Sırtınıza bir derviş hırkası atıp atmadığınızı kestiremem elbet ama bayramlık çocuklar gibi giyinmiştiniz. Yalan yok, kristal pabucunuzda minicik ayağınızı sakınarak basmasanız, tekdüze taşlar arasında bileğinizden incinecektiniz. Başınızda hala kirazlı hasır şapka, sırtınızda volanlı, pembe tafta elbise. Taş bebekler gibiydiniz.
Yüzünüzde bir PollyAnna tebessümü. Halitasından geçtiğiniz onca yol üzerinde, kendinizce bir emniyet şeridi bile belirlemiştiniz: Bilmemenin, görmemenin, işitmemenin bilinci.
Bilirdiniz ki çilenin, yani başkalarının çektiği çilenin cahili olursanız sorumluluk da kalkardı sırtınızdan kendiliğinden, yaptırım da. Vicdanınız sizi rahatsız etmezdi ozaman. Görmezseniz içiniz bulanmazdı. Ne kadar az bilirseniz canınız o kadar az acırdı. Bilmezseniz, nereden bilecektiniz?
Haklı nedenleriniz vardı gerçi. Kendi içinizde bu kadar dengeyi bir araya getirip de bir korunak tutturabilmek için az mı mesafe kat etmiş az mı hesap yapmış az mı zaman geçirmiştiniz? Kolay değildiniz.
Hem, hayatın en sert darbesine maruz kalmışların, aniden, münasebetsizce gözünüzün önünde açılıveren ''underground'' bir acının karşısında parılcaklarınızın akmasına aldırmadan ağladığınıza evet, ben de tanıklık edebilirim. Güzel çantanızdan çıkardığınız bir kaç kuruşu, hemen oracıkta mağdur bir avuca tutuşturduğunuz da muhtemeldir kuvvetle.
Siz orada duruyordunuz. Ben size bakıyordum. Bunları düşünüyordum. Bayram günüydü. Sizi biryerlerden tanıyordum.
Sonra aramızdan aniden bir şey geçti. Sakatlanmış arka ayağını ardı sıra sürükleyen bir sokak köpeği. Sizinde yüzünüzden bir keder geçti. Gözleriniz gölgelendi. Ama o kadar. Bir şey yapmadan gittiniz.
Acı çekmiştiniz nasılsa. Ödemiştiniz payınıza düşeni, vicdanınız rahatlamıştı. Randevularınız vardı besbelli. Bir yerlere yetişecektiniz. Bayram günü üstelik. Elinizde ne gelirdi? Ne yapabilirdiniz?
Bahaneler üretmediniz aslında. O bahaneler zaten hep vardı. Arkalarına sığındınız sadece. O tarafta kaldınız. Bu tarafa geçmediniz. Daha fazlasını görmek istemediniz.
Oysa. Görmelisiniz. Metanetli olmak için tanık olmalısınız önce. Sonra, bir şey yapmalısınız. Bırakın hesaplar yapmayı, dengeler kurmayı. Bırakın büyük hikayeleri. Açın gözlerinizi.
Biliyorum, daha fazlasını görürseniz, varlığıyla okadar çok övündüğünüz vicdanınız sizi rahat bırakmayacak, hiç bir şey bir daha eskisi gibi olmayacak. En azından kısa vadede rahatınız kaçacak. Kolay değil.
Ama biliyor musunuz ki eğer böyle devam ederseniz. Yok sayarak, varlığından bihaber olmadığınız acılar için acı çekme yükümlülüğünü sırtınızdan tümüyle atarak, yaşayıp gideceksiniz.
Oysa kendi acısında bütün evrenin acısını tecrübe edenler kadar bütün evrenin acısını da kendi acısına çevirebilenlere insan denir ve yalnızca onlara insan denir. Unutmayın ki evrensel insani değerlerin başında gelir iyilik, sevgi merhamet. Bu değerlere sahip olduğunuzun tartışılmasına bile müsaade etmezsiniz. Tamam! Ama insani değerler, sadece insanla sınırlı kalmadığı sürece gerçek anlamda insanidirler. İnsanı k/ayıran bir insanilik sahici değildir, bencildir.
Ben şimdi size münasebetsizce, idealizmi mi öğütlüyorum? Gaza basıp gitmemeyi, bekleyecek ne varsa onun beklemesine aldırmadan, bu durakta inmeyi?
Olsun. şefaatçisi kalmamış bir kelimenin müridi olmaya çoktandır razıyım ben. Ne tarihe ne coğrafyaya inanıyorum çünkü artık ben.
Sadece insana inanıyorum, diyesim geliyor. Ama insana, kimsenin etmediğini eden de yine insan. Öyleyse sadece insaniyetli olmaya inanıyorum.
Siz de öyle yapın.
Acıyıp da geçmeyin.
Kalın.
Mimoza Sürgünü - NAZAN BEKİROĞLU