26 Ocak 2016 Salı

Mahur Beste - Ahmet Hamdi Tampınar

... Molla derhal merdivenlere tırmanmıştı. Behçet, tavan arasında gerçekten çalışıyordu. Fakat bu çalışma hiç te molla beyin umduğu gibi değildi; sırtını geniş şehnişinden gelen aydınlığa dönmüş, elleri çiriş ve boya içinde, bir türlü çeviremediği kocaman bir mengenenin  üzerinde, zayıf omuzları yukarıya doğru bir gölge gibi çırpınıp duruyordu. Sıcak yaz akşamında , iki kanadı birden açık pencereden doğan gölgeli ışıkta, molla bey oğlunu bir insandan ziyade kendi ördüğü ağa takılmış çırpınan, büyük yaralı bir örümceğe benzetti. Bu çatı odası, duvar boyunca uzanan bir masa ile çeşit çeşit aletler ile, çiriş ve tutkal çanaklarıyla, şurada burada asılı renk renk bez, ebruli kağıt, meşin hevenkleriyle hakiki bir ciltci dükkanına benzemişti.

....


Öyle ki kendini görür görmez, oğlunun mavi, iri gözlerine çöken korkuyu yıllarca unutamadı; ilkin başını çevirince karşısında yabancı görünce şaşırmış ve gerilemiş, sonra onun yüzündeki değişikliği fark eder etmez, ani bir kararla kucağına atılmıştı. Bu baba ile oğulun, her birinin içinde başka şekilde çalışan bir talihin üzerinden ilk kucaklaşmalarıydı. İkisininde gözlerinden bir perde sıyrılmış, ikisi de kendi varlıklarının derinlerinde bu talihin hakikatine uyanmışlar,hiç bir kelime sarfetmeden, onu olduğu gibi kabul ettiklerini birbirlerine söylemişlerdi.


................


Mola bey o geceden sonra Behçet Bey'i hiç sevmedi Onun bir şeyi sevebilmesi için beğenmesi lazımdı. Behçet daha küçüktü; onu beğenemezdi. Hatta o sadece küçük değil, şekilsizdi de... Bir yığın zavallılık içinde yüzüyordu. Hiç bir zaman tek başına mevcut olmayacak, daima ikinci ve orta kalacak, uçmak nasip olmadan sürünecekti. Bununla beraber onunda bir hayatı, bütün eksikliklerinin ve sakatlıklarının farkında olduğu, bir takım küçük hareketler, meraklar ve üstüne düşmelerle kaçtığı, avutmaya çalıştığı bir hayatı vardı. İşte kabul etmeye mecbur kaldığı  bu hayat ve onun trajedisi, Molla Bey'i oğluna yeni bir gözle bakmaya, ona  acımaya zorluyordu. Onu, o akşam, ciltlediği bir kitabı gösterdikten sonra yine olduğu yere koyarken iyice anlamıştı.


Zavallı Behçet, bütün ömrünce hiçbir efendilik hissini duymayacak, her tanıdığı şey ona sahip olacaktı. Hayır, hiç bir sevdiği ve inandığı şeyi, sırf bu sevginin üstüne çıkabilmek, kendisini bu imtihanda muzaffer görebilmek, bir bağı  daha koparmış görmek için olsun fırlatıp atamayacaktı. O eşyanın ve insanların mutlak saltanatı altında, küçük, müstebit bir saklanma, her şeye rağmen saklanma duygusunun büklümleri içinde küçük, çok küçük bir şey olarak yaşayacaktı. İşin fenası kendisi de bütün bunların farkındaydı.........


Hiç yorum yok: