23 Ocak 2016 Cumartesi

Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör

Marlon'un zenci, Kızılderilileri ben göndermiştim. Her filminde ağlayan Sadri gidememişti. Müzeyyen adamın ayağına basmış, duruyordu. Sadri'nin gözyaşlarına takılmış ve ''Ya sevmenin kendisini ya da seven haliyle kendini çok seviyor,'' demişti.''Yani el çek ilacımdan tabip, kılma derman kim helakim zehri dermanındadır.''

Ben ''Hö?'' demiştim. Gülmüştü. O gülünce ben rahatlıyordum. Hikaye üzerine düşünüyor olması hoşuma gidiyordu. Ama hikaye üzerine mi konuşuyordu, yoksa hikaye üzerinden mi? Belki de bana öyle geliyordu.

Gülüşünün ardından, eski günlerdeki gibi elini omzuma atıp, ''Geyik,'' demişti. ''Şunu demek istiyor, kafam iyi, açmayın, ben böyle mesudum. Seninki, tribünler kendi ile doluyken, tribünlere oynuyor. Seninki oynuyor moruk. 'bende Mecnun'dan fuzun aşıklık istidadı var'ı oynuyor.''


Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku - İlhami Algör

Hiç yorum yok: