23 Ocak 2016 Cumartesi

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör

Marlon'un zenci, Kızılderilileri ben göndermiştim. Her filminde ağlayan Sadri gidememişti. Müzeyyen adamın ayağına basmış, duruyordu. Sadri'nin gözyaşlarına takılmış ve ''Ya sevmenin kendisini ya da seven haliyle kendini çok seviyor,'' demişti.''Yani el çek ilacımdan tabip, kılma derman kim helakim zehri dermanındadır.''

Ben ''Hö?'' demiştim. Gülmüştü. O gülünce ben rahatlıyordum. Hikaye üzerine düşünüyor olması hoşuma gidiyordu. Ama hikaye üzerine mi konuşuyordu, yoksa hikaye üzerinden mi? Belki de bana öyle geliyordu.

Gülüşünün ardından, eski günlerdeki gibi elini omzuma atıp, ''Geyik,'' demişti. ''Şunu demek istiyor, kafam iyi, açmayın, ben böyle mesudum. Seninki, tribünler kendi ile doluyken, tribünlere oynuyor. Seninki oynuyor moruk. 'bende Mecnun'dan fuzun aşıklık istidadı var'ı oynuyor.''


Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör

kar adamı başkalarının gecesi - murathan mungan

Ustalığımızı imha ediyordu
yeni tutkuların bombardımanı
yeniden acemilik günleri için
yeni odalar: büyük bir otelde kayboluyorduk
koridorlar yeni hayatlara götürür bizi; durmadan oda değiştiriyor,
hep başka biri olmak isterken hep aynı kalıyorduk
Ve her şey bittiğinde dönüp yaşadıklarımıza bakıyorduk uzaktan
Usulca beliriyordu ayak izleri kendi hayatımızı bizden gizli yaşayan
o kar adamının
Kimsenin görmediği ancak ayak izlerine rastlanan...



 başkalarının gecesi -  murathan mungan