15 Nisan 2013 Pazartesi

K harfinin tozu

Kendimi unutmadan seni hatırlamanın imkansızlığını düşünerek karanın bitti yere, taşucu fenerine gittim. Şehirlerin sonu, dünyanın ucuydu burası. Bahardı, rüzgar yalıyordu saçlarını. Mahşer  çıplakları gibi başaçıkyalınayaktın. Beni görünce kabuk bağlamış çocukluk yaranı hatırladın.Yılan sokmuş kertenkele gibi inleyerek, ''bazı geceler'' dedin '' deniz o kadar kabarıyor  o kabarıyor ki, patla artık patlada  ne var ne yoksa al götür, kopar bizi karadan kopar dünyadan;akıl ışığıyla şenlenmiş canlarımızı kendine kat diye bağırıyorum.''

Dünya bir değirmendir, bu yüzden insan bir taraftan alıp bir taraftan vermeli diye düşündüm seni dinlerken. Taşucu fenerinin tarihinde yoktun. Buraya, Karadeniz'in dünyaya en uzak yerine gelenler en yakın köye iki saat uzaklıkta, kayalık yamaca tutunmuş yanıp yanıp sönen bu mecazda yolunu yitirenler görebiliyordu seni. Yolunu yitirenlere ulaşabiliyordu sesin. İlerdeki kuru ağacın yanında adsız birkaç kabir vardı. Kim olduklarını sordum. ''Bilmem'' dedin, '' babam kıyıya vuranları gömerdi, onlardır''. Saçlarımızda kader tozu.  Bu mezarlar gibi toprağa karılmış nice tozlar var toplanacak.Karayı ve akı bölüştüren, kuşlara balıklara rızkını veren, gökleri yıldızlarla yaldızlayan, yeryüzünü insanla bezeyen, can veren, can verdiğine cihan veren bir gün derleyip toplayacak bizi. Bal rengi gözlerine bakarak düşünmüştüm bunları.Gözlerine rengini veren iristi. Gökkuşağı maviyle başlar siyaha doğru giderdi. Arada ara renkler. Gözlerini gölgeleyen zülfün gibi siyahtı yüreğin. Karadeniz kayalıkları aşarak yola taşmak istiyor, tuzla yıkadığı toprağı çoraklaştırıyordu. İlerdeki kurumuş ağaca yürüdük.Eteklerin rüzgarda savruluyor saçların uçuşuyordu..Koşarak ağaca sarıldın, yere çöktün, gökler başının üstünde gülümsüyordu.Fenerden, ''anne'' diye ağlayarak bir çocuk çıktı. Ona bir içki sundun, Grek ilahlarının içkisi gibiydi, bir nektardı. Kader tozu yağıyordu üzerimize. deniz kabarıyordu. Az ilerde silüete dönüşen çocuğa doğru yürüdün, yüzünü ansızın  benden çevirdin.Geride ahde vefasızlık bıraktın. ''Bize gölge olan ona ayandır'' diye fısıldadım. Sesim büyüdü, denizin bağırtısını susturdu. ''Biz gölgeyiz'' dedim, ''bunu anlamadan karılıyoruz toprağa, toprak daha koyu bir gölgedir, herşey gibi oda dünya değirmeninde kader tozuna dönüşür.''


Sırlı Tuğlalar - SADIK YALSIZUÇANLAR

Hiç yorum yok: