''Biz insanlar hayatta çeşitli aşamalardan geçeriz. Çok küüçük bir çocukken ölümü çok düşünürüz; hatta bazılarımız bu konuyu saplantı haline getirir. Ölümü keşfetmek zor değil. Yalnızca etrafımıza bakıp ölü şeyleri görüyoruz: yapraklar, zambaklar, sinekler, böcekler. Evcil hayvanlar ölüyor. Ölü hayvanları yiyoruz. Bazen bir kişinin ölümünü duyuyoruz. Kısa süre sonra ölümün herkese geleceğini fark ediyoruz- büyükannemize, annemize, babamıza hatta kendimize. Bu konuyu gizli gizli düşünürüz. Ana babalarımız, öğretymenlerimiz çocuklar için ölümü düşünmenin kötü bir şey olduğunu düşünüp bu konuda sessiz kalırlar ve ya cennet, melekler, sonsuza dek yeniden kavuşma, ölümsüz ruhlar gibi peri masalları anlatırlar bize.'' Ernest Merges'in sözlerini takipediyor olması umuduyla durakladı.
''Ya sonra?'' Merges çok iyi takip ediyordu.
''Sonra boyun eğiyoruz. Aklımızdan çıkarıyor ve ya gözüpek hareketlerle ölüme açıkça meydan okuyoruz. Sonra yetişkin haline gelmeden önce hemen önce buy konuda yine bolbol düşünmeye başlıyoruz. Bazıları buna yanaşmasa ve ya yanaşmaya devam etmeyi reddetse de çoğumuz kendimizi yetişkin görevlerimize gömerek- bir kariyer ve aile edinmek, kişisel gelişim, mal sahibi olmak, güç kazanmak, yarışta önde gelmek- ölümün farkındalığımızı gizliyoruz. Ben şimdi hayatın bu aşamasındayım. Bu aşamadan sonra hayatın daha sonraki çağına giriyoruz, orada ölümün farkındalığı tekrar ortaya çıkıyor, artık ölüm belrili bir biçimde göz korkutucudur- gerçekte çok yakındadır. Bu noktada, ya bu konuyu çok fazla düşünmeme ve hala elimizde olan hayatın tadını çıkarma ya da çeşitli şekillerde ölüm hiç gelmeyecekmiş gibi yapma seçeneğimiz vardır.''
''Ya sen? sen ölüm hiç gelmeyecekmiş gibi mi yapıyorsun?''
''Hayır, bunu yapamam. Psikiyatr olarak çalıştığım için hayat ve ölüm konusunda büyük sıkıntılar yaşayan çok fazla insanla konuşuyorum., bu nedenle sürekli olarak bu gerçekle karşılaşmak zorunda kalıyorum.''
''Sana yeniden sorayım, ozaman'' - Merges'in sesi artık yumuşak ve dikkatliydi, bütün kötülüğünü kaybetmişti- ''nasıl dayanıyorsun? Ölüm karşısında dururken ve yalnızca tek bir hayatın varken hayatın herhangi bir noktasından, herhangi bir etkinlikten nasıl zevk alabiliyorsun?''
''soruyu tersine çevireyim Merges. Belki ölüm hayatı daha önemli, daha değerli kılıyordur. Ölüm gerçeği hayat etkinliklerine özel bir keskinlik, acı tatlı bir nitelik kazandırıyor. Evet, rüya boyutunda yaşamanın sana ölümsüzlük kazandırdığı doğru olabilir, ama bana göre senin hayatın can sıkıntısı içinde geçiyor gibi. Bir süre önce senden hayatını anlatmanı istediğimde tek bir sözcükle cevap verdin. ''Bekliyorum'' Hayat bu mu? Beklemek yaşamak mı? Hala geriye kalan bir hayatın var Merges. Neden dolu dolu yaşamıyorsun oınu?''
''Yapamam yapamam'' dedi Merges, başını biraz daha öne eğerek. ''Artık var olmamak, canlılar arasında olmamak, hayatın bensiz devam etmesi düşüncesi-çok-çok korkunç.''
''Yani lanetin anlamı sonsuz bir intikam değil, değil mi? Laneti sen hayatının sonuna gelmekten kaçınmak için kullanıyorsun.''
''Sonun gelmesi çok korkunç. Artık olmamak.''
''İşim gereği öğrendiğime göre.'' dedi Ernest uzanıp Merges'in pençesine dokunarak, ''ölümden en fazla korkanlar, ölüme içlerinde çok fazla yaşanmamış hayatla yaklaşanlardır. Bütün hayatı kullanmak en iyisi. Ölüme tortudan, yanıp kül olmuş bir kaleden başka bir şey bırakma.....''
Annem ve Hayatın Anlamı - İRVİN D. YALOM
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder