dostoyevski sulu sepken üzerine bir yazıya başlıyorken. Uzun ve sıcak bir yazın ardından iklk yağmur damlaları, iri. Yanağımıza değiyorken. Aylardır raslamadığımız güzellikte birşarkı çıkıyorsa bahtımıza, sıradaki değil üçüncü sıradaki. Dilediğimiz gibi ''iki gün olsun, yeter'' den çok öte kavrayınca son okuduğumuz öykü. Kestaneciler köşe başlarını tutunca. Ve aylardır karanlığı özlenmiş bir salonda, beyaz bir perdenin derinliğine çekilince biz.
Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen uzun bir yazdan selametle çıkmak azımsanacak birşey değildir. Şükür, yaz bitmiş güze girmişlizdir.
Güz bu kente çok yakışır da ne zaman geleceği pek belli olmaz. Kimi, uzun ve hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir yaz mevsimini bölüverir en inc eyerinden. Kimi, kara kışlar ortasında saatleri geri çevirir birden. Sokakları yağmur kokan kentin bir aralığında, akşamları aniden bastırmaya başlar. Şunun şurasında aynı yer bir hanımeli fırtınasıyla karşılaşalı beri ne kadar zaman geçmiştir oysa? Çalışma odalarında ışıklar erken yanar. Güneşin anlattıklartı herkese iken, yağmurun anlattıkları herkese göre değildir, öğrenirsiniz. Yaz geçer, güze girmişsinizdir.
Gecenin geri kalan kısmını dosta yazarak geçirmek yürek isteyen bir eylem olmaktan çıkmıştır artık. Arka arkaya gelen cümlelerde benzer kelimeler kullanmak rahatsızediciliğini yitirmiştir bir anda. Fiil kipleriişlevini kaybetmiş, şahıseklerininiçiboşalıvermiştir. İnsanı kendi kendisinde kaybolmaya çağıran yağmurlar yağar sessizce. Kendi içinizdeki kuyuya düşmenizi öğütler şair, korkmamanızı. Durup kendi içinize bakmanız için zaman en uygun gibidir. Tehlikeli bir yoldur, düşer ve kaybolursunuz.
Denizin yüzü kırışınca aniden ve aynı denizgökyüzünde daha koyu renkli bir ayna olunca. Kalbinizin köşesinde hiç var olmamış bir yağmur gülü, kucağınızda erken açmış bir nergis,ürkütücü öykülerin başlangıcında. Ne çok yağmur kuşu içinizin yangınına dokunmuştur. Ne çok ekim geçtiğini ömrünüzden düşünürsünüz.Acelesi olan çayın çayın ne çok, porselen fincanlarda soğuduğunu. Böyle bağlamıştır, sonra çoğalmıştır. Yıllar sonra anlarsınız.
Rüzgarın çanı sesveride inceden, yazlık gelenler çekilir. Kumsal ona her mevsim sahip çıkanlara kalmıştır. Denize anlattığından fazlasını hiç kimseye anlatmamış olanlar kıyıya inerler yaniden, naftalin kokan kazakları sırtlarındadır. Kenitin bütün meczupları oradadır da birbirini görmezler. Ve biz üç-beş kişi geride kalan, görünürde yitirilmiş bir yaşamın görünmezde yitirilmiş bir yaşamda fazlasını hesaplamaktan korkmadan. Aynı bulutlara bakıpta birbirimizi anlıyorsak, ya da anlamıyorsak, hala anlamıyorsak. Yaz bitmiş, güze girmişizdir.
Bir güz yazısı yazmaya kalkışan her yazarın yolu dönüp dolaşıp Eylül'ün bahçelerinden geçer de en güzel cümlesi hangisidir bu romanın, bir türlü kestirilemez. ''Herşey çürüyor, herşey'' bu mu ifade eder en güzel eylülü? Ya da ''Erkek kalbinin kadınların kalbinden daha talepkar olması, bir haksızlık değilmiydi?'', yoksa bu mu en güzel ifadeeder eylülü?
Bilinmez. Ama denizin rengi yeşile dönüpte küçücük mor kertenkeleler çimen diplerine saklandığında; tek yaprak kımıldamaz da kıyıda, dalgalar kumsala vurusa. Açıklarda fırtına vardır, anlarız. Niçin gitmek zorunda olduğumuzu sorarken kendimize, yaz bitmiştir, yağmurlardayız
Nazan Bekiroğlu-MAVİ LALE
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder