''Onu, kimsenin dinlemeyeceğini ve herkesin alay edeceğini biliyordum.Babamı 48 yaşında kahrından öldüren şey, sizin 'yemeğin tadına bakmadan tuz atmak'tan ibaret saydığınız ön yargıydı.'Ön yargılı değilim! Bak önce tadına bakıp sonra tuz attım. Ne adamım ben ya!' diyerek sevinecek hatta bunun adına da 'küçük şeylerden mutlu olmak' diyecek seviyedeydi zavallılığınız ve bir avam hikayesiydi anlatılan.Ama asla fark edemediniz bunu.Neymiş efendim, iş adamı çalıştıracağı kişiyle yemeğe gitmiş de adam yemeğin tadına bakmadan tuz atmış. O da demiş ki 'Bu adam tuz atıyor yaa, baksana ne kadar ön yargılı, bana yaramaz.' Bir defa öyle bir iş adamı , böyle bir eleme tekniği kullanmaz zira bu başlı başına bir ön yargıdır. Ayrıca büyük restoranlarda yemeklerin tuzu özellikle az konur ve bunu da oralarda yemek yiyenler bilir zaten.
........
Neyse ön yargı bu demek değildi, zanlarınız gerçek sanmalarınızdı ön yargı ki zanlarınızı da zaten başkaları belirliyordu. Bir kişinin arabasına bakıp cebindeki parayı anlamaya çalışıyordunuz hatta kolundaki saatin markasıyla onun bütün cehaletinin üstünü örtüyordunuz. Kişilerin kurduğu cümlelerin değerini kullandığı kelimeler değil de gözlüğünün fiyatı; fikrinin kalitesini ise evi ya da ofis mobilyalarının ederi belirliyordu...........
Parayı Bulduğum An Alayını - ERDAL DEMİRKIRAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder