14 Ocak 2010 Perşembe

firuze - Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV

     Dedemlerin evine yaklaştığımız o gün, yine karşılaştık onunla. Varınca, dayanamayıp sordum nineme.  Anlattık.a anlattı ninem: Pınara doğru yürüyennazik adımlarını... Su şırıltısının irticalen besteler seslendirdiği kısımda bekleyişini... Tebessüm dolu gözlerinin, çeşmedeki diğer kızların bakışlarılarıyla selamlaşmasını... Esmer güzeli Firuze, uzun elbisesinin içinde, masaladn çıkıp, hakikati sevimndiren fedakar gibi... Yaratıcı kudretinin ''Yetimlerdeki'' bariz tecellisi... Duyduklarımla gördüklerimin kavgasında hırpalanmış bir mütereddidim şimdi. Ziyaretimizin sevinci, öğrendiklerimiizin üzüntüsüyledolaşmaktan takatsiz düşmüş.
   
     Adını öğrendiğim tarihi hatirlamıyorum. dedemi ve ninemi görmeye gitme sevincimizin hatırasına kazınmış çıkmaz bir dekordu O. Firuze'nin varlığı onlara yaklaşmış olmanın en belirgin alametiydi. Suyu kurumuş dere kenarında uzun uzun yürüdük.  Ardından ''köhne mekteb''in önündeki kalabalıkta oyalanmamak için, ara sokakların labirentinde dolanıp dururduk. ''Kırmızı köprü'' yü geçtiğimizde, bacaklarımızdaki adelelerin yumuşaklığını ısıran yorgunluk belirtileri, Firuze'yi görünce kaybolurdu. Köyümüzde her mahallenin bide gayrıresmi ismi vardı. Mesela, dedemlerin oturduğu bu bölge, ''yetimler mahallesi'' diye bilinirdi. Firuze, sanki bu mahallenin kapısında davetlilere hoşgeldin eden sessiz bir görevliydi. Firuza'yi geçince, ninemin sesini duyacak olmaın haklı sevinci sarıp sarmalardı bizi.

     Firuze, gençliğine ait tüm vasıflarına lakaytmış gibi sakince oturuyordu orada. Mevsime bağlı olmaksızın üzerindeki elbiseleri kalındı: yün çoraplar, pembe lastik ayakkabıları, örtüsünün altında çilenin fırçasıyla boyandığı apçaık belli olan beyaz saçları... elinde değnek ve çomak melezi bir nesne... Ağız boşluğunda dudaklarını azıcık öne çıkaran bir şişlik; ifade edemediği dertlerinin toplanıp, birbirlerine halhatır sordukları kalıcı bir dert yuvası. Dudakları damaklarına küsmüş gibi az ileri çıkmış. Brbiriyle aynı boyda olmayan uzamış sapsarı dişleri...

    ........

     İşte yine o günün akşamıydı. dedemlerden dönerken, birdaha gördüm onu. Evlerinin önündeki büyükçe taşın üstüne, çenesini değneğinin eğik başlığına yaslamış otoruyor. Dişlerinin arasında birşeyler olduğu belli. Çenesi gıda ufalayan mengene gibi kaba hamleler yapıyor. Yanından geçiyorum. Yüzüme bakmıyor. Üç metre uzaklaşmadan tereddütlerim elimden tutup çekiyor beni geri. Dönüyorum ve yanına yaklaşıyorum. Beynimle cebelleşen soruyu çıkarıp taktimediyorum:''Firuze ne bekliyorsun?'' Bakışlarını, bir yabancının çalmasına fırsat vermemek telaşesiyle, nazarını düşmanın işgalettiği dağlara yöneltip şöyle diyor:''Ermeniler karabağı işgalederken, nşanlımı esir aldılar. Onu bekliyorum.'' ''Ne zamandır bekliyorsun?'' diye devam ediyorum sohbetimize. Sesindeki hırıltılar biraz daha katmerleşiyor sanki. Tevekkül dolu bir e dayla sorumu cevaplıyor:''İnsan sevdiğini beklediği günü sayar mı hiç?''
                             Mahremiyet Hırsızı-Dilaver SULTANOV

Hiç yorum yok: