10 Ekim 2013 Perşembe

ÇOKO PRENS

Prens sarayın bahçesinde ilerlerken uyuyan nöbetçilerle karşılaştı. Bir çok avludan, ayvandan, geçenekten, kemerden, sekiden, taşlıktan geçti.Her yerde insanlar tozlanmış dalgın bakışlarıyla uykularının sonuna gelmişlerdi.
Bekliyorlardı.
Bekliyordu.
En sonunda prensesin bulunduğu yatak odasına geldi. Delicesine tutkun olduğu prensesi ilk kez görecekti.YÜREĞİGÖĞSÜNDEKAFESTEKİBİRKUŞGİBİÇIRPINIYORDU. İpek, saten, atlas, kadife örtüler içinde uykusunun güzelleştirdiği yüz yıllık uykusuyla sonsuz bir erince gömülmüş gibiydi. Durgun suda yüzen bir ay ışığı gibiydi gerçekten. Uykusunun içinde batık bir gemi gibi düzenliydi. Uykusuyla büyülenmiş güzelliğine, efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı prens. Çok uzaktan, çok uzaklardan, tam yüzyıl sonrasından baktı.
Sonra kararını verdi;
Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu.
O gün gelse de.
Uyandırdığında bu sevdanın, bu büyünün, bu tılsımın bozulacağını biliyordu çünkü; bir bakış, bir kaç söz, bir dokunuş her şeyi bozacaktı. Sevmek suskunluktu, sevmek kesin bir sessizlikti, sevmek uzaktı, sevmek dokunamamak, erişememek, sevişememekti.,
Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek.

Öte yandan sevmek göze almaktı, sonuna dek gitmekti, gidebilmek yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında, yada uyanır uyanmaz onu eskidi kadar çok sevmeyecekti, sevemeyecekti. Çünkü sevmek sessiz ve tek başına bir şeydir. Sevmek yalnızlıktır.. O nu eskisi kadar sevemeyeceğinden korkuyordu. O nu uyandırmaktan korkuyordu.

Eskisi kadar sevmeyecekti, belki hiç sevemeyecekti. Çünkü arada o orman, o karanlık, o geçit vermez, o yeşermekten kararmış orman olmayacaktı artık. İşte yatağının ucuna dek gelmişti. Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini.

Arada ne ormanın ne de yüz yılın karanlığı olmadan o nu nasıl sevebilirdi? Bu kadar büyük orumluluğu yüklenebilir miydi? Sevmenin zahmetini, birlikte omuzlanacak zahmetini yüklenebilir miydi?

Paylaşmaya, tartışmaya, özveriye, anlayışa gereksinen iki kişilik bir ilişkiyi göğüsleyebilir, götürebilir miydi?
Tüm bunları onu uyandırmadan bilemezdi.
Uyandırmaksa kazanmak ta olabilirdi, yitirmek de....
Her şey iki dudağının arasında taşıdığı öpücüğe bağlıydı şimdi, iki dudağının arasında yüz yıllık bir masalı taşıyordu.
Prensesin yüzyıl beklemiş dudaklarına o masal öpücüğünü kondururken böyle karmaşık duygular içerisindeydi işte.
Sevmek imkansızlıktı.

kendimizde beslediğimiz, kendimizde büyüttüğümüz, kendimizde saklı duran bir şeydir sevmek. O hep bizledir, bizdedir, usul usul biriktiririz onu, İçimizde yığılır durur. Ve günün birinde ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize.

                                                         Sevmek, kendi kendimizi büyülemektir;
                                                         Kendi kendimize yaptığımız bir büyü.

Oysa yeniden başlayacaktır arayışlar, pişmanlıklar, yanılgılar. Herşey ''tamamlanmak'' içindir.  Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut, aynı arayış, aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz.
Gözümüz arkada kalmıştır.

Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil, masalını seviyordu prens. Bunu anlamakta geç kalmıştı çünkü onu uyandırmıştı artık. O nunla birlikte bütün saray, bütün geçmiş, bütün yüzyıl uyandı.
Büyü bozulmuştu.
Büyücünün büyüsü de....
Sevdanın büyüsü de...
Ocaktaki ateş canlandı, atlar kişnemeye, köpekler oradan oraya koşuşturmaya başladı. Av boruları çalındı kulelerde bayraklar dalgalandı. 
''Benim istediğim bu değildi'' dedi prens. ''Hiç değildi'' Her şeyi anlamasına neden olan öpücüğü aynı zamanda prensesi de uyandırmıştı.

''Bu öpücükle onu kazandım, o nu yitirdim,'' dedi.

Prenses, prensin dediklerinin hiç birini duymamıştı. Çünkü uyandığı andan beri sürekli konuşuyor, habire bir şeyler anlatıyordu........................


Kırk Oda - MURATHAN MUNGAN

Hiç yorum yok: