7 Aralık 2013 Cumartesi

düşmüşlüğün tahlili

Her birimiz, yanlızlığa karşı işlenen günah, yani insanlarla alış veriş tarafından yozlaştırılmaya yazgılı bir saflık dozuyla doğarız. Zira her birimiz, kendimize haşredilmiş olmamak için elimizden geleni yaparız. Bu durum, mukadderatı değil, düşmüşlük eğilimini andırır. Ellerimizi temiz ve kalplerimizi bozulmamış bir halde muhafaza etmekten acizizdir; yabancıların terleriyle temas ederek kendimizi kirletiriz.; tiksintiye aç ve vebaya hayran bir halde, toplu çirkefin içine boğazımıza kadar gömülürüz. Kutsal suyla dolu ummanları düşlediğimizde de, artık oraya dalmak için çok geç kalmışızdır; iliğimize kemiğimize kadar kokuşmuş olmamız, o ummana dalıp boğulmamızı engeller: Dünya yanlızlığımızı bozmuştur; ötekilerin üzerimizde bıraktığı izler silinmez hale gelmiştir.


Hiçlik karşısında her kelimeyle bir zafer kazansak bile, onun zorbalığına daha fazla maruz kalmamıza yol açar bu.n Etrafımıza saçtığımız kelimeler oranında ölürüz.... Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz. Kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhirederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyız; her birimiz sırları en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtılırız. Ötekilerle görüşmemiz de, kendimizi boşluğa doğru bir yarış içinde hep birlikte alçaltmak içindir; ister fikir teatisi olsun, ister itiraflar ya da entrikalar... Merak sadece cennetten dünyaya düşüşe değil, her günkü sayısız düşüşe yolaçmıştır. Hayat, bu düşme sabırsızlığından; ruhun bakir yanlızlıklarını, cennetin en eski ve en gündelik inkarı olan diyalog yoluyla peşkeş çekmekten ibarettir. İnsan, aktarılamayan kelamın sonsuz vecdi içinde yanlızca kendini dinlemeliydi; kendi sessizlikleri içinde kelimeler ve sadece kendine ait pişmanlıklar için işitilebilen akortlar uydurmalıydı. Ama evrenin gevezesidir o, ötekiler adına konuşur, benliği çoğul biçimi sever. Ötekiler adına konuşan kişi ise daima bir sahtekardır. Siyasetçiler, reformcular ve kollektif bir bahaneden yana çıkan herkes üçkağıtçıdır. Sadece sanatçının yalanı bütünsel değildir, zira o ancak kendini icat eder. Kendini iletişimsizliğe bırakmanın, tesellisiz ve sessiz heyecanlarımızın ortasındaki gerilim dışında, hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtıdır; evren ise sara hastalığına tutulmuş bir geometri...


O zaman şiire doğru dönmemek elde mi? O nun da tıpkı hayat gibi, hiçbir şey kanıtlamama mazereti var.

Çürümenin Kitabı - E. M.  CİORAN

Hiç yorum yok: