1 Ağustos 2010 Pazar

inci...

Dürri baba ağırdan aldı sözlerini, mavi gözleri çakmak çakmaktı. Baktı Pinhan'a, baktı Ebru'ya, içi açıldı içi kanadı. Ancak ozaman dudaklarında kuruyup kalmış kanın, gözlerinden aşağıya yol çizmiş yaşların farkına vardı.

''Ben dostumu gökte araken yerde buldum Pinhan. Lakin bulur bulmaz da yitirdim. Senin yüreğine gurbet düşmüş birkere, kavli karar etmişsin göçmeye. Gönlün o yöne akmış Pinhan, elden ne gelir. Sana verebi,lecerğim topu topu iki hediyem var sadece. Birisi kulağına küpe olsun diye. Her ne yöne gidersen git, kaç menzilk tüketirsen tüket sakın ola kendinden utanma. Vucudun şehrine gir Pinhan;onu seyreyle. Hem de dıya doya seyreyle. Biz nefsimizi silmekten değil, bilmekten yanayız, unutma. Birinci hediyem budur sana. İkinciye gelince..''

Dürri baba uzandı Pinhan'ın elini tuttu. Pinhan soluğunu tutmuş, bayıldı bayılacak, donuk gözlerle  ellerine bakmaktaydı. Elleri sanki vucududunun bi,r parçası olmaktan vazgeçmiş, aniden başlarını alıp uzaklaşmışlardı. Dürri baba Pinhan'ın eline fındık iriliğind ebembeyaz bir inci tanesi bıraktı. Pinhan şaşkın, Pinhan ağlamaklıydı.

Dürri baba sözlerini bitirmeden havada bir kandil peydahlandı. Titrekti alevi ama esen rüzgara banamısın demeden göz kırpıyordu Pinhan'a.

'' Bu kandil sana yol göstersin. Adını fasl-ı hazan koyalım. Söndüğü yerde aradığını bulasın''.....

Hiç yorum yok: