Korkma Ben Varım-MURAT MENTEŞ
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

