İnsanın ölümcül derecede hasta olduğunu öğrenmesindeki dehşetin diğerlerinin kendilerini geri çekmesiyle bir kaç katına çıktığını Paula'dan öğrendim. Ölmekte olan hastanın yalıtımı ölümün yaklaştığını gizlemeye çalışanların aptalca yapmacık tavırlarıyla daha da kötüleşir. Ama ölüm gizlenemez; ipuçları heryerdedir; hemşireler alçak sesle konuşurlar,, doktorlar bedenin yanlış kısımlarına dikkat eder, tıp öğrencileri odaya parmak uçlarında girer, aile cesurca gülümser, ziyaretçiler neşeli görünmeye çalışır. Bir keresinde kanserli bir hasta, fiziksel muayenesini her zaman kalçasına bir şaplak indirerek tamamlayan doktorun bu kez muayeneyi elini sıcak bir şekilde sıkarak bitirmesiyle ölümün yakın olduğunu farkettiğini söylemişti.
Kişi ölümden çok, ölümün eşlik ettiği mutlak yalıtımdan korkar. Hayatı hep ikişer ikişer sürdürmeye çalışırız, ama her birimiz tekbaşımıza ölmeliyiz- kise bizim için ya da bizimle birlikte ölmemez. Yaşayanın ölenden kaçınması nihai mutlkak terkedilmenin işaretidir. Paula ölmekte olanın yalıtımının nasıl iki yönlü çalıştığını öğretti bana. Hasta, korkularını ve ya dehşetli düşüncelerini açıklayarak ailesini ve ya arkadaşlarını da kendi korkularının içine çekmeyi istemeyerek kendisini yaşayanlardan ayırır. Arkadaşları da kendilerini çaresiz ve beceriksiz hissettikleri, ne yapacaklarını ya da ne söyleyeceklerini bilemedikleri, kendi ölümlerini görmeye çok yaklaşmaktan korktukları için uzaklaşırlar..........
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder