25 Ağustos 2010 Çarşamba

ilim

Manevi ilim üç şeyle elde edilir. Zikreden dil, şükreden kalp, sabreden ten. İlimsiz bir vucut susuz bir şhre benzer. Nihayet kuru bir kalıptır. Vucudu, perhizle, ahlakla, nefis terbiyesi ve gayretle sulandırmalı ve bezemelidir.

                                                                               Aşkın Gözyaşları - Sinan Yağmur

..........muradım...............

Anmaktı ismini muradım aşiyan yüreğinin damar damar atışlarında. Ağlatmak değildi matlubum. Oysa sen her harfte bir gözyaşı döküyordun, güneş içinde devran ederken tirtir titriyordun. Ey aşk sen kavur kavur yakandın peki sol  yanım neden üşüyor...

                                                                           aşkın gözyaşları  -  Sinan Yağmur

18 Ağustos 2010 Çarşamba

















Reca


Bohçam boş


Öteberim eksik


Azığım kuru

Canım aç

Yüzüm sana çevrili

Adımım sana


Irmaklarına

Bir lokma suya geldim

Su denmez

Kabul ola affola




Cahit Zarifoğlu

1 Ağustos 2010 Pazar

inci...

Dürri baba ağırdan aldı sözlerini, mavi gözleri çakmak çakmaktı. Baktı Pinhan'a, baktı Ebru'ya, içi açıldı içi kanadı. Ancak ozaman dudaklarında kuruyup kalmış kanın, gözlerinden aşağıya yol çizmiş yaşların farkına vardı.

''Ben dostumu gökte araken yerde buldum Pinhan. Lakin bulur bulmaz da yitirdim. Senin yüreğine gurbet düşmüş birkere, kavli karar etmişsin göçmeye. Gönlün o yöne akmış Pinhan, elden ne gelir. Sana verebi,lecerğim topu topu iki hediyem var sadece. Birisi kulağına küpe olsun diye. Her ne yöne gidersen git, kaç menzilk tüketirsen tüket sakın ola kendinden utanma. Vucudun şehrine gir Pinhan;onu seyreyle. Hem de dıya doya seyreyle. Biz nefsimizi silmekten değil, bilmekten yanayız, unutma. Birinci hediyem budur sana. İkinciye gelince..''

Dürri baba uzandı Pinhan'ın elini tuttu. Pinhan soluğunu tutmuş, bayıldı bayılacak, donuk gözlerle  ellerine bakmaktaydı. Elleri sanki vucududunun bi,r parçası olmaktan vazgeçmiş, aniden başlarını alıp uzaklaşmışlardı. Dürri baba Pinhan'ın eline fındık iriliğind ebembeyaz bir inci tanesi bıraktı. Pinhan şaşkın, Pinhan ağlamaklıydı.

Dürri baba sözlerini bitirmeden havada bir kandil peydahlandı. Titrekti alevi ama esen rüzgara banamısın demeden göz kırpıyordu Pinhan'a.

'' Bu kandil sana yol göstersin. Adını fasl-ı hazan koyalım. Söndüğü yerde aradığını bulasın''.....

20 Mart 2010 Cumartesi

..........istek......

     Birkaç gün birlikte olmuş, yedi sofi arkadaş vardı. Bunların yemeye, içmeye ihtiyacı vardı, ama aralarındakii sohbetin tadından birtürlü yerlerinden ayrılıp yemeğe gidemiyorlardı. Vezirin biri bunların halini haberaldı. Uzaktan gelerek yüzünü yere koydu, şöyle dedi; Canınız ne isstiyor, ne arzuediyorsunuz? İçlerinden biri git dedi, bize yetecek derecede bolca lokma hazırla, evi boşalt, büyükten, küçülten kimse bulunmasın. Kendinde evden çık. Hiçkimse kapıyı çalmasın. Vezir öyle yaptı. Bunlar yedi kişidir, dedi, ben ihtiyat olarak yirmi kişilik bir sofra hazırlayayım, ev halkını da akrabaların evlerine göndereyim. ayrıca şöyle dedi; Bu gün hiçkimse bu evin etrafında dolaşmasın. Kaseleri doldurdu, ekmekleri sofraya yerleştirdi, onları eve çağırdı, yerlerine oturttu. Artık müsadenizi diliyorum, bu gece sabaha kadar sizden ayrılıyorum, dedi. Kapıyı kapadı ve dışarı çıktı. Onlara evi terketmiş gibi görünerek yukarıda bir odaya çekildi, gizlice bir delikten bunların nasıl yemek yediklerini seyre daldı. Birer birer kaseleri önlerine koyup yemeğe başladılar. Kaseler boşalınca, ikincisini alıyorlardı. Ansızın birisi sofradan yuvarlanıp düştü. Tanrı rahmetine kavuştu. Her şey aslına döner kaidesine göre, ''rabbine dön'' emrini işitti. O zaten doğruluk makamında idi; hem orada hem de burada o renksiz perdenin arkasında kalmıştı. O perde sayesind eonu burada gördüler. Geri kalan altı kişi yemeğe devam ettiler. Bir saat daha geçmişti. Öteki arkadaşıda evvelkinin ardından yürüdü.Böylece yedinci kişiye kadar hepsi gitti. İçlerinde ancak bir kişi sağ kaldı. Ev sahibinin sabrı tükenmişti. Aşağı indi, hemen kapıyı açtı. Güya dışarıdan geliyormuş gibi bir durum takındı ve sordu; Nasıl oldu şeyhim? Yemekler kafi geldi mi? İstediğiniz gibi yediniz mi? Şeyh, hayır dedi.
     Vezir sordu ve şeyh cevap verdi; Eğer yetişecek kadar olsaydı, ben de sağ kalmazdım, istek baki kaldıkça yemek yeter derecede sayılmaz.
     Tam karnı doymuş olanın cevabı ancak iç kapının hiç bir tarafından bir soru ve karşılık gelmemesidir. Soru ve karşılık istekleri devam ettikçe orada başka sorular, başka cevaplar bulundukça yeterlik olmaz. Bunun delili de içinde bir kuşku olması ve bunun cevaba muhtaç bulunmasıdır.

Makalat-Şems-i TEBRİZİ

19 Mart 2010 Cuma

...................

kullar gitmese de yollar gider...!

18 Mart 2010 Perşembe

la tahzen

Ey insan!Ey sadece kul olan!



Bırakma kendini,vazgeçme!...


Mücadelenin her anına dünyadan daha çok değer biçen bir yürek takipçin var ve unutmaman gereken tek bir telkin:






"Üzülme! İnanıyorsan,üstün geleceksin!''

2 Mart 2010 Salı

............................

Şiir:

Medem ki nefsini bilmekte herkes gafil,
Ne olurdu bilseydim kimlerdir cahil!


....

Kendini başkalarından üstün gören , bundan hoşlanan kimse, tıpkı, ''ölen filan kadın, teneşirde gülüyordu,'' diyen zavallıya benzer. O filan kadının kendisine güldüğünü idda eder ama bilmezki orası gülecek yer değildir. Ben sana'' bir emir verdim niçin yapmadın '' diye sodum. Bana dedi ki; ''ben mazeretimi söyledim''. Ben o mazereti kabul etmedim, iki yüzlülük ettim. İçimden gelen bir ses bana diyorduki, ''Benim söylediğim şeyleri yapmış olsaydın ıstıraptan kurtulurdun:'' Gerçi biz seni bu alemde o elemlerden kurtarsaydık hoşuna giderdi. Ama öteki aleme yarın zevk veneşe ile gitmene nasıl yardım edebilirdik? Herkes orada kendi ıstırabı ile kapıda kalır.

Şeyh vaaz ederken biri diyordu ki; '' Bu ne öğütlerdir? minberden bir kaç terane söyler, bir kaç curcuna çalar,ama kendi nefsine hiç öğüt vermez.Niçin kendi çocuklarına bunu anlatmıyor? Böyle yapsaydı onlarda böyle olmazdı. Haşa karısına niçin birşey söyleyemiyor.'' Şeylik feragattir. Vaiz de, Hakk'ın, Hakk ehli kişilerin şefaatine işaret etmeli. O zaman şeyhin vaazda söylediği sözler, taşa bile tesir eder. Hekeme deseler ki;'' şu hastayı tedavi ediyorsun, ama  daha önce niçin ölen babanı vaoğlunu tedavi etmedin?''

Hazreti Muhammed'e dediler ki; ''Niçin amcan Ebu Leheb'i o sapkınlık zindanından aydınlığa çıkaramadın?''  Şöyle buyurdular'' Hastalıkvardır ki tedavisi mümkün değildir. hekimin böyle bir hastayla boşuna uğraşması cehalet olur.'' Hastalık vardır ki, derman ve tedavi kabul eder. Onu ihmal etmekte merhametsizlik olur.

Çiftçinin biri toprağa birşeyler ekiyordu. Ona, '' Niçin evinin bitişiğindeki yerleri ekmiyorsun?'' dediler. ''Orası çoraktır ekin ekilmeye layık değildir.'' dedi. benim o sözleriminde hiç bir ziyanı yoktur. Belki faydası vardır. Ama hangi fayda? Bir alemde ki, bir zümre ondan mahrum değildir. Nilin nehrinin suyu bir gün kıptiye kan görünürse, bunda nilin suyunun ne suçu var? Davut peygamberin tatlı sesi anlamayanın hoşuna gitmez, ona çirkin gelirse, bundan o sesin değerine bir eksiklik gelirmi?

Şiir;

Güneş ışığına bir zarar gelirmi hiç!
Görmezse ne çıkar yahudinin gözü?


Şems-i Tebrizi - MAKALAT

ilim

     Arap dilinde antiçmek için kullanılan harfler üçtür; vav, be, te. Her üç harf ile ant içerim ki, vallahi, billahi, tallahi, şu medreselerde tahsil görenler, hep bir mansıp sahibi olalım, bie merderese elde edelim derler. İyi duygularla hreket etmek gerekirsenbunlar o derneklerde bir yer tutmak için çabalarlar. Halbuki bunlara sormalı: Dünya lokmadı için ne diye ilim tahsil edersin? Bu ip insanı o kuyudan çıkarmak içindir. Yoksa yapışıpta başka kuyulara inmek için değil. Sen daima, acaba ben kimim ? diye düşün. hangi  cevherdenim, niçin geldim, nereyengidiyorum?  aslım neredendir, şu anda neredeyim, yüzümü nereye çevireyim?


Şems-i Tebrizi - MAKALAT

14 Şubat 2010 Pazar

Potifar'ın Yusuf'u zindana koyması

Akşam oldu. Ama birbaşka akşam çöktü Mısır'ın üzerine, o akşam.



Neden sonra Potifar, olanlardan çok olabileceklerin korkusunda, yitirdiklerinden çok yitirebilecekelrin hesabında, kendi kalbinden kendi hesaplarıyla çıktı. Artık o yitirmiş bir erkek, ihanete uğramış bir yürek değil, Mısır'ın ikinci adamı olarak Potifar'dı.


Yüreğinde, kaybolan yok olan Züleyha'nın değil de, kaybolduğu ve yok olduğu başkaları tarafından bilinen bir Züleyha'nın acısı vardı. Bu bilinmenin acısı Potifar'ı kendi bildiğinden daha çok yaraladı. Başkaları, o inanılmaz yargıcı. Başkaları, o görünmez yaslar yapıcı. Başkalarının gözünde ve dilinde kaybolduğu bilinen Züleyha, Potifar'ın asıl korkusu. Hakkında o, bu, şunlar, bunlar... Hizmetçiler dadılar, vekiller vezirler, kadınlar çocuklar... Üç ev, beş ev, yedi mahalle, konaklar, nihayetinde saray, kıral ennihayetinde. Konuşulan konuşulan konuşulan, dedikodusu yapılan bir Züleyha. İşte potifar'ın korkusu.


Bir erkek kadını kadar değil mi? Bir erkek kadınının elinde değil mi? Değil işte! potifar farketti ki Mısır'ın geleceği için kendi varlığı elzemdir. Onun için Züleyha ne yaptıysa yaptı birkere, bundan sonra hakkında konuşulmaması, sağlanması gereken asıl meseledir.


Potifar ve mensup olduğu zümre yani ki Mısır'ın soylularına göre; Bir kadın ne yaparsa yapsındı ama yeterki hakkında konuşulmasındı. Oyun, gizli ve saklı demekki taşlar yerli yerinde ve kuaralına göre oynanırsa kime ne zaraar? Ufaktefek birkaç oyundan gürültü olmazsa, ne çıkar? Ama duyulursa Potifar'ın siyasi geleceği tehlikede. Kıyamete değin sürecek başka bir hikaye.Bir garip oyun ki gizli oynandığı sürece mani yok, lakin bir oyuncu taşını açıktan sürecek kadar yürekliyse ileriye, baş kaldırırsa oyunun kurallarına, ya da Züleyha gibi aniden açık verecek kadar acemiyse, küçülürse ve güçsüzse ve ayağı sürterse, ozaman mani çok, mani çok.


Potifar sustu. Potifar konuştu sonra. Sen, dedi, kadın, suçlusun bilirim. Lakin devam et benim evimd ebenim hayatıma. Bu hayat yıkılırsa en evvel altında ben kalırım. Ama bana dünüm ve bugünüm kadar yarım da lazım. Ben Potifar'ım, ben Mısır'ın ikinci adamıyım.Mısır'ım ben dahası. Bana yarınım alzım.Ben Mısır'a lazımım.


Sana gelince Yusuf, dedi Potifar, ey zaif köle. Senin yerin zindandır bundan böyle, hiç olmazsa bir süre.Bilirim suçsuzsun. Ama yüksek, pek yüksek geleceği için Mısır'ın şimdi bir kurban laızm. Ya sen, ya ben. Birimiz yokolacağız ki sular durulsun. Oysa ben mısıra lazımım.


.............


.............


Biraz evvel Züleyha'nın ihaneti karşısında sarsılan kalbi ne kadar mazlum ve masumsa, mantığını işleten çarkın dişlileri arasında büyüdükçe ezilen Potifar okadar zalimdi.


Potifar kötülüğünün mantığını çok kuvvetli kurmuştu; o bir değil çooktu. Potifar bindi, bir olan Yusuf'tu.


Sustular


Sustu Potifar.


Sustu Züleyha.


Yusuf sustu.


Potifar zalimdi, yüreğindeki mazlumu susturdu. Züleha güçsüzdü, yüreğindeki güçlüyü usturdu. Mazlumdu Yusuf, kendisi sustu.....






Nazan BEKİROĞLU- Yusuf ile Züleyha/kalbin üstüne titreyen hüzün

18 Ocak 2010 Pazartesi

hercai

........... Eskiden doluluktan yükselen asil bir sukunetin çevresind ehalka olmuştuk. oysa şimdi ne acı; içimizdeki boşlukların zayıf halkasından derinliğimize helal geldi. meraklarımızın alelacele izdivacı aramızdaki ileitişimi sukuta gebe bıraktı.

Neticeyi bekleyen sabırsızlığını farketti Esra'nın. Aşık öğretmen, sözlerini fazla uzatmadan tamamlamaya çalıştı;

-Görüyorum, coşkun merakın durgunluğa girdi. Gözlerindeki konuşmanın bile dilitutuldu. Yüreğimi sıvazlayan hayranlığın nerede? Ya benim düşüncesizliğimi hesap eden ince hesapların? Merakın tatmin oldukça, bıkkınlık geldi isteklerine. Samimiyetinden fışkıran tatlılığın, yüzündeki ifadenin acılığında zehirlendi ve beni de zehirledi. Duygularımın rehavet sunan misafirperverliği karşısında ayakta kalmaya mahkum aniden davetsiz gelen misafirdin. Herşeye rağmen elim ayağım tutuştu. Ben sana hoşgeldin demeye çalışırken, sen  sabırsızlığına yenik düşüp netice istiyorsun. Lerzeye gelenmerakını tatminederken, tüm karşı koymalarımı dizegetiren bir gözükaraydın. Kadın merakını tatmin ederken, benim iredemi kıtır kıtır doğradın. uçup giden meraklar geride sevgi bırakmaz. Bu yüzden, bizde karşılıklı sevgi olduğu yalanına kendimizi daha fazla inandırmaya çalışma gayreti harcamanın gereksiz olduğunu düşünüyorum................

                                Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV

14 Ocak 2010 Perşembe

firuze - Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV

     Dedemlerin evine yaklaştığımız o gün, yine karşılaştık onunla. Varınca, dayanamayıp sordum nineme.  Anlattık.a anlattı ninem: Pınara doğru yürüyennazik adımlarını... Su şırıltısının irticalen besteler seslendirdiği kısımda bekleyişini... Tebessüm dolu gözlerinin, çeşmedeki diğer kızların bakışlarılarıyla selamlaşmasını... Esmer güzeli Firuze, uzun elbisesinin içinde, masaladn çıkıp, hakikati sevimndiren fedakar gibi... Yaratıcı kudretinin ''Yetimlerdeki'' bariz tecellisi... Duyduklarımla gördüklerimin kavgasında hırpalanmış bir mütereddidim şimdi. Ziyaretimizin sevinci, öğrendiklerimiizin üzüntüsüyledolaşmaktan takatsiz düşmüş.
   
     Adını öğrendiğim tarihi hatirlamıyorum. dedemi ve ninemi görmeye gitme sevincimizin hatırasına kazınmış çıkmaz bir dekordu O. Firuze'nin varlığı onlara yaklaşmış olmanın en belirgin alametiydi. Suyu kurumuş dere kenarında uzun uzun yürüdük.  Ardından ''köhne mekteb''in önündeki kalabalıkta oyalanmamak için, ara sokakların labirentinde dolanıp dururduk. ''Kırmızı köprü'' yü geçtiğimizde, bacaklarımızdaki adelelerin yumuşaklığını ısıran yorgunluk belirtileri, Firuze'yi görünce kaybolurdu. Köyümüzde her mahallenin bide gayrıresmi ismi vardı. Mesela, dedemlerin oturduğu bu bölge, ''yetimler mahallesi'' diye bilinirdi. Firuze, sanki bu mahallenin kapısında davetlilere hoşgeldin eden sessiz bir görevliydi. Firuza'yi geçince, ninemin sesini duyacak olmaın haklı sevinci sarıp sarmalardı bizi.

     Firuze, gençliğine ait tüm vasıflarına lakaytmış gibi sakince oturuyordu orada. Mevsime bağlı olmaksızın üzerindeki elbiseleri kalındı: yün çoraplar, pembe lastik ayakkabıları, örtüsünün altında çilenin fırçasıyla boyandığı apçaık belli olan beyaz saçları... elinde değnek ve çomak melezi bir nesne... Ağız boşluğunda dudaklarını azıcık öne çıkaran bir şişlik; ifade edemediği dertlerinin toplanıp, birbirlerine halhatır sordukları kalıcı bir dert yuvası. Dudakları damaklarına küsmüş gibi az ileri çıkmış. Brbiriyle aynı boyda olmayan uzamış sapsarı dişleri...

    ........

     İşte yine o günün akşamıydı. dedemlerden dönerken, birdaha gördüm onu. Evlerinin önündeki büyükçe taşın üstüne, çenesini değneğinin eğik başlığına yaslamış otoruyor. Dişlerinin arasında birşeyler olduğu belli. Çenesi gıda ufalayan mengene gibi kaba hamleler yapıyor. Yanından geçiyorum. Yüzüme bakmıyor. Üç metre uzaklaşmadan tereddütlerim elimden tutup çekiyor beni geri. Dönüyorum ve yanına yaklaşıyorum. Beynimle cebelleşen soruyu çıkarıp taktimediyorum:''Firuze ne bekliyorsun?'' Bakışlarını, bir yabancının çalmasına fırsat vermemek telaşesiyle, nazarını düşmanın işgalettiği dağlara yöneltip şöyle diyor:''Ermeniler karabağı işgalederken, nşanlımı esir aldılar. Onu bekliyorum.'' ''Ne zamandır bekliyorsun?'' diye devam ediyorum sohbetimize. Sesindeki hırıltılar biraz daha katmerleşiyor sanki. Tevekkül dolu bir e dayla sorumu cevaplıyor:''İnsan sevdiğini beklediği günü sayar mı hiç?''
                             Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV

2 Ocak 2010 Cumartesi

eckart müller

Yaşlanma, sevdiklerini kaybetme ve dostlarından uzun yaşamanın asıl acı yanının sizi inceleyen gözlerin bulunmaması olduğuna inanırdı; hiç kimsenin dikkat etmediği bir yaşamdan duyulan dehşet.....

                                           Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM

eckart müller

Bu gün en iyi öğretmenin, öğrencisinden birşeyler öğrenen öğretmen olduğunu anladım. Belki de babam konusunda haklıydı. O nu kaybetmeseydim hayatım nekadar farklı olurdu? Öldü diye ondan nefret ettiğim için mi bu kadar sert indiriyorum darbeyi? Bu kadar gürültülü vurmamın sebebi dinleyenlerimin olmasını istememden mi?


Sonunda hiçbir şey söylememiş olması beni kaygılandırıyor. Gözleri açıktı, ama görmüyor gibiydi. zor nefes alıyordu.

YİNE DE EN ÇOK ÇİY DAMLASI; EN SESSİZ GECEDE DÜŞER, biliyorum........
                                           
                        Nietzsche ağladığında IRVIN D. YALOM
                                                                           

eckart müller

''Önce zorunlu olanı istemek, sonra da istenileni sevmek gerekiyor.'' ''Amor fati, yazgını sev.....''

                              Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM

eckart müller

''Ah bu çıkmazı bilirim.'' dedi Nıetzche. '' En çok arzu edilen kadın en çok korkulan kadındır. Tabi bunun nedeni onun ne olduğu değil, bizim onu nasıl gördüğümüzdür. Çok acı...''

                                   Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM

eckart müller

''Ben sadece sizin benden istediğiniz şeyi yapıyorum, saplantınızın üstüne gitmenin başka bir yolu bu. Acınızın bu kısmı gizlenmiş bir hınçtan kaynaklanıyor. Sizi tutan birşey var, bir korku, bir zaaf, öfkenizi ifade etmenizi engelliyor. Bunun yerine yufka yürekliliğinizden gurur duyuyorsunuz. Zorunlulukla yaptığınız şeyleri erdeme dönüştürmeye çalışıyorsunuz. Duygularınızı derinlere gömüyor ve sonrada hınç hissetmediğiniz için kendinizi azizlere benzetiyorsunuz.........kendinizi öfkelenmeyecek kadar iyi birisi gibi görüyorsunuz. Josef, küçük bir intikam iyi birşeydir. Bastırılmış hınç insanı hasta eder!''

                                      Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM

eckart müller

Hedefler mi? Hedefler kültürün içindedir, havanın içindedir. Siz onları solursunuz.Beraber büyüdüğüm bütün delikanlılar aynı hedefleri soludular....... Hiçbirimiz oturup kendi hedeflerimizi belirlemeye çalışmadık; onlar zaten önümdeydi, zamanımın, arkadaşlarımın, ailemin doğal sonuçlarıydı.......

                                     Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM

eckart müller

Yaşamımın bir niçini var, nasılına da tahammül gösterecek güce sahibim......

                                      Nietzsche Ağladığında IRVIN D. YALOM