Dinlerin kendi elimizle ölmeyi yasaklamalarının nedeni, bunda, tapınakları ve tanrıları aşağılayan bir itaatsizlik görmeleridir. Orleans Konsili intaharı cinayetten daha vahim bir günah gibi değerlendiriyordu; çünkü katil herzaman nedamet getirebilir, kendini kurtarabilir, oysa kendi hayatına kasteden kişi selametin sınırlarını aşmıştır. Fakat kendini öldürme eylemi zaten radikal bir selamet formulünden çıkmaz mı yola ? Hiçlik de ebediyetle eşdeğer değil midir? Yalnız varlık, evrenle savaşma ihtiyacında değildir; o, son ihtarı kendine verir. Sonsuza değin olmak özlemini de duymaz pek; eğer benzersiz bir fille, mutlak bir biçimde kendisi olduysa... Göğü ve yeri de kendini reddettiği gibi reddeder. Hiç değilse özgürlüğü sürekli gelecekte arayanların bulamadığı bir özgürlük bütünlüğüne varmış olacaktır........
.............................
Olgunluklarının delili olarak canlarına kıyan antik bilgeler, modernlerin hafızasından çıkmış olan bir intihar öğretisi yaratmışlardı; dehasız bir can çekişmeye adanmış bizler, ne aşırılıklarımızın yeratıcısıyız, ne de vedalarımızın belirleyicisi. Son, artık bizim sonumuz değildir: Sayesinde yavan ve yeteneksiz bi hayatı bağışlatabileceğimiz yegane bir girişimin üstünlüğü noksandır, tıpkı yüce bir kinizmin ve eski görkemli can verme sanatının da noksan olması gibi...... Ümitsizliğe talim eden ve kendini kendini kabullenen cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yanlzıca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz: Sanki hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz anı ileri atmamıza bağlıymış gibi...
Çürümenin Kitabı - E. M. CİORAN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder