Kış geçende bu leylek gendini dışarı verdi. Uçuy, evliğini onariy. Süslüy. Bekliy ki gendinin eşisi gelecek. Biliy. Ha bu gün geldi. Ha yarın gelecaktır. Gözü semadadır. Keyiflidir ki nasıl anladam. İşte ağalar, bu günlerden bir gün idi.
Hamogil ocak yakmıştı ki sabah ekmeğini yapalar. Ocak alev alev yanıydı. Yalımlar göğe çıkıydı ki, gökten bu leylek geldi, gendini ataş üstüne bıraktı. Koştular bunu ataştan aldılar. Ellerinden kurtuldu, bir daha bıraktı gendini ataş üstüne. Tüyleri yaniydi zaten. Öldü getti. Göz açıp kapatana kadar. evin içine bir telaş yörüdü. Herkes birbirisine soruydu ki, ne olmuştur. Ne olmuştu ki bu leylek gendini ataşa bırakmıştır. O sırada damdan Hamonun sesi gelmiştir. Demiştir ki, ben biliyem. Gelin görün siz de bilin. Koşmuş bakmışızdır ki yuvada iki leylek oturuy. Anlamışızdır. Demişizdir ki, insan da beyle değilmidir lo, beyledir.
TUĞRUL ÇAKAR-En Uzak Gri
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder