7 Aralık 2013 Cumartesi

anti-peygamber

Her insanın içinde bir peygamber uyuklar ve uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar...

Vaaz verme çılgınlığı içimizde öyle yer etmiştir ki, korunma içgüdüsünün bilmediği derinliklerden doğar. Her insan, kendinin bir şey önereceği anı bekler: Ne önerdiği önemli değildir. Bir sesi vardır ya, o yeter. Ne sağır ne dilsiz olmanın bedelini pahalıya öderiz...

Çöpçüsünden züppesine kadar herkes, cinai cömertliğinin kesesinden harcar; hepsi mutluluk reçeteleri dağıtır; hepsi, herkesin adımlarına yön vermek ister: Ortaklaşa hayat, bundan ötürü tahammül edilemez hale gelir; insanın kendi hayatı daha da çekilmez olur: Başkalarının hayatına hiç karışmadığı zaman kişi kendi işleri için o kadar endişe duyar ki, Kendi ''benliğini'' bir dine çevirir, ya da tersten havarilik yaparak ''benliğini'' yok sayar: Evrensel oyunun kurbanıyızdır...

..............................

Fiiliyatımızın kaynağı, kendimizin zamanın merkezi, nedeni ve sonucu zannetmeye bilinçsizce meyilli olmamızdadır. Reflekslerimiz ve gururumuz, teşkil ettiğimiz et ve bilinç parçasını bir gezegene dönüştürür. Eğer dünyadaki konumumuzu doğru olarak ayarlayabilseydik; eğer kıyaslamak yaşamaktan ayrılmaz olsaydı, mevcudiyetimizin ufaklığının açığa çıkması bizi ezerdi. Ama yaşamak kendi boyutlarına karşı körleşmektir...

.....................

Çürümenin kitabı - E. M. CİORAN

düşmüşlüğün tahlili

Her birimiz, yanlızlığa karşı işlenen günah, yani insanlarla alış veriş tarafından yozlaştırılmaya yazgılı bir saflık dozuyla doğarız. Zira her birimiz, kendimize haşredilmiş olmamak için elimizden geleni yaparız. Bu durum, mukadderatı değil, düşmüşlük eğilimini andırır. Ellerimizi temiz ve kalplerimizi bozulmamış bir halde muhafaza etmekten acizizdir; yabancıların terleriyle temas ederek kendimizi kirletiriz.; tiksintiye aç ve vebaya hayran bir halde, toplu çirkefin içine boğazımıza kadar gömülürüz. Kutsal suyla dolu ummanları düşlediğimizde de, artık oraya dalmak için çok geç kalmışızdır; iliğimize kemiğimize kadar kokuşmuş olmamız, o ummana dalıp boğulmamızı engeller: Dünya yanlızlığımızı bozmuştur; ötekilerin üzerimizde bıraktığı izler silinmez hale gelmiştir.


Hiçlik karşısında her kelimeyle bir zafer kazansak bile, onun zorbalığına daha fazla maruz kalmamıza yol açar bu.n Etrafımıza saçtığımız kelimeler oranında ölürüz.... Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz. Kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhirederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyız; her birimiz sırları en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtılırız. Ötekilerle görüşmemiz de, kendimizi boşluğa doğru bir yarış içinde hep birlikte alçaltmak içindir; ister fikir teatisi olsun, ister itiraflar ya da entrikalar... Merak sadece cennetten dünyaya düşüşe değil, her günkü sayısız düşüşe yolaçmıştır. Hayat, bu düşme sabırsızlığından; ruhun bakir yanlızlıklarını, cennetin en eski ve en gündelik inkarı olan diyalog yoluyla peşkeş çekmekten ibarettir. İnsan, aktarılamayan kelamın sonsuz vecdi içinde yanlızca kendini dinlemeliydi; kendi sessizlikleri içinde kelimeler ve sadece kendine ait pişmanlıklar için işitilebilen akortlar uydurmalıydı. Ama evrenin gevezesidir o, ötekiler adına konuşur, benliği çoğul biçimi sever. Ötekiler adına konuşan kişi ise daima bir sahtekardır. Siyasetçiler, reformcular ve kollektif bir bahaneden yana çıkan herkes üçkağıtçıdır. Sadece sanatçının yalanı bütünsel değildir, zira o ancak kendini icat eder. Kendini iletişimsizliğe bırakmanın, tesellisiz ve sessiz heyecanlarımızın ortasındaki gerilim dışında, hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtıdır; evren ise sara hastalığına tutulmuş bir geometri...


O zaman şiire doğru dönmemek elde mi? O nun da tıpkı hayat gibi, hiçbir şey kanıtlamama mazereti var.

Çürümenin Kitabı - E. M.  CİORAN