14 Şubat 2010 Pazar

Potifar'ın Yusuf'u zindana koyması

Akşam oldu. Ama birbaşka akşam çöktü Mısır'ın üzerine, o akşam.



Neden sonra Potifar, olanlardan çok olabileceklerin korkusunda, yitirdiklerinden çok yitirebilecekelrin hesabında, kendi kalbinden kendi hesaplarıyla çıktı. Artık o yitirmiş bir erkek, ihanete uğramış bir yürek değil, Mısır'ın ikinci adamı olarak Potifar'dı.


Yüreğinde, kaybolan yok olan Züleyha'nın değil de, kaybolduğu ve yok olduğu başkaları tarafından bilinen bir Züleyha'nın acısı vardı. Bu bilinmenin acısı Potifar'ı kendi bildiğinden daha çok yaraladı. Başkaları, o inanılmaz yargıcı. Başkaları, o görünmez yaslar yapıcı. Başkalarının gözünde ve dilinde kaybolduğu bilinen Züleyha, Potifar'ın asıl korkusu. Hakkında o, bu, şunlar, bunlar... Hizmetçiler dadılar, vekiller vezirler, kadınlar çocuklar... Üç ev, beş ev, yedi mahalle, konaklar, nihayetinde saray, kıral ennihayetinde. Konuşulan konuşulan konuşulan, dedikodusu yapılan bir Züleyha. İşte potifar'ın korkusu.


Bir erkek kadını kadar değil mi? Bir erkek kadınının elinde değil mi? Değil işte! potifar farketti ki Mısır'ın geleceği için kendi varlığı elzemdir. Onun için Züleyha ne yaptıysa yaptı birkere, bundan sonra hakkında konuşulmaması, sağlanması gereken asıl meseledir.


Potifar ve mensup olduğu zümre yani ki Mısır'ın soylularına göre; Bir kadın ne yaparsa yapsındı ama yeterki hakkında konuşulmasındı. Oyun, gizli ve saklı demekki taşlar yerli yerinde ve kuaralına göre oynanırsa kime ne zaraar? Ufaktefek birkaç oyundan gürültü olmazsa, ne çıkar? Ama duyulursa Potifar'ın siyasi geleceği tehlikede. Kıyamete değin sürecek başka bir hikaye.Bir garip oyun ki gizli oynandığı sürece mani yok, lakin bir oyuncu taşını açıktan sürecek kadar yürekliyse ileriye, baş kaldırırsa oyunun kurallarına, ya da Züleyha gibi aniden açık verecek kadar acemiyse, küçülürse ve güçsüzse ve ayağı sürterse, ozaman mani çok, mani çok.


Potifar sustu. Potifar konuştu sonra. Sen, dedi, kadın, suçlusun bilirim. Lakin devam et benim evimd ebenim hayatıma. Bu hayat yıkılırsa en evvel altında ben kalırım. Ama bana dünüm ve bugünüm kadar yarım da lazım. Ben Potifar'ım, ben Mısır'ın ikinci adamıyım.Mısır'ım ben dahası. Bana yarınım alzım.Ben Mısır'a lazımım.


Sana gelince Yusuf, dedi Potifar, ey zaif köle. Senin yerin zindandır bundan böyle, hiç olmazsa bir süre.Bilirim suçsuzsun. Ama yüksek, pek yüksek geleceği için Mısır'ın şimdi bir kurban laızm. Ya sen, ya ben. Birimiz yokolacağız ki sular durulsun. Oysa ben mısıra lazımım.


.............


.............


Biraz evvel Züleyha'nın ihaneti karşısında sarsılan kalbi ne kadar mazlum ve masumsa, mantığını işleten çarkın dişlileri arasında büyüdükçe ezilen Potifar okadar zalimdi.


Potifar kötülüğünün mantığını çok kuvvetli kurmuştu; o bir değil çooktu. Potifar bindi, bir olan Yusuf'tu.


Sustular


Sustu Potifar.


Sustu Züleyha.


Yusuf sustu.


Potifar zalimdi, yüreğindeki mazlumu susturdu. Züleha güçsüzdü, yüreğindeki güçlüyü usturdu. Mazlumdu Yusuf, kendisi sustu.....






Nazan BEKİROĞLU- Yusuf ile Züleyha/kalbin üstüne titreyen hüzün

Hiç yorum yok: